(reclame)

8 december 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Zouden het werkelijk allemaal stewardessen zijn?

De United Stripes Calendar is een kalender met de mooiste (voornamelijk Nederlandse) stewardessen in jaren '50 pin-up stijl gefotografeerd, of zoals de uitgever aankondigt: "stijlvol, sexy en met een glimlach. De opbrengsten gaan naar het goede doel Stichting Luchtvaart Zonder Grenzen, een dochter van United Stripes. Kijk desgewenst zelf op www.unitedstripescalendar.com. De kalender kost € 12,95.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

De kogel is door de kerk: het debuut van Lawen Stark & the Slide Boppers (net terug van de Rhythm Riot in Engeland) verschijnt volgend jaar op Drunkabilly Records (B) *** Opnieuw actief: Buddy Ace & the Sonics, midden jaren ’80 rock ‘n’ roll band uit de Kempen onder leiding van gitarist Maurice Vanstaen, destijds ook actief in nog een ander bandje, Boggy Creek. Weetje: Maurice Vanstaen is de vader van Bas Vanstaen, contrabassist van The Baboons! *** The Seatsniffers zullen van 2 tot en met 5 januari de “huisband” zijn van het dagelijkse TV-programma De Laatste Show op Eén *** Opnieuw opgedoken: Bruno De Groote, ex-Mambo Chillum en ex-Bruno De Bruxelles. Helaas is zijn nieuwe band niet echt ons ding: South Of The Border speelt “instrumentale souljazz met invloeden uit blues, sixties R ‘n’ B en wereldmuziek”. In de zeskoppige bezetting vinden we nog een paar namen die een belletje doen rinkelen: Filip Wauters (Whodads) op gitaar, Frederik Van Den Berghe (Whodads, 44 Rave) op drums, en Tom Callens (Whodads, Lady Linn & her Magnificent Seven, El Tattoo Del Tigre) op sax, dwarsfluit en keyboards *** Vorige update hadden we al een paar tentoonstellingen, hier is er nog eentje: tot en met 26 februari kan u in het Design Museum Gent terecht voor Coca-Cola: 125 Jaar Design, waarin aan de hand van foto’s, advertenties, flesjes, blikjes, affiches, reclamecampagnes, glazen, ontwerpschetsen, tekeningen en schilderijen uit het archief van The Coca-Cola Company in Atlanta het vormgevingsverhaal van de populaire frisdrank wordt verteld. Toegangsprijs 5 euro, info: www.design.museum.gent.be.


De beroemde Coca Cola kerstman zoals ie 33 jaar lang werd getekend door de in 1976 overleden pin-up kunstenaar Haddon Sundblom, ook verantwoordelijk voor Sprite Boy, de Coca Cola mascotte met de kroonkurk op zijn hoofd. Sundblom werd in 1964 ontslagen door Coca Cola die wél zijn kerstman bleven gebruiken, en dat stak. Zou het toeval zijn dat zijn allerlaatste opdracht, deze Playboy cover uit december 1972, een opvallende gelijkenis met Coca Cola vertoonde?

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 27 november veel te vroeg overleden aan kanker: Darko Grosek, de gitarist van de Kroatische groepen The Mad Men en Adam & his Nuclear Rockets *** Ook dood: de 54-jarige Craig Collins, zanger-gitarist van de Britse band Fairlane Rock, gestorven aan een longinfectie. In het verleden was Collins ook de vaste invaller voor drummer Ray Neale bij Shotgun *** Sommige mensen verzamelen originele fifties artiesten, Henri Smeets verzamelt Nederlandse fifties artiesten, anderen sparen Britse pioniers, en die laatste kunnen op 29 januari opnieuw terecht op een 2I’s reünie van de Tales From The Woods club. Op de affiche aldaar: een exclusieve reünie van The Allisons (Are You Sure, 1961), Dave Sampson van Dave Sampson & the Hunters, Gary Mills die zijn platendebuut maakte in 1959 met Hey Baby, Jackie Lynton, en Kingsize Taylor van de Britbeat band Kingsize Taylor & the Dominoes. De boel wordt aan elkaar gepraat door Ricky Stevens die in 1959 als kelner in de 2I’s koffiebar werkte en in 1976 het Guiness Book Of Records haalde door het wereldrecord non-stop live rock ‘n’ roll spelen scherp te stellen op 144 uur oftewel zes dagen *** The Frantic Flintstones (GB) brengen begin volgend jaar een nieuw album uit op Drunkabilly Records (B) getiteld Freaked Out & Psyched Out *** The Ricochets (GB) plannen volgend jaar een nieuwe CD, wat na Made In The Shade (1982) en On Target (1992) hun derde album in exact 30 jaar wordt. Onze Man zag ze op 19 november op de Old-School Rockabilly Psychosis Part 6 en was nog steeds onder de indruk van hun – excuseer de contradictio in terminus – oldschool neo. In Antwerpen zong toen ook Ricky Sardi, zoon van zanger Dave Sardi en zelf gitarist in een paar bands, een paar nummertjes mee dus mogelijk is hij ook van de partij op de nieuwe plaat *** Sla je slag bij El Toro Records: tot 31 december geven ze 30% korting op elke bestelling. Arriba arriba naar www.eltororecords.com *** The Metrotones hebben een nieuwe CD uit, en da’s voor de Britse doo-woppers hun eerste album in 19 jaar! Het gaat om een live registratie opgenomen in december 2005 op de Jiving Jamboree in Londen *** Zijsprongetje voor The Jive Aces (GB): hun volgende release wordt een 5 track skiffle-EP, It’s Skiffle Time. De swingband trad in het verleden reeds op met als speciale gast skiffle pionier Chas McDevitt die in 1957 meer dan 2 miljoen stuks verkocht van zijn Freight Train.

The Jive Aces

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Paul Anka trad op 16 november op in de Poolse hoofdstad Warschau ter vervanging van een eerder geannuleerd concert. Niets speciaals, ware het niet dat het optreden origineel gepland was op 22 november... 1963! Toen werd het afgelast na de moord op president John F. Kennedy. Of destijds gekochte kaartjes nog steeds geldig zijn is ons niet bekend... *** Anka heeft trouwens pas een nieuwe kerst CD uit, Songs Of December *** Nokie Edwards van The Ventures heeft een CD opgenomen met de Ventures tribute band Venturesmania, bestaande uit Deke Dickerson, Deke’s vaste drummer Chris Sprague, Garrett Immel van The Ghastly Ones en Mel Bergman of The Phantom Surfers en The Go-Nuts. Het album Bound And Sidejacked Again wordt omschreven als de Ventures stijl anno 1965 *** Van de ene meestergitarist naar de andere: Duane Eddy krijgt zijn eigen signature Gretsch, de G6120DE Duane Eddy Signature Hollow Body, gebaseerd op Eddy’s originele G6120 single cutaway uit 1957, aangevuld met hedendaagse features als een Tru-Arc™ brug en extra lange Bigsby® string-retainer pins *** Dertig jaar na het overlijden van Natalie Wood, James Dean’s tegenspeelster in Rebel Without A Cause (1955) heropent de politie het onderzoek naar haar dood na het vrijkomen van niet nader gespecifieerde “nieuwe informatie”. Wood, van wie bekend was dat ze bang was van water, verdronk op 29 november 1981 op 43-jarige leeftijd na een feestje aan boord van een jacht en na een ruzie met haar echtgenoot Robert Wagner. Het overlijden werd destijds geklasseerd als een tragisch ongeval *** Opgenomen in een ziekenhuis in Harlem met hartklachten: de nu 73-jarige Earl "Speedo" Carroll, leadzanger van The Cadillacs, bekend van de doo-wop klassieker Speedo uit 1955. Van 1961 tot 1979 zong hij bij The Coasters, begin jaren ’90 richtte hij The Cadillacs opnieuw op *** Merkwaardige eerbetonen: het Cook County Board Of Commissioners zette op 1 december Jerry Butler in de bloemetjes voor 25 jaar dienst aan de gemeenschap. De nu 72-jarige Butler zong in de jaren’50 samen met Curtis Mayfield in The Impressions en schreef hun debuutsingle For Your Precious Love, in 1958 gelijk een gouden plaat op Vee-Jay Records. Butler stapte in 1962 uit The Impressions die zouden uitgroeien tot één van de grote soulgroepen van de jaren ’60, maar had zelf een succesvolle solo carrière met als bekendste nummer He Will Break Your Heart uit 1960. Daarnaast is hij co-auteur van Otis Redding’s soul hit I’ve Been Loving You Too Long uit 1965. In 1986 werd hij in Cook County, Illinois verkozen voor het Cook County Board Of Commissioners waar hij verantwoordelijk is voor het Health And Hospitals Committee en ondervoorzitter van het Construction Committee is. Daarnaast treedt hij nog steeds op en presenteert hij oldies shows op televisie *** Veilinghuis Julien’s heeft een aantal foto’s van de toen 19-jarige Marilyn Monroe's eerste fotoshoot uit 1946 toen ze nog gewoon Norma Jeane Dougherty was geveild voor 352.000 $, maar daarvoor kreeg de koper er wel de negatieven én de rechten bij. De verkoop diende om de schulden van de in 2009 overleden fotograaf Joseph J. Jasgur te vereffenen *** Afdeling heruitgaves: Jasmine brengt vier Diamonds LP’s samen op de dubbel-CD The Diamonds: The Stroll: 4 Original LPs Plus 17 Bonus Tracks *** Volgende artiest in Bear Family’s Rocks reeks: Duane Eddy *** Volgende artiest in Bear Family’s Gonna Shake This Shack Tonight reeks: Wade Ray *** Ook voor de grote dikke CD dozen moet je nog steeds bij Bear Family zijn: Hello I’m Red Simpson bevat de complete output van 1957 tot 1984 van de man die de originele Highway Patrol opnam, goed voor 165 tracks inclusief zeven Capitol LP’s en 26 onuitgegeven tracks en demo’s op 5 CD’s *** Er komt ook een heruitgave van Twanging from Phoenix To LA, de 5CD-doos met alle 148 Jamie opnames van Duane Eddy, origineel uitgebracht in 1994 *** Op Silicon Music is een nieuwe verzamel-CD uit van Gene Summers die nu eens niet focust op rock ‘n’ roll werk maar op Summers’ pop, rhythm ‘n’ blues, soul en country. Taboo: Flip Sides And Other Rarities bevat 24 tracks opgenomen tussen pakweg 1954 en 1981 inclusief live opnames uit 1967, een heropgenomen Big Blue Diamond uit 1966, repetities, home recordings, promospots en zeven onuitgebrachte opnames. Op een paar nummers spelen Sid & Billy King mee. Onmisbaar voor wie Gene Summers Do You Think I’m Sexy van Rod Stewart wil horen coveren, zouden we zo zeggen *** Op 20 november voor het eerst sinds kerstdag 1953 opnieuw op bezoek in de Oklahoma City Zoo: Gayla Peevey, die in 1953 als tienjarig kindsterretje een hit scoorde met het novelty nummer I Want A Hippopotamus For Christmas. De zoo van Oklahoma speelde in op dat succes door een liefdadigheidsactie te beginnen om geld in te zamelen om effectief een nijlpaard voor Peevey te kopen, en op kerstdag 1953 kréég ze haar baby nijlpaard, dat Mathilda gedoopt werd en prompt door Peevey aan de dierentuin werd geschonken. Mathilda is inmiddels al enkele jaren overleden, en naar aanleiding van een expositie over Mathilda werd de nu 65-jarige Peevey uitgenodigd nog één keer haar kersthit te komen zingen en naar de zoo gereden in een Ford uit 1953. Allemaal mooi en wel en I Want A Hippopotamus For Christmas is en blijft een leuke kerstmars, maar waar is de link met rock ‘n’ roll? Hier zie: na acht verdere singles tot 1957 waaronder uiteraard nog een paar kerstliedjes veranderde Peevey haar naam in Jamie Horton en nam ze tot 1962 een tiental rock ’n’ roll singles op waarvan haar origineel van Robot Man uit 1959, gecoverd door Connie Francis en gecompileerd op diverse Hot Boppin’ Girls en Girls Gone Rockin’ verzamelaars, u niet onbekend zou mogen zijn. Robot Man inspireerde trouwens ook een antwoord, Machine Girl van Johnny Walsh uit 1961. Een ander nummer van haar, They’re Playing Our Song (1961) bevat stukjes uit de hit Sixteen Candles van The Crests uit 1959. Peevey werd later lerares en richtte een advertentiebureau op.


Links: Gayla Peevey én Mathilde het nijlpaard in 1953.
Rechts:
Gayla in 2011. Mathilde is helaas niet langer onder ons...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 12 oktober overleed de 70-jarige Paul Leka, die in 1963 op Coral Records de single Honey I Will (My Pledge To You)/ Summer’s Here (School Is Through) uitbracht. Later werkte hij als songschrijver, producer en arrangeur voor onder meer REO Speedwagon en Gloria Gaynor *** Op 23 oktober stierf Bill Dalton, gitarist van The Royal Teens op hun novelty hit Short Shorts uit 1958. The Royal Teens werden opgericht in New Jersey in 1956 en namen na twee onsuccesvolle singles Short Shorts snel snel op tijdens wat overgebleven studiotijd. Tot ieders verbazing haalde de nonsensikale instrumental gebaseerd op een twaalf maten bluesschema met achtergrondkoortje de Top 3 van de hitparade. The Royal Teens zouden nog diverse singles uitbrengen. Van Bill Dalton heeft niemand nog wat gehoord (hij werd autoracer), twee andere Royal Teens zouden wél faam maken in de muziekwereld: pianist Bob Gaudio speelde een belangrijke rol bij The Four Seasons, en gitarist Al Kooper zou in de jaren ’60 jazzrock groep Blood Sweat And Tears oprichten. Vandaag de dag bestaan The Royal Teens nog steeds met nog één origineel groepslid, drummer Tom Austin. *** Op 27 oktober overleed de 73-jarige tenor Reese Palmer, leadzanger van doo-wop groep The Marquees, aan de gevolgen van prostaatkanker. Nu waren er minstens 10 groepen die The Marquees of alle mogelijke spellingvariaties daarop heetten, maar deze Marquees werden in 1957 opgericht in Washington en waren de eerste groep waarin de latere soulzanger Marvin Gaye zong. The Marquees hadden dezelfde manager als Bo Diddley en dat is mogelijk de reden dat Diddley’s band hen op 25 september 1957 begeleidde bij de opnames voor hun eerste single Wyatt Earp/ Hey Little School Girl voor Columbia sublabel Okey. Bij Okeh waren ze echter niet tevreden over Wyatt Earp en The Marquees moesten dat nummer nog een keertje overdoen met de vaste studioband. Anderzijds waren The Marquees in 1959 als achtergrondzangers te horen op Almost Grown en Back In The USA van Chuck Berry (samen met Etta James) en op I’m Sorry van Bo Diddley. In 1959 werden The Marquees evenwel overgenomen door Harvey Fuqua die zijn Moonglows had ontslagen, en met hem namen ze dat jaar zes kantjes op die zouden resulteren in twee singles. Op één daarvan, Mama Loocie, kan u de eerste lead vocal horen van Marvin Gaye. Begin jaren ’60 kregen Palmer en Fuqua ruzie over de centen: Fuqua concentreerde zich steeds meer op zijn Fuqua label dat uiteindelijk fusioneerde met Motown, zowel Fuqua als Gaye huwden met zussen van Motown baas Berry Gordy, Fuqua werd producer bij Motown, groepslid Chester Simmons werd onafhankelijk platendistributeur, Marvin Gaye werd zoals gezegd een grote naam in de soul, maar Palmer verdween in de anonimiteit: hij gaf de muziek op en ging werken als footballcoach en bij een parkeerbedrijf. Van 1982 tot 2001 maakte de op 9 april 1948 geboren Palmer deel uit van Diz Russell’s Orioles, nog recenter leidde hij opnieuw de met een nieuwe bezetting heropgerichte Marquees *** Begin november overleed Alton "Bart" Hollowell van The Enchanters, die als zovele zwarte vocal harmony groepen hun roots hadden in de gospel. De band uit Detroit werd ontdekt door Duke Ellington die hun twee eerste plaatjes uitbracht op het Mercer label, genoemd naar Ellington’s zoon. True Love Gone (Come On Home)/ Wait A Minute Baby (1956) en There Goes/ Fan Me Baby (1957) werden zo populair dat ze werden overgekocht en heruitgebracht door Coral Records. Hun derde single was een kerstplaatje, Mambo Santa Mambo/ Bottle Up And Go (1957). In 1957 werd Hollowell lid van The Fabulous Playboys, maar hij is niet te horen op hun single I Fooled You/ Sweet Pea And The Broncbuster (1959), wel op hun twee latere singles, Nervous/ Forget The Past (1961) en Honkey Tonk Woman/ Tears Tears Tears (beide 1961). In de lente van 1963 kregen ze het voorstel om The Falcons te worden als vervanging van de bestaande Falcons bezetting, aanbod dat ze aanvaardden omdat The Falcons nu eenmaal meer naam en faam hadden dan zijzelf. Opgelet: er zijn in de jaren ’50 minstens vijf verschillende groepen geweest die luisterden naar de naam The Falcons ! Deze Falcons zaten op Atlantic en de Fabulous Playboys mochten gelijk het bestaande Falcons contract afwerken door de laatste Falcons single op Atlantic op te nemen, Oh Baby/ Fine Fine Girl, opgenomen en uitgebracht in oktober 1963. Ze zouden als The Falcons in de jaren ’60 nog een vijftal singles uitbrengen alvorens in 1970 te splitten. Begin jaren ’80 kwamen The Falcons opnieuw bij elkaar, en dat zelfs in twee naast elkaar opererende bezettingen: de originele Falcons, en de “nieuwe” Falcons met onder meer Alton Hollowell in de gelederen *** Op 8 november overleed de 74-jarige Jimmy Norman die in 1962 de Top 10 haalde met I Don't Love You No More (I Don't Care About You), een antwoord op I Know (You Don't Love Me No More) van Barbara George. De op 12 augustus 1937 als James Norman Scott geboren Norman maakte zijn platendebuut in 1958 naast Jesse Belvin in The Chargers, die twee singles uitbrachten. Norman zou daarnaast singles uitbrengen onder eigen naam, met The Viceroys en met The O’Jays. Samen met voormalige Robins H.B. Barnum en Ty Terrell vormde hij ook The Dyna-Sores, die in 1960 de hit Alley Oop coverden. Daarnaast is hij mede-tekstschrijver van het bekende jaren ’60 nummer Time Is On My Side, opgenomen door Irma Thomas en The Rolling Stones. Vanaf 1969 werkte hij met The Coasters, eerst als producer van hun Act Right/ The World Is Changing single uit 1969 voor Turntable Records (het label van Lloyd Price), daarna als groepslid ter vervanging van Vernon Harrell, die zelf Billy Guy verving. Ook op de Coasters singles Love Potion # 9 uit 1971 en Hush Don´t Talk About It/ The World Keeps On Turning doet Norman mee. In 1998 werd hij om gezondheidsredenen vervangen door Carl Gardner Jr, de zoon van leadzanger Carl Gardner. Norman overleed op 74-jarige leeftijd na een lang ziekbed, maar was ondanks zijn gezondheidsproblemen nog steeds actief: hij bracht verschillende solo albums uit en trad voor het laatst op op 29 oktober voor de Jazz Foundation Of America *** 10 november was de sterfdag van de 72-jarige baszanger van The Six Teens, Darryl "Cappy" Lewis, aan longkanker. The Six Teens werden opgericht in 1955 en bestonden uit drie meisjes en drie jongens, uiteraard allemaal tieners tussen 17 en amper 12 jaar jong. Als je hun gemiddelde leeftijd berekende, kwam je uit op 16, vandaar de groepsnaam... Hun in maart 1956 verschenen debuutsingle A Casual Look behaalde de 25ste plaats in de poplijsten en de 7de plaats op de zwarte hitlijsten, werd gecoverd door Gale Storm, Little Clydie & the Teens, The Orlons en in 1976 door The Beach Boys, maar zou hun enige top 40 hit blijken, al bracht de groep tot 1960 nog 10 singles uit. Na enkele wijzingingen viel de groep begin jaren ’60 uiteen, ook al omdat Trudy Williams huwde en een baby kreeg en Louise Williams in het klooster ging. Darryl Lewis vormde in 1960 samen met mede Six Teens Ken Sinclair en Jimmie Smith (die Ken Sinclair had vervangen bij The Six Teens) The Elements die in 1960 de single Lonely Hearts Club/ Bad Man uitbrachten alvorens The Elgins te worden, wier debuutsingle Casey Cop/ Uncle Sam’s Man uit 1960 tot 1964 gevolgd zou worden door nog zeven singles. Later werkte Lewis bij de Pacific gas- en electricteitsmaatschappij en richtte hij zijn eigen muziekuitgeverij op. Merkwaardig genoeg waren het revivalshows van The Elgins in de jaren ’90 die tot de reünie van de Six Teens in 1998 zou leiden. Anno 2011 treden The Six Teens nog steeds op, al blijft er na het overlijden van de jaren ’50 groepsleden Ed Wells, Ken Sinclair, Richard Owens en Darryl Lewis nog slechts één origineel groepslid over in de bezetting, Beverly Pecot Martin ***

The Six Teens

Op 14 november overleed op 87-jarige leeftijd Lee Pockriss, componist van songs als Itsy Bitsy Teeny Weenie Yellow Polkadot Bikini (Brian Hyland, 1960), Johnny Angel (Shelley Fabares, 1962) en de Leader Of The Pack parodie Leader Of The Laundromat (The Detergents, 1964). Later maakte de op 20 januari 1924 geboren Pockriss vooral muziek voor musicals, films en Sesamstraat *** Carl Cherry heeft niet langer The Itch: de man die in 1959 de single Baby Doll/ The Itch uitbracht op het piepkleine Tene Records overleed op 18 november. Eén single en één foto, meer liet Cherry de wereld niet na, maar hij toerde met zijn Cherry Flips wel mooi met Gene Vincent en Eddie Cochran, al ontsloeg die laatste hen als voorprogramma tijdens het midden van een tour. Wat Cherry later uitvrat is niet duidelijk: naar verluidt was hij kapper, maar de in 1998 in een auto ongeval omgekomen Cherry Flips bassist Ron Tuccitto verklaarde dat Cherry bij allerlei duistere zaakjes betrokken was. Blijkbaar kreeg ie op een gegeven moment van de politie ook een nieuwe identiteit (de naam Robert Collins wordt genoemd), mogelijk om hem te beschermen tegen wraaknemingen. In de jaren ’80 zou hij onder een pseudoniem nog rockabilly hebben opgenomen, maar dat bericht is nooit bevestigd. Enig zoeken op internet leverde op dat Cherry betrokken was bij pedofilie, wat meteen een heel andere betekenis geeft aan The Itch. Of dat waar is kunnen wij niet zeggen, want het blijft uitkijken met wat je op internet vindt: het aldaar circulerende bericht mét foto dat Cherry in 2007 zou hebben opgetreden in de Cavern in Liverpool blijkt te gaan om ene Karl Terry *** Op 21 november overleed de op 6 september 1935 geboren gitarist Paul T. Yandell, die in 1955 in Nashville arriveerde. Van 1955 tot 1959 speelde hij bij The Louvin Brothers, na zijn legerdienst kon hij van 1961 tot 1970 aan de slag bij de Kitty Wells show.Van 1970 tot 1975 werkte hij voor Jerry Reed, in 1975 werd hij ingehuurd door meestergitarist Chet Atkins voor wie hij een kwart eeuw zou werken. Daarnaast speelde hij als sessiegitarist op platen van onder meer The Everly Brothers (de LP Pass The Chicken And Listen uit 1972), Hank Thompson en Les Paul. Na het overlijden van Chet Atkins bracht Yandell de CD Forever Chet uit. Zijn recentste CD , Drive On, dateert van juni 2006. Daarnaast was hij mede-ontwerper van de Gretsch Nashville Classic gitaar, gebaseerd op Chet Atkins’ Gretsch uit 1959 met de veranderingen die Chet daar in de loop der jaren aan aanbracht. Yandell leed aan kanker *** Op 23 november overleed de op 20 april 1933 geboren Jeanette Hicks, die haar eerste plaatje maakte in 1953 en opnam voor Okeh, Columbia, Starday, Mercury en Dixie. Opvallend is dat ze duetten inblikte met Billy Walker en de jonge George Jones, en dat haar Yearning/ Cry Cry duet met Jones uit 1957 zelfs in Japan werd uitgebracht door Vee-Jay. Daarnaast verschenen er van haar ook opnames onder het pseudoniem Kitty Carson. Hicks was vanaf 1954 lid van de Louisiana Hayride, waar ze samen op de affiche stond met Elvis en Johnny Cash. Op 27 en 28 juni 2003 trad ze nog één (of correct: twéé) keer op op een Louisiana Cast reünie met onder meer Kitty Wells, Jimmy Lee Fautheree, Billy Walker en The Browns *** Op 24 november overleed Carlo Gerace, die in 1961 twee singles uitbracht op Chancellor Records, Too Young To Love/ Wild About That Girl (als we ons niet vergissen zong hij Wild About That Girl in 1961 in de film Gidget goes Hawaiian) en Daddy Knows Best/ A Teenager Sings The Blues. Een jaar later bracht hij met Carlo & the Secrets nog Pony Party/ A Hundred Pounds Of Clay uit op Throne Records, maar daarna zijn wij en met ons de hele wereld Gerace’s spoor kwijtgeraakt *** Op 2 december overleed falsetto Howard Tate van doo-wop groep The Gainors op 72-jarige leeftijd aan leukemie en bloedkanker. De op 14 augustus 1939 in Macon, Georgia als zoon van een predikant geboren Tate begon zijn carrière in de gospelgroep The Evening Star Quartet: toen leadzanger Joe Cook uit de groep stapte om R ‘n’ B groep Little Joe & the Thrillers op te starten, werd hij vervangen door Tate. Het Evening Star Quartet zou uiteindelijk The Gainors worden, die tot begin jaren ’60 acht singles uitbrachten op Cameo, Red Top, Mercury en Tally-Ho. Daarna zou Tate twee jaar toeren met de band van Bill Doggett alvorens solo te gaan. Eind jaren ’60 bracht hij verschillende singles en albums uit, onder meer op het Turntable label van Lloyd Price. De LP Howard Tate's Reaction uit 1969 (met onder meer een soulcover van Chain Gang van Sam Cooke) bestond uit tracks die waren opgenomen door The Coasters, maar omdat Price als producer niet tevreden was met het eindresultaat mocht Tate de tapes opnieuw inzingen. Toch liep, ondanks enkele R ‘n’ B hits, alles uiteindelijk fout: Tate keerde eind jaren ’70 de muziek de rug toe omdat hij vond dat hij financiëel aan het kortste eind trok, maar het enige wat hem dat uiteindelijk opleverde was een echtscheiding, een drugsverslaving, en slapen op straat. In 1994 zag hij het licht, klom hij omhoog uit het dal en werd ie predikant. Zijn muziek kende ondertussen een revival, en eenmaal gelokaliseerd in 2001 (iemand van Harold Melvin's Blue Notes spotte hem in een kruidenierszaak) maakte hij 20 jaar na zijn verdwijning in 2003 een comeback CD *** Op 4 december overleed Hubert Sumlin, van 1955 tot 1976 gitarist van Howlin’ Wolf en in die hoedanigheid te horen op nummers als Rockin’ Daddy (1954), Smokestack Lightnin’ (1956), Wang Dang Doodle (1960) en Hidden Charms (1963). Hij speelde op 21 januari 1957 ook mee als ritmegitarist (met Willie Dixon op bas) op School Days van Chuck Berry uit 1957, evenals op de drie blues instrumentals die Berry die dag opnam, Deep Feeling, Blue Feeling en Low Feeling. Daarnaast bouwde Sumlin een succesvolle solo carrière uit, en ondanks een longtransplantatie in 2004 trad hij nog steeds op. In 2008 speelde hij nog mee de soundtrack in voor de film Cadillac Records over het Chess label, film waarin de rol van Hubert Sumlin wordt vertolkt door Albert Jones. Sumlin heeft trouwens zelf een klein gastrolletje in de film: in één scene is hij te zien naast Albert Jones, die dus zijn jongere zelf speelde!

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Truly Lover Trio heeft een nieuwe vinyl single uit, Kissin' And A-Huggin’/ Muñeca Diabolica. Opvallend: je krijgt er ook een CD’tje met de twee songs bij *** Ook Los Straitjackets hebben een nieuwe single uit met daarop de kerstklassiekers Hark The Hearld Angels Sing en Silver Bells. Eerder brachten de gemaskerde surfers al twee kerstalbums uit, Tis The Season For Los Straitjackets (2002) en Yuletide Beat (2009) *** Op 21 november overleed Paul Thomas, van oorsprong bluesbassist maar sinds 2009 contrabassist bij Pat Roberts & the Heymakers, country-/ rockabilly band uit Arizona die in september 2011 hun debuut Lonesome And Blue uitbrachten. De groep had op 19 november nog opgetreden. Thomas was 56 jaar. Een doodsoorzaak is voorlopig onbekend *** Overleden op 28 september maar het bericht bereikte ons nu pas: Erik Kish, leadzanger en ritmegitarist van Hi Fi & the Roadburners uit Chicago die sinds hun ontstaan in 1984 minstens vijf CD’s uitbrachten. Kish had zijn eigen Harley-Davidson en Triumph chopper bedrijf en kwam om het leven bij een motorongeval.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP



Elvis staat opnieuw in de Nederlandse Top 40, voor het eerst sinds de JXL A Little Less Conversation remix uit 2002. Nu is het wederom een remix, meer bepaald de Spankox remix van Pocketful Of Rainbows (1960, uit de film GI Blues) die de officiële Top 100 Single Sales charts bereikte. Pocketful Of Rainbows is de eerste single van het nieuwe Elvis Re: Volution remix album van de Italiaanse DJ Spankox (echte naam: Agostino Carollo), vorig jaar nog voor de rechtbank gedaagd door Elvis Presley Enterprises wegens het schenden van copyrights *** Er blijft onbekend videomateriaal van Elvis opduiken, en nu beweert iemand de 12-jarige Elvis geïdentificeerd te hebben op filmmateriaal van kinderen die de Lawhon School in Tupelo buitenstappen. Elvis zou slechts enkele seconden in beeld komen. Het bericht is nog niet officieel bevestigd *** In Tupelo gaan ze voor het gemeentehuis een levensgroot standbeeld van Elvis neerplanten, gebaseerd op een beroemde foto van Roger Marshutz met een beroemde pose van Elvis tijdens het homecoming concert in Tupelo in september 1956. Als de financiering loopt zoals gepland wordt het beeld onthuld in juni 2012 *** Op 7 december overleed de 96-jarige acteur Harry Morgan, vooral bekend als kolonel Potter uit de TV-reeks MASH. Morgan speelde mee in meer dan honderd films, waaronder The Glenn Miller Story (1954, als pianist Chummy MacGregor) en de Elvis film Frankie And Johnny (1966) *** Money Honey: Elvis’ erfgenamen hebben de rechtszaak verloren die ze in Duitsland hadden aangespannen tegen Sony Music wegens de “uitbuiting” van Elvis’ songs tijdens de 40 voorbije jaren. Elvis en Colonel Parker verkochten in 1973 voor 5,4 miljoen dollar de rechten op meer dan 600 Elvis songs aan RCA, nu Sony. Volgens de advocaten van Elvis Presley Enterprises (waarin Elvis’ dochter Lisa Marie 15% van de aandelen bezit) is het totaalpakket nu 130 miljoen dollar waard, mede omwille van de uitbreiding van de copyright wetten in Duitsland. EPE gaat in beroep tegen de uitspraak *** Ooit gehoord van Lisa Johansen, echte naam Sari Nikula? Wij ook niet, al bracht ze in 1998 het boek I, Lisa Marie: The True Story Of Elvis Presley's Real Daughter uit. Al wordt ook gezegd dat ze dat boek niet zelf uitbracht maar dat het werd gepubliceerd door onbekenden die haar manuscript stolen, en da’s maar één van de vreemde verhalen rond de Zweedse vrouw. Johansen beweert namelijk een dochter van Elvis te zijn. Meer zelfs: ze beweert dé dochter van Elvis, namelijk Lisa Marie Presley te zijn. De échte Lisa Marie Presley, op negenjarige leeftijd door haar moeder Priscilla naar Zweden gebracht omdat Priscilla bang was dat Elvis’ dochter zou worden ontvoerd. De Lisa Marie Presley die wij allemaal kennen zou dus niet de echte zijn, en dat staaft Johansen door onder meer een vergelijkende analyse van haar schedel en gezicht en die van Lisa Marie. Johansen beweert intussen ook over DNA-bewijs te beschikken en daagt de Presleys voor het federaal gerechtshof van Tennessee. Johansen wil officieel erkend worden als de dochter van Elvis en eist een morele schadevergoeding van 130 miljoen dollar.

Naar Boven

(reclame)


24 november 2011
IN MEMORIAM MICKEY LEE LANE:
RHINOCERO-S-S-S-S-S-S-S-SUS!!! HIPOPPOTAMUS-S-S-S-S-S-SUS!!!


Mickey Lee Lane in 1964 en ten tijde van Hemsby: zoek de zeven verschillen...

Vreemd dat het bericht ons is ontgaan of dat niemand het toen heeft opgepikt (misschien omdat Jet Harris op dezelfde dag aan dezelfde ziekte overleed ?), maar op 18 maart van dit jaar is Mickey Lee Lane, de man achter de clubhits Shaggy Dog, The Zoo en Senior Class die midden jaren ’90 plots erg populair werden in de rockin’ scene, op 70-jarige leeftijd gestorven aan longkanker in het Lenox Hill Hospital in New York.
Lane (echte naam: Sholom Mayer Schreiber) werd geboren op 2 februari 1941 en volgde als kind cello- en pianolessen. Al vlug bleek ie een muzikaal talent, en toen zijn vader in 1954 een van de eerste in de handel verkrijgbare Webcor bandopnemers kocht begon Lane samen met zijn zus Shonnie te experimenteren met het editen (knippen en plakken) van opgenomen platen door ze te verknippen, aan elkaar te plakken en zelf in te spelen en in te zingen. In 1958 introduceert Ersel Hickey hen bij Warner Brothers, maar de twee nummers die broer en zus er opnemen worden nooit uitgebracht. Hun echte platendebuut maken ze datzelfde jaar op Brunswick met de single Toasted Love/ Daddy's Little Baby, die verschijnt onder de naam Mickey & Shonnie, The Bright And Early Kids. In 1960 verschijnt Lane’s eerste solo single, Nightcap/ Dum Dee Dee Dum op Laurie Records, een jaar later pent hij My Kind Of Woman dat de B-kant zal worden voor Bill Haley’s single Spanish Twist op het Gone label. Nog in 1961 is Lane te horen als bassist op de tweede single van The Chants, Dick Tracy/ Choo Choo, maar hij zat blijkbaar niet lang in die groep want als The Chants in 1962 naar Italië trekken, daar te zien zijn in de film Mondo Caldo Di Notte en diverse singles uitbrengen onder de naam The American Twisters, maakt Lane al geen deel meer uit van de groep.

Lane rechts op foto bij The Chants in 1960/61

De nummers waarmee we Mickey Lee Lane vandaag vereenzelvigen dateren van enkele jaren later, te beginnen met Shaggy Dog uit de lente van 1964 op Swan Records. Opvallend: Mickey en zijn broer Bernie deden alle instrumenten en alle vocals op dat nummer zelf. Swan kortte Shaggy Dog in, Lane mocht op Dick Clark’s American Bandstand en het plaatje zou de 38ste plaats in de Billboard Hot 100 halen en zelfs in Engeland verschijnen op het Stateside label. Shaggy Dog werd in 1965 gevolgd door The Zoo/ (They’re All In) The Senior Class, nog meer ge-experimenteer met instrumenten, opname snelheden en aan elkaar gelinkte versterkers. Opvolger Little Girl (I Was Wrong)/ When You're In Love (That's How You'll Know) werd in 1965 door de platenfirma van de markt gehaald om hermixt te worden, Hey Sah-Lo-Ney (1965) werd in Engeland op Stateside een clubhit in de northern soul scene.

Mickey Lee Lane kwam in '64 op TV bij Dick Clark

Verdere singles van Mickey Lee Lane braken weinig potten, inclusief zijn laatste single op Mala Records, een cover van Tutti Frutti in de stijl van Shaggy Dog en The Zoo. Tja, rock ‘n’ roll was anno 1968 niet echt populair natuurlijk… Vanaf dan zou Lane vooral als opnametechnicus werken en met zijn broers ook zelf veel opnemen, spul dat vooralsnog onuitgebracht is. In deze periode trad hij regelmatig op met een balorkest. In de jaren ’90 begon DJ Mouse in Engeland The Zoo, Shaggy Dog en Senior Class regelmatig te draaien, en binnen de kortste keren werden dat geheide clubhits. Lane werd opgespoord en maakte zijn Europese debuut in mei 1996 in Hemsby. Helaas was dat optreden niet echt een succes: Lane slaagde er niet de ingewikkelde structuren van zijn hits live waar te maken, en de coole cat met zonnebril van de foto’s bleek een oude hippie geworden. Ook de toen door Rollercoaster uitgebrachte verzamel-CD Rockin' On And Beyond bleek te experimenteel voor veel rock ‘n’ roll fans. Na Hemsby heeft niemand dan ook nog wat van Mickey Lee Lane gehoord...
Tegelijkertijd ging Lane’s gezondheid achteruit. Hij leed aan depressies en adervernauwing, stopte met drinken maar bleef wel roken, ook na een hartoperatie. Begin maart 2011 werd hij gediagnoseerd met longkanker. Na zijn overlijden vonden zijn broers Joel, Zal en Bernie in zijn appartement exact 15 dollar en massa’s dozen vol onuitgebrachte tapes.

Naar Boven

(reclame)


17 november 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Space Cadets komen weer naar Nederland

Hadden we het programma van D-Day 2012 al vermeld? In en bij The Cruise Inn op zaterdag 9 juni zullen optreden: The Space Cadets (GB), Nico Duportal & his Rhythm Dudes (F), Pep Torres & the Hi-Tones (USA/NL), Marc & the Wildones (D) en The Big Bayou Bandits (B) ***
Guus Meeuwis in duet met Elvis? Frans Duijts te gast bij The Platters? Caro Emerald hand in hand met Brook Benton? Krystl die het doet met Pat Boone? Het kan allemaal dankzij de wonderen der digitale techniek op de nieuwe Christmas Duets CD waarop 13 Nederlandse stemmen gemixt worden met internationale crooners...

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS



Tot en met zondag 12 februari loopt in het Antwerpse modemuseum MoMu de tentoonstelling Dreamsuits: Ontwerpen Van Nudie Cohn, De Rodeo Tailor, een expositie over leven en werk van de Amerikaanse kostuumontwerper die alle countrysterren voorzag van al die flashy delicaat geborduurde en zwaar gedecoreerde podiumoutfits. Nudie werd gedragen door onder meer Elvis Presley, Porter Wagoner, Dolly Parton, Roy Rogers, John Wayne, Steve McQueen, Johnny Cash én door Vlaanderen’s hoogsteigen jodelende cowboy Bobbejaan Schoepen die een levenslange klant en verzamelaar van Nudie was. Dat resulteerde in een vriendschapsband tussen de twee en een uitzonderlijk grote en goed bewaarde verzameling van Nudie ontwerpen waaronder ook paardenzadels, auto’s en laarzen. Het is de allereerste keer dat Nudie in Europa tentoongesteld wordt. Naar aanleiding van de expositie verschijnt bij uitgeverij Lannoo het boek Dreamsuits: The Wonderful World Of Nudie Cohn, geschreven door modehistorica Mairi MacKenzie. Het MoMU bevindt zich aan de Nationalestraat 28 in Antwerpen, toegang is gratis *** En nog een tentoonstelling voor de liefhebbers van all things retro is De Toekomst Kwam Uit De Lucht: Een Geschiedenis Van De Belgische Luchtvaart, over de rijke historie van de in 1923 opgerichte en in 2001 bankroet gegane Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena. Tot zondag 26 februari kan je je nostalgisch hartje ophalen in het Jubelparkmuseum in Brussel, meer info op www.kmkg-mrah.be, toegang bedraagt 8 euro. Uiteraard verscheen ook van deze expositie een gelijknamig boek, en dat bij uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts *** Op 29 oktober verscheen op het Griekse label Green Cookie het derde album van de Gentse surfers Speedball Jr., getiteld Treble In Paradise *** Onlangs te zien in het Belgische TV programma Man Bijt Hond: de in 2005 opgerichte Ruiseleedse Shadowsgroep The Shadoogies. De pianist die in dezelfde Man Bijt Hond afleveringen met zijn tenen muziek maakte is overigens geen lid van The Shadoogies *** Oeps... Radio Modern gaat onder de noemer Radio A Go Go nu ook sixties feesten organiseren...

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Zal de nieuwe groep King Mob rock 'n' roll gaan spelen?


In Engeland wordt onder de naam King Mob een nieuwe “supergroep” gelanceerd bestaande uit gitarist Chris Spedding (hij verving Link Wray bij Robert Gordon en speelde daarna bij de Franse sixties rocker Dick Rivers), bassist Glen Matlock van punkband The Sex Pistols, drummer Martin Chambers van rockband The Pretenders, zanger Stephen W. Parsons van de ons totaal onbekende ‘70s band Sharks, en nieuwkomer Sixteen op gitaar. Afwachten maar of hun op 31 oktober op SPV/ Steamhammer op CD (11 tracks) en 180 gram vinyl (7 tracks) verschenen debuut album Force 9 en de single Selene Selene wat worden, want vage omschrijvingen als “de golden age van de Engelse rock ‘n’ roll beat in een hedendaagse setting die de fans van americana, rockabilly, blues, psychedelische rock en ‘60s surf zal aanspreken, zwaar beïnvloed door de grote componisten en bandleaders Duke Ellington en Jimmy Page (gitarist en frontman van hardrock groep Led Zeppelin)” beloven meestal weinig goeds... *** Nog een nieuwe band is Wayne Conn & the Big Beat, ondanks de naam slechts een trio rond ex-Toppkatz (GB) pianist Wayne Conn, aangevuld met een drummer en een elektrisch bassist *** Vanaf 17 november rolt er in Engeland een nieuw rock ‘n’ roll blad van de persen getiteld Vintage Rock, dat gaat focussen op films, mode, en de muziek van Elvis, Buddy Holly, Chuck Berry, Gene Vincent, The Shadows en co *** Mike Sanchez (GB) is tijdelijk verhuisd naar Spanje om te zorgen voor zijn 88-jarige moeder die lijdt aan Alzheimer *** De Britse muzikant Greggi G. en zijn band is komende zomer (14 en 15 juli) in het noorden van Nederland te vinden en Greggi zoekt derhalve nog meer optredens in Nederland en België. Cont(r)acteer Greggi via www.greggig.co.uk *** In Hemby (GB) deden ze in mei 2008 al een reünie, maar nu zijn ze opnieuw écht bij elkaar: The Blue Cats (GB), begin jaren ’80 ook bij ons erg populair. Dit jaar spelen ze twee concerten in Duitsland en Finland, voor 2012 staan er momenteel drie gepland, maar daarvoor zal u wel naar Engeland of opnieuw Duitsland moeten. De band wil ook een nieuw album opnemen maar is daarvoor op zoek naar een label dat hen voorziet van “de nodige mogelijkheden en middelen”, met andere woorden: ze willen er zelf geen geld insteken. Merkwaardig is wel dat Clint, Stef, Carlo en Paul op hun website aankondigen een videoclip te gaan draaien om Steve Whitehouse van Frenzy voor te stellen op contrabas?

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Dr. Robin Luke toen en nu op één en dezelfde foto!

Zijn er nog niet gelokaliseerde 50s artiesten? Jawel, en Hemsby heeft er eentje te strikken: in mei 2012 treedt er als topact Robin Luke aan, bekendst van zijn hit Susie Darling uit 1958. Luke liet na een tiental singles en één titelloze LP de muziek midden jaren ’60 achter zich en ging studeren. Tegenwoordig moet je hem aanspreken als Dr. Robin Luke: hij behaalde een Ph.D. in business administratie en marketing aan de universiteit van Columbia, Missouri en is tegenwoordig professor en hoofd van de afdeling marketing aan de Missouri State University in Springfield, Missouri *** Hemsby heeft in mei nog twee ‘50s acts in de aanbieding, namelijk Gene Summers en The Velours, die hun eerste single My Love Come Back opnamen in 1956. De doo-wop groep zou tot 1961 diverse singles en de LP Remember With The Velours uitbrengen alvorens te splitten *** Voor het tweede jaar op rij staat Michael Jackson bovenaan de Forbes lijst van meest verdienende overleden artiesten, en dat met 170 miljoen dollar in het dode handje. Elvis is tweede met 55 miljoen dollar, Marilyn Monroe derde met 27 miljoen dollar, Peanuts bedenker Charles Schultz vierde met 25 miljoen dollar en actrice Liz Taylor vijfde met 15 miljoen dollar. Acteur Steve McQeen staat negende, Bettie Page dertiende *** Charlie Gracie heeft een nieuwe CD uit op Abkco Records, For The Love Of Charlie, opgenomen met Eddie Angel en rock-namen als Graham Nash (Crosby, Stills, Nash & Young), Peter Noone (Herman's Hermits), Jimmy Vivino (gitarist en bandleader bij de Conan O'Brien Show), Craig Ross (keyboards bij Lenny Kravitz) en Dennis Diken (drummer van The Smithereens). De productie was in handen van Al Kooper, die eerder werkte met Bob Dylan, The Rolling Stones en Jimi Hendrix. Gracie, intussen 75 jaar jong, blijft onafgebroken actief en heeft in oktober zijn zoveelste Britse tour van twee weken afgewerkt, met een uitstapje naar het Moondog’s Rock ‘n’ Roll Festival in Ravenna, Italië *** Op 25 oktober verscheen The Dreamer, Etta James’ eerste CD in vijf jaar en aangekondigd als haar afscheidsalbum. De nu 73-jarige Etta nam haar eerste plaatje op in 1954 en sleepte in haar carrière zes Grammy awards en een ster op Hollywood Boulevard in de wacht *** Wie ook een nieuw album uit heeft is Dave “Baby” Cortez die twee instrumentale orgelhits scoorde met The Happy Organ (1959) en Rinky Dink (1962). Het titelloze nieuwe album verscheen op Norton en is Cortez’ eerste nieuwe materiaal sinds de LP Soul Vibration uit 1972. Voor de begeleiding stond saxofonist Lonnie Youngblood in, die in de jaren ’50 en ’60 toeterde bij artiesten als Buster Brown, Faye Adams, Jackie Wilson en Ben E. King. Billy Miller en Miriam Linna van Norton kwamen Cortez op het spoor via zijn zoon, footballprof bij de New York Jets *** En James Burton (of op zijn minst zijn James Burton Foundation) heeft een Rock ‘n’ Roll Cookbook uit *** Top of the bill op Dave & Deke’s Hillbilly Fest op 22 oktober in Burbank, Californië was Don Maddox, het laatste levende lid van The Maddox Bros & Rose. Don werd er begeleid door onder meer Deke Dickerson en Dave Stuckey. Detail: Don Maddox is nu 89 jaar oud *** Deke blijft trouwens druk bezig met het verbreken van het wereldrecord ‘50s en ‘60s legendes begeleiden: op het festival naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Norton Records in november maakte hij deel uit van een Bobby Fuller Four reünie. Al is reünie misschien niet het juiste woord: de bezetting bestond uit originele drummer DeWayne Quirco, Bobby’s broer Randy Fuller (die de band overnam na Bobby’s vroegtijdige dood in 1966) op bas en vocals, Deke op gitaar en Deke’s drummer Chris Sprague op ritmegitaar *** De inmiddels 78-jarige Rudy “Tutti” Grayzell heeft een nieuw baantje: celebrity woordvoerder voor Pine Bros, een oorspronkelijk in 1870 gelanceerd merk van keelpastilles waarvan Grayzell beweert dat niemand minder dan Elvis het hem in de jaren ’50 nog aanraadde tegen keelpijn. Dat Grayzell met pruik en vals borsthaar niet alleen de draak steekt met de bonbons maar vooral ook met zichzelf kan je zelf vaststellen op http://pinebrothers.com/ask_rudy.


Rudy "Tutti" Grayzell toen en nu...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 8 oktober overleden op 81-jarige leeftijd: Billy Barton, van wie nummers als The Devil My Conscience And I (1958), Day Late And A Dollar Short (1959) en Crazy Lover (1959) gerecupereerd werden op diverse Grand Daddy’s Rockin’, Twisted Tales From The Vinyl Wasteland, Nasty Rockabilly en Desperate Rock ‘n’ Roll compilaties. Net als zovele rockabillies was Barton evenwel in de eerste plaats countryzanger, en een van zijn allereerste singles was een duet met Johnny Horton, Rhythm In My Baby’s Walk/ Betty Lorraine uit 1952. De op 21 november 1929 als John Grimes geboren Barton nam onder meer op voor Abbott, Crown, King, Stars Inc, Vidor Pub, Fire, Radio, Gulf Reef en Sims Records, onder namen als John Grimes, Billy Boy Barton en Hillbilly Barton. Als Laurel London bracht ie in 1962 de single Don’t Knock The Rock uit, heruitgebracht door onder andere White Label. Grimes’ grootste claim to fame is evenwel het countrynummer A Dear John Letter, door hem gepend maar doorverkocht aan Fuzzy Owen die in 1953 het origineel ervan opnam in duet met Bonnie Owens. A Dear John Letter zou onder meer gecoverd worden door Pat Boone, Skeeter Davis & Bobby Bare, Red Sovine en Ernest Tubb. Andere door Grimes geschreven songs werden opgenomen door Webb Pierce (You’ll Come Back) en Jim Reeves (I Love You) *** Op 16 oktober overleed de 95-jarige jazzcomponist Pietro “Pete” Rugolo, naast zijn werk als arrangeur voor onder meer Nat King Cole, Harry Belafonte, Peggy Lee, Patti Page en June Christy bij het grote publiek vooral bekend als componist van het kenwijsje van de TV-reeks The Fugitive. Daarnaast schreef hij ook filmmuziek voor onder meer Jack The Ripper (1959), en als rock ‘n’ roll link kunnen we de LP The Diamonds Meet Pete Rugolo (1958) en zijn jazzscore voor de film Where The Boys Are (1960) aanhalen *** Ja, wij vinden altijd wel een link met rock ‘n’ roll! *** Op 20 oktober overleed de 95-jarige Billy Diamond, ontdekker en road manager van Fats Domino. Diamond zag (toen nog Antoine) Domino voor het eerst aan het werk in 1947, nodigde hem uit piano te komen spelen bij zijn eigen band The Solid Senders (Diamond was zelf contrabassist) en moedigde hem aan een paar nummertjes te zingen in de set. Op een mooie dag introduceerde Diamond zijn poulain als “Fats” Domino, tot grote ontsteltenis van Domino die daar aanvankelijk niet mee kon lachen: hij was immers van nature een klein mannetje dat op dat moment wat dikker begon te worden... De naam bleef hangen, en naarmate Fats’ naam en faam groeide gaf Diamond zijn eigen band op om fulltime voor Fats te gaan werken als promotor en road manager. Ook Shirley & Lee en Huey “Piano” Smith behoorden tot zijn cliënten. Vorig jaar werd Billy Diamond nog in de bloemetjes gezet tijdens het eerbetoon aan Fats Domino en Dave Bartholomew van de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame in Cleveland


Ergens rond 1955 van links naar rechts: Fats, Dave Bartholomew, Bernard Dunn (Fats’ chauffeur en bodyguard van 1952 tot 1979), Little Sonny Jones (zo’n beetje Fats’ vaste voorprogramma in die dagen) en Billy Diamond

*** Op 21 oktober overleed bariton Fred Ferrara van de in 1958 opgerichte blanke doo-wop groep The Del Satins, niet enkel de man die de groepsnaam bedacht (een samentrekking van The Dells en The Five Satins) maar bovenal het enige bandlid dat nooit uit de groep zou stappen. The Del Satins wonnen hun eerste platencontract in een talentenjacht met als hoofdprijs een single voor George Goldner's End Records, en dat werd I'll Pray For You. Nu wou het toeval dat Dion net zijn Belmonts had ontslagen en op zoek was naar een nieuwe vocale begeleidingsband, en hij was zo onder de indruk van de zangkwaliteiten van The Del Satins dat hij hen gelijk vroeg om de ‘hape hape bum da-haity haity hape’s’ in te zingen voor zijn volgende opname. Voor The Del Satins was dat een lachertje dat helemaal niet hun stijl was, en groot was dan ook hun verbazing toen Runaround Sue op 23 oktober 1961 de top van de hitlijsten bereikte. Het plaatje werd ook nummer één in Israël en nummer twee in Zuid-Afrika! The Del Satins probeerden zelf ook een graantje mee te pikken met hun eigen single Counting Teardrops op het kleine Win label dat klonk als een kruising tussen Runaround Sue en Step By Step van The Crests en dat in de tekst “Runaround Sue” vermeldde. The Del Satins zouden nog meer opnemen met Dion en doen ook mee op The Wanderer (enkel van de hoogste hitnotering gehouden door Duke Of Earl van Gene Chandler. Wie schreef Duke Of Earl? Ernie Maresca. Wie begeleidde Ernie Maresca op diens eigen hit Shout Shout Knock Yourself Out? Juist, The Del Satins…), Lovers Who Wander, I Was Born To Cry, Little Diane, Love Came To Me en Sandy. Tussendoor brachten ze ook zelf singles uit, zoals Teardrops Follow Me, Does My Love Stand A Chance, en de door Dion (mee) geschreven singles Feeling No Pain en Who Cares. Toen Dion eind 1962 overstapte naar Columbia verhuisden The Del Satins mee, en zo zijn ze ook te horen op Ruby Baby, This Little Girl, Drip Drop en Donna The Prima Donna, het laatste nummer dat ze met hem opnamen. Daarnaast namen ze ook op met onder meer Len Barry van The Dovells en Bill Baker van The Five Satins. Vanaf 1964 namen ze nog singles op voor Mala Records en BT Records, het label van The Tokens. In 1966-1967 kwam Johnny Maestro van The Crests (bekend van de hit Sixteen Candles) bij de groep, en met hem als leadzanger brachten ze in 1967 de single Ebb Tide/ Going Out Of My Head uit op Diamond Records. Kort daarop gingen The Del Satins op in revival doo-wop groep The Brooklyn Bridge, die steeds is blijven bestaan en verschillende singles en albums uitbracht. Leadzanger Johnny Maestro overleed op 24 maart 2010 aan kanker, Fred Ferrara maakte nog steeds deel uit van The Brooklyn Bridge. In 1991 kwamen de originele Del Satins opnieuw bij elkaar en maakten ze nieuwe opnames


The Del Satins in 1959 met Fred Ferrara tweede van links en The Del Satins later in 2007 met Ferrara geheel links

*** Toegegeven, de volgende artiest heeft nooit rock ‘n’ roll opgenomen, maar we pinkten toch een traan weg: op 21 oktober verwisselde Edmundo Ros in Alicante (E) op 100-jarige leeftijd het tijdelijke met het eeuwige. De op 7 december 1910 in Trinidad geboren Ros leidde in de jaren ’50 en ’60 zowat het populairste rhumba, calypso en cha cha cha orkest in Engeland. Hij trad voor het laatst op op 8 januari 1994 in de Queen Elizabeth Hall in Londen as dirigent van de BBC Big Band with Strings.Wij hebben hier in de platenkast zeker 20 centimeter Edmundo Ros LP’s staan (allemaal gekocht op de vlooienmarkt voor 1 euro of minder) die we met plezier opzetten als we in een mambo mood zijn. Hulde! *** Op 23 oktober overleed de 69-jarige Gene Kurtz, bassist van Roy Head & the Traits en co-auteur van hun hit Treat Her Right uit 1965, aan longkanker. De op 9 oktober 1943 geboren Eugene Kurtz Jr. maakte zijn platendebuut in 1961 als gitarist van Denny Ezba op de single Wear My Ring/ CC City, en verving in 1964 originele bassist Bill Pennington bij de oorspronkelijk al in 1957 opgerichte Traits. In 1965 tekenden ze bij de Texaanse producer Huey Meaux en namen ze Treat Her Right op in de Gold Star Studios in Houston, in 1965 in de USA goed voor de tweede plaats na Yesterday van The Beatles. Het nummer zou in de loop der tijden gecoverd worden door onder meer Jerry Lee Lewis, Sandy Nelson, The Leroi Brothers, George Thorogood, Los Straitjackets, Billy Crash Craddock, Nine Below Zero, Shakin’ Stevens en Mae West. The Traits werden in 1966 en 1967 afgeslankt tot het Roy Head Trio, maar namen tegelijkertijd nog wel met de voltallige band op als The Traits met een nieuwe zanger, Dean Scott, Head’s vervanger toen die zijn militaire dienstplicht vervulde. In 1967 ging Roy Head solo, maar Kurtz was wel aanwezig op diverse reünies van Roy Head & the Traits, waarvan de meest recente bij ons weten plaatsvond in 2007. Moest u nog nooit van Roy Head gehoord hebben: Gene Kurtz was sinds 2004 de vaste bassist van Dale Watson *** Op 25 oktober overleed de 91-jarige Lloyd Thomas Doss oftewel Tommy Doss die in 1948 Tommy Duncan verving als zanger van Bob Wills & his Texas Playboys. De in 1920 geboren Doss maakte geen commerciële opnames met Bob Wills maar is wel te horen op enkele Tiffany transcripties. Datzelfde jaar zong hij ook bij The Rhythm Busters (de band van Bob’s broer Luke Wills) en bij Ole Rasmussen & his Nebraska Cornhuskers. Hij is ook te horen op het nummer Blue Prairie van Hi Busse & the Frontiersmen. In 1949 kreeg hij het aanbod om Bob Nolan te vervangen bij de oorspronkelijk in 1933 opgerichte countrygroep The Sons Of The Pioneers, en dat bleef ie doen tot 1963, al zou hij in los verband nog deel uitmaken van de groep tot 1972. De Pioneers bezetting met Doss, Lloyd Perryman en Dale Warren wordt door veel liefhebbers nog steeds beschouwd als de definitieve. Hun populariteit blijkt ook uit het feit dat hun eerste stereo LP, Cool Water, in de RCA Victor catalogus bleef vanaf ze uitkwam in 1959 tot RCA stopte met het persen van vinyl! The Sons Of The Pioneers waren ook te zien in John Wayne westerns als Rio Grande (1950), The Quiet Man (1952) en The Searchers (1956). Doss trad bij ons weten voor de laatste keer op op 84-jarige leeftijd in 2004 met The New Pioneers. The Sons Of The Pioneers bestaan heden ten dage nog steeds en hebben in de loop der jaren 41 officiële groepsleden gehad.


Tommy Doss in de fifties en een stuk recenter...


KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 17 oktober overleed de 60-jarige Keith Landers, in Austin en omstreken beter bekend als Johnny Dee, frontman van rock ‘n’ roll revival band Johnny Dee & the Rocket 88’s, actief sinds minstens 1975, het jaar waarin hun debuutsingle Coolest Car In Town verscheen. De band trad nog steeds op, ook al kreeg Dee dialyse behandeling.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

De aangekondigde films over Elvis blijven maar komen, en de volgende wordt Elvis & Nixon, over de historische ontmoeting van Elvis en toenmalig president Richard Nixon in het Witte Huis in 1970. Elvis zal vertolkt worden door de ons compleet onbekende Australische acteur Eric Bana, de rol van Nixon is weggelegd voor ene Danny Huston. De film wordt het regiedebuut van acteur Cary Elwes. Elvis vroeg Nixon bij die gelegenheid hem te benoemen tot speciaal federaal agent in de strijd tegen drugs en had als cadeautje voor Nixon een .45 colt bij. In 1997 vormde de ontmoeting al het onderwerp voor de TV-film Elvis Meets Nixon met Rick Peters als Elvis *** Daarnaast zijn ook de films Last Train To Memphis en Fame & Fortune in productie, en voeg aan dat lijstje ook maar The Identical toe, die focust op een Elvis imitator *** Voor Elvis huisraad hoef je niet meer naar Amerika: het Duitse bedrijf WMF biedt in licentie met Elvis Presley Enterprises een koffiezetmachine, waterkoker en broodrooster aan uitgevoerd in rood en voorzien van een piepkleine foto en handtekening van Elvis, hier te koop via De Bijenkorf en via het online postorderbedrijf www.klingel.nl *** De meer kapitaalkrachtigen onder ons kunnen uiteraard nog steeds terecht in het veilingcircuit: Elvis’ zwarte Cadillac Series 75 Fleetwood uit 1955 werd door veilinghuis Bonham’s Classic Californië verhandeld voor 172.000 dollar. De limo stond vroeger in het Elvis-A-Rama Museum in Las Vegas *** De intussen ook al 66-jarige José Feliciano, bekendst van zijn kerstklassieker Feliz Navidad uit 1970, werkt aan een nieuw album getiteld Elvis Presley By José Feliciano. Executive producer: George Klein *** Op 18 november ging in Dusseldorf (D) een Elvis Museum open waar u meer dan 1500 items kan bekijken “uit de grootste privé Elvis verzameling buiten de USA”. Toegang bedraagt 8,50 euro, alle info op www.elvis-duesseldorf.de *** Ook in de States is een nieuw Elvis museum geopend, het Historical Blue Moon, in Lee County drie mijl ten zuiden van Tupelo langs 45 Highway, op de locatie waar Elvis’ ouders in het huwelijk traden. Toegang: 5,50 dollar *** Op 8 november overleed de 92-jarige Hal Kanter, regisseur en scriptschrijver van Loving You (1957) en schrijver van het script van Blue Hawaii (1961). Daarnaast werkte Kanter ook mee aan het script van de Marilyn Monroe fim Let’s Make Love (1960). Hij wordt geïnterviewd in de documentaires Elvis In Hollywood (1993) en The Definitive Elvis (2002). Kanter overleed aan een longinfectie *** De twee definitieve data in Nederland voor The Original Elvis Tribute 2012, waarover we eerder berichtten zijn bekend. Op 21 april zijn Bobby Wood, Duke Bardwell, Ginger and Mary Holladay and Jerome “Stump” Monroe te zien in Het Paard te Den Haag, een dag later zal de show acte de presence geven in 013 in Tilburg. Check www.elvismagazine.eu or www.elvisnews.dk.

The Special 35th Anniversary Tour

Naar Boven

14 november 2011
CREMATIE ANDY TIELMAN 18 NOVEMBER A.S.

Andy Tielman wordt op 18 november a.s. in Den Haag gecremeerd.
Klik op de overlijdenskaart voor meer informatie.


Naar Boven

11 november 2011
ANDY TIELMAN OVERLEDEN

R.I.P Andy Tielman

Met enorme verslagenheid (eerder onderdreven dan overdreven) hebben we helaas afscheid moeten nemen van een man, die echt héél véél betekend heeft voor de muziekwereld en vooral de Indorock-scene, maar helaas nooit ten tijde van leven de credits heeft gekregen die hij verdient. Hij had een eerbetoon, net als zijn idool Elvis, meer dan verdiend. De ‘King Of Rock ‘n’ Roll’ kende zijn gelijke in de ‘King Of Indorock’! Een fantastisch zanger en gitarist. Het vernieuwende, sprankelende, creatieve in de muziek van de Tielman Brothers is gewoon uniek binnen de wereldwijde rock ‘n’ roll. Hij was het geluid van de Tielmans. Andy Tielman was de belichaming van de rock ‘n’ roll. Met zijn broers toonde hij hoe de rock ‘n’ roll werkelijk gespeeld moest worden: door het te laten zien in plaats van alleen maar te laten horen. De ongeëvenaarde shows, waarbij gitaren in de nek, achter de rug, met de voeten, met de tanden bespeeld en elkaar toegeworpen werden, zijn voor hen die erbij waren, nu na 50 jaar, nog steeds onvergetelijke herinneringen. Het is spreekwoordelijk stil geworden in de Indorock-wereld, nu de maestro, de grootmeester, geen inspirerende adem meer uitblaast. Dit overlijdensbericht is gewoon te weinig voor een groots muzikant als hem: ANDY TIELMAN. Hij verdient meer. Maar in zijn songs met zijn onmiskenbare gitaarsound en onverwisselbare zang, blijft Andy verder leven door komende generaties heen. De in 30 mei 1936 in Makassar, Celebes geboren pionier van de vaderlandse rock ‘n’ roll, is op 10 november 2011 in Rijswijk van ons heengegaan. Hij overleed op 75-jarige leeftijd aan darmkanker. Hij moge rusten in vrede.


Ook de NOS ziet het belang van het overlijden van Andy Tielman in...


The Tielman Brothers in 1958 met Andy Tielman zittend links

Naar Boven

21 oktober 2011
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 27 september overleed Dolf de Vries, de gitarist die speelde bij Indo-rock band The Black Dynamites vanaf 1961. Dolf speelde ook in bands als Los Indonesios, The Pacifics, The Travel Five en later na 1965 ook nog in The Hot Jumpers. Hij werd 77 jaar *** De Hele Stad Wordt Gek En Dol: de Stichting Blijvend Applaus kent op 20 november in De Kleine Komedie te Amsterdam de Blijvend Applaus Prijs 2011 toe aan Peter Koelewijn, en in de motivatie lezen we: “Peter Koelewijn is sinds de opname van Kom Van Dat Dak Af in 1959 (nu dus 52 jaar geleden!) een constante factor in de Nederlandse lichte muziek. In het volle voetlicht, maar ook achter de schermen. Koelewijn bewees dat rocken in het Nederlands kón, en net als de grote voorbeelden uit de Amerikaanse rock & roll maakte hij taalkundige correctheid ondergeschikt aan klank (komme van dat dak af). In zijn latere werk blijkt dat in hem net zo goed een precies werkende tekstschrijver schuilgaat. Peter Koelewijn is terecht al vaker gelauwerd, maar iemand met zo'n staat van dienst verdient volop Blijvend Applaus”. Helemaal mee eens, al begrijpen we niet goed waarom juist Pé dat eerbetoon te beurt valt, aangezien de doelstelling van de in 1962 opgerichte stichting luidt “kunstenaars uit de amusementswereld, waar dit nodig is, financieel bij te staan en verder al hetgeen daarmede in verband staat of daaraan bevorderlijk kan zijn te verrichten”. De Blijvend Applaus Prijs werd in het leven geroepen “om een oud-podiumkunstenaar te eren en waarderen voordat de vergetelheid dreigt toe te slaan”. Nou lijkt ons dat alles niet echt nodig voor Peter Koelewijn, die op 20 november in concreto een bronzen beeldje en een geldbedrag van 5.000 euro krijgt *** Groepen komen, groepen gaan: The Wildcats stoppen ermee... voor de tweede keer! De originele Wildcats bestonden van 1982 tot 1989 en pikten de draad weer op in 2001. Na heel veel lol, shows over heel Europa en de CD’s Wild Romance (2003) en Take And Give (2008) is het trio helaas genoodzaakt de spreekwoordelijke handdoek in de ring te gooien door “veranderingen in persoonlijke situaties die het toeren lastiger maken”. Kees van Bemmel (zang, gitaar), Mikel Müller (basgitaar) en Peet Schenk (drums) speelden hun afscheidsoptredens op 7 en 8 oktober in Schiedam en Oberhausen (D). Graag tot binnen enkele jaren, heren, zo zouden wij zeggen! *** Nog een band die er mee kapt: The Rhinestone Brothers hebben besloten een punt achter hun muzikale carrière te zetten wegens de te drukke werkzaamheden van de diverse bandleden. Bassist Alex Nuijts gaat op zoek naar een andere band, gitarist Tonny van Dijk stopt voorlopig helemaal met muziek maken, en drummer Maurice Meesters gaat zich richten op projecten en invalwerk *** Groepen gaan, groepen komen: Mellow Jo & the Hi-Tones stellen op zaterdag 22 oktober hun debuut-CD voor in het Dorpshuis van Ilpendam, en zondagmiddag doen ze’t speciaal voor hun vrienden in België en het zuiden van Nederland nog eens over in ’t Oude Theater in Oss. Beide data zijn entree gratis! *** En nog een ‘nieuwe’ band is .44 Shakedown, die binnenkort hun debuut-CD uitbrengen. In afwachting daarvan is er alvast een demo die ze ons netjes bezorgden. Check onze recensierubriek! *** Sue Moreno heeft een CD opgenomen in de analoge Fry Pharmacy studio in Nashville, waar ze een hoop materiaal hebben staan afkomstig uit de legendarische RCA Studio B. Voor de begeleiding huurde Sue onder meer Chris Casello (gitaar, dobro, steel), Eddie Angel (gitaar) en Jimmy Lester (drums) in. De opnames worden omschreven als “gesofisticeerde smooth jazzy vintage pop met een modern randje”. Daarnaast werkt Sue aan een theaterproject getiteld Gentlemen Prefer Blondes Take 2 waarin ze Jane Russell gaat vertolken, terwijl de rol van Marilyn Monroe gespeeld wordt door de Nederlandse imitatrice Memory Monroe *** Onze redacteur Henri Smeets heeft de zegels van zijn Heerlens Internationaal Rock ‘n’ Roll Archief verbroken en een nieuw boek gepubliceerd als opvolger van en aanvulling op zijn eerder verschenen encyclopedie Rock ‘n’ Roll Rond De Wereld. Het nieuwe boek Van Koempelrock Tot Klompenrock is 350 pagina’s dik, bevat zo’n 350 fotos uit zijn archief en uit de private plakboeken van zijn gesprekspartners, en is via www.mijnbestseller.nl te bestellen in een kleurenversie (36,50 €) en een zwart-wit versie (22,50 €). Voor mensen die alles willen weten van vergeten Nederlandse bands als The Blue Sharks, Brigitte & the Firestrings, The Clarks, The Crazy Five, The Rocking Swallows, The Bibits, Freddy Scott & the Condors, The Rocking Blacks, The Jetfighters, The Typhoons, The Rocking Stoopers en vele anderen *** Kort na het uitkomen van de vorige editie, en net na de vorige Big News update verscheen de allernieuwste uitgave van The Jubop en daarmee hebben ze de achterstand min of meer weer ingehaald. In deze editie vind je onder meer reportages van Viva Las Vegas, Cars 'n Bikes Stars 'n Stripes te Waarland, Rock 'n' Roll Meeting Eindhoven, Fifties & Sixties Day te Mill, D-Day Amsterdam én het artikel Haarsnijder En Barbier alsmede een interview met Carlos Diaz, de man van het Spaanse El Toro Records en The Screamin' R&R Weekender. Vanzelfsprekend zijn alle artikelen weer voorzien van prachtige kleurenfoto's. Info: www.jubop.nl.


Mocht het niet opvallen: deze Big News update staat in het teken van Halloween...

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Big Bayou Bandits gaan een live-CD/-DVD opnemen, en als u uw kleinkinderen later wil vertellen dat u daarbij was, begeef u dan op 11 november naar de Charlie Rockets in Brugge. Gratis toegang! *** Opnieuw actief of op z’n minst nog één keer gespot op een podium: The Revelaires, de surfgroep van Steven Janssens.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Robb Shenton (GB), in de jaren ’60 sessie- en achtergrondzanger voor producer Joe Meek en betrokken bij vijf Joe Meek bands, heeft een gloednieuwe CD uit op Fury Records, We’re Gonna Rock, opgenomen in Alan Wilson’s Western Star Studio in Bristol. Het betreft een rock ‘n’ roll album met slechts één track in Joe Meek stijl. Zie de rubriek Recensies! *** De nu 62-jarige Lulu kreeg op 18 oktober in Londen de Woman Of The Year Lifetime Achievement award, uitgereikt aan “buitengewone vrouwen met een steeds sterker wordende carrière die de decennia overstijgt”. Een welgemeend Shout lijkt ons gepast *** Als u nog naar de Million Dollar Quartet musical wil gaan kijken in het Londense West End, zet er dan een beetje spoed achter: op 14 januari 2012 valt het doek over de laatste voorstelling in het Noel Coward Theatre. De van oorsprong Amerikaanse musical liep sinds 8 februari 2011. In Amerika is Million Dollar Quartet nog steeds te zien in New York en Chicago, en op 11 oktober startte een nationale tour *** Afdeling zijprojecten: Mike Barbwire van The Barbwires, The Hi-Winders en The Dragtones heeft een solosingle uitgebracht met The Blue Ocean Six, het gebruikelijke Zweedse clubje dat deel uitmaakt van onder meer Domestic Bumblebees en rockband The Hives. Camel Rock / The Surge verscheen als single op rood vinyl *** Personeelsadvertenties: de Londense Alleycats zijn met spoed op zoek naar een nieuwe drummer *** Op komst: de vierde CD van 49 Special (P), voorzien voor de lente van 2012 *** Bass Of Shades: The Musical Journey Of Alan Ross is een nieuw boek geschreven door auteur Alex Kendall over Alan Ross, die nog speelde bij The Jimi Hendrix Experience, werkte voor The Rolling Stones, op de koffie ging met The Beatles en het podium deelde met Roy Orbison, Carl Perkins en Fats Domino. U kent hem niet? Wij wel: Ross was de bassist van The Shades die begin jaren ’80 twee LP’s uitbrachten en ook in Nederland en België bijzonder populair waren. U kent The Shades niet? Wij wel: da’s de band waarin wij Colin Pryce-Jones van de latere Rapiers leerden kennen. Het boek vertelt hoe Ross op weg naar de tandarts werd neergeschoten door de Luftwaffe, hoe hij de geboorte van de skiffle meemaakte en wat ie te maken heeft met Michael Jackson en de Britse gangsterbroers The Kray Twins, naast “verhalen van rock ‘n’ roll excessen met The Shades”. De nu 70-jarige Ross speelt in Cornwall nog steeds in een lokaal bandje genaamd Play It Cool, van The Shades is saxofonist Spike Hooper intussen overleden.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)


Ricky Nelson in Halloween Party, de vijfde aflevering van The Adventures Of Ozzy And Harriet
...

Sam Nelson, de jongste zoon van Ricky Nelson, heeft het ambitieuze plan opgevat om de complete TV-serie The Adventures Of Ozzie & Harriet, waarin Ricky zijn carrière begon, op DVD uit te brengen. The Adventures Of Ozzie & Harriet begon in 1944 als radioprogramma, in 1951 werd er een bioscoopfilm gedraaid, en van 1952 tot 1966 liep de reeks 14 seizoenen lang op televisie, goed voor 435 afleveringen. Tot nu toe waren in de States enkel een aantal public domain episodes en een handvol officiële releases verkrijgbaar op DVD. De reeks vertelde de avonturen van pa en ma Nelson en hun zonen Ricky en David, en lanceerde tegelijkertijd het succes van Ricky als rock ‘n’ roll zanger. Na het overlijden van David Nelson kreeg Sam toegang tot de 45 jaar lang gesloten familie archieven, waarin hij de originele films van alle afleveringen aantrof. Nu zamelt hij fondsen in om de volledige reeks digitaal te bewaren voor ze helemáál tot stof en as is vergaan. Streefdatum voor de release is december 2013. Wie doneert voor de goede zaak zal zijn naam op de DVD aftiteling zien verschijnen *** Verder Ricky Nelson nieuws: zijn nabestaanden hebben een rechtszaak aangespannen tegen Capitol Records omdat het label geen correcte royalties zou uitbetalen *** Op 12 oktober was het exact 40 jaar geleden dat Gene Vincent overleed, en dat werd door de in Frankrijk gebaseerde Lonely Street fanclub herdacht in Los Angeles met optredens van onder meer Ray Campi (die in 1958 nog de affiche deelde met Vincent), Rip Masters (hij speelde piano op The Rose Of Love, een van Vicent’s allerlaatste opnames voor Rollin’ Rock), Ronnie Mack en Russell Scott & his Red Hots. Eregasten waren Vincent’s zus Tina Craddock, zijn dochter Brandi Vincent, en zijn kleindochter Chantiel Craddock die zelf een zangcarrière beoogt onder de naam Chantilly Lace *** In Clear Lake, Iowa, het stadje waar Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper in 1959 om het leven kwamen in een vliegtuigcrash, werd op 13 oktober Three Stars Plaza ingehuldigd. Naast de al bestaande Buddy Holly Place komt er ook een Ritchie Valens Drive en een JP Richardson Avenue, die samen een driehoek zullen vormen rond de Surf Ballroom waar de drie rock ‘n’ roll helden hun laatste concert speelden. JP Richardson Jr. en Ritchie Valens’s zussen Connie Valens Lemos en Irma Norton woonden de plechtigheden bij, Holly’s weduwe Maria Elena Holley meldde afwezig wegens ziek. Richardson Jr. leende de uitbaters van de Surf Ballroom enkele memorabilia van zijn vader, waaronder een valiesje met diens initialen, een notaboekje met songs waaraan hij aan het werken was, een notaboekje met songs die The Big Bopper als kind schreef, en een hotelreçu van 3,75 $ uit Ironwood, Michigan gedateerd 1 februari 1959. Op de plaza is een standbeeld gezet dat een gestileerde platenwisselaar met drie platen erop voorstelt, gebaseerd op het vanaf eind jaren ’50 populaire systeem waarmee een dikke verticale as in het midden van de platendraaier ervoor zorgde dat je 10 centimeter boven de draaitafel meerdere 45 toerenplaatjes kon opstapelen die een voor een naar beneden vielen en werden afgespeeld. De tegels rond het standbeeld zijn cirkelvormig geplaatst in de vorm van langspeelplaten *** Felicitaties aan Wanda Jackson, op 6 oktober vijftig jaar gehuwd met Wendell Goodman, u welbekend als de niet van haar zijde wijkende manager. Het gouden paar vierde de verjaardag in de Bahamas, voor ze weer de baan optrekken voor een nieuwe reeks party’s *** Op 14 oktober eveneens 50 jaar gehuwd: Glen Glenn en echtgenote Mary *** Administratief aangehouden maar niet gearresteerd bij een betoging op de Bo Diddley Community Plaza in Gainesville, Florida: de 56-jarige Elias Anthony McDaniel Jr... de zoon van Bo Diddley! *** We schreven al eerder dat cruises momenteel steeds populairder worden voor een kapitaalkrachtig publiek van oldiesliefhebbers, en van 20 tot 24 februari kan de gefortuneerde Johnny Cash fan inschepen op de Johnny Cash 80th Birthday Cruise om zich te vermeien in het gezelschap van Cash’s zus Joanne Cash, WS Holland (drummer voor Johnny Cash van 1960 tot 1997) en Sun producer Jack Clement. Net iets minder bekende goden zijn zanger-acteur Johnny Western (lid van de Johnny Cash Show die meespeelde op 71 Cash singles en 5 albums), Chance Martin (hij begon met het omhooghouden van de cue cards op de Johnny Cash ABC TV show en eindigde als geluidsman voor Cash), en acteur John Schneider, de blonde uit The Dukes Of Hazzard die een jaar bij Johnny Cash woonde en door hem bekeerd werd. Muzikaal entertainment wordt verschaft door de tribute band Branson On The Road (geleid door Debbie Horton, de enige vrouw die ooit leadgitaar speelde voor Johnny Cash), en daarnaast zijn er informele jams, Cash karaoke, een Cash quiz, een Johnny Cash filmavond, een vragenuurtje, handtekeningensessies, veilingen en tombola’s. Prijzen variëren van 430 tot 880 dollar + 134,33 dollar tax per kop all in, dus ook met ontbijt, pizzeria, lunch, buffet en diner, zoals de publiciteit nadrukkelijk zegt “inclusief steak, kreeft en alle gourmet die je naar binnen kan werken”. Wie zeebenen en grote honger heeft: www.TheJohnnyCashCruise.Com

*** Het moest er van komen: na alle recente muzikale biopics gaat op 21 oktober in de States een film in première over de laatste 72 uur uit het te korte leven van Hank Williams, getiteld The Last Ride. Merkwaardig genoeg wordt de naam Hank Williams niet gebruikt in de film en is er geen noot Hank Williams te horen. Wel passeren er vier songs van Hank’s dochter Jett Williams. Hank Williams wordt vertolkt door Henry Thomas, bekendst als het jongetje uit de film ET in 1982. Hier zie je alvast de trailer: www.thelastridefilm.com *** Move It On Over van Hank Williams uit 1947 is trouwens in de States te horen in een gloednieuwe commercial voor Chevrolet *** En dat het hellraisen bij de Williamsen in de genen zit blijkt niet enkel uit kleinzoon Hank III, maar ook uit Hank’s zoon Hank Jr. die er op zijn 62e nog steeds in slaagt rel te schoppen: toen hij tijdens een talkshow opmerkte dat president Obama en house speaker John Boehner die samen golfen, vergelijkbaar was met Hitler die een partijtje speelt met de Israelische premier Netanyahu, schoot dat in het verkeerde keelgat bij de TV-bonzen die prompt zijn Monday Night Is Footbal Night, sinds 1989 het muzikale thema van het american footbal op maandagavond, van het scherm banden. Hank Jr. die de rechten op het nummer bezit reageerde door Fox te verbieden het nummer ooit nog te gebruiken en nam een nieuwe song op getiteld Keep The Change waarin hij Fox en sportzender ESPN enkele sneren geeft en weet te melden dat het bergaf gaat met Amerika dat de United Socialist States Of America aan het worden is *** En hij liet ook een verse lading T-shirts met het opschrift Hank Jr. For President drukken *** Genomineerd voor de klas van 2012 in de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame: The Spinners (vooral bekend als discogroep maar in 1961 begonnen als doo-woppers) en bluesgitarist Freddie King, uiteraard naast het gebruikelijke clubje rock- en pop vedetten. De winnaars worden bekend gemaakt in januari 2012 *** Uitgebreid gevierd op diverse festivals is de Bill Monroe centennial: de in 1996 op 84-jarige leeftijd overleden vader van de bluegrass werd geboren op 13 september 1911. De feestelijkheden in Owensboro, Kentucky werden opgeluisterd door de aanwezigheid van Monroe’s zoon en door Earl Scruggs, zich op zijn 87ste verplaatsend met een looprekje maar nog steeds in staat live on stage een prima stukje banjo te kunnen neerzetten *** Re-issues: Jasmine (GB) blijft het public domain afromen met de dubbel-CD’s The Penguins: Earth Angel, The Cool Sounds Of West Coast Doo Wop 1954-1960, Jack Scott: Touch Me Baby I Go Hog Wild 1957-1960 (inclusief demo’s, LP-tracks en rarities, samen goed voor 64 tracks), Walking Along: The Best Of The Solitaires (de A- en B-kantjes van al hun singles) en Ruth Brown: Taking Care Of Business, Singles As & Bs 1953-1960 + Bonus Hits 1950-1952 (waar wij niets aan toe te voegen hebben behalve dat het samen 59 tracks zijn). El Toro (E) brengt leven en werk van The 5 Royales in kaart met Right Around The Corner: Rare And Undiscovered Gems From The King Years, en Ace (GB) doet het origineler door onbekend vroeg spul samen te brengen van James Burton (The Early Years 1957-1960) en Trini Lopez (Sinner Not A Saint: The Complete King And Dra Recordings 1959-1961), terwijl The Flash Records Story op dubbel-CD een klein zwart label documenteert dat van 1955 tot 1959 actief was in Los Angeles *** En als alle CD’s beluisterd zijn beginnen we aan de boeken! Overduidelijk bestemd voor de feestdagen is het pas bij uitgeverij Lido verschenen Marilyn Monroe En De Camera (248 blz, 49,90 €), een luxueus gebonden uitgave met metallic spiegelende cover, met 152 kleuren en zwart-wit foto’s uit de jaren 1945-1962. Het boek verscheen oorspronkelijk in Duitsland in 1989, maar deze Nederlandse vertaling bevat enkel citaten uit in plaats van het complete interview met Marilyn uit 1960 door de Franse schrijver George Belmont. Wel is het voorwoord van de in februari op 89-jarige leeftijd overleden actrice Jane Russell opgenomen, samen met een nieuwe inleiding van Hugo Camps *** Merkwaardige merchandising: de officiële Johnny Cash webstore biedt ingekaderde stukjes hout aan van de veranda van de Cash Cabin, het tuinhuisje waar de Man In Black heel wat nummers en een flink deel van zijn American Recordings opnam. Elk stukje hout gaat vergezeld van een handtekening van Cash’s zoon John Carter Cash als bewijs van de echtheid. Niet te missen voor 50 dollar per stuk…

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)


Norma Eberhardt in The Return Of Dracula (1958)

Op 16 september overleed in New York de in 1929 geboren Norma Eberhardt, de actrice op de iconische affiche van de film Live Fast Die Young uit 1958, hetzelfde jaar waarin ze te zien was in een andere cultfilm, The Return Of Dracula *** Diezelfde 16de september overleed bluesdrummer Willie "Big Eyes" Smith, die eigenlijk begon als mondharmonicaspeler: midden jaren ’50 begeleidde hij in Chicago onder meer Bo Diddley. Vanaf 1957 begint hij te drummen bij Little Hudson's Red Devil Trio en als invaller voor Frances Clay bij Muddy Waters, met wie hij in 1959 zijn eerste opnames maakt. In 1961 vervangt hij Clay definitief, en hij blijft bij Muddy Waters spelen tot midden 1964, waarna hij aan de slag gaat in een restaurant en als taxichauffeur. Van 1968 tot 1980 speelt hij opnieuw bij Muddy Waters om daarna zijn eigen carrière uit te bouwen, onder meer door met Pinetop Perkins de Legendary Blues Band op te richten die genomineerd werd voor diverse Grammy Awards en artiesten als Buddy Guy, opnieuw Muddy Waters, Howlin' Wolf en Junior Wells begeleide. In de Blues Brothers film spelen ze de straatmuzikanten die John Lee Hooker begeleiden *** Op 23 september overleed de 69-jarige bariton Clarence Johnson van de in 1958 opgerichte Chanteurs die in 1963 één single uitbrachten op Vee-Jay, You've Got A Great Love/ The Grizzly Bear, kort voor ze opgingen in The Hi-Lites die op hun beurt The Chi-Lites werden. Johnson deed mee op één Hi-Lites single en één Chi-Lites single maar stapte in 1964 uit de groep, dus lang voor The Chi-Lites in de jaren ’70 diverse soulhits scoorden. Johnson werd later producer, richtte de Lovelite en Lock labels op, en is nooit meer gesignaleerd bij The Chi-Lites die anno 2011 nog steeds bestaan *** Op 27 september overleed tenor Leo Blakely van The Egyptian Kings, een doo-wop groep opgericht in 1958 als The 4 Pharaohs die op vijf jaar tijd vijf platen uitbrachten op vijf verschillende labels… onder zes verschillende namen, namelijk The 4 Pharaohs, The 4 Pharoahs (een drukfout op het label), The Columbus Pharaohs, Morris Wade (hun leadzanger) & the Manhattans (de begeleidingsband, eigenlijk de band van Sonny Til), King Pharaoh & the Egyptians, én The Egyptian Kings! Blakely kwam eind 1961 bij de groep en zong lead op hun Egyptian Kings single I Need Your Love die eind 1963 verscheen op Nanc Records, tevens hun laatste release. The Pharaohs hielden het vol tot 1968, en in de jaren ’80 dook Blakely op bij Bobby Hendricks’ Drifters. In de jaren ‘2000 maakte hij deel van de heropgerichte Pharaohs *** Op 29 september overleed in Las Vegas de 70-jarige Marvin Tarplin, de gitarist van with Smokey Robinson & the Miracles, een groep die steevast geassocieerd wordt met jaren ’60 soul maar oorspronkelijk opgericht werd in de jaren ’50! Tarplin begon zijn carrière als gitarist van meidengroep The Primettes (de latere Supremes) maar werd in 1958 weggekaapt door Robinson, toen zanger van The Matadors, een doorslagje van The Platters. The Matadors veranderden hun naam in The Miracles, wier debuutsingle Got A Job uit 1958 een antwoord was op Get A Job van The Silhouettes. Hun eerste Hot 100 hit was Bad Girl, in 1959 hun derde single, uitgebracht op Chess én op Motown, want The Miracles waren een van de eerste acts die tekenden voor Tamla, de in 1959 opgerichte voorloper van Motown. De vierde Tamla single van The Miracles, Shop Around, was in 1960 trouwens de eerste millionseller voor Motown. Tarplin speelde gitaar voor The Miracles zolang Smokey Robinson hun zanger was en stapte enkele maanden na het vertrek van Robinson in 1973 op om tot 2008 te gaan spelen bij Smokey Robinson solo. Hij staat mee op de hoesfoto van de Miracles LP’s Cookin’ With The Miracles (1962), I’ll Try Something New (1962) en The Fabulous Miracles (1963) en was co-auteur van hits als Track Of My Tears (1965) en Going To A Go-Go (1965) *** Na het overlijden van originele Be-Bop-A-Lula contrabassist Jumpin’ Jack Neal op 22 september legde twee weken later een andere Blue Caps bassist het loodje, de 78-jarige Bill Mack. Gene Vincent versleet meer groepsleden dan onderbroeken en het exacte personeelsverloop bij The Blue Caps is ons dan ook niet 100% duidelijk, maar de op 19 maart 1933 geboren William Eugene McCreight zoals hij voluit heette speelde twee keer bij de groep, was mogelijk de opvolger van Jack Neal, en in elk geval de eerste elektrische bassist bij The Blue Caps. Hij begon zijn carrière in 1953 bij Bill Carlisle & the Carlisles en speelde van begin 1957 tot mei 1957 bij The Blue Caps, waarna hij vervangen werd door Bobby Lee Jones. In april 1958 kwam hij opnieuw bij de groep, tot pakweg eind dat jaar, al moeten we daarbij uiteraard nota nemen van het feit dat Vincent enkel een groep nodig had als hij opnam of toerde, want niet continu was. Mack heeft voor zover wij kunnen nagaan nooit opgenomen met Vincent maar is wel te horen op de Big D Jamboree live opnames in Dallas uit 1957-1958, op band vastgelegd bij de Texaanse tegenhanger van de Louisiana Hayride en de Grand Ole Opry, beschikbaar op de CD The Lost Dallas Sessions. Hij is ook te horen op de Paul Peek single The Rock-A-Round uit 1958 (met Esquerita op piano) en speelde later bij minder bekende namen als Bo Davis, Charlie Moore, The Tunetoppers en Buddy White & the Knights. In recentere tijden speelde hij kleine rolletjes in films en deelde hij het podium met Bob Kelly en Marco DiMaggio. Het betreft hier overigens niet dezelfde Bill Mack die opnam voor Imperial (Play My Boogie) en Starday (Kitty Kat, Cat Just Got In Town, It’s Saturday Night) ***

David Hess in House On The Edge Of The Park (1980)

Op 8 oktober overleed aan een hartaanval de 69-jarige David Hess, schrijver van All Shook Up en Speedy Gonzales. De op 19 september 1942 geboren Hess nam op 7 november 1956 als David Hill de originele versie van All Shook Up (dat ie schreef in samenwerking met Otis Blackwell) op, die op 6 april 1957 uitkwam op Aladdin Records onder de titel I’m All Shook Up, dus twee weken na Elvis’ versie, opgenomen op 12 januari 1957 en verschenen op 23 maart van dat jaar. Daarnaast schreef hij I Got Stung (in samenwerking met Aaron Schroeder) en zong hij de demo van It’s Now Or Never in voor Elvis. Hess werd ingehuurd door Hill & Range, de muziekuitgeverij die een vinger in de pap had bij alles wat Elvis opnam, en Elvis zou later inderdaad nog minstens twee David Hill nummers opnemen: Come Along (1965) uit de film Frankie And Johnny, en Sand Castles (1965) uit de film Paradise Hawaiian Style. Andere door Hill geschreven nummers zijn Make Me Know You’re Mine (Conway Twitty, in 1980 gecoverd door Shakin’ Stevens), Start Movin’ (Sal Mineo), Rockin' Shoes (The Ames Brothers) en... Speedy Gonzales, door Hill geschreven en in 1961 door hem uitgebracht onder de naam David Dante. Dante’s origineel haalde naar verluidt in juli 1961 de Top 3 in de Filippijnen, maar het is uiteraard de Pat Boone cover uit 1962 met de stem van Mel Blanc die Speedy Gonzales ook in de Warner Brothers tekenfilms deed, die een golden oldie werd. Hill, die in 1959 zelf de onderste regionen van de Billboard Hot 100 haalde met zijn cover van Cliff Richard’s Living Doll op Kapp Records, bleef actief als vooral folkzanger en werd in 1969 hoofd Artiesten & Repertoire voor Mercury Records. Hij schreef er ook een rockopera, maar zijn carrière zou een hele andere richting uitgaan als hij in 1972 de soundtrack schrijft voor én acteert in de horrorfilm Last House On The Left, waarna hij in minstens 30 andere bloederige low budget films opdook. Titels als Swamp Thing, Camping Del Terrore en Zombie Nation zeggen in deze genoeg! Daarnaast was hij nog steeds actief als muzikant en als componist van soundtracks *** Nog meer Muddy Waters: op 11 oktober overleed de 81-jarige mondharmonicaspeler George "Mojo" Buford, in de eerste helft van de jaren ’50 in Chicago oprichter van The Savage Boys die zouden uitgroeien tot de vaste band van Muddy Waters. In 1959 verving hij Little Walter bij Muddy Waters om in 1962 solo te gaan, al kreeg ie zijn bijnaam Mojo omdat de mensen maar bléven vragen achter Waters’ Got My Mojo Working. Vanaf 1967 zou hij trouwens opnieuw diverse malen bij Muddy Waters gaan spelen. Buford overleed na een slepende ziekte *** Eveneens overleden op 11 oktober: de op 27 februari 1936 in Memphis geboren steelgitarist Albert E. Vescovo die zijn carrière begon aan de zijde van Johnny Burnette: Vescovo speelde bij Burnette’s toenmalige bandje The Rhythm Rangers en doet mee op Burnette’s debuutsingle You’re Undecided/ Go Along Mule, opgenomen in november 1955 voor het piepkleine Von label uit Booneville, Mississippi. Producer van die sessie was trouwens Bill Bond, de vader van... Eddie Bond! Al Vescovo zou zijn hele leven steel blijven spelen en was de enige mens ter wereld die kon zeggen dat hij zowel voor Pat Boone, Homer & Jethro, The Sons Of The Pioneers, Spike Jones, The Beach Boys én Frank Sinatra heeft gewerkt *** Overleden op 12 oktober: Bernard E. Gareis alias Buddy Sharpe van Buddy Sharpe & the Shakers, wier debuutsingle Bald Headed Baby/ Linda Lee van eind 1958 te vinden is op diverse compilaties. Sharpe bracht daarna nog verschillende singles uit zoals Please Please Please Please/ (You Got Me) Movin' & Groovin' (Spear, 1961), I'm Lonely/ The Shake (Ramble, 1964), Fat Mama/ White House Twist (FeeBee), Linda Lee/ Git It Git It (FeeBee, 1964), Toothache/ Good Luck To You (Star 312) en Git It Git It/ One More Chance (FeeBee), bij ons weten tot op heden niet heruitgebracht. Eind jaren ’70 begin jaren ’80 maakte Sharpe opnieuw enkele plaatjes, zoals Jump Into The River/ Dry Your Eyes (Bishop, 1979) en Midnight Love/ Who Likes To Work (KIP,1981). Wel staan er op de in 1993 in Engeland verschenen Flyright compilatie CD Rock & Roll Fee Bee twee onuitgegeven Buddy Sharpe tracks. In recentere tijden richtte Sharpe een nieuwe groep Shakers op waarmee hij rock ‘n’ roll en oldies speelde.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Southern Culture On The Skids

Net op tijd uit voor halloween: Zombified, het nieuwe Southern Culture On The Skids album dat als eerbetoon aan de in de jaren ’60 en ’70 in de drive-in theaters van het Diepe Zuiden erg populaire horror- en exploitatiefilms 13 tracks presenteert over zombies, begrafenisondernemers, heksen, bloedzuigers en vleermuizen. Zombified is evenwel niet 100% nieuw wegens origineel verschenen in Australië in 1998 als 8-track mini-CD-EP, nu aangevuld met 5 nieuwe opnames. Er is ook een op 1000 stuks gelimiteerde LP versie op bloedrood vinyl *** Nog meer re-releases: de in 1994 verschenen Your Weight On The Moon 10 track 10" vinyl/ CD van Man Or Astro-Man wordt opnieuw uitgebracht aangevuld met de 4-track vinyl-EP Mission Into Chaos (1993, One Louder Records) en de 4-track vinyl Return To Chaos (1995, in Engeland verschenen op One Louder en in de States op Homo Habilis). Bij de heruitgave steekt een booklet, en er is ook een picture disc LP uit *** Enough Beer: de complete Benelux tour van Cash O’Riley & the Downright Daddies van 13 tot 30 oktober werd afgelast omdat de zanger in de States de gevangenis in moest wegens dronkenschap achter het stuur… *** Er zou een nieuwe single staan aan te komen van Big Sandy, maar verdere info ontbreekt helaas *** Het succes van Mad Men (dit jaar voor de vierde keer op rij de Emmy voor beste TV serie) werkt blijkbaar inspirerend, want in september debuteerden op de Amerikaanse TV twee nieuwe retroreeksen: Pan Am (over de piloten en stewardessen van de ter ziele gegane luchtvaartmaatschappij Pan Am anno 1963) en The Playboy Club (over enkele werkneemsters van de eerste, euh, Playboy Club in Chicago eveneens anno 1963). Of die reeksen evenveel succes zullen hebben als Mad Men valt af te wachten, want met name The Playboy Club werd reeds na drie afleveringen afgevoerd: tegenvallende kijkcijfers en protest uit religieuze hoek deden de sponsors afhaken... *** Personeelswissel bij Candye Kane: haar oudste zoon Evan Cabel wordt na acht jaar achter het drumstel vervangen door Baldhead Fred Rautmann, die eerder al speelde met Kane’s gitariste Laura Chavez. Cabel gaat zijn eigen carrière uitbouwen. Kane heeft ook drie nieuwe albums in de aanbieding: een CD versie van haar allereerste cassette Burlesque Swing, een greatest hits met 23 songs van haar theaterstuk The Toughest Girl Alive, en het in Eeklo (B) in 1999 met boogie woogie pianiste Sue Palmer live opgenomen One Night In Belgium, waarop de twee enkel begeleid door piano jazz en gospel standards vertolken ***

Candye Kane en Laura Chavez

Personeelswissel bij de in 1979 opgerichte Insect Surfers uit Los Angeles (ze noemen zich dan ook de longest running surfband van planeet aarde): multi-instrumentalist Marty Tippens stopt er mee tot hij zijn Ph.D behaalt, en de groep is dan ook met spoed op zoek naar een tweede gitarist *** Op 12 oktober overleed de op 8 januari 1944 geboren William Joel "Taz" DiGregorio, keyboardist van de countryrock groep The Charlie Daniels Band en samen met de andere groepsleden co-auteur van hun ook in rock ‘n’ roll kringen populaire hit The Devil Went Down To Georgia uit 1979. DiGregorio was evenwel al langer muzikaal actief: hij maakte deel uit van Paul Chaplan & the Emeralds, u mogelijks bekend van hun Shortnin' Bread uit 1959. Eén single later zou die groep uit elkaar vallen. Daniels en DiGregorio speelden voor het eerst samen toen DiGregorio in 1964 lid werd van Daniels’ toenmalige band The Jaguars. Na zijn legerdienst ging hij opnieuw bij Daniels spelen in wat uiteindelijk in 1970 The Charlie Daniels Band zou worden. Het in D-mineur gecomponeerde The Devil Went Down To Georgia dat de derde plaats haalde in de Amerikaanse popcharts is gebaseerd op de een octaaf lagere instrumental Lonesome Fiddle Blues van bluegrass fiddler Vassar Clements. Het melodietje waarmee het hoofdpersonage van The Devil Went Down To Georgia de duivel verslaat in een fiddle duel is dan weer deels gebaseerd op een andere bluegrass fiddle tune die op z’n minst teruggaat tot het begin van de 19e eeuw, Fire On The Mountain. De 67-jarige DiGregorio kwam om het leven bij een auto ongeval op Interstate 40 in Nashville, Tennessee. The Charlie Daniels Band annulleerde als eerbetoon twee optredens.


The Devil Went Down To Georgia...

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


In tegenstelling tot de berichten niet dood: Larry Geller, niet alleen Elvis’ persoonlijke kapper van 1964 tot 1977 (hij deed Elvis’ haar voor de begrafenis) maar vooral ook diens spirituele mentor. Het bericht van het overlijden werd foutief gelanceerd door een Australische Elvis site, maar Geller blijkt nog steeds alive and kicking en dezer dagen vooral actief met zijn gezondheids-, voedings-, mentale training en haar analyse imperium *** Wél dood: James Fonnesbeck, een van de parachute springende Elvissen uit de Nicolas Cage film Honeymoon In Vegas (1992). Die bestaan inderdaad echt, maar voor Fonnesbeck liep het fataal af toen hij op 9 oktober een duo-jump maakte met een 75-jarige grootmoeder die de luchtdoop had gekregen als verjaardagsgeschenk. Geen van beide parachutes openden, met dodelijk gevolg *** Nieuw bij de TCB Band en in die hoedanigheid op 8 januari 2012 te gast op de Elvis Sterren Parade in Zaal Vito in Mol (B): Norbert Putnam, vanaf 1970 studiobassist op 122 Elvis nummers. Putnam was lid van de Muscle Shoals ritmesectie en werkte ook voor Roy Orbison, Tommy Roe, Tony Joe White (Polk Salad Annie), Loretta Lynn, Chet Atkins, Arthur Alexander (You Better Move On) en Bobby Goldsboro (Honey). Later was hij voornamelijk actief als producer *** Het in Engeland gevestigde Memphis Recording Service label dat steeds op het randje van de illegaliteit opereert (en niets van doen heeft met Sun Records) kondigt de release aan van The Complete Louisiana Hayride Archives 1954-1956, goed voor samen 29 geremasterde tracks met “completere versies dan ooit tevoren”, en Elvis’ recent ontdekte laatste optreden op de Hayride op 15 december 1956 “in tegenstelling tot de Young Man With The Big Beat release met de correcte snelheid en pitch”. De CD zal vergezeld gaan van een boek van 100 pagina’s met “zeldzame en nieuw ontdekte foto’s die eerst hadden moeten verschijnen in het aangekondigde Follow That Dream Sun boek”. Met andere woorden: er zitten lekken bij Follow That Dream... *** Overigens is er naar verluidt nog steeds minstens één Louisiana Hayride nummer van Elvis in handen van een privéverzamelaar *** Op 27 maart verschijnt Way Down: Playing Bass With Elvis, Dylan, The Doors And More - The Autobiography Of Jerry Scheff", oftewel een terugblik op de 45-jarige carrière van TCB bassist Jerry Scheff, die ook werkte voor Roy Orbison, The Everly Brothers en Nancy Sinatra *** Voor het eerst te gast op een handtekeningensessie: Dolores Hart, die u tegenwoordig moet aanspreken als Reverend Mother Dolores Hart OSB oftewel Moeder Overste, want OSB staat voor de Rooms-katholieke Order Of Saint Benedictine. Hart, behalve Elvis’ co-actrice in Loving You (1957) en King Creole (1958) ook te zien in Where The Boys Are (1960), trad in 1963 in het klooster en is de enige non die mee mag stemmen voor de Oscars. De reden dat ze nu voor het eerst haar handtekening gaat verkopen is het verwerven van fondsen voor de renovatie van het klooster. Als u met de nu 72-jarige Hart op de foto wil zal u wel naar de Chiller Convention van 28 tot 30 oktober in Chicago moeten, waar u gelijk de handtekeningen kan scoren van Traci Lords (Cry Baby is de enige niet-porno film die wij van haar hebben) en van de inmiddels 93-jarige maar nog steeds krasse John Zacherley van het hitje Dinner With Drac uit 1958. Het enige verschil is dat ie tegenwoordig geen make-up meer nodig heeft voor zijn acte de presence...

Zacherley’s Monster Mash LP uit 1962

Naar Boven

6 oktober 2011
ROCK ‘N’ ROLL HELDEN VALLEN ALS VLIEGEN...

Eind september verloor de rock ‘n’ roll wereld opnieuw vier ‘grote’ namen die net iets meer eer verdienen dan enkele lijntjes in onze rubriek 50’s RIP. We lijsten ze netjes voor u op...
Dickie Harrell meldt dat op 22 september Jack Neal overleed, de originele contrabassist van The Blue Caps te horen op Be-Bop-A-Lula en te zien in de film The Girl Can’t Help It (1956). Gene Vincent leerde de op 7 november 1930 geboren Neal kennen toen die samen met gitarist Cliff Gallup speelde in de huisband van Radio WCMS in Norfolk, waar ze alle passerende artiesten begeleidden. Vincent nodigde hen uit mee te spelen op een demo van Be-Bop-A-Lula bestemd voor Capitol Records en de rest is geschiedenis: Jumpin’ Jack Neal speelde bas op 35 Gene Vincent songs waaronder Race With The Devil, Jumps Giggles And Shouts, Woman Love, I Sure Miss You, Cruisin' en Well I Knocked Bim Bam. Eind 1956 koos ie voor de zekerheid van een echte baan en stapte hij op bij The Blue Caps. Gene Vincent heeft hij nooit meer teruggezien. Muziek werd slechts een hobby voor Neal terwijl hij werkte als klusjesman en later als loodgieter. Midden jaren ’60 verkocht hij zijn bas en gaf hij de muziek helemaal op. Na zijn pensionering als loodgieter kluste hij deeltijds bij als chauffeur voor een tandheelkundig labo. In 2001 werd hij overgehaald om in Europa op te treden met The Blue Caps, waarvoor hij een maand repeteerde met een gehuurde contrabas, en in augustus 2001 speelde hij in Londen zijn eerste concert in meer dan 30 jaar. De laatste keer dat hij hier optrad was solo, in 2007 op de Wildest Cats In Town weekender (GB). Jumpin’ Jack Neal werd 80 jaar.


Johnnie Wright & Kitty Wells toen en recenter

Op 27 september overleed de 97-jarige (!) Johnnie Wright, de helft van Johnnie & Jack. Johnnie Robert Wright Jr. werd geboren op 13 mei 1914 in in Mount Juliet, Tennessee en vormde in 1936 een duo met zijn schoonbroer Jack Anglin. Een jaar later huwde hij met zangeres Kitty Wells en vormden de drie samen met Wright’s zus Louise de groep Johnnie Wright & the Harmony Girls. Vanaf 1939 gaan Johnnie & Jack door zonder de dames, eerst als Johnnie Wright & the Happy Roving Cowboys, vanaf 1940 onder de naam Johnnie & Jack. Hun eerste opnames maken ze in 1947 voor Apollo Records, maar hun succesvolste periode is tussen 1951 en 1962 voor RCA Victor. Opvallend zijn hun country covers in de eerste helft van de jaren ’50 van zwarte nummers als (Oh Baby Mine) I Get So Lonely en Goodnight Sweetheart Goodnight, en daarnaast wordt hun muziek gekenmerkt door het omarmen en incorporeren van elementen van andere muziekstijlen als latin en eind jaren ’50 ook rock ‘n’ roll en rockabilly (Uncle John’s Bongos, Carry On, Move It On Over). Johnnie & Jack zullen het als duo meer dan 20 jaar volhouden, een tijdspanne die enkel onderbroken wordt door de tweede wereldoorlog wanneer Jack Anglin overzee dient, en een samenwerking die pas eindigt als Jack Anglin op 8 maart 1963 op weg naar de begrafenis van Patsy Cline om het leven komt bij een auto-ongeval. Wright ging solo verder en zou in 1965 zijn grootste hit scoren met de country nummer één Hello Vietnam (met Kitty Wells op backing vocals), een nummer dat de Amerikaanse interventie in Vietnam steunde. In 1987 werd het gebruikt in het begin van Stanley Kubrick’s Vietnam film Full Metal Jacket. Wright en Wells openden in 1983 in hun woonplaats Madison, Tennessee hun eigen Kitty Wells And Johnnie Wright Family Country Junction Museum, in 1987 gevolgd door de Junction Recording Studio die nog steeds gerund wordt door hun kleinzoon John Sturdivant Jr. Het museum sloot de deuren in 2000, het jaar waarin Wright en Wells hun allerlaatste optreden gaven: op 31 december 2000 namen ze definitief afscheid van hun publiek. Hun in 2009 overleden dochter Ruby Wright scoorde in 1964 een hitje met Dern Ya, een antwoord op Roger Miller’s Dang Me. Kitty Wells, die bijna 74 jaar gehuwd was met Johnnie Wright, leeft nog steeds en is nu 92 jaar. Bear Family bundelde de complete Johnnie & Jack opnames van 1947 tot 1963 voor RCA, Apollo, Decca en King op een 6CD-box.

Country Johnny Mathis

En alsof de duivel ermee gemoeid was overleed diezelfde 27ste september ook een andere helft van een duo, van Jimmy & Johnny, in rockabilly middens niet onbekend vanwege het nummer Can’t Find The Doorknob. Country Johnny Mathis maakte zijn eerste single Before You Call/ Tell Me Why in 1949 voor het Star-Talent label en speelde van 1951 tot 1960 op de Louisiana Hayride, solo en als de helft van Jimmy & Johnny, die in 1953 een Top 10 country hit scoorden met If You Don't Somebody Else Will op Chess Records, niet meteen een label dat je associeert met country. In 1955 deelden ze de affiche met Elvis voor de Louisiana Hayride. Mathis ging midden jaren ’50 solo (zo nam hij voor D Records de rockabilly single Bee Boppin Daddy/ Rock-A-My Baby op onder de naam Les Cole & The Echoes), maar Jimmy Lee Fautheree ging vrolijk verder met zijn broer Lynn als Jimmy & Johnny. Handig, want Johnny Mathis zou van 1959 tot 1961 terugkomen bij Jimmy & Johnny. Naast Can’t Find The Doorknob is het rockendste Jimmy & Johnny nummer wellicht hun Sweet Love On My Mind cover, maar dat werd dus opgenomen met Lynn Fautheree! Mathis (hij voegde ‘Country’ aan zijn naam toe om verwarring te vermijden met crooner Johnny Mathis) nam ook op voor Columbia, Mercury, Decca, United Artists, Little Darlin', Hilltop en Stonegate. Opvallendste single in zijn discografie is het op D verschenen Caryl Chessman over de in 1960 in de gaskamer geëxecuteerde serieverkrachter Caryl Chessman, die een beroemdheid werd met de biografische boeken die hij schreef in de twaalf jaar dat hij op death row zat, die zelfs bij ons verschenen in Nederlandse vertaling. Ook Ronnie Hawkins bracht een single uit over hem, Ballad Of Caryl Chessman. Mathis dook voor het laatst op in de hitparade in 1963 met Please Talk To My Heart, zijn grootste solo succes. Daarna legde hij zich toe op gospel en scoorde hij vooral als songwriter met meer dan 500 nummers gepend voor artiesten als George Jones (die meer dan 20 Johnny Mathis songs opnam), Tammy Wynette, Johnny Paycheck, Charlie Pride, Johnny Horton, Ray Price, Jimmy Dean, George Hamilton IV, Freddy Fender, Melba Montgomery, Webb Pierce, The Whites, Carl Smith en Bobby Helms. Wellicht had hij daarbij geleerd van de fouten uit zijn verleden: hij verkocht in 1954 zijn aandeel in If You Don't Somebody Else Will voor 125 dollar (het werd door minstens 11 artiesten gecoverd), en Am I That Easy To Forget deed ie zelfs van de hand voor zegge en schrijve 15 dollar die hij gelijk spendeerde aan een kwart wodka, muntjes voor de flipperkist en een bed in de YMCA. Am I That Easy To Forget zou uitgroeien tot een countrystandaard onder meer opgenomen door Jerry Wallace (1959), Debbie Reynolds (1959), Skeeter Davis (1960), Jim Reeves (1961), Esther Phillips (1962), Gene Vincent (1966), Engelbert Humperdinck (1967), Petula Clark (1968) en Orion (1980). In 1995 kwamen Jimmy & Johnny voor het eerst sinds 1961 opnieuw bij elkaar en namen ze de gospel track It Won't Be Much Longer op, die in 2000 verscheen op TIMA Records, een label gebaseerd in Dallas. Het jaar daarvoor, in 1999, kreeg Mathis onverwacht een beroerte ten gevolge waarvan hij diende te stoppen met optreden. Hij overleed één dag voor zijn 78ste verjaardag aan complicaties van een longontsteking. Jimmy Lee Fautheree overleed in 2004. Op Bear Family verscheen in 2000 de Jimmy & Johnny CD If You Don’t Somebody Else Will.


Jimmy & Johnny op het podium van de Louisiana Hayride


Jimmy (midden) & Johnny (rechts) in 1997 op de foto met manager Tillman Franks

Dat september inderdaad een slechte maand was voor duo’s bleek op 29 september toen de 75-jarige Sylvia Vanderpool Robinson, de helft van Mickey & Sylvia, overleed. Sylvia maakte haar platendebuut in 1950 op Columbia Records met trompettist Hot Lips Page onder de naam Little Sylvia (ze klinkt als een jonge Dinah Washington) en nam daarna solo op voor Savoy Records. Mickey Baker, gitarist op onder meer Money Honey (Clyde McPhatter & the Drifters), Shake Rattle And Roll (Big Joe Turner), de oerversie van Whole Lotta Shakin’ Goin’ On (Big Maybelle) en Mama He Treats Your Daughter Mean (Ruth Brown), gaf tussen de opnamesessies door ook gitaarles, en koos zijn leerlinge Sylva uit om met haar vanaf 1955 een aantal platen op te nemen waarvan er acht de poplijsten haalden, een beetje in de stijl van een zwarte versie van Les Paul & Mary Ford. Hun grootste hit was Love Is Strange dat in 1957 de Top 20 haalde, gebaseerd op Jody Williams’ gitaarrif op het in juni 1956 verschenen Billy's Blues van Billy Stewart. Wie Love Is Strange pende is onduidelijk: Sylvia Robinson zegt dat zij en Mickey Baker dat deden, maar ook Bo Diddley eist die eer op! Feit is dat Diddley Love Is Strange als eerste opnam, namelijk op 24 mei 1956 (met diezelfde Jody Williams op gitaar), terwijl de Mickey & Sylvia versie pas werd ingeblikt op 17 oktober van datzelfde jaar 1956. Diddley’s origineel zou evenwel pas in 2007 opgediept worden uit de kluizen voor de CD I'm A Man: The Chess Masters, 1955-1958. Naast Love Is Strange is het rockende No Good Lover een uitstekend Mickey & Sylvia nummer. Begin jaren ’60 droogden de hits op, maar Mickey & Sylvia openden hun eigen nightclub en richtten hun eigen muziekuitgeverij en platenfirma op. Ze bleven samenwerken tot Baker in 1965 naar Parijs verhuisde en daar aan de bak kwam als solo artiest en sessiemuzikant. Sylvia startte met haar echtgenoot Joe Robinson de All-Platinum (Shame Shame Shame op All-Platinum van Shirley & Company werd in 1974 zelfs in Nederland een discohit – en wie was die Shirley? Juist, dezelfde Shirley Goodman van het fifties duo Shirley & Lee van Let The Good Times Roll) en Vibration labels op, en later het pionierende raplabel Sugar Hill Records dat in 1980 een pophit scoorde met Rapper’s Delight van The Sugar Hill Gang. Merkwaardig toch dat iemand die wij beschouwen als een fifties rock ‘n’ roll zangeres in andere kringen beschouwd wordt als de moeder van de hip-hop! Zelf haalde Sylvia in de jaren ‘70 nog vier keer de hitparade, met als grootste hit the nummer Pillow Talk uit 1973. De beste fifties verzamel-CD van Mickey & Sylvia verscheen op – hoe kan het anders – Bear Family.

Mickey & Sylvia

Naar Boven

22 september 2011
PAROOL VERKLAART PIM MAAS PER ONGELUK DOOD

Pim ontmoet Elvis

Het Parool maakte woensdag 21 september melding van het overlijden van Pim Maas, de enige echte Nederlandse Elvis: in 1959 krijgt de dan vijftienjarige Maas die titel toebedeeld als hij in de Amsterdamse bioscoop Royal uit 339 kandidaten de door het blad Tuney Tunes georganiseerde Nederlandse Presley-verkiezingen wint met de nummers Tutti Frutti en Baby I Don't Care. Het levert hem een beker en een platencontract op, en hij mag zelfs de op dat moment in Bad Neuheim (D) gelegerde Elvis ontmoeten.
Een verbaasde Pim Maas laat nu echter aan de telefoon weten gewoon nog in leven te zijn, maar is wel vol lof over het in memoriam dat Het Parool plaatste: "Ik vond het een enorm goed weergegeven bericht. Ik zou er geen enkel probleem mee hebben als dit stuk in de krant zou verschijnen als ik daadwerkelijk zou overlijden." Het misverstand ontstond toen in Brabant een gelijknamige neef van Pim Maas overleed. Die neef, een 81-jarige saxofonist, is echter niet de beroemde 'Nederlandse Elvis'. 'Ik word platgebeld door kennissen', laat de nu 67-jarige Maas weten. Het Parool heeft al aangegeven het bericht te rectificeren.

Naar Boven

22 september
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


The Barnstompers, een jaar of tien terug, met Rutger op drums (foto: Boppin' Around archief)

Afdeling personeelszaken: Rutger Berends, drummer van The Barnstompers sinds december 1997, stopt ermee uit tijdsgebrek om opleidingen te gaan volgen voor zijn vaste baan. Zijn plaats wordt ingenomen door Marco Groeneveld van The Stacy Cats en The Taildraggers *** En mondharmonicaspeler Jeffrey Thielens (B) wordt bij CC Jerome’s Jetsetters merkwaardig genoeg vervangen door pianist Dick Elsendoorn. Elsendoorn speelt boogie woogie sinds de jaren ’80 en was al te horen op de CD van CC Jerome. Vreemd, omdat Thielens’s bluesharp toch integraal deel uitmaakt van de Jetsetters sound, hoewel we daarbij natuurlijk voorbijgaan aan het feit dat de band oorspronkelijk een trio zonder mondharmonica was. De redenen voor zijn vertrek zijn ons niet geheel duidelijk, dus we kunnen enkel veronderstellen dat de groep gewoon zin had in iets anders. Elsendoorn’s eerste optreden bij CC Jerome was op 26 augustus op de Rockabilly Swamp in De Mortel, Thielens’ laatste gig met de band op 4 september op Rockabilly Day in Wachtebeke (B) *** CC Jerome’s Jetsetters zijn trouwens volop bezig met de opname van hun tweede CD *** The Blue Grass Boogiemen speelden op het feestje ter gelegenheid van de 65ste verjaardag van Normaal frontman Bennie Jolink, die hen vervoegde voor het nummer Jambalaya, door Jolink gezongen in het Achterhoeks. Normaal coverde Jambalaya in 1980 op het album Höken Is Normaal *** The Eightball Boppers gaan hun derde CD helemaal in eigen beheer opnemen. We citeren: “dus geen nerdy studiojongens meer die alles beter weten en veulsteveul knupkes hebben om het geluid helemaal ondersteboven te fietsen” *** Collector Records gaat zich opnieuw op vinyl toeleggen. Opnieuw, omdat de voorloper van Collector natuurlijk White Label was, het créme de la créme op het gebied van het (re)releasen van obscuur werk uit de jaren ‘50 op vinyl. Collector Records gaat nu per maand vier singles uitbrengen met typisch White Label/ Collector materiaal, al dan niet eerder op geluidsdrager verschenen. De prijs is om te beginnen al aantrekkelijk: 5 Euro per single.


KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Jason Eddie toen en recentelijker met zijn moeder

Op 5 september overleed de 68-jarige Albie Wycherley, de vier jaar jongere broer van Ronald William Wycherley, u beter bekend als Billy Fury. De op 26 juni 1943 geboren Albert Edward Wycherley tekende in 1965 op 22-jarige leeftijd bij Joe Meek, die hem de artiestennaam Jason Eddie gaf. Zijn debuutsingle Whatcha Gonna Do Baby/ Come On verscheen op 3 december 1965 en werd gevolgd door een zogenaamde freakbeat cover van Singing The Blues die in 1966 de Britse Top 30 haalde. Na de dood van Joe Meek in 1967 verscheen in 1969 nog een derde en laatste Jason Eddie single. U vindt die drie singles samen met onuitgebrachte Jason Eddie opnames op de in 2001 verschenen CD Billy Fury Sings A Buddy Song. Met zijn muziekcarrière op een lager pitje werkte Wycherley als slager en autoverkoper, al bleef ie muzikaal actief onder de naam The Jason Eddie Sound. Vanaf 1989 trad hij op met een Billy Fury tribute repertoire, en het titelnummer van zijn 4 track EP CD I Never Met Colette uit 1999 was een antwoord op Colette van Billy Fury. Wycherley was al enkele jaren ziek. De moeder van Wycherley en van Billy Fury, Sarah Jean Wycherley, leeft nog steeds en overleefde dus haar beide zonen *** Altijd al eens uw smoelwerk willen zien opduiken in een videoclip? Begeef u dan op zondag 25 september naar het optreden van The Obscuritones (GB) in het Keizershof op de Grote Markt in Turnhout, waar Steve Rydell van Rydell’s Records (F) het concert gaat filmen voor een videoclip naar aanleiding van de single die hij gaat opnemen en uitbrengen van de Londense band. Die single, de eerste in een reeks opgehangen rond actuele bands met zangeressen, verschijnt in maart 2012 *** Pech voor de 200.000 mensen die Imelda May’s CD Mayhem kochten: op 12 september verscheen een speciale versie getiteld More Mayhem met naast vier bonustracks (onder meer de eveneens op 12 september verschenen nieuwe single Roadrunner en de Patsy Cline cover Walking After Midnight) ook twee remixes van Inside Out en Proud And Humble. Voor het laatste optreden van haar Canadese tour verstuikte May trouwens haar enkel en deed ze het concert gezeten op een stoel alvorens naar een ziekenhuis afgevoerd te worden. Deze herfst verhuist mevrouw Darrell Higham tijdelijk naar de States om de promotie voor Mayhem nog op te drijven, met onder meer nieuwe TV-optredens in de shows van Conan O'Brien en Jay Leno in de agenda. In mei trad ze in Ierland nog op voor president Barack Obama *** BBC Radio 2 broedt op een nieuw rock ‘n’ roll programma ter vervanging van het afgevoerde Shake, Rattle & Roll van Mark Lamarr. Bedoeling is dat de alomtegenwoordige Imelda May de presentatie voor haar rekening zou nemen *** Een klein beetje terug van nooit helemaal weggeweest zijn The Stargazers (GB) met de CD Epic Rock ‘n’ Roll die hun eerste vier singles en EP's en hun debuut-LP Groove Baby Groove aanvult met drie onuitgegeven nummers, samen goed voor 22 tracks oftewel hun complete opnames uit 1981 en 1982 voor Epic, opnames die niet meer legaal verkrijgbaar waren sinds de CD Groove Baby Groove uit 1999 op het Finse Bluelight label. Debuutsingle Groove Baby Groove was met 36.000 verkochte exemplaren trouwens een klein hitje in Engeland in die dagen. Epic Rock ‘n’ Roll verschijnt op Rhythm Rock-It Records, het label van toenmalig Stargazers contrabassist Anders Janes, en is het resultaat van een licentiedeal met major Sony (eigenaar van de Epic opnames) die Janes merkwaardig genoeg op zijn eentje bedisselde zonder medeweten van de andere bandleden, om eindeloze discussies te vermijden. De band die op non-actief stond sinds 2007 doet momenteel opnieuw enkele optredens in Engeland, Frankrijk, België en Finland (zij het met enkel zanger Danny Brittain en gitarist Peter Davenport als originele groepsleden) en plant naast de release van een CD met heropnames van oude singles, onuitgegeven tracks, remixes en radio sessies ook de opnames van gloednieuw materiaal *** Ook al bijna 30 jaar bezig is Oo Bop Sh'Bam frontman Jackson Sloan (begin jaren ’80 leidde hij de band Rent Party), en hij heeft net zijn eerste solo jive-CD uit onder de titel Saturday Clothes, een eerbetoon aan rhythm ‘n’ blues shouters als Big Joe Turner, Wynonie Harris, Jimmy Witherspoon, Eddie Cleanhead Vinson, Jay McShann, Memphis Slim, Champion Jack Dupree en Big Joe Williams, waarvan hij er een aantal nog zelf aan het werk zag in de 100 Club in Londen. Aan het album werkten onder meer saxofonist Ray Gelato en bassist Pete Pritchard mee. Sloan bracht in 1989 al een solo jazz-LP uit getiteld Old Angel Midnight. Naast zijn optredens met Oo Bop Sh’Bam plant Sloan ook solo optredens *** Binnenkort naar Londen? Check dan zeker www.thevintageguidetolondon.com, een uitstekende online gids betreffende all things vintage in de Britse hoofdstad *** Vintage is trouwens big in Engeland: je hebt er naast het rockende Milkcow ook gespecialiseerde glossy magazines als Vintage Life dat het hele spectrum van de jaren ’20 tot de jaren ’70 bestrijkt *** Na de release van de live albums van Batmobile, Restless, The Sting-Rays en The Tall Boys komt er wellicht nog meer Klub Foot materiaal uit in de toekomst. In de hoogdagen van de psychobilly en de neo-rockabilly begin jaren ’80 werd immers zowat elk Klub Foot optreden opgenomen, en die letterlijk honderden tapes zijn nu in handen van Cherry Red Records, dat er evenwel helemaal niks mee van plan was. Alan Wilson van Western Star heeft nu een overeenkomst met Cherry Red dat hij de tapes mag uitbrengen als hij zelf alles betaalt en de financiële risico’s voor eigen rekening neemt, terwijl Cherry Red alle rechten in handen houdt. Volgens Wilson is er genoeg materiaal uit de periode 1984-1986 voorhanden voor minstens 20 albums en full concerts van bands als Torment, Frenzy, Demented Are Go, The Pharaohs en The Coffin Nails, plus diverse Live At The Klub Foot compilaties met bands van wie niet genoeg materiaal beschikbaar is voor een full album. Wilson heeft voor die uitgaves een speciaal label opgestart, Trophy Records *** Voorzien voor later dit jaar: een solo album van Guana Batz (GB) zanger Pip Hancox, gevolgd door een nieuw Guana Batz studio album begin 2012 *** Ook gesignaleerd in de studio: The Frantic Flintstones (GB), Skitzo (GB) en The Sharks.
Alan Wilson, bekend van Western Star én The Sharks!

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Zijn er nog “nieuwe” 50s artiesten te ontdekken? Jawel: volgend jaar treden op Viva Las Vegas Royce Porter (Yes I Do en Lookin’, tegenwoordig country songwriter van beroep) en Billy Harlan (I Wanna Bop) op. Ook Lee Dresser (Beat Out My Love), na 54 jaar nog steeds actief mét zijn originele Krazy Kats, staat er op de affiche. Maar ook dichter bij huis zijn verrassingen te melden: op 12 mei 2012 zal Johnny Fay zijn Europees debuut maken. Fay bracht welgeteld één single uit, Sweet Linda Brown/ Cindy, en dat in 1962 met zijn groep The Blazers. Hij zal bij diverse concerten in Frankrijk begeleid worden door The Megatons, en da’s een mooi verhaal: nadat Fay’s neven op YouTube een clipje vonden van The Megatons die Sweet Linda Brown coverden, nam Fay zelf contact op met de Franse white rock band! *** Geen idee of de film ooit echt in de zalen zal te zien zijn dan wel rechtstreeks op DVD wordt gedumpt, maar er komt schot in Slip, Tumble And Fall, het filmdebuut van Mac Curtis over een aan lager wal geraakte aan alcohol verslaafde rockabillyzanger uit de jaren ’50 wiens zoons zelf een rockabillyband beginnen. Nee, Curtis speelt niet die aan lager wal geraakte zanger, wel een rol die hem helemaal op het lijf geschreven is, namelijk zichzelf! Hij zingt nieuw materiaal in de film, waaraan ook een van onze meest favoriete B-film acteurs aller tijden meewerkt, Bo Hopkins, ooit nog in American Graffiti (1973). Curtis’ zonen worden vertolkt door Levi Kreis die Jerry Lee Lewis vertolkte in de Broadway musical Million Dollar Quartet, en Brad Hawkins die eerder te zien was in de tweedelige TV-film Shake Rattle And Roll. Of het wat wordt valt nog af te wachten: uit de trailer die je al kan bekijken op www.sliptumbleandslide.com blijkt vooral dat de rockabillymuziek in de film vrij lichtgewicht is en de kuiven geföhnd *** Jerry Lee Lewis mag dan eind augustus zijn hele Europese tour geannulleerd hebben omwille van rugklachten, de Last Man Standing werd medio augustus nog gesignaleerd in de Phillips Studios in Memphis met zijn vaste band onder leiding van gitarist Kenny Lovelace *** In Jackson, Tennessee is een nieuwe opnamestudio geopend onder de naam Jaxon, een verwijzing naar het Jaxon label annex studio uit de jaren ’50 waar Carl Mann en Carl Perkins opnamen in de periode 1956-1958. De nieuwe studio is evenwel niet vintage maar volledig digitaal, en een van de investeerders is Sun recording artiest Rayburn Anthony. En wie is in augustus komen opnemen in de nieuwe Jaxon studio? Inderdaad, Carl Mann *** Vreemde eerbetonen: op het graf op het Prairie Home kerkhof in Waukesha, Wisconsin van de in 2009 op 94-jarige leeftijd overleden gitaarpionier Les Paul werd op 10 september een gigantisch granieten memoriaal onthuld met onder meer een gebeeldhouwde gitaar, een Les Paul bio, een lijst van zijn belangrijkste awards en zitbanken voor bezoekers ***


Van links naar rechts bovenop het Les Paul memoriaal : Les Paul Jr., Lou Pallo (26 jaar lang gitarist en zanger van het Les Paul Trio tot het overlijden van Les Paul), en Ron Sturm (eigenaar van de Iridium Jazz Club in New York waar Les Paul wekelijks optrad vanaf 1995 tot zijn dood)

Nog vreemde eerbetonen: Bobby Womack werd op 27 augustus opgenomen in de West Virginia All Black Schools Sports And Academic Hall Of Fame in Charleston, een instelling die de successen van zwarten die studeerden in volledig zwarte scholen in het tijdperk vóór de afschaffing van de segregatie onder de aandacht brengt, om de zwarte scholieren van vandaag de dag te stimuleren. Het merkwaardige is evenwel dat de nu 67-jarige Womack niet in West Virginia maar in Ohio werd geboren en tegenwoordig in Los Angeles woont. Zijn oudere broers werden wel in West Virginia geboren maar verhuisden met hun ouders naar Ohio, waar de broers de gospelgroep The Womack Brothers vormden, die ontdekt werd door Sam Cooke die hen een contract aanbood op zijn label SAR Records, waarvoor ze de religieuze muziek inruilden voor meer aardse onderwerpen onder nieuwe groepsnaam The Valentinos. Lookin’ For A Love was in 1962 een hitje, en hun door Womack geschreven It's All Over Now (1964) werd gigantisch in de cover van The Rolling Stones. Na de dood van Sam Cooke in december 1964 hield het succes op voor The Valentinos, die nog even opnamen voor Chess alvorens in 1966 te splitten. In maart 1965 veroorzaakte Womack een schandaal door nauwelijks drie maanden na de dood van Sam Cooke diens weduwe te huwen. Womack’s jongere broer Cecil trouwde dan weer met de dochter van Sam Cooke. Womack bouwde later een succesvolle soulcarrière uit met hits als Across 110th Street (1973) dat u misschien nog kent uit de Tarantino film Jackie Brown *** Nog meer vreemde eerbetonen: Connie Stevens en Bobby Curtola kregen op 4 september een ster op de Italian Walk Of Fame aan College Street in de wijk Little Italy in Toronto (Canada), in 2009 in het leven geroepen als “eerste en enige Italian Walk of Fame ter wereld”. De nu 66-jarige Curtola is volbloed Canadees, maar het verband tussen Canada en de nu 73-jarige Connie Stevens ontgaat ons compleet *** James Keach, producer van de Johnny Cash biopic Walk The Line, heeft zijn handtekening gezet onder een contract om het leven van Glen Campbell te verfilmen. De nu 75-jarige Glen Campbell begon zijn carrière eind jaren ’50 als sessiemuzikant, maakte deel uit van de 1959 bezetting van The Champs, was lid van de Wrecking Crew (de vaste groep sessiemuzikanten begin jaren ’60 in Los Angeles die onder meer op de opnames van producer Phil Spector speelde), toerde in 1964 en 1965 met The Beach Boys als vervanger voor Brian Wilson en speelde gitaar op hun Pet Sounds LP (1966). Bij ons is hij vooral bekend van zijn countrypophit Rhinestone Cowboy uit 1975. In elk geval: materiaal genoeg voor een film, inclusief het obligate gevecht met drank en drugs en de nodige ellende – Campbell lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Hij is momenteel bezig aan wat hij zelf zijn Goodbye Tour noemt en bracht recent zijn “finale” album uit, Ghost On The Canvas, met gastbijdragen van onder meer Brian Setzer en Chris Isaak *** Nog meer films: in oktober gaat op het filmfestival van New York de Britse film My Week With Marilyn in wereldpremière, over het draaien van de Marilyn Monroe film The Prince And The Showgirl. My Week With Marilyn is gebaseerd op de boeken The Prince, The Showgirl And Me en My Week With Marilyn van Colin Clark, in de zomer van 1956 assistent op de set van The Prince And The Showgirl, gefilmd in Engeland. Clark kreeg toen de opdracht Marilyn een week rond te leiden in Engeland. My Week With Marilyn werd deels gedraaid in de Pinewood Studio, dezelfde studio waar The Prince And The Showgirl werd opgenomen. De rol van Marilyn wordt vertolkt door de 31-jarige Michelle Williams, de verloofde van Heath Ledger, de acteur die in januari 2008 op 28-jarige leeftijd overleed aan een accidentele overdosis geneesmiddelen, een van de mogelijke doodsoorzaken van Marilyn trouwens. My Week With Marilyn komt in de States in de zalen op 4 november, in Engeland op 18 november Vanaf 19 januari 2012 draait de film in de Nederlandse bioscopen, wanneer de film naar België komt is nog niet meegedeeld ***

Michelle Williams op de nieuwe cover van Vogue in oktober

Volgende deeltjes in Bear Family’s Rocks reeks: Chuck Berry en Slim Harpo *** Volgende deeltjes in Bear Family’s Gonna Shake This Shack Tonight reeks: George Jones, Tommy Collins en Wynn “Come On” Stewart *** We hebben ‘em nog niet gezien, maar er zou een 4CD-box op komst zijn met de complete fifties opnames van Little Richard, goed voor 78 tracks inclusief het volledige Specialty werk, 8 RCA tracks uit 1951-1952, 8 Peacock tracks uit 1953-1954, 2 radio show tracks uit Australië uit 1957, en 20 gospels opgenomen voor Gone en End in 1959 *** Terwijl op het Amerikaanse label Rockbeat Records de CD Bound For Bakersfield 1953-1956: The Complete Pre-Capitol Collection 24 tracks bij elkaar sprokkelt die de in 2006 overleden Buck Owens maakte voor labels als Pep, Chesterfield en La Brea *** En over CD’s gesproken: de Europese Unie heeft in september het voorstel goedgekeurd om het muzikale “publiek domein” van 50 jaar uit te breiden naar 70 jaar, wat betekent dat de tijd die ligt tussen het jaar van opname en het jaar van uitbrengen minstens 70 jaar moet bedragen. Met andere woorden: de stortvloed aan (al dan niet) goedkope CD’s met muziek van voor 1961 waarop de platenfirma’s geen auteursrechten hoeven te betalen zal gestuit worden... tenzij ze natuurlijk uitwijken naar buiten Europa. De Europese lidstaten hebben nu nog twee jaar de tijd om de EU-bepaling in wetteksten om te zetten, want op 31 december 2013 zou heel Europa dezelfde regels moeten volgen. In Amerika staat de copyright tijd al op 70 jaar *** James Burton opent volgend jaar zijn eigen museum op Elvis Presley Boulevard in Shreveport, Louisiana, waar nu al zijn James Burton Foundation gevestigd is, een liefdadigheidsorganisatie die muziekonderricht voor hulpbehoevenden stimuleert door het doneren van gitaren en het geven van muzieklessen in scholen, hospitaals en dienstencentra *** Vreemde eerbetonen: in Folsom, Californië gaan ze van de Folsom Rodeo Grounds tot El Dorado County een Johnny Cash Trail aanleggen, en ze zijn begonnen met de bouw van het eerste stuk, de Johnny Cash Trail fiets- en voetgangersoversteekplaats. Voor als u er een foto wil nemen: de locatie is net ten noorden van het stoplicht op het kruispunt van East Natoma Street en Folsom Lake Crossing *** Zo maar voor de aardigheid: een foto genomen op 7 september bij de onthulling van Buddy Holly’s ster op de Hollywood Walk Of Fame. Van links naar rechts: Peter Asner van Peter & Gordon, Phil Everly, Buddy’s weduwe Maria Elena Holley, en acteur Gary Busey die in 1978 de rock ‘n’ roll held vertolkte in The Buddy Holly Story. Busey draagt dezelfde bril die hij droeg in de film!

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIP's)

Op 9 augustus overleed de 72-jarige John Henry ”JJ” Jones Jr, originele baszanger van de in 1953 in North Philadelphia opgerichte doo-wop groep The Revels. Om eerlijk te zijn hebben we niet echt veel info over The Revels, maar we weten wel dat ze platen uitbrachten op onder meer Atlas (My Lost Love), de Teen en Sound labels (So In Love, You Lied To Me, het door Jones geschreven Dream My Darling Dream) en zelfs Chess (False Alarm). Hun bekendste nummer is misschien wel de in augustus 1959 op Norgolde verschenen Dead Man’s Stroll: naar verluidt werd het nummer destijds zo gruwelijk bevonden dat de titel werd gewijzigd in Midnight Stroll, al veranderde aan het liedje zelf geen enkele noot. Gelukkig maar, want tegenwoordig is het een bona fide horror rock ‘n’ roll classic! Jones zingt op alle opnames van de groep, die er na een jaar of 10 mee kapte. Begin jaren ’90 kwamen ze opnieuw bijeen. De laatste keer dat wij hoorden dat The Revels actief waren was in 2000 *** Op 20 augustus overleed de jaren ’50 actrice Patrica Hardy, onder meer te zien in de film Girls In The Night (1953) en Don’t Knock The Rock (1957) en de TV-productie Schlitz Playhouse: The Unlighted Road, in 1955 James Dean’s laatste rol op televisie. Patricia Hardy overleed op 80-jarige leeftijd aan darmkanker *** Op 23 augustus overleed in Lake Charles de 77-jarige gitarist James “Glen” Croker, het laatste lid van de jaren ’50 bezetting van The Hackberry Ramblers, een cajungroep opgericht in 1933 door fiddler Luderin Darbone and accordeonist Edwin Duhon. Croker werd geboren in 1934 (het jaar dat The Hackberry Ramblers voor het eerst elektrisch begonnen te spelen, in een tijd waarin de meeste kroegen geeneens elektriciteit hadden!) en begon begin jaren ’50 steel gitaar te spelen bij Eddie Shuler & the Reveliers. Op de terugweg van optredens placht ie te stoppen bij de Silver Star Club in Sulphur, Louisiana om een setje Hackberry Ramblers mee te pikken. In 1959 werd hij lid van The Hackberry Ramblers (zijn elektrische gitaar zorgde er mee voor dat de groep meer rockabilly en country in het repertoire opnam, de stijl die ze sindsdien zijn blijven spelen), in 1963 nam hij met hen de LP Jolie Blonde op, en hij is ook te horen op al hun volgende opnames, al bleef die output beperkt tot slechts twee albums, Cajun Boogie (1993) en Deep Water (1997). Naast gitarist was Croker ook leadzanger, frontman en vaste grappenmaker van de band. The Hackberry Ramblers maakten hun Europees debuut in 2002 op het Cajun & Zydeco Festival van Raamsdonksveer. Croker overleed aan een slepende ziekte. The Hackberry Ramblers, nog steeds met Edwin Duhon en Luderin Darbone, traden voor het laatst op in november 2005. Duhon overleed in 2006 op 95-jarige leeftijd, Luderin Darbone in 2008 op eveneens 95-jarige leeftijd, Johnny Faulk (contrabassist van de groep sinds 1979) stierf in 2004 op 79-jarige leeftijd. Het enige nog levende groepslid is nu drummer Ben Sandmel, het broekje van de band die erbij kwam in 1987 ***


- The Hackberry Ramblers in 2005 met Glen Croker op gitaar

Eén dag later overleed op 24 augustus de 91-jarige Esther Gordy Edwards, de oudere zus van Berry Gordy Jr. die in 1959 Motown oprichtte. Esther werkte bijna 30 jaar voor het label, ook in die begindagen waarin Motown mee de evolutie van zwarte rock ‘n’ roll naar soul (denk: The Contours, The Marvelettes) bewerkstelligde, onder meer als manager, boekingsagent, vice president en chief executive officer, wat dat ook moge geweest zijn. In 1985 maakte ze van de originele opnamestudio’s het Hitsville USA Motown Historical Musem. Later werkte ze voor de Detroit Bank Of Commonwealth en de Kamer Van Koophandel van Detroit *** Op diezelfde 24ste augustus nam de wereld ook afscheid van de 71-jarige Lew Latto, op 31 januari 1959 presentator van de Winter Dance Party in Duluth, Minnesota, het derde laatste optreden van Buddy Holly, The Big Bopper en Ritchie Valens alvorens ze op 3 februari met hun gecharterd vliegtuigje te pletter stortten. Latto begon in 1954 op z’n veertiende voor de radio te werken en presenteerde nog steeds een dagelijkse talkshow *** Op 26 augustus overleed Jeff Stone, wiens enige rockabillysingle Everybody Rock uit 1957 op Sarg Records veelvuldig werd gecompileerd. In de jaren ’60 zong ie country (soms onder de namen B. Jeff Stone en Bobby Stone), in de jaren ’70 zette hij de muziek op een zijspoor om een bouwbedrijf uit de grond te stampen. Sinds 1995 was ie opnieuw actief als countryzanger met diverse nieuwe country CD’s op zijn actief. Daarnaast handelde hij in onroerend goed. Stone overleed na een hartoperatie en werd 75 jaar *** Op 29 augustus overleed gitarist David "Honeyboy" Edwards, zowat de laatste originele Delta bluesman: Edwards was 96 jaar! Edwards begon te spelen in de jaren ’30 en was de laatste in leven zijnde getuige van de nacht in augustus 1938 waarin de legendarische bluesgitarist Robert Johnson vergiftigd werd. In 1942 maakte Alan Lomax veldopnames van Edwards voor de Library Of Congress, zijn eerste commerciële opnames maakte hij in 1951. In de jaren ’50 en ’60 nam hij bij zeven sessies exact negen songs op. Pas in 1978 verscheen zijn eerste LP. In 1997 verscheen zijn autobiografie The World Don't Owe Me Nothin', in 2007 was hij te zien in de film Walk Hard: The Dewey Cox story. Edwards was nog steeds actief: vorig jaar speelde hij nog op Deke Dickerson’s Guitar Geek Festival, en zijn laatste concert speelde hij op 17 april van dit jaar, waarna zijn manager aankondigde dat Edwards er om gezondheidsredenen mee stopte *** Onze helden blijven vallen: op 30 augustus overleed in Austin, Texas de enige echte Cactus Pryor op 88-jarige leeftijd. Cactus Pryor een held? Jawel, toch voor iedereen die de in 1984 in Duitsland verschenen LP Hillbilly Humor koestert. De op 7 januari 1923 in Austin geboren Richard S. Pryor maakte zijn debuut in de showbusiness toen ie amper drie was en zijn vader hem op het podium van de Cactus bioscoop zette die hij runde in Austin. Meteen had Pryor zijn bijnaam te pakken, en hij is nooit meer gestopt met entertainen. In 1944 begon hij te werken voor de radio, vanwaar het maar een klein overstapje was naar de prille televisie. In 1950 scoorde hij een novelty hit op de country charts met Cry Of The Dying Duck In A Thunder Storm, een parodie op Cry Of The Wild Goose van Tennessee Ernie Ford. Het nummer staat uiteraard op Hillbilly Humor, met nog 15 andere komische honky-tonk, western swing en boogie nummers opgenomen tussen 1949 en 1960, waaronder parodieën op Frankie Laine en Merle Travis. Zijn versie van Lavern Baker’s Tweedle Dee waarop hij op plechtigstatige manier de tekst debiteert tegen een achtergrond van klassieke piano staat niet op die LP, waarvoor de linernotes werden geschreven door Ray Campi. Cactus Pryor was ook te zien in de John Wayne films Hellfighters en The Green Berets en deed in 1960 de voiceover voor de film Target Austin over een hypotetische nucleaire aanval op Austin. Hij schreef ook de boeken Inside Texas, Playback en My Sand Trap Or Yours. In 2007 maakte hij publiek dat hij Alzheimer leed *** Op 1 september overleed de 78-jarige Orangie Ray Hubbard, wiens debuutsingle Sweet Love op Starday-Dixie uit november 1957 op diverse verzamelalbums terug te vinden is. Ook zijn tweede single, Look What I Found/ Is She Sore, op 14 september 1959 verschenen op Lucky Records, een klein label uit Cincinatti , is makkelijk te scoren op compilatie. In 1967 verschenen van hem nog twee singles op King Records. Hubbard werkte 30 jaar als bediende bij General Motors en trad naar verluidt opnieuw op in de rol van herontdekte rockabilly pionier *** Op 6 september overleed producer Wardell Quezergue (uitspraak: ka-ZAIR), de "Creoolse Beethoven” en een van de steunpilaren van de muziekscène in en om New Orleans, op 81-jarige leeftijd. De op 12 maart 1930 geboren Quezergue leerde het vak eind jaren ’40 als trompettist in de band van Dave Bartholomew en richtte midden jaren ’50 zijn eigen big Band The Royal Dukes Of Rhythm op. Bartholomew huurde hem in als arrangeur voor Imperial Records, waar hij werkte met Fats Domino en Earl King en zelf opnam met zijn eigen band Wardell & the Sultans. De bekendste songs waarvoor Quezergue de arrangementen schreef zijn wellicht Chapel Of Love en Iko Iko van The Dixie Cups. In 1964 richtte hij Nola Records op, waarvoor bekende New Orleans artiesten als Eddie Bo en Professor Longhair opnamen. Quezergue’s faam als arrangeur groeide en vanaf de jaren ’70 werkte hij voor onder meer Paul Simon, Willie Nelson, Dr John, BB King en The Neville Brothers. In 2005 verloor ie have en goed in Hurricane Katrina, in 2009 kreeg ie een eredoctoraat van de Loyola universiteit in New Orleans en bracht ie nog een nieuwe CD uit onder eigen naam getiteld Music For Children Ages 3 To 103: The St. Agnes Sessions ***


Wade Mainer way back in de forties en recenter

Het einde van een tijdperk: met het overlijden op 12 september van de 104-jarige (!) Wade Eckhart Mainer verdwijnt de allerlaatste countrypionier uit de jaren ’20 en 30. Mainer, vernieuwer van de twee-vinger banjo picking stijl (met de duim naar beneden en met de wijsvinger naar omhoog bewegend, in tegenstelling tot de hamerende beweging) die de basis legde voor de ontwikkeling van old time mountain music tot bluesgrass, wordt dan ook beschouwd als een van de grootvaders van de bluegrass, met name door zijn invloed op de modernere drie-vinger banjo stijl van Earl Scruggs. Ook in de muziek van bijvoorbeeld Bill Monroe, The Delmore Brothers, The Stanley Brothers, Doc Watson en Reno & Smiley weerklinkt zijn invloed. De op 21 april 1907 geboren Mainer begon zijn carrière in J.E. Mainer's Mountaineers, de band van zou broer, fiddler Joseph Emmett Mainer (1898-1971). Wade maakte zijn eerste opnames in 1934 en nam tot 1941 met verschillende bands en bezettingen meer dan 165 nummers op voor diverse labels, vooral voor RCA Victor’s Bluebird label. In 1936 richtte hij zijn eigen Sons Of The Mountaineers op, in 1942 trad ie in het Witte Huis op voor president Roosevelt. In 1953 legde hij zijn banjo in de kast en ging hij in de fabrieken van General Motors werken, tot hij eind jaren ’50 besloot zijn leven en muziek in dienst te stellen van de Here. In 1961 verscheen zijn eerste gospel LP getiteld Soulful Sacred Songs, in 1987 kreeg hij van president Reagan de National Heritage Fellowship voor zijn bijdrage aan de Amerikaanse muziek. Zijn laatste album kwam uit in 1993 onder de titel California Mule. In juli 2002 maakte hij op 95-jarige leeftijd zijn debuut in de Grand Ole Opry. In 2008 trad hij nog op ter gelegenheid van zijn 101ste verjaardag. Vorige jaar verscheen een boek over hem van de hand van bluegrass historicus Dick Spotswood, Banjo On The Mountain: Wade Mainer’s First Hundred Years. Mainer wordt gezien als de langst levende countrymuzikant ooit *** Nog meer country van de oude stempel: op 13 september stierf in Sweetwater, Tennessee de 90-jarige Wilma Lee Leary oftewel Wilma Lee Cooper van Wilma Lee & Stoney Cooper & the Clinch Mountain Clan aan de gevolgen van een beroerte. De op 7 februari 1921 geboren Wilma kreeg de muziek mee naar binnen met de paplepel: samen met haar ouders en haar twee jongere zussen zong ze in de familie gospelgroep The Leary Family, die in 1938 opnamen voor de Library Of Congress. Nadat haar fiddle spelende oom in 1938 uit de band stapte werd ie vervangen door de op 16 oktober 1918 geboren Dale Troy “Stoney” Cooper, met wie Wilma in 1941 zou huwen en de bluegrass group Wilma Lee & Stoney Cooper & the Clinch Mountain Clan oprichtte. Vanaf 1947 namen ze zo’n 25 singles en 78 toeren op voor Rich-R-Tone Records in Tennessee en voor Columbia, maar het grote succes zou er komen van 1956 tot 1961 met vier Billboard Top 10 hits als ze opnemen voor Hickory. In 1957 kwamen ze bij de Grand Ole Opry, later namen ze nog op voor Decca, Starday, Gusto en Rounder. In 1964 zingen ze hun Big Midnight Special en There's A Big Wheel hits uit 1959 in de film Country Music On Broadway, met “over 30 hit songs” van artiesten als Skeeter Davis, Roy Drusky, Earl Scruggs, Hank Snow, Audrey & Hank Williams Jr, Stonewall Jackson, George Jones, Merle Kilgore en Porter Wagoner. Stoney Cooper overleed in 1977 waarna Wilma Lee solo verder ging en bleef opnemen. In 2001 kreeg ze op het podium van de Opry een beroerte die haar gedeeltelijk verlamde. Ze vocht echter terug en was voor het laatst te zien in de Opry tijdens de grote heropening op 28 september 2010 tijdens een singalong. Carol Lee Cooper, de dochter van Wilma Lee en Stoney, huwde met Jimmie Snow, de zoon van Hank Snow. Op Bear Family verscheen de Wilma Lee & Stoney Cooper 4cd doos Big Midnight Special die hun complete opnames 1947-1964 op Rich-R-Tone, Columbia en Hickory bij elkaar brengt, alles samen 123 nummers.


Links: een typisch familie kiekje: Wilma Lee en Stoney Cooper rmet dochter, hond en geweer
Rechts: Wilma Lee Cooper in 1957 met Hawkshaw Hawkins (links) en Stoney Cooper

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

In oktober verschijnt het nieuwe (11e?) studio album van Chris Isaak, zoals de titel Beyond The Sun al hint opgenomen in de Sun Studio in Memphis. Naast eerbetonen aan artiesten als Elvis (It's Now Or Never, I Forgot To Remember To Forget), Johnny Cash (Ring Of Fire, I Walk The Line) en Jerry Lee Lewis (Great Balls Of Fire) bevat de CD ook een cover van het ruig rockende Miss Pearl van Jimmy Wages *** Dit kan enkel Deke Dickerson overkomen: op weg naar een concert stopte Deke met het tourbusje om te tanken in Boondacks, Iowa. Wie wel eens in Californië op vakantie is geweest weet dat je daar moet betalen alvorens je auto te kunnen volgooien, maar in Iowa is dat dus niet het geval. Deke en co doen ‘em vol, hangen nog 10 minuten in de shop rond, kopen versnaperingen en vertrekken... en vergeten de benzine te betalen! Twintig minuten later worden ze klemgereden door vier politiewagens... Het mooie van het verhaal: Deke wist er zich als professioneel entertainer uit te lullen en het tankstation dient geen klacht in *** Gitaristen op vakantie kunnen vanaf heden een ommetje maken langs de Fender fabriek in Corona, Californië: ze hebben er niet alleen een bezoekerscentrum geopend waar je memorabilia zoals Buddy Holly en Dick Dale gitaren kan bekijken, maar je kan tegenwoordig ook de fabriek zelf bezoeken *** Op15 september overleed de 90-jarige Canadese actrice Frances Bay, die in drie afleveringen van Happy Days de rol speelde van Grandma Nussbaum, Fonzie’s oma die hij niet meer had gezien sinds hij van huis wegging... toen hij zes was! Die drie afleveringen waren helemaal op het einde van de TV-reeks in het negende, tiende en finale elfde seizoen. Grandma Nussbaum was al eens eerder in Happy Days opgedoken, maar werd toen gespeeld door een andere actrice, Lillian Bronson. Bay begon haar acteurscarrière toen ze al een stuk in de 50 was, en was onder meer te zien in de David Lynch film Blue Velvet en in de TV series Twin Peaks en The Dukes Of Hazzard *** Gary Busey, de acteur die in 1978 de hoofdrol vertolkte in de bioscoopfilm The Buddy Holly Story, zou met producer T Bone Burnett bezig zijn aan een album met Buddy Holly covers *** Goed nieuws voor iedereen die de O Brother Where Art Thou soundtrack al zo vaak gedraaid heeft dat de CD begint te verslijten: naar aanleiding van de 10e verjaardag van de film (of correcter: van de 10de verjaardag van de O Brother triomf op de Grammy Awards in 2001 waar ze album van het jaar werden) verschijnt een speciale dubbel-CD-editie met naast de 19 originele tracks 14 extra nummers van onder meer Norman Blake, The Fairfield Four en The Peasall Sisters, waarvan er 12 speciaal werden opgenomen voor maar de film uiteindelijk niet haalden. De twee andere nummers zijn van wijlen John Hartford, de banjospeler die in 1967 Gentle On My Mind schreef en origineel opnam. Wat er in elk geval niet opstaat is de versie van de culthit Man Of Constant Sorrow gezongen door hoofdacteur George Clooney, overigens een neef van zangeres Rosemary Clooney (George’s vader is de broer van Rosemary), u misschien bekend van haar nummer één hitversie van This Ole House uit 1954. George Clooney lipt in de film een versie ingezongen door Dan Tyminski, gitarist van Alison Krauss' band Union Station en muzikant bij de O Brother sessies. Ook Man of Constant Sorrow won een Grammy en bezorgde Tyminski zoveel roem dat ie sindsdien twee solo albums uitbracht. Waar wij nog op wachten is een degelijke special edition van de DVD, liefst mét de apart op DVD uitgebrachte registratie van het Down From The Mountain concert uit mei 2002 waar de soundtrack live werd uitgevoerd door de originele artiesten. In de States verschijnt de film op 13 september voor het eerst op Blu-ray, maar de extra’s daarop zouden dezelfde zijn die al op eerdere DVD’s stonden, zijnde slechts een handvol featurettes. En nou nog één keer Man Of Constant Sorrow!


Man Of Constant Sorrow!

.
KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Ernst Jorgensen heeft een nieuwe datum geplakt op zijn al minstens sinds 2004 aangekondigde ultieme Sun project: april 2012. De tekst zou “zo goed als klaar” zijn, maar er duiken steeds weer nieuwe foto’s op uit de periode 1954-1955. Zo’n 200 foto’s zouden onuitgegeven zijn. Naast het boek komen er drie CD’s met alle Sun masters, outtakes en andere zeldzaamheden *** Er worden inderdaad nog steeds vondsten gedaan, en zo vond het veilinghuis Ellenberger Brothers uit Indiana bij het uitsorteren van een te koop aangeboden verzameling modeltreintjes een filmspoel met de vermelding “Elvis 1957 Coliseum”, een verwijzing naar Elvis’ optreden op 30 maart 1957 in het Allen County War Memorial Coliseum in Fort Wayne, Indiana. Of dat effectief iets wordt valt nog niet te zeggen: de beelden worden momenteel onderzocht door een afdeling van de Indiana University Library Archives gespecialiseerd in oude filmopnames, en volgens de eerste bevindingen zou het filmpje amper vier minuten duren, zonder geluid zijn en van ver in het publiek zijn gedraaid. De kwaliteit zou er op kunnen wijzen dat het om een kopie gaat en de originele film dus nog ergens out there is *** Binnenkort komt er een nieuwe Elvis biopic getiteld Fame And Fortune, gebaseerd op het boek Elvis: Still Taking Care Of Business uit 2007 van Sonny West, Elvis’ bodyguard van 1960 tot 1976. Wie de rol van Elvis zal vertolken is nog niet beslist, maar de film zou in de zalen moeten komen in 2012, de 35ste verjaardag van het overlijden van Elvis. Eerder was er al de TV film Elvis uit 1979 van John Carpenter met Kurt Russell en de CBS TV-reeks Elvis uit 2005 met Jonathan Rhys Meyers.Voor de regie van de nieuwe biografie werd John Scheinfeld ingehuurd die eerder al de documentaires Beautiful Dreamer: Brian Wilson And The Story Of Smile en Rosemary Clooney: Girl Singer draaide *** Twee gemeenteraadsleden van Memphis hebben bevestigd dat Elvis Presley Enterprises voorbereidingen treft voor de bouw van een tweede Heartbreak Hotel op de site van de afgebroken Meadows appartementen enkele huizenblokken van Graceland. Het tweede Heartbreak Hotel zal groter worden dan het huidige Heartbreak Hotel dat zich recht over Graceland bevindt. De bouw zou aanvangen in 2012 *** Nadat EPE eerder al ten strijde trok tegen bootleggers en remixers wordt nu ook een proces aangespannen tegen Arista Music, de moedermaatschappij van platenfirma RCA. De inzet: meer centen krijgen voor de verkoop van meer dan 1000 Elvis nummers door Elvis en Colonel Parker aan RCA... in 1973! De catalogus met alle Elvis opnames van 1953 tot 1973 werd toen van de hand gedaan voor 2,8 miljoen dollar voor Elvis plus 2,8 miljoen dollar voor Parker. EPE argumenteert nu dat die deal door RCA werd opgedrongen omdat Elvis na zijn echtscheiding in geldnood zat en ook niet kon voorzien dat de songs in de 21ste eeuw op geheel nieuwe manieren zoals ringtones, downloads en andere digitale media zouden gecommercialiseerd worden. De rechtzaak werd ingezet in Duitsland en heeft betrekking op bedragen vanaf 2002 tot 2023, aangezien bij onze Duitse buren de wetgeving op het copyright is verlengd. Volgens EPE heeft Elvis in Duitsland op jaarbasis slechts 10 tot 15 dollar verdiend per song, terwijl Arista tot 2023 veel meer zal verdienen. Enkele opmerkingen ter zake: op wiens initiatief kwam de deal tussen RCA en Elvis tot stand in 1973? Colonel Parker. Wie is altijd dikke maatjes geweest met Colonel Parker? EPE. Wie moest in 1973 belastingen betalen op zijn 2,8 miljoen dollar en dokte 1 miljoen dollar af aan zijn ex Priscilla? Elvis. Wie is nu een van de grootste aandeelhouders binnen EPE? Priscilla… *** Over Priscilla gesproken: wie zijn hele huis al vol Elvis merchandising heeft staan kan vanaf heden nog een stapje verder gaan: Priscilla Presley brengt haar eigen Priscilla Presley Home Collection op de markt voor al uw binnenhuisdecoratie, omschreven als “geïnspireerd door Priscilla’s persoonlijke ervaringen, met een romantische sensibiliteit doorweven met een designerstijl die zij door de jaren heen als persoonlijke passie cultiveerde. Het lifestyle merk evoceert tijdloze elegantie en schoonheid gekoppeld aan hedendaagse flair, betaalbare luxe van hoge kwaliteit die een glamoureus stijl statement creëert”. Priscilla bracht eerder al een collectie juwelen en huislinnen (bedlinnen, kussens, handdoeken en badjassen) op de markt *** U kent het verhaal van Elvis’ allereerste gitaar, die zijn moeder in januari 1945 tweedehands voor hem kocht in de Tupelo Hardware Store voor zijn elfde verjaardag? Juist, het verhaal dat de kleine Elvis eigenlijk liever een fiets dan wel een .22 geweer had gekregen, maar die waren te duur en dus werd het die akoestische gitaar van het merk Kay, want die 7,75 dollar + 2% sales tax kon Gladys mits enig bezuinigen op de huishouding nog net missen. Wel, diezelfde gitaar, met nog slechts vier versleten snaren en bij elkaar gehouden met plakband, wordt op 24 september per opbod verkocht door veilinghuis Guernsey’s in New York. De schatprijs is 400.000 dollar, al hoopt Guernsey's er meer dan het dubbele voor te krijgen. Eén klein probleempje: er is geen enkel bewijs dat dit effectief de bewuste gitaar is waarop Johnny Burnette hem in de waskelders van Lauderdale Courts een paar akkoorden leerde, die Elvis elke dag mee naar school sleepte en die hij wellicht ook gebruikte bij zijn eerste Sun opnames... Elvis zou de gitaar later aan zijn maatje Red West gegeven hebben, die ze op zijn beurt aan ene Ronnie Williams gaf. Na diens dood kwam de gitaar in handen van zijn broer Bill Williams. Bill Williams schreef in 1999 een boek getiteld Ronnie: There Just Ain’t No Light, waarin hij het verhaal vertelt van zijn broer die een veelbelovend footballspeler was maar het niet maakte en ten onder ging aan de drank. De Elvis gitaar speelt uiteraard een belangrijke rol in het verhaal. Guernsey’s biedt de gitaar al sinds 2002 te koop aan, maar is er allicht door die wel heel vage claim to fame nog niet vanaf geraakt.

Naar Boven

1 september 2011
BESTE ROCK ‘N’ ROLL SONGWRITER ALLER TIJDEN OVERLEDEN

We vermeldden het al in het vorige nieuws: op 22 augustus overleed Jerry Leiber, de beste rock ‘n’ roll songwriter aller tijden. Een boude bewering? Om een of andere reden worden de beste songs altijd door teams bedacht, en de beste songwriting teams zijn zo goed dat een simpele vermelding van hun achternaam volstaat. Lennon & McCartney in de jaren ’60, Holland-Dozier-Holland bij Motown, en Haamers-Haamers-Zuidhof voor de psychobilly. En begin jaren ’60 in de teen pop waren het duo’s als Barry Mann & Cynthia Weil en Doc Pomus & Mort Shuman die de plak zwaaiden. Mét hun voornaam erbij, merkt u het verschil? Maar in de jaren ‘50 waren Leiber & Stoller dé garantie voor een rock ‘n’ roll hit. Mike Stoller bedacht de melodietjes, Jerry Leiber schreef de teksten voor de beste rock ‘n’ roll songs aller tijden. Het bewijs? Hound Dog, Jailhouse Rock, Yakety Yak, Kansas City, Charlie Brown, Ruby Baby, Lucky Lips (Ruth Brown, gecoverd door Cliff Richard), Jackson (Johnny Cash), Saved (Lavern Baker), Alligator Wine (Screamin’ Jay Hawkins), Chicken And The Hawk (Big Joe Turner), Fools Fall In Love (Drifters), Nosey Joe (Bullmoose Jackson), Black Denim Trousers And Motorcycle Boots (Cheers), Past Present And Future (Shangri-Las). Weledele dames en heren van de jury, wij staken ons pleidooi...


1957: Leiber (rechts) & Stoller nemen de partituur van Jailhouse Rock door met Elvis


Jerome "Jerry" Leiber werd op 25 april 1933 geboren als zoon van Joodse immigranten uit Polen en groeide op in Baltimore. Zijn moeder had een kruidenierswinkel vlakbij het zwarte ghetto, en daar hoorde hij voor het eerst rhythm ‘n’ blues. Op zijn negende kreeg ie pianolessen van zijn oom, die na enkele maanden werden stopgezet toen bleek dat Leiber liever boogie woogie speelde. In 1945 verhuisde hij met zijn moeder met de Greyhound bus naar Los Angeles, waar hij op zijn zestiende ging werken in een platenwinkel op Fairfax Avenue. Hij luisterde nog steeds naar rhythm ‘n’ blues en begon zelf songteksten te verzinnen, maar helaas kon hij geen muziek schrijven. En toen leerde hij in 1950 Mike Stoller kennen, ook iemand die wel eens een halve pianoles had gekregen en zwarte piano boogie had horen spelen. Twee blanke studenten van Joodse origine, afkomstig van de oostkust, die het aanzien van de populaire muziek zouden veranderen. Ze begonnen samen liedjes te schrijven waarin hun voorliefde voor zwarte muziek doorklonk, en binnen de kortste keren had Jimmy Witherspoon hun Real Ugly Woman opgenomen. Hun eerste hit was Hard Times dat Charles Brown in 1952 de rhythm ‘n’ blues hitparade inzong, hun eerste klassieker werd Kansas City, origineel uitgebracht in 1952 door Little Willie Littlefield onder de titel KC Loving. Naar verluidt vond Federal labelbaas Ralph Bass dat hipper klinken. Leiber & Stoller waren toen 19 jaar. Andere artiesten die hun songs in die begindagen opnamen waren Little Esther, Ray Charles en Big Mama Thornton, voor wie ze Hound Dog schreven. Leiber & Stoller waren op 13 augustus 1952 ook aanwezig bij de opname en fungeerden onofficieel als producers. Eind 1953 startten Leiber & Stoller samen met hun mentor Lester Sill hun eigen label Spark Records op, dat opnames als Smokey Joe's Café en Riot In Cell Block #9 van The Robins opleverde. De Spark platen trokken de aandacht van Atlantic Records, dat begin 1956 L & S een aanbod deed dat ze niet konden weigeren: Atlantic kocht Spark over en huurde L & S in als producers die bovendien niet exclusief aan Atlantic gebonden waren, wat van hen gelijk de eerste onafhankelijke producers maakte. En toen, in datzelfde gezegende jaar 1956, werd Hound Dog gecoverd door ene Elvis Presley, die het nummer had leren kennen via de blanke cover van Freddie Bell & the Bellboys.
"In het begin keken we neer op Elvis," gaf Leiber later toe in een interview. "Onze minachting was dezelfde minachting die we hadden voor alle blanken. Daar waren we heel snobistisch in. Mensen die dachten dat wij blank waren enkel omdat we blank waren, begrepen er niets van. Wij beschouwden onszelf als zwart, en voor ons waren al die blanke kids als Ricky Nelson één grote grap." L & S waren immers hipsters die zich compleet onderdompelden in de zwarte cultuur, rondhingen in de zwarte clubs en zelfs zwarte vriendinnetjes hadden. Hun respect voor Elvis groeide evenwel toen ze ontdekten dat hij evenveel van zwarte muziek kende en hield als zijzelf. Het duo werd onder meer ingehuurd om songs te verzinnen voor de Elvis films Jailhouse Rock en King Creole, wat echter niet altijd via een leien dakje liep. L & S moesten hun liedjes aan Elvis voorleggen via de door Colonel Parker geijkte kanalen, wat in die dagen betekende via de muziekuitgeverijen van Freddy Bienstock en diens neven de Aberbachs. Zij stuurden L & S in maart 1957 voor drie weken naar New York om daar de muziek voor Jailhouse Rock te maken, maar L & S hadden meer interesse in de Broadway shows en de jazzclubs van Manhattan en Harlem, dus van muziek schrijven kwam niet veel in huis. Tot op een mooie dag Jean Aberbach voor de deur van hun appartement stond, een sofa voor die deur schoof, en daarop ging liggen slapen tot ze een aantal songs klaar hadden. Op vijf uur tijd penden L & S Jailhouse Rock, Treat Me Nice, (You're So Square) Baby I Don't Care en I Want To Be Free. ‘s Avonds zaten ze alweer in de clubs… Elvis mocht het duo graag in de opnamestudio hebben als good luck charm, maar de samenwerking zou al snel spaak lopen door de stroeve houding van Colonel Parker, en toen die op een keer L & S een blanco contract wou laten tekenen was voor hen de maat vol. L & S schreven geen nieuwe nummers meer voor Elvis, maar hij zou nog wel een aantal songs coveren die L & S hadden gepend voor andere artiesten. In totaal nam Elvis zo’n 25 L & S composities op, waaronder Love Me, Loving You, Don’t, King Creole, Bossa Nova Baby, Dirty Dirty Feeling, Hot Dog, She’s Not You en Trouble.

Leiber (rechts) & Stoller in 2008

Wellicht lagen Leiber & Stoller niet wakker van de breuk met het management van Elvis: op Atlantic regen ze de hits aan elkaar voor de Robins spin-off The Coasters met songs als Charlie Brown, Yakety Yak, Searchin’, That Is Rock ‘n’ Roll, Young Blood (gecomponeerd samen met Doc Pomus), Along Came Jones, Poison Ivy, Little Egypt en Girls Girls Girls (gecoverd door Elvis), samen goed voor in totaal zo maar eventjes 24 hits! Daarnaast bliezen ze op Atlantic de carrière van The Drifters nieuw leven in met There Goes My Baby (geschreven in samenwerking met Ben E King en zowat de eerste pophit met strijkers), Dance With Me, Spanish Harlem (gepend samen met Phil Spector), On Broadway (een samenwerking met Barry Mann & Cynthia Weil) en Stand By Me (opnieuw met Ben E King). Begin jaren ’60 leerde Phil Spector nog een tijdje het vak bij L & S, maar toen de boekhouder van L & S een standaard audit van Atlantic liet uitvoeren ontdekten ze dat heel wat auteursrechten waar ze recht op hadden spoorloos bleken. Een jammerlijk einde van een zes jaar durende samenwerking... Het duo stapte over naar United Artists waar ze onder meer werkten met The Clovers (Love Potion #9) en The Exciters (Tell Him). Ondertussen scoorden andere artiesten op hun beurt hits met covers van songs die L & S eerder voor anderen hadden gepend, denk maar aan Wilbert Harrison (Kansas City) en Dion (Ruby Baby en Drip Drop). Zelf startten L & S in 1964 het Red Bird label, met als grootste hits Leader Of The Pack van The Shangri-Las en Chapel Of Love van The Dixie Cups, maar ook dat label zouden ze van de hand doen. Het muzieklandschap veranderde in deze periode zo ingrijpend dat L & S de popmuziek achter zich lieten en zich bezig hielden met croonermuziek, onder meer met Peggy Lee. Hun laatste pophits waren Stuck In The Middle With You van Stealers Wheel uit 1972 (u wellicht niet onbekend uit de Quentin Tarantino film Reservoir Dogs) en Pearl’s A Singer van Elkie Brooks uit 1977. Hun voornaamste erfenis is en blijft evenwel het feit dat ze begin jaren ’50 mee hielpen de muzikale barrières tussen zwarte en blanke muziek neer te halen, en dat ze eind jaren ’50 in de zwarte muziek dezelfde productiewaarden introduceerden die al bestonden in de blanke muziek. In 1994 kregen L & S een ster op de Hollywood Walk Of Fame (ter hoogte van 7083 Hollywood Boulevard), in 2009 verscheen hun autobiografie Hound Dog: The Leiber & Stoller Autobiography. There’s A Riot Goin’ On: The Rock ‘n’ Roll Classics Of Leiber And Stoller is een 18 track various artists verzamelaar uit 1991 op Rhino, terwijl RCA in 1980 in Engeland de LP Elvis Presley Sings Leiber & Stoller uitbracht. Een uitgebreide CD-versie daarvan verscheen in 1991, terwijl de Franse My Happiness fanclub op haar beurt die CD in 2004 aanvulde met meer dan 40 alternatieve outtakes op de dubbel-CD Elvis Chante Leiber & Stoller.

Naar Boven

25 augustus
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Zojuist werd bekend dat het concert van Jerry Lee Lewis (en Linda Gail Lewis) op 3 september a.s. in het Beursgebouw te Eindhoven is geannuleerd vanwege gezondheidsproblemen. The Killer schijnt rugklachten te hebben. Lees het bericht op
www.jerryleelewisconcert.nl/brabant *** Na The Obscure EP verschijnt dit najaar het eerste volwaardige album van The Phantom Four & The Arguido, het samenwerkingsverband van de doorstart van de Amsterdamse surfband The Treble Spankers met de hiphop zanger van Urban Dance Squad *** Net een paar minuten voor deze update, en dus net op tijd om er gauw nog een zinnetje aan te wijden, viel de nieuwste Jubop in de bus. Het kleurrijke rock 'n' roll magazine bestaat vooral uit rock 'n' roll verslagen uit binnen- en buitenland met uiteraard weer veel foto's in full-colour! Info: www.jubop.nl



KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Wat is dat nu? Mogelijk ligt het aan de zomervakantie, want normaal gesproken vliegen gratis kaarten de deur uit, maar voor de prijsvraag omtrent gratis tickets voor Imelda May dan wel Kitty, Daisy & Lewis in Brussel hebben we nog enkele kaarten liggen! Check de prijsvraag hier en reageer snel! *** Pedal steelgitarist Frans Anthonis stopt om privéredenen bij The Buckshots, die binnenkort veel meer plaats gaan hebben op het podium, want ook vaste gastzangeres Els Oostvogels zet een stap terug wegens zwanger. Gefeliciteerd, ook aan papa Arthur De Winter van The Baboons *** Ja, al die Belgische bands zijn met elkaar verweven... *** Wij stellen als naam voor de kleine spruit Babshot dan wel Buckboon voor! *** De Belgisch-Luxemburgse surfers van Hell-O-Tiki zijn bezig met de opnames van hun debuutalbum, dat zou moeten verschijnen op 21 oktober ***
Eerder schreven we al over het laatste originele early sixties winkelinterieur van Vlaanderen, de in 2004 gesloten snoepwinkel op het Koningin Astridplein 36 in Antwerpen, dat dreigt te verdwijnen omdat de eigenaars het pand wilden verkopen aan investeerders. Er werd veelvuldig actie gevoerd voor het behoud van het interieur uit 1962, en toen eind juli bekend raakte dat het pand effectief zal worden verkocht, besliste de stad Antwerpen (uit)eindelijk om bewarende maatregelen te nemen: het interieur zal door een gespecialiseerde firma ontmanteld en tijdelijk op een andere locatie ondergebracht worden. Later kan het dan elders worden opgesteld. Een interieurarchitect en een ingenieur van de stad brachten al een plaatsbezoek. Mogelijke nieuwe locaties worden onderzocht.


het laatste originele early 60s winkelinterieur van Vlaanderen...

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Billy Fury Way

In West Hampstead in Camden, Londen is op 29 juli de Lithos Road Passage, een steegje tussen West End Lane en Lithos Road, officieel omgedoopt in Billy Fury Way, gelegen vlakbij de voormalige Decca Studios in Broadhurst Gardens waar Fury opnam. Het steegje is ook opgesierd met een grote muurschildering met een portret van Fury en werd ingezegend door de plaatselijke kerk. De nieuwe naam kadert in een politie initiatief om het netwerk van smalle doorgangen beter in kaart te brengen en door renovatie veiliger te maken. Billy Fury overleed op 28 januari 1983 en is de succesvolste Britse artiest die nooit een nummer één had: met 24 hits en 332 weken in de hitparade deed hij het in de jaren ’60 even goed als The Beatles *** Ook Pete Best, de originele Beatles drummer uit de tijd toen die nog een doodgewoon rock ‘n’ roll bandje waren, krijgt in zijn thuisstad Liverpool een straat naar hem genoemd. Naast de Pete Best Drive komt er ook een Casbah Close als eerbetoon aan de Casbah Coffee Club in West Derby die op 29 augustus 1959 werd geopend door Best’s moeder en waar The Beatles (toen nog The Quarrymen) hun eerste concerten speelden ***
Pianist Dave Taylor (GB) kondigt zijn autobiografie aan getiteld The Rocky Road *** Mouse, een van de invloedrijkste Britse deejays (niet in het minst doordat ie doorheen de jaren nogal wat niet-rock ‘n’ roll tussen zijn plaatjes smokkelde), kondigt aan ermee te kappen en zijn laatste DJ-set te gaan spelen op 11 december in Dingwalls in Londen. Na 27 jaar heeft ie meer dan zijn steentje bijgedragen, zo zegt ie, tijd voor andere dingen, met name optredens met The Space Cadets, nieuwe opnames, het promoten van shows en tijd voor zichzelf. Mouse kondigde al eens eerder aan te stoppen als DJ toen hij in 1996 naar Duitsland verhuisde, maar bleef toen vrolijk plaatjes draaien in Duitsland en bij uitbreiding in heel Europa en Engeland, ook na zijn terugkeer naar Londen midden 1998 *** Het Britse neo-rockabillylabel Raucous Records viert op 17 december zijn 25ste verjaardag met een festival in Leicester met vijf bands die uiteraard gelieerd zijn aan Raucous: The Riverside Trio (hun tweede album Gotta Keep Movin), The Wigsville Spliffs (hun debuutalbum dat al hun ‘80s opnames bundelde), The Slingshots (het album Feels So Right), The Neutronz (hun debuut komt binnenkort uit op Raucous in een stijl omschreven als ‘80s in de stijl van Guana Batz, Restless en Blue Cats), en James G. Creighton van The Shakin' Pyramids, van wie een live-album met vroege opnames verscheen op Raucous. Creighton zal in Leicester optreden begeleid door een trio waarin verder geen Pyramids zitten, al zat de setlist ongetwijfeld voor een groot stuk uit Pyramids materiaal bestaan *** Howard Raucous laat trouwens weten dat er vooralsnog geen sprake is van een Shakin’ Pyramids reünie, ook al is er volgens hem geen animositeit tussen de groepsleden *** Zanger en mede-oprichter Bleddyn Richards alias Johnny Cool stapt “in alle vriendschap” uit The Jiveoholics om een nieuwe band op te starten. De Britse jump jive en partyband gaat door met een zangeres, Kitty L’Etoile, die ook altsax speelt *** Whirlwind (GB) is bezig met de opnames van een nieuw album, en da’s volgens ons hun eerste echt nieuwe studiowerk sinds de LP Midnight Blue uit 1980 *** Na vier jaar in Pineda De Mar verhuist het Screamin’ Festival (E) volgend jaar voor zijn veertiende editie terug naar buurgemeente Calella waar ze opnieuw hun intrek nemen in de geheel gerenoveerde Fabrica Llobet *** Dit is het moment om zaakjes te doen bij El Toro Records: op hun vernieuwde www.eltororecords.com website hebben ze maar liefst 66 van hun CD’s in de aanbieding voor 5 en 8 euro. Bovendien krijg je vanaf 3 CD’s gratis een El Toro T-shirt *** Op 15 juli overleed de 87-jarige Britse drummer en bandleider Eric Delaney die erg populair was in de jaren ’50 en de vroege jaren ’60. De op 22 mei 1924 in Londen geboren Delaney kreeg zijn eerste setje speelgoeddrums toen ie 18 maanden was en leidde op amper 10-jarige leeftijd al zijn eigen band in variété shows. Zijn eerste professionele job had ie op zijn vijftiende, een jaar later won hij de Best Swing Drummer award, en tijdens de tweede wereldoorlog speelde hij in een band van de Royal Air Force. Delaney was niet alleen een uitstekend drummer (hij was de eerste drummer ter wereld die de pauken bespeelde met borsteltjes), hij was ook een showman: hij gebruikte twéé basdrums, bouwde roterende drums, en liet lichtjes inbouwen in zijn drums. Rock ‘n’ roll gerelateerde opnames van hem zijn ondermeer Rockin’ The Tymps (1956), Rock ‘n’ Roll King Cole (1957), Drum Twist (1961) en Washboard Blues Twist (1962).


Links een oude Musical Express met Eric Delaney op de cover; rechts zien we hem met dubbele basdrum!

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Niemand was gek genoeg veel te veel geld neer te tellen voor de Gibson Les Paul Goldtop gitaar via het serienummer gedateerd op 1954 en mogelijks gebruikt door Carl Perkins bij de opname van Blue Suede Shoes, te koop aangeboden door JP Humbert Auctioneers uit Northamptonshire (GB): de gitaar verwisselde van eigenaar voor 6.000 £ in plaats van de verhoopte 50.000 £. De lage verkoopprijs wordt niet geweten aan die vrij vage claim to fame maar aan de slechte staat waarin de gitaar verkeert *** Sinds 2 augustus kan u in Winchester, Virginia aan de 608 South Kent Street het huis bezoeken waar Patsy Cline samen met haar moeder en broers en zussen woonde van 1948 tot 1957. Het Patsy Cline Historic House is gerenoveerd en helemaal heringericht in jaren ’50 stijl *** Ze hebben geen respect voor niks meer, meneer: metaaldieven hebben het brons gestolen uit de plaquette van zingende cowboy Gene Autry in de Starr-Gennett Foundation Walk Of Fame in het White Water Gorge Park in Indiana, een eerbetoon aan het Gennett platenlabel uit Richmond, in de jaren 1920 erg belangrijk inzake vroege opnames van jazz, blues, country en gospel. De Walk Of Fame werd opgestart in september 2007 aan South 1st Street in Richmond waar zich de Starr Piano Company bevond die in 1915 een afdeling opstartte waar fonoplaten werden opgenomen, gemaakt en verdeeld, later ook de locatie van de opnamestudio’s van Gennett Records. De driedimensionale plaquettes in de vorm van 78 toeren platen zijn gemaakt uit brons en mozaïektegeltjes. Bedoeling is dat er in totaal 80 plaquettes gaan komen, nu kan u er al de eerbetonen aan muziekpioniers als Louis Armstrong, Vernon Dalhart, Big Bill Broonzy, Ernest Stoneman en Uncle Dave Macon bekijken


Gene Autry gevandaliseerd!


*** Maar de beroemdste Walk Of Fame is natuurlijk die van Hollywood, en daar krijgt op 7 september Buddy Holly een ster, voor de stad Los Angeles gelijk de gelegenheid om 7 september 2011 (Buddy’s 75ste verjaardag) uit te roepen tot Buddy Holly Day. De ster komt er op initiatief van Kevin Magowan, een 55-jarige Holly fan uit Los Angeles die het dossier indiende en de vereiste 25.000 $ wist bij elkaar te bedelen bij MPL Communications (het bedrijf van Paul McCartney dat de publishing rights van de meeste van Buddy’s songs bezit), Peer Music (de muziekuitgeverij van Buddy Holly) en platenmaatschappij Universal Records. De ster komt bij 1750 Vine Street, dus vóór de toren van Capitol Records, waarvoor – oh, ironie – Buddy Holly nooit heeft opgenomen. Daar liggen dus nu op één rij de sterren van Roy Orbison, John Lennon, George Harrison, Ringo Starr en Buddy Holly, met tussen Ringo Starr en Buddy Holly een lege plek die wordt vrij gehouden voor Paul McCartney. The Beatles namen trouwens wél op voor Capitol. De onthulling van de ster zou bijgewoond worden door Buddy’s weduwe Maria Elena Holley, die evenwel niets met de totstandkoming van de ster te maken had. Maria Elena zal trouwens naar Hollywood afreizen op eigen kosten zonder een vergoeding te ontvangen. Er worden toespraken verwacht van Phil Everly (hij droeg mee Buddy’s kist op de begrafenis) en Peter Asner, de helft van het Britse duo Peter & Gordon die in 1965 een hit scoorden met hun cover van Buddy’s True Love Ways. Asher is ook de ontdekker van Linda Ronstadt en de producer van haar hitcovers van It’s So Easy, That’ll Be The Day en It Doesn’t Matter Anymore. Op 6 september verschijnt de door hem geproducede tribute-CD Listen to Me: Buddy Holly waarop hedendaagse pop- en rock artiesten Holly coveren, met ook een paar voor ons interessante namen als Brian Wilson van The Beach Boys (Listen To Me), Chris Isaak (Crying Waiting Hoping) en Imelda May (I’m Lookin’ For Someone To Love). De release van de CD gaat gepaard met een concert op 7 september in Hollywood dat zal gefilmd worden voor een DVD *** Daar gaat ons imago: uit een onderzoek van de website Styletoday onder 605 vrouwen blijkt dat vrouwen het bontgekleurde Hawaïhemd het meest verschrikkelijke kledingstuk vinden dat een man kan aantrekken, want maar liefst 43% van de respondenten vindt het shirt met de drukke tropische print niet om aan te zien. Een andere afknapper waar wij ons aan bezondigen is het openstaand overhemd (12 %) *** Het Johnny Cash festival in Jonesboro, Arkansas heeft meer dan 300.000 $ opgebracht voor de restauratie van het huisje in Dyess waar Cash opgroeide als kind. Onder meer George Jones, Cash’s mede-groepslid in The Highwaymen Kris Kristofferson, en Cash’s ex-schoonzoon Rodney Crowell zongen er voor een uitverkocht publiek van 7000 aanwezigen Cash klassiekers in aanwezigheid van vier generaties Cash, waaronder Johnny’s broer Tommy Cash, zijn zus Joanne Cash Yates, zijn zoon John Carter Cash, zijn dochter Rosanne Cash, en zijn kleindochter Chelsea Crowell *** In september verschijnt trouwens volume 3 in de Sony/ Legacy Johnny Cash Bootleg reeks, getiteld Live Around The World, een dubbel-CD met 50 tracks waarvan er 39 onuitgebracht zijn. De opnames omvatten de periode 1956 (de Big D Jamboree in Dallas) tot 1979, met merkwaardige live settings als een USO tour voor de Amerikaanse troepen in Vietnam in 1969, het Witte Huis in 1970 (Cash wordt er aangekondigd door president Nixon) en de Osterakee gevangenis in Zweden in 1972 *** En op 18 oktober verschijnt John Carter Cash’s boek House Of Cash: The Life, Legacy And Archives Of The Man In Black, uiteraard boordevol documenten uit het familie archief *** Gretsch heeft zijn nieuwe G6120 Eddie Cochran Signature Hollow Body gitaar voorgesteld, gebaseerd op de oranje Gretsch 6120 Chet Atkins G Brand Western Hollow Body die Cochran in 1955 op 16-jarige leeftijd nieuw kocht in het Bell Gardens Music Center in zijn woonplaats Bell Gardens, California en waarmee hij klassiekers als Summertime Blues, Twenty Flight Rock, C’mon Everybody, Somethin’ Else, Nervous Breakdown en Sittin’ In The Balcony opnam. De gitaar lag ook in de koffer van de auto waarin Cochran op 17 april 1960 dodelijk verongelukte in Chippenham (GB) *** De persconferentie in Twinfield (GB) medio juli waarop een onderzoeksteam van de universiteit van Boulder, Colorado in samenwerking met het Glenn Miller Archive de “definitieve waarheid” zou onthullen omtrent de verdwijning van Glenn Miller, liep af met een sisser: de persconferentie is uitgesteld tot september omdat het bestuderen van nieuw ontdekte documenten meer tijd vraagt. Glenn verdween in de nacht van 15 december 1944 boven het Kanaal nadat zijn vliegtuig was opgestegen vanaf Twinwood Airfield om in Parijs op te treden voor de aldaar gelegerde Amerikaanse troepen. Zijn vliegtuig werd nooit teruggevonden, wat leidde tot allerlei complottheorieën. De persconferentie belooft in elk geval spectaculair te worden: het rapport wordt openbaar gemaakt aan boord van een vliegtuig van de Amerikaanse luchtmacht dat van Twinwood naar Frankrijk vliegt, en voor de bevindingen aan de pers worden meegedeeld wordt eerst de familie van Glenn Miller, de Amerikaanse en de Britse luchtmacht en de Britse koninklijke familie op de hoogte gebracht *** Het California Supreme Court heeft een verzoek tot beroep van producer Phil Spector afgewezen. Spector had het verzoek ingediend op grond van procedurefouten en partijdigheid van de rechter die hem tot 19 jaar veroordeelde voor moord. In mei had een andere rechtbank al een gelijkaardig verzoek afgewezen.

Phil Spector in betere tijden, héél lang terug in 1958...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS
(50's RIP's)


Op 3 juli overleed na een uitschuiver bij hem thuis Larry Bamburg alias Larry Lincoln, een artiest van wie wij slechts één single kennen, That’ll Hold You/ My Baby Went Away, wellicht enkel bekend bij de mensen die toevallig de Ace CD Shreveport High Steppers en/ of de Buffalo Bop CD Gang War hebben steken. Bamburg was eigenlijk een country fiddler die in de eerste helft van de jaren ’50 nog een bandje leidde genaamd The Louisiana Drifters met de piepjonge James Burton op gitaar, en da’s dan ook het enige wat we over hem weten! *** Op 17 juli overleed de 80-jarige tenorsaxofonist Gil Bernal aan een hartaanval. Nooit van gehoord? Nou, we zijn er zeker van dat u hem wel degelijk al gehoord hebt: Bernal was de man die in 1958 de sax intoeterde op Rebel Rouser van Duane Eddy! Bernal speelde drie jaar in de band van Lionel Hampton en zes jaar bij Spike Jones, en bracht in de jaren ’50 onder eigen naam singles als The Whip/ Easyville en Strawberry Stomp/ King Solomon’s Blues (allebei 1954) uit. Daarnaast was hij vooral sessiemuzikant, en naast Rebel Rouser ook te horen op opnames van The Robins en The Coasters als Riot In Cell Block #9 (1954) en Down In Mexico (1958). Ook voor artiesten als Ray Charles, Big Mama Thornton en The Dominoes werkte hij als studiomuzikant. Bernal ging later de jazz in, was samen met Quincy Jones te horen op film soundtracks als In Cold Blood en In The Heat Of The Night (allebei 1967), en is dus waarschijnlijk ook dezelfde Gil Bernal die in het horrorvluggertje Blood Of Dracula’s Castle (1969) het nummer The Next Train Out zingt . Recenter werkte hij samen met Ry Cooder voor de Buena Vista Social Club. Bernal was nog steeds actief als saxofonist *** Op 29 juli overleed na een slepende ziekte de 87-jarige Jack Barlow, wiens Step Down u vindt op de compilaties Hep Cat Rockabilly (Buffalo Bop 55189) en Twisted Tales From The Vinyl Wastelands Volume 3: Beatin’ On The Bars. Step Down uit 1961 was Barlow’s tweede single, zijn debuut Walk With Me Baby/ Where There’s A Will There’s A Way verscheen een jaar eerder. Na diverse singles in de jaren ’60 piekte zijn country carrière van 1968 tot 1973 op Dot Records: tussen 1968 en 1975 haalde hij 8 keer de Billboard charts. Daarnaast deed ie met zijn baritonstem letterlijk duizenden voice-overs voor commercials voor onder meer Big Red kauwgum, Budweiser, Chrysler, Dodge, Kraft en Kelloggs, en nam hij in de jaren ’70 onder de naam Zoot Fenster (een naam gesuggereerd door zijn maatje DJ Fontana) country novelty songs op. In 1965 werd Barlow’s I Love Country Music gecoverd door Hayden Thompson, opname die u vindt op Thompson’s in 1986 verschenen SunJay LP Early Days *** De Rockabilly Hall Of Fame meldt het overlijden op 3 augustus van Jimmy Evans, wiens The Joint’s Really Jumpin’ uit 1962 op minstens 10 compilaties staat. Andere opnames van hem die links en rechts opduiken zijn The Joint’s Really Jumpin’ B-kant I Just Don’t Love You, Messy Bessy, Give Me One More Chance, Dudley Do-Rite, J & E Twist en What Am I Gonna Do. De in 1938 in Arkansas geboren Evans leerde het vak in 1954 en 1955 als sessiemuzikant voor Sun Records, waar hij onder meer werkte met Charlie Rich en Warren Smith. Evans is ook de tweede stem op het nummer Mad At You van Mack Self waarvan lang werd aangenomen dat het Charlie Feathers was. Van 1956 tot 1958 was hij bassist voor Conway Twitty, waarna hij voor Ronnie Hawkins werkte. Evans is onder andere te horen op Hawkins’ bekende nummer Mary Lou en op Hawkins’ twee Roulette LP’s Meet Ronnie Hawkins en Mr. Dynamo. In 1960 begon hij aan een solo carrière en werd hij bij The Hawks vervangen door Robbie Robertson. Tussen 1965 en 1980 bracht Evans enkele country singles uit, soms onder de namen Jimmy Dale Evans en Lattie Lane. Een rockabillyopname van recentere datum van Jimmy Evans is Pink Cadillac uit 1982. In 1994 bracht Rockhouse in Nederland een 16-track Jimmy Evans CD uit getiteld The Joint's Really Jumpin' (Rockhouse 9409). Er verschenen ook enkele CD’s met nieuwe opnames, zoals Arkansas' Been Rockin' uit 2004. Jimmy Evans trad nog steeds op ***


Jimmy Evans rechts op de foto achter Ronnie Hawkins

Op 9 augustus stierf Dee Jaskel, tweede tenor bij The Street Corner Five, een acappella doo-wop groep uit Philadelphia opgericht in 1983 door Dee Jaskel en Bobby Giordano, beide begin jaren ’60 lid van The Hollanders, een in 1959 opgestarte groep die bij ons weten nooit platen heeft gemaakt. Street Corner Five bracht drie CD’s uit. Jaskel, die aan kanker leed, zong nog steeds bij The Street Corner Five *** Eén dag later namen we dan weer afscheid van Grand Ole Opry lid Billy Grammer die in 1959 de vierde plaats in de poplijsten haalde met Gotta Travel On. Toen hij zijn hit scoorde was hij gitarist van Jimmy Dean’s Texas Wildcats, daarnaast speelde hij met Hawkshaw Hawkins en Grandpa Jones. Gotta Travel On (een nummer gebaseerd op de oude gospelsong Do Lord Do Remember Me die ook de melodie leverde voor skiffle klassieker Worried Man Blues) werd gecoverd door onder meer Rose Maddox, Timi Yuro, Eddy Arnold, Bobby Bare, Bobby Vee, Chet Atkins, Trini Lopez, Jerry Lee & Linda Gail Lewis, Johnny Kidd & the Pirates en Sonny George. In 1962 nam Grammer de originele versie van I Wanna Go Home op, een jaar later een gigantische hit voor Bobby Bare als Detroit City. Grammar richtte in 1965 de R G & G (Reid, Grammar & Gower) Company op die zijn Grammer gitaar produceerde tot de fabriek in 1968 afbrandde. Daarna verkocht Grammer het bedrijf aan Ampeg en richtte hij zelf een nieuwe firma op, Grammer Guitar Inc (GGI), die de Grammer gitaar bouwde tot 1970. In die dagen speelde onder meer Johnny Cash op een Grammer. Grammer scoorde zijn laatste country hit in 1969 en stopte een jaar of 20 geleden met spelen omdat hij blind begon te worden, wat hem er niet van weerhield af en toe nog een CD uit te brengen. Grammer had eind maart een hartaanval en werd 85 jaar ***


Billy Grammer toen en later...

Op 20 augustus bezweek Ross Barbour, het laatste overlevende originele groepslid van The Four Freshmen, op 82-jarige leeftijd aan kanker, drie maanden na het overlijden op 15 mei op 84-jarige leeftijd van zijn neef en mede-oprichter Bob Flanigan. De in 1948 opgerichte Four Freshmen waren geen rock ‘n’ roll band maar een vocal harmony jazzkwartet dat met name de harmonieuze samenzang van The Beach Boys enorm beïnvloed heeft. Tussen 1954 en 1960 haalden acht van hun LP’s de Top 40. Barbour stopte met zingen in 1977, Flanigan als laatste originele groepslid in 1992. Daarna bleef Flanigan nieuwe bezettingen van The Four Freshmen managen. De groep bestaat anno 2011 dan ook nog steeds, zij het zonder één enkel origineel groepslid *** En het zal u wellicht niet ontgaan zijn dat op 22 augustus Jerry Leiber, tekstschrijver van Hound Dog en Jailhouse Rock, het tijdige met het eeuwige verwisselde. Omdat die man echter onnoemelijk veel meer nummers uit zijn mouw schudde komen we zo snel mogelijk uitgebreid terug op zijn verscheiden…

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)



de Porsche 550 Spyder voor en nadat James Dean er mee verongelukte...

Na de hedendaagse versies van de Mini, de Kever en de Fiat 500 komt er opnieuw een moderne variant van een karakteristieke fifties auto: Porsche overweegt tegen 2014 de legendarische 550 Spyder wederom op de markt te brengen, aldus Porsche topman Matthias Müller in een interview met de Duitse zakenkrant Handelsblatt. De 550 Spyder verwierf wereldfaam door filmheld James Dean die op 30 september 1955 dodelijk verongelukte met zijn 550 Spyder, een sportbolide met twee zitplaatsen waarvan Porsche tussen 27 oktober 1952 en 29 juni 1956 exact 90 exemplaren bouwde. Met de herintroductie van de 550 wil het automerk een nieuwe doelgroep aanboren: de nieuwe 550 zal aanmerkelijk minder kosten dan het goedkoopste model van de Boxster, die 67.900 euro kost*** Billy Burnette, de zingende zoon van Dorsey Burnette, opent deze winter in Nashville zijn eigen Billy Burnette’s Rockabilly Café, een multifunctionele ruimte die tegelijkertijd restaurant en concertzaal is. Billy heeft trouwens net een nieuw album uit getiteld Rock ‘n’ Roll With It, momenteel – een teken des tijds – enkel te koop als download via iTunes, niet als fysieke CD *** Ow ow ow: Barrence Whitfield, de Little Richard van de jaren ’80, is helemaal terug. Een kwart eeuw na zijn debuut verschijnt een nieuw album met originele Savages Peter Greenberg op gitaar en Phil Lenker op elektrische bas, dat onder de titel Savage Kings werd opgenomen in Cincinatti als eerbetoon aan het in Cincinatti gevestigde King label. In de nieuwe Savages vinden we naast Greenberg en Lenker nog een bekende naam, saxofonist Tommy Quartulli, ooit bij The Kings Of Nuthin’. Naast het nieuwe album verscheen op Ace Records (GB) een CD versie van de titelloze debuut-LP van Barrence Whitfield & the Savages uit 1985 met bonustracks. Dit najaar komen ze een maand naar Europa, op 8 oktober staan ze in Paradiso in Amsterdam *** Happy Days acteurs Marion Ross, Anson Williams, Don Most, Erin Moran en de weduwe van Tom Bosley die een rechtszaak begonnen zijn tegen CBS en meer dan 10 miljoen dollar eisen voor het niet-betalen van rechten en royalties op Happy Days merchandise, hebben volgens hun advocaat een cheque gekregen voor een fractie van het bedrag dat CBS hen nog schuldig is, meer bepaald tussen de 6000 en 6500 dollar elk. Volgens CBS is dat evenwel het volledige bedrag waar ze recht op hebben. Acteurs Henry Winkler en Ron Howard hebben geen rechtszaak aangespannen *** Ernie Vargas van The Vargas Brothers heeft nu zijn eigen band, Ernie V & the Steady Rollers. Ze hebben een 4-track vinyl-EP uit op het Duitse label Migraine Records getiteld Roll Steady With *** Dale Watson heeft een nieuwe CD klaar die hij opnam in de Sun studio in de stijl van Johnny Cash & the Tennessee Two *** Meer de Texas Two dus...*** Op 3 augustus overleed de 63-jarige ex-actrice Annette Charles, bekendst van haar rol als Cha Cha DiGregorio (het liefje van Leo van de Scorpions) in Grease (1978) waarin ze John Travolta afsnoept van Olivia Newton-John en met hem de danswedstrijd van Rydell High School wint. Haar bekendste zin in de film is wanneer ze tegen de Pink Ladies zegt "They call me Cha Cha because I'm the best dancer at St. Bernadette's”, waarop Frenchie repliceert “With the worst reputation". De op 5 maart 1948 geboren Charles debuteerde in 1968 in de TV-reeks High Chaparral en was te zien in series als Gunsmoke, Bonanza en The Bionic Woman. Haar laatste televisierol was in Magnum, PI in 1987, waarna ze stopte met acteren en onder haar echte naam Annette Cardona professor spraakwetenschappen werd aan California State University Northridge. Charles leed aan kanker en werd ruim een maand geleden met een longontsteking opgenomen in een ziekenhuis. In mei overleed ook al Jeff Conaway die in Grease de rol van Kenickie vertolkte.


Annette Charles in Grease

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

The Holladay Sisters sandwichen Elvis in 1969

The Original Elvis Tribute komt in april 2012 opnieuw naar Europa en Duke Bardwell, Bobby Wood, Jerome ‘Stump’ Monroe en Robert Washington hebben al laten weten dat ze er flink veel zin in hebben. Nieuw zal de aanwezigheid zijn van Ginger en Mary Holladay, Elvis’ backing vocalisten in de jaren ‘60 en ‘70. The Holladay Sisters werkten mee aan hits als Suspicious Minds, In The Ghetto, The Wonder Of You en You Don’t Have To Say You Love Me, en zijn te horen op LP’s als From Elvis In Memphis, That’s The Way It Is, He Touched Me, Good Times, Promised Land, Today, Back In Memphis, Elvis Country, Love Letters From Elvis, Elvis Now, Fool en Raised On Rock. Hun stemmen werden zelfs overgedubd op live opnames als de On Stage LP. Ginger Holladay is ook een van de weinige zangeressen die ooit een duet met Elvis opnam: op 15 maart 1971 namen ze in RCA’s studio B in Nashville The First Time Ever I Saw Your Face op, dat pas in 1979 verscheen op de bootleg 4 LP set Behind Closed Doors. De toen 18-jarige Ginger moest op een kratje staan om op ooghoogte te komen met Elvis, die zo opging in zijn tekst dat ie haar gelijk probeerde te kussen! Nu heeft ze er naar eigen zeggen spijt van dat ze dat toen niet toeliet... *** Elvis Presley Enterprises heeft een deal gesloten met de Oost-Europese restaurantketen EAD International Group om in Oost- en Centraal Europa een keten Elvis diners te openen. Van "Elvis American Diners" in Amerika of bij ons in West-Europa is momenteel geen sprake. De eerste twee restaurants komen in Tbilisi, Georgië *** Merkwaardig krantenbericht uit België: een dief die eind juli bij een woninginbraak in Geel aan de haal ging met enkele CD’s en DVD’s is wellicht een Elvis fan, want hij nam enkel exemplaren van de King mee... *** Naar aanleiding van de 5-CD-box Young Man With The Big Beat brengt Sony’s verzamelaarslabel Follow That Dream in november een boek uit getiteld Four Days In 56: A Moment In Time, waarin de 4 dagen van 25 tot 28 mei 1956 waarin Elvis van Detroit via Columbus (Ohio) en Dayton (Ohio) naar zijn nieuwe huis in Audubon Drive in Memphis raasde volledig in kaart en beeld worden gebracht *** Fender gaat een kopie produceren van de akoestische gitaar uit Double Trouble, al is ons niet duidelijk welke gitaar dat dan wel juist mag wezen. Mogelijk gaat het om de Fender Wildwood uit 1967 die Elvis niet bespeelt in Double Trouble, wel in twee scenes in het ná Double Trouble ingeblikte Clambake. Tijdens de opnames van Clambake werden echter de promofoto’s voor Double Trouble gemaakt, vandaar... *** Te koop op eBay: een ongebruikt kaartje van de Grand Ole Opry in Nashville voor optredens van Roy Acuff, Kitty Wells en Johnnie & Jack, met in de linkerbenedenhoek Elvis' naam bijgestempeld in rode inkt. Een datum staat er niet op, maar de eerste keer dat Elvis te zien was in het heilige der heiligen van de country was op 2 oktober 1954 (eBay vermeldt de foute datum van 19 oktober 1955), en op de reclame van die show zien we Elvis inderdaad aangeduid als “extra added attraction”. Dat was trouwens gelijk de laatste keer dat Elvis er optrad, want zijn prestatie werd als schandalig betiteld, en volgens de legende kreeg Elvis na de show van Opry manager Jim Denny te horen dat ie beter met zijn truck zou blijven rijden. De vraagprijs voor het kaartje is 350 dollar, in 1955 kostte het 75 dollarcent ! *** De online veilingsite Gotta Have Rock’n’ Roll verkocht dan weer het pak dat Elvis droeg tijdens zijn allereerste opnamedag bij RCA begin 1956 voor 25.725 dollar *** En bij Heritage Auctions hebben ze dan weer een akoestische Martin 00-21 bouwjaar 1953 in de aanbieding waarop in de jaren ’50 Elvis nog heeft gespeeld. Elvis gaf de gitaar met serienummer 133248 aan Hawaii Five-O akteur Jack Lord, die hij had leren kennen tijdens de opnames van de Aloha From Hawaii TV special. Elvis had Lord een gouden Walther PPK pistool gegeven, waarop Lord aan Elvis een banjo uit zijn verzameling oude muziekinstrumenten gaf. Enkele maanden later gingen Lord en zijn vrouw op de koffie bij Elvis in Las Vegas en kreeg hij op zijn beurt weer de Martin gitaar *** Werkelijk alles duikt tegenwoordig wel ergens op: binnenkort worden de filmopnames verkocht die de politie van Chicago in de jaren ’50 maakte bij een optreden van Elvis, zodat ie tijdens de hele show enkel één vinger kon bewegen, zoals Elvis tijdens de ’68 Comeback Special lachend vertelt. Het zou gaan om één filmspoel van 5 minuten dat enkel Baby Let's Play House bevat, zonder geluid, gefilmd door een amateur vanuit het publiek, waarvan in de docu This Is Elvis (1981) enkele seconden werden getoond. Elvis is er (boven de gordel) op te zien in het beroemde gouden pak, wat de beelden op 1957-1958 dateert. Eigenaar is de nu 67-jarige Bill Ellis uit North Wales die het filmspoel cadeau kreeg toen hij in 1961 enkele Elvisplaten kocht voor de bescheiden som van 2,10 Britse ponden. Het 8 mm filmpje werd in 1997 al eens te koop gezet, maar niemand wou er toen de vraagsom van £ 15.000 voor betalen *** Misschien wel omdat de Britse fanclub dat filmpje begin jaren ’60 cadeau gaf aan iederéén die een bestelling plaatste en het dus helemaal niet zo zeldzaam en uniek is als men nu doet uitschijnen... *** Toch duikt er nog wel degelijk onbekend beeldmateriaal van Elvis op, en zo kwam het Las Vegas News Bureau op de proppen met deze geluidloze YouTube video van een aantal performers in het Sahara Hotel anno 1956. Op het einde van het filmpje zie je Elvis het podium opstappen en de hand schudden met clownsduo Marge & Glower Champion *** En van 4 januari 1957 dateert dit eveneens geluidloze filmpje waarin Elvis het Kennedy Veterans Hospital gelegen aan de toepasselijk genaamde Getwell Road in Memphis bezoekt. Je ziet een microfoon, dus mogelijk werd Elvis geïnterviewd (hij moest er die dag een medische militaire keuring ondergaan), en als hij het gebouw verlaat stopt ie om handtekeningen uit te delen.

Naar Boven

18 augustus 2011
VOLKSE R&R ZANGER ANDY FIELD ZEGT VAARWEL TEGEN SMARTLAPZANGER JOHNNY HOES

Johnny Hoes

De op 19 april 1917 in Rotterdam als Johannes Andreas Hoes geboren volkszanger Johnny Hoes is 23-7-2011 op 94 jarige leeftijd in Weert van ons heengegaan. De zanger (het resultaat van lage landen liefde, vader Nederlandse zeeman en moeder Belgische), die iedere oudere tiener in Nederland associeert met de megahit Och Was Ik Maar (een Venloos carnavalsdeuntje dat ooit in een Limburgse carnaval albumserie van regionale omroep L1 is verschenen), die hem in 1961 een platina plaat opleverde voor 450.000 verkochte exemplaren (tot op de dag van vandaag ongeëvenaard in Nederland), was van 1952-1963 onder contract bij Phonogram (het label achter Philips, Decca en Fontana).
De Hollander kwam in 1940 als militair naar Limburg en verruilde het stadse Rotterdam definitief voor het dorpse Weert, waar hij in 1963 zijn eigen platenlabel Telstar oprichtte, dat vanaf 1964 platen perste. In de jaren veertig stond hij nog in het voorprogramma van zijn Belgische evenknie Bobbejaan Schoepen. Maar met de opkomst van de rock ‘n’ roll kon ook Johnny niet achterblijven en nam in 1958 voor Philips op: On The Beach Of Bali Balli en Oh Oh Marie (van Louis Prima) (78 toeren als Andy Field en single als Johnny Hoes). In 1959 volgde de single Oh Oh Marie/ Come On Guitar (als Andy Field) en in 1960 de EP De Wegenwacht Boogie/ Hoela Hoepel/ Aan De Oever Van De Rotte/ Oh Oh Marie (als Johnny Hoes). Aan De Oever Van De Rotte zong hij als eerste rock ‘n’ roll vertolker in een soort veramerikaanst Nederlands. Peter Koelewijn zou hem spoedig volgen. In 1965 nam hij nog een vermeldenswaardige single op voor een obscuur label: Sacramento en Oh Oh What A Night, nadat hij in datzelfde jaar op zijn eigen label nog met zijn dochter Ceasarine (1943) Worry Worries Me en No You Can’t Say No opnam (begeleid door Johnny & The Strollers). In de periode ‘64-’66 was zijn label ook de springplank voor diverse bands, rockers, twisters en rockende eendagsvliegjes: Ricky & The Rhythm Strings (1964, LP Beach Party), Johnny & The Strollers (1965, I’d Never Find Another You/ Let Him Go Let Him Tarry), Elmari Zusjes (1965, Mamma Oh Mamma), Helma & Selma (1965, Honolulu Twist), John Desmares & The Limetree Cats (1965, Je Ne Sais Pas/ Ton Coeur), Huub Jansen (1965, Jabadabadoe), Dries Holten & Jolly Jokers (1965, Baby Lona/ Niets Dan Mooie Woorden) en Hank Pecker (1965, You Belong To My Heart/ In Your Heart). Johnny Hoes’ nummers haal je er zo uit: luchtig geschreven humoristische volksdeuntjes. Of het nu wals, polka, carnaval of rock ‘n’ roll is, Johnny gaf er wel een draai aan. Ook al kan hij zelf nu geen draai meer geven aan zijn muziek, zijn muziek zal nog lang gedraaid worden. Alleen jammer en misschien typisch 'Hollands', dat iemand die 300 gouden en platina platen heeft gescoord slechts summier vermeld wordt in het nieuws in plaats van dat die een tribute krijgt... Ach ja, dan halen wij dat toch in met Boppin’ Around!

Naar Boven



18 augustus 2011
KITTY, DAISY & LEWIS EN IMELDA MAY VOOR NOP IN BRUSSEL!


Win kaarten voor Kitty, Daisy & Lewis of Imelda May!

Kitty, Daisy & Lewis en Imelda May: allebei Brits (nou ja, Imelda May is Iers), allebei volop in the picture het laatste jaar, allebei hot hot hot, allebei goed voor bijzonder veel mainstream media aandacht en dus goed voor de rock ‘n’ roll scene in zijn geheel, en allebei net een nieuw album uit, het album dat de doorbraak moet bevestigen dan wel kan tenietdoen. U vindt dat jonge grut en de vrouw van Darrel Higham maar niks? U moet niks hebben van de hype maar vertikt het om een pak geld neer te tellen om dat met eigen ogen te gaan aanschouwen in een echte concertzaal? Dat treft want binnenkort treden ze op in de AB, de rocktempel aan de Anspachlaan 110 in hartje Brussel die in een ver verleden de Ancienne Belgique was waar op 10 oktober 1963 Gene Vincent nog op de planken stond. Op donderdag 15 september ontvangen ze er Kitty, Daisy & Lewis, op maandag 24 oktober Imelda May, en voor beide concerten mag Boppin’ Around dankzij de gulheid van organisator Live Nation 3x 2 tickets weggeven. Gaat dat zien, gaat dat zien, en mail voor deze prijsvraag als de gesmeerde boterham naar de hoofdredactie. De snelste mailers zijn de prijswinnaars!

Naar Boven

18 augustus 2011
JOHNNY CASH & THE TENNESSEE TWO OPNIEUW BIJ ELKAAR…


Johnny Cash & the Tennessee Two met Marshall Grant rechts in de tijd toen de Man In Black nog gewoon
in het wit gekleed ging

…wat helaas betekent dat het laatste levende lid van Johnny Cash & the Tennessee Two, contrabassist Marshall Grant, op 7 augustus op 83-jarige leeftijd is overleden in St. Bernard’s Medical Center in Jonesboro, Arkansas na een aderbreuk. Grant was de boom in Cash’s boom-chicka-boom sound op I Walk The Line, Ring of Fire, de live platen in Folsom en San Quentin, en eigenlijk op álle Johnny Cash platen tot 1980.
De op 5 mei 1928 geboren Grant werkte in Memphis als monteur voor de Automobile Sales Company, waar hij gitaar speelde met twee collega’s, Luther Perkins en Roy Cash, de oudere broer van Johnny Cash. Na Johnny’s afzwaaien uit de luchtmacht begonnen Johnny, Perkins en Grant alle drie als ritmegitarist te spelen met steelgitarist AW "Red" Kernodle, die ook bij Automotive Sales werkte. Op een gegeven moment werd besloten dat Perkins leadgitaar zou spelen, Cash centraal zou staan op zang en ritmegitaar, en Grant zou overstappen op contrabas, een instrument dat hij pas leerde bespelen nadat ze er eentje kochten voor 25 $. De drie visten gezamenlijk uit hoe ze het ding moesten stemmen en plakten de noten af op de nek om de juiste vingerzetting te kunnen onthouden. Dat amateurisme van de hele groep leidde tot het eenvoudige maar onmiddellijk herkenbare Johnny Cash geluid, waarvan Grant in 2003 zei: “Zoveel mensen denken dat we er tien jaar over deden om die stijl te creëren. Maar die was er al in de eerste acht maten die we speelden, en de volgende vier jaar hebben we alleen maar geprobeerd er weer vanaf te raken”. Ze zijn er nooit vanaf geraakt… The Tennessee Two werden in 1960 met de toevoeging van drummer WS Holland The Tennessee Three, en dat zouden ze blijven tot gitarist Luther Perkins in 1968 thuis met een sigaret in slaap viel en omkwam in de vlammen, waarna zijn plaats bij Johnny Cash werd ingenomen door Bob Wootton.


Johnny Cash & the Tennessee Two tijdens een stadionconcert in 1958.
Let vooral op het indrukwekkende sound system


Marshall Grant was evenwel meer dan enkel Cash’s (contra)bassist: hij was ook een kwart eeuw road manager voor de Johnny Cash show, en daarnaast Cash’s beschermengel, geen makkie als je meer dan twintig jaar on the road bent met iemand die zoveel innerlijke demonen bekampt. Uiteindelijk zou Cash hem in 1980 ontslaan, waarna hij ontdekte dat Cash pensioenfondsen voor hem en wijlen Luther Perkins had verduisterd. Grant en de dochters van Luther Perkins daagden Cash elk apart voor de rechtbank, maar de zaak werd in der minne geregeld. Grant en Cash bleven vrienden, en hij mocht af en toe te gast zijn bij optredens van Johnny Cash: ze stonden voor het laatst samen op een podium in 1999.
Marshall Grant speelde ook bas op Flowers On The Wall, in 1965 een hit voor The Statler Brothers, vast onderdeel van de Johnny Cash show, en hij was daarnaast manager van The Statler Brothers tot die in 2002 op pensioen gingen. In 2006 verscheen Grant’s autobiografie I Was There When It Happened: My Life With Johnny Cash. Grant overleed op het Johnny Cash Festival in Jonesboro, Arkansas, een fundraiser om de restauratie te financieren van het huis in Dyess waar Cash opgroeide als kind. Hij was er een van de eregasten en zakte op 3 augustus in elkaar terwijl hij in zijn hotel samen met familieleden van Johnny Cash herinneringen ophaalde. Hij werd per ambulance naar een hospitaal gebracht waar hij onmiddellijk onder het mes moest om een bloedklonter te verwijderen. Vier dagen later overleed hij.

Marshall Grant in 2010

Naar Boven

18 augustus 2011
ROCKIN’ HEMKADE DEFINITIEF GEANNULEERD!

We hebben er al eerder aandacht aan besteed, maar nu is er duidelijkheid: het Rockin’ Hemkade festival op vrijdag 7 oktober in Zaandam gaat definitief niet door omdat organisator Sahara Events failliet is. We kregen een standaard mail binnen van Bert Westerveld van Sahara Events, die hij blijkbaar verstuurde naar alle betrokkenen in deze zaak. De mail is vrij verward, maar stelt dat Sahara Events failliet is verklaard door de rechtbank van Turnhout (B). We citeren inclusief taalfouten en een overdaad aan hoofdletters: “Vanwege de vele strijdigheden onder de rock ‘n’ roll bands die van mij helemaal geen geld tegoed hadden of hebben en aansluitend negatieve berichten en telefonaten aan Voorverkooppunten is besloten mij naar de Rechtbank te Turnhout te begeven. Uitkomst: sinds 13 juli 2011 is er geen Eventorganisator Sahara Events/ Bert Westerveld meer! Het Gerecht heeft gesproken! –FAILLIET- Natuurlijk kon ik deze mededeling overlaten aan de aangestelde curator, maar ik ben nog nooit weggelopen voor slechte mededelingen, en doe dat ook nu niet! Ik ben nu misschien weg, maar ik kom terug, echter ik organiseer nooit meer een risicovol evenement, daar ben ik klaar mee! Wat de personen betreft die Tickets gekocht hebben voor een van de rock ‘n’ roll events, zij moeten zich melden bij de aangestelde curator. Als u van mening bent nog geld of goederen van Sahara Events/ Bert Westerveld dient u de bewijzen (contracten) daarvoor te zenden aan de aangestelde curator (het best doet u dat schriftelijk, daar de curator met zomerverlof is) Comitius, Mr. VERREYT Gert, Kasteelplein 22 te B-2300 Turnhout. Voor vragen en of opmerkingen kunt u zich melden bij de aangestelde curator. Ik zelf heb geen computer meer en ook geen internetaansluiting. Wel kijk ik zo nu en dan via de bibliotheek op internet. DIT Emailadres saharabert@aol.be wordt opgeheven.”
In elk geval: Hemkade gaat niet door, en Rockin’ Geleen op zaterdag 10 december evenmin. Zo, dat weet u ook weer!

Naar Boven

18 augustus 2011
A 100 POUNDS OF CLAY: GENE McDANIELS OVERLEDEN


Gene McDaniels toen en later...


Op 29 juli overleed in zijn slaap de 76-jarige Gene McDaniels, bij ons best bekend van het poppareltje A 100 Pounds Of Clay. McDaniels was evenwel meer dan een eendagsvlieg: in totaal scoorde hij in de jaren ’60 zes Top 40 hits in de Billboard Hot 100. De op 12 februari 1935 in Kansas City geboren Eugene Booker McDaniels studeerde aan het muziekconservatorium van Omaha en begon in 1954 in Los Angeles te zingen in jazzclubs. Liberty Records tekende hem in 1959, twee jaar later zou de derde plaats van A Hundred Pounds Of Clay zijn grootste hit en met meer dan een miljoen exemplaren een gouden plaat worden. Opvallend: in England werd het nummer in de ban geslagen wegens godslastering! Tower Of Strength haalde hetzelfde jaar de Top 5 (in Engeland verkocht Frankie Vaughn meer platen met zijn cover dan McDaniels met zijn origineel), minder grote hits waren in 1962 Chip Chip en Point Of No Return. McDaniels was ook te zien in de Britse film It’s Trad Dad (1962, in de States uitgebracht als Ring-A-Ding Rhythm) en in The Young Swingers (1963). Na zijn eigen hitcarrière zette hij met succes de stap naar muziekwerk achter de schermen als componist en producer voor onder meer Roberta Flack, Gladys Knight, Vikki Carr en Nancy Wilson. Af en toe bracht hij ook zelf nog een album uit onder eigen naam.

Naar Boven

18 augustus 2011
KISS ME QUICK...


Links: de beroemde foto; rechts: Barbara Gray recentelijker

Eindelijk geïdentificeerd: de jongedame die Elvis een tong draait in Alfred Wertheimer’s iconische foto gemaakt op 30 juni 1956. Nu hebben in de loop der jaren wel meer vrouwen beweerd dat zij het meisje in kwestie waren, maar dit keer is de nu 81-jarige Wertheimer er van overtuigd dat hij de juiste te pakken heeft. De toen 26-jarige Wertheimer mocht Elvis midden jaren ’50 ongelimiteerd volgen, goed voor zo’n slordige 3800 clichés uit de tijd vóór Colonel Parker zijn kip met de gouden eieren hermetisch afsloot van de buitenwereld, en het was op de trappen van het Mosque Theater in Richmond, Virginia, kort voor Elvis het podium op moest, dat hij 48 foto’s nam van Elvis die stoeide met een tot nu toe onbekende in het zwart geklede blonde deerne. De foto verscheen in september 1956 in een eenmalig magazine getiteld The Amazing Elvis Presley (100.000 exemplaren, kioskprijs 35 dollarcent) en werd later herdrukt in Life Magazine. De vrouw in kwestie, de nu 75-jarige Barbara Gray, zegt dat ze Wertheimer al in de jaren ’70 contacteerde, maar dat hij haar toen niet geloofde. De reden dat ze nu opnieuw naar buiten komt met haar verhaal is naar eigen zeggen niet omdat ze geld wil verdienen aan de foto’s (waarvoor ze, juist omdat niemand wist wie ze was, nooit toestemming tot publicatie gaf) maar omdat ze ze wil afdrukken in een boek dat ze wil schrijven over haar woelige leven als tienermoeder, naaktmodel, prostituée en go go danseres die onder meer uitging met twee vrienden van de homosexuele kitschkoning Liberace, ruzie maakte met actrice Zsa Zsa Gabor, werkte voor lingeriezaak Frederick’s Of Hollywood, en in de jaren ’70 de Here vond en gedoopt werd door Pat Boone, die ze naar eigen zeggen ook nog kende uit de jaren ‘50.
Gray, néé Bobbi Owens, wist geeneens wie Elvis was (ze hoorde liever big bands en crooners dan rock ‘n’ roll) toen haar vrienden haar uitdaagden hem te versieren, wat ze zich geen twee keer liet zeggen, ook al was ze op doorreis naar haar vriendje. Een simpel telefoontje naar het hotel waar Elvis verbleef op weg naar een TV-optreden in de Steve Allen Show volstond om een afspraakje te maken en de volgende dag liet Elvis haar oppikken in zijn ivoorkleurige Cadillac Eldorado Biarritz. Ze dronken samen een drankje in een bar en spraken af mekaar opnieuw te ontmoeten op weg naar de Steve Allen show. Getuige Wertheimer’s foto’s spatten de vonken ervan af tussen de twee, maar ze zouden elkaar nadien nooit meer zien, al kreeg Barbara nog wel een keer een kerstkaart.
De foto is inmiddels erg populair in de Elvis merchandising, zoals bleek toen Gray’s kleindochter thuiskwam van een bezoek aan Graceland met een koffiemok, een lunchtrommeltje en een klok met de foto van haar oma erop. Toen Gray voor de zoveelste keer zichzelf in een tijdschrift zag besloot ze Wertheimer opnieuw te contacteren, en uiteindelijk kon ze hem overtuigen dat zij het echte meisje op de foto was. Wertheimer en Gray hebben inmiddels een overeenkomst bereikt: Gray heeft afstand gedaan van alle rechten op de foto, en kreeg daarvoor in ruil 2000 $, negen gesigneerde exemplaren van twee van Wertheimer’s boeken over Elvis, drie gesigneerde afdrukken van de foto, zes gesigneerde foto’s, zes magneten, en 24 digitale files van haar foto’s die ze ten persoonlijken titel mag gebruiken.

Naar Boven

21 juli
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS


KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Dinsdag 6 juli j.l. overleed Hoss van Hardeveld, bassist van de formaties FBI en UB Hank Band. In de begin jaren ‘60 was hij bassist bas bij Big John Russel & his Clan en in de jaren ‘60 en ‘70 speelde hij bas bij de groep Unit Gloria. Van Hardeveld werd slechts 66 jaar *** De verschillende optredens van The Ragtime Wranglers op Oerol, het tiendaags cultuurevenemenent in Midsland-Terschelling, kregen een onverwacht staartje toen de Zwolse rapper Typhone het podium opsprong en een verbaal potje begon te improviseren. Typhone die er in de studio van eilandzanger Hessel aan zijn nieuwe album werkte was zo onder de indruk van onze Ragtime Wranglers dat hij hen gelijk inviteerde met hem de studio in te duiken. Helemaal mooi is dat ze het resultaat eerst zelf mogen keuren en dus ook kunnen beslissen of ze al dan niet hun naam eraan wensen te verbinden *** Allemaal samen: The Raptime Wranglers! *** The Ragtime Wranglers zijn na de release van hun tweede instrumentale album 15 Smoking Tracks alweer bezig met de voorbereidingen van een nieuwe Miss Mary Ann CD, en daarop zullen diverse nieuwe eigen songs komen te staan *** Hou tenslotte niet alleen je oren maar vanaf nu ook je ogen open voor Miss Mary Ann: haar nieuwe auto is een Chevrolet Apache stationwagen uit 1959 waar heel de band + materiaal in past, fantastisch ogend in two tone blauw en wit mét “Miss Mary Ann & the Ragtime Wranglers – Home Brew Recording Artists” erop geschilderd langs de zijkant. Neem er een foto van in korrelig zwart-wit en je hebt een Bear Family hoesje! *** Een aangename verrassing: tussen de nominaties voor de Dutch Country Music Awards vinden we heel wat rockabilly, hillbilly en aanverwanten, want je kan stemmen op The Hillbilly Boogiemen in de categorie Beste Elektrische Band en op Annita & the Starbombers, Blue Grass Boogiemen én Ranch House Favorites in de categorie Beste Akoestische Band, terwijl we in de categorie Beste Europese Act Met Optredens In Nederland de Duitse Lennerockers tegenkomen! De winnaars worden bekendgemaakt tijdens een gala op 11 september 2011 in de Lievekamp te Oss. Het programma van het DCMA Awards Gala is nog niet bekend *** Dee Ann & the Nightcaptains zijn dan weer de winnaars van de allereerste Andy Tielman Award, een “motivationele prijs om de rock ‘n’ roll in Nederland levend te houden”. De band kreeg de award uitgereikt op 11 juli tijdens het Route 55 festival in Rotterdam uit handen van de inmiddels 75-jarige en aan nierkanker lijdende Andy Tieman zelf. Dee Ann & the Nightcaptains werden opgericht in 2007 en bestaan naast zangeres Dee Ann uit Marc Burger (drums), Wim van der Heiden (gitaar) en Marcel van den Berg (contrabas).


Andy Tielman reikt de award uit aan Dee-Ann (foto: Miriam Bosman)

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Een gelegenheidsgroep die duidelijk mikt op de culturele centra: The Little Ole Wine Drinkers Except For Pete, zijnde Belgische blueslegende Roland Van Campenhout, gitarist Bjorn Eriksson (ex-Sin Alley en diverse roots-, cajun- en alternatieve bands), contrabassist Lenn Dauphin (Sin Alley, Runnin’ Wild, Hètten Dès en diverse alternatieve bands) en drummer Piet De Houwer (Seatsniffers) die samen country plegen. De ietwat vreemde groepsnaam verwijst naar de countryklassieker Little Ole Wine Drinker Me (bekendst van Dean Martin maar origineel uit 1966 van Charlie Walker, én gecoverd door akteur Robert Mitchum én Showaddywaddy) en naar Piet, die bij elk Seatsniffers concert liters cola naar binnen kapt *** Opnieuw samen gesignaleerd: Moonshine Reunion en hun ex-gitarist Kris Wouters, die meespeelde op demo opnames maar de band verliet vóór hun CD debuut. Een goeie gitarist die ook een aardig stukje kan zingen én songs kan schrijven is altijd opnieuw welkom, zo menen wij *** Gentlemen, start your engines: Hot Rod Racer is een gloednieuw driedimensionaal online actiegame ontwikkeld voor Facebook waarin spelers verschillende wagens kunnen verdienen, uitbouwen en gebruiken om hun vrienden uit te dagen tot een race. De game, een honderd procent Vlaamse productie van het Antwerpse gamebedrijf GriN, is gratis beschikbaar op http://apps.facebook.com/hotrodracer. Het grafisch design is van Mighty Sam, de muziek van Speedball Jr. Zie www.grin.be of check de trailer:



KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Shout: Lulu heeft op 29 juni een verschijning in een winkel in York (GB) afgezegd wegens een niet nader gespecifiëerde ziekte. De zangeres kwam er niet om te zingen, wel om haar lijn huidverzorgingsproducten te promoten *** Enkele dagen na hun optreden op de Walldorf Weekender (D) is op 14 juni de 44-jarige Go Getters (S) gitarist Robin Johnson in Zweden dodelijk verongelukt toen zijn motor crashte met een auto. Johnson was een Brit maar woonde al 20 jaar in Zweden. Hij laat twee kinderen achter *** De immer attente Harry Spies wees ons op een film over de Ruhrpott rockabilly die recent op de Duitse TV zender WDR te zien was, blijkbaar een documentaire uit 2009, die echter momenteel in de Ruhrpott bioscopen blijkt te lopen! Zelf hebben we de uitzending niet gezien, maar wij zijn altijd blij als de echte rock ‘n’ roll scene op een positieve en coole manier in de media komt, ook al nemen de TV makers toch weer net iets te veel het woord “petticoat” in de mond. Nou ja, je moet een referentiekader bieden dat het publiek kent, natuurlijk. In elk geval: op de onuitputtelijke bron van vermaak genaamd YouTube vonden we enkele filmpjes ter zake, die voor wie een mondje Duits praat de moeite waard zijn omdat er heel wat bekende kopjes voor de camera komen. Kijk op de site van de WDR en zie hier het YouTube filmpje:




KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

Chuck Berry als standbeeld

Op 29 juli wordt bij de Blueberry Hill club in University Park, Missouri (en recht over Chuck Berry’s ster op de St Louis Walk Of Fame) waar Chuck Berry nog immer wekelijks optreedt een standbeeld onthuld van Chuck, maar daartegen is protest gekomen van een vrouwelijk ex-gemeenteraadslid van St Louis omdat Chuck “een vrouw-onvriendelijke misdadiger is”. Berry zat in 1962 anderhalf jaar in de cel voor “het met immorele bedoelingen over de staatsgrens brengen van een minderjarige” (Berry had in 1959 een 14-jarige Apache opgepikt na een show in Texas en haar na er, euh, een nachtje over te slapen te werk gesteld in de vestiaire van zijn Berry's Club Bandstand in Missouri), en is in het verleden ook beschuldigd van het plaatsen van verborgen cameras in de damestoiletten van zijn restaurant, naar eigen zeggen om vandalisme tegen te gaan... Protest of niet, de gemeenteraad heeft de plaatsing intussen goedgekeurd *** Nog meer gerechtelijk nieuws: Ross Badgdasarian Jr., de zoon van Chipmunks schepper David Seville, heeft in Los Angeles klacht ingediend tegen de producers van een online te koop digitaal album getiteld A Tribute To Alvin & the Chipmonks, waarbij u vooral op het subtiele verschil tussen Chipmunks en Chipmonks dient te letten. Badgdasarian eist 1 miljoen dollar. The Chipmunks zijn tekenfilmfiguurtjes met volgens het Smurfenlied principe versnelde stemmetjes wier carrière begon in 1958 met rock ‘n’ roll liedjes op kindermaat *** Twangmeister Duane Eddy heeft een nieuw album uit, Road Trip, en da’s zijn eerste in 24 jaar. De Rebel Rouser is inmiddels 73 jaar *** Minder goed vergaat het de 75-jarige Glen Campbell, die aankondigde op pensioen te gaan na nog één album dat verschijnt in augustus en een afscheidstour deze herfst. Nu laat ie ook weten waarom: Campbell werd een half jaar geleden gediagnoseerd met Alzheimer. Glen Campbell is bij ons vooral bekend van zijn countrypophit Rhinestone Cowboy uit 1975, maar begon zijn carrière eind jaren ’50 als sessiemuzikant. Hij maakte deel uit van de 1959 bezetting van The Champs, was lid van de Wrecking Crew (de vaste groep sessiemuzikanten begin jaren ’60 in Los Angeles die ondermeer op de opnames van producer Phil Spector speelde), toerde in 1964 en 1965 met The Beach Boys als vervanger voor Brian Wilson en speelde gitaar op hun Pet Sounds LP (1966) *** Wat ons eraan doet denken dat River Road Entertainment aankondigde dat ze de rechten hebben gekocht op het levensverhaal van Brian Wilson met het oog op een film die wordt omschreven als “een onconventionele kijk op Wilson’s unieke muzikale proces en zijn problemen met geestesziekte, en hoe hij erin slaagde te volharden als artiest dankzij de liefde en steun van zijn vrouw Melinda”. De opper Beach Boy komt in september trouwens naar hier: op 21 september staat hij in Paradiso in Amsterdam, een dag later in de AB in Brussel *** Ook ernstig aan het contempleren de handdoek in de ring te gooien is de inmiddels 68-jarige Bobby Vee, die in een interview met de St Cloud Times, de locale krant van zijn woonplaats St Joseph in Stearns County, Minnesota, laat weten dat ie minder gaat optreden en minder naar Europa wil afzakken, om meer tijd vrij te maken om te reizen, te schilderen, te schrijven, en quality time met de kleinkinderen door te brengen. Toch maakte Vee recent nog voldoende opnames in zijn studio in zijn winterverblijf in Tuscon, Arizona om een album te vullen met “familiefavorieten, covers van oude popsongs, Hank Williams covers” en een nieuwe versie van zijn eigen Since I Met You Baby uit 1960. Of het album ook effectief zal uitkomen is onduidelijk, wel wordt bevestigd dat er géén vervolg komt op zijn Rarities CD uit 2010 met meer dan 60 songs uit de kluizen van EMI, ook al ligt er nog een hele stapel onuitgegeven materiaal klaar *** Eindelijk uit op CD, of beter gezegd op één 10-CD-box: alle 310 tracks van de 20 Nasty Rockabilly LP’s. Op het CD-boekje van 28 pagina’s staan label shots én ‘50s en ‘60s pornoshots *** De 82-jarige acteur Adam West, van 1966 tot 1968 de enige echte originele Batman in de gelijknamige TV-serie, krijgt in 2012 zijn eigen ster op de Hollywood Walk Of Fame *** Guess Things Happen That Way: op 25 juni brandde in Nashville het huis van de inmiddels 80-jarige Sun producer Jack Clement af. De brand zou ontstaan zijn in de bedrading van de opnamestudio die hij bouwde op de zolder van het huis waar hij sinds 1970 woont. Clement, zijn familie en zijn drie katten bleven ongedeerd, en brandweerlui slaagden erin een collectie gouden platen en Clement’s gitaren te redden van de vlammen, ondermeer een Gibson J200 die hij in 1951 kocht toen hij nog bij de marine zat, met nog de originele krassen die Elvis in het hout schuurde met de gesp van zijn broeksriem. Voorgoed verloren zijn Clement’s memoires, diverse memorabilia en onuitgegeven opnamebanden van ondermeer Johnny Cash (die er vier albums opnam) en Eddy Arnold *** Ach, als wij toch maar eens geld hadden, we zouden ons arm kopen op veilingen... Actrice Debbie Reynolds, bekend van de hit Tammy uit 1957, heeft een deel van haar gigantische verzameling filmmemorabilia van de hand gedaan. De nu 79-jarige Reynolds verzamelde 40 jaar lang alles wat ze van de filmsets kon meeslepen en stelde een deel van die collectie in de jaren ’90 tentoon in een museum in haar eigen casino-hotel in Las Vegas en later in een museum bij het Kodak Theater in Hollywood. Bedoeling was een nieuw museum te openen in Tennessee, maar het ontwerpbureau en het museum zelf zijn ondertussen failliet. De verzameling werd geschat op bijna 11 miljoen dollar en wordt nu verkocht om de kredieteisers te betalen. Vanaf nu tot het eind van het jaar gaan meer dan 3500 kledingstukken, 20.000 foto’s en duizenden affiches, kledingontwerpen en accessoires onder de hamer. Pronkstukken die inmiddels de deur uitgingen zijn vier kledingstukken van Marilyn Monroe: de befaamde witte jurk die in The Seven Year Itch opwaait boven een metrorooster (4,6 miljoen dollar + 1 miljoen dollar veilingkosten, blijkbaar gelijk het allerduurste filmkledingstuk ooit), een galajurk uit Gentlemen Prefer Blondes (1,2 miljoen dollar), en twee jurken uit There’s No Business Like Show Business en River Of No Return (allebei een half miljoen dollar). Zeven andere kledingstukken van Marilyn worden later geveild ***


Debbie Reynolds was eigenaar van de beroemdste jurk aller tijde... (al staat deze niet op déze foto...)

En bij het Britse veilinghuis JP Humbert Auctioneers is dan weer een Gibson Les Paul Gold Top gitaar opgedoken die via het serienummer werd gedateerd op 1954 en volgens horen zeggen zou gebruikt zijn door Carl Perkins bij de opname van Blue Suede Shoes... Benieuwd wie die op 20 juli gaat kopen zonder enige vorm van bewijs voor die claim... *** Het kan vreemd lopen in de muziekbiz: vorig jaar kreeg Dickey Lee (I Saw Linda Yesterday, 1963) plots royaltychecks in de bus voor het door hem geschreven liedje Memphis Beat, origineel opgenomen door Jerry Lee Lewis op diens gelijknamige Smash LP uit 1966. Pas toen Lee vorige maand een telefoontje kreeg om in Los Angeles een award in ontvangst te nemen voor het nummer vernam hij dat Memphis Beat was gecoverd door bluesgitarist Keb’ Mo’ als titelthema van de TV-politiereeks Memphis Beat, momenteel in de States aan zijn tweede seizoen bezig. “Geen idee hoe ze bij die song kwamen, maar wel cool”, aldus een glunderende Lee, die het nummer nog snel zelf gaat inblikken voor zijn op 20 september te verschijnen album The Classic Songs of Dickey Lee, ook al was dat niet voorzien bij de keuze van de songs. “Ik moet het zelfs opnieuw leren spelen, want ik was dat hele liedje zo’n beetje vergeten”, wist Lee nog te melden. Wedden dat ie dat helemaal niet erg vind? *** Jerry Lee Lewis heeft op 9 juli een optreden in Chicago afgelast wegens een bacteriële longontsteking *** De Killer laat ook weten dat zijn volgende album een gospelalbum wordt “gemixt met – hoewel niet toepasselijk – een beetje rock 'n' roll”. Eén van de songtitels en mogelijk de albumtitel is Lord, I've Tried Every Thing But You *** Voor op de boekenplank: Fever - A Fast Life, Mysterious Death And The Birth Of Soul van Susan Whitall, de eerste officiële biografie van rhythm ‘n’ blueser Little Willie John, vooral bekendst van zijn origineel van Fever. John stierf in 1968 in onduidelijke omstandigheden in de gevangenis waar hij een celstraf uitzat nadat hij na een concert in 1966 iemand had doodgestoken *** En het zat er aan te komen: een TV-film over producer Phil Spector die een gevangenisstraf uitzit voor de moord op B-actrice Lana Clarkson. De rol van Spector wordt vertolkt door Al Pacino.

Al Pacino als Phil Spector

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS
(50's RIP's)


Jerry Mayo als trompetist bij Freddie Bell en rechts recenter op de foto

Op 10 juni overleed de 76-jarige Gennaro Meoli, beter bekend als Jerry Mayo, trompettist van Freddie Bell & the Bellboys op Giddy Up A Ding Dong en Teach You To Rock. The Bellboys werden opgericht in 1952 en waren een van de eerste blanke bands die zwarte rhythm ‘n’ blues hits naspeelden, wat hen zelfs tot in het Sands Hotel in Las Vegas bracht. Toen Elvis aan de overkant van de straat optrad in de New Frontier pikte hij hun show mee en besloot ie prompt hun cover van Big Mama Thornton’s Hound Dog ook zelf te gaan brengen. Bell’s versie stamt trouwens uit 1955 en is dus opgenomen vóór die van Elvis. Freddie Bell & the Bellboys traden op in de films Rock Around The Clock (1956), Rumble On The Docks (1956) en Get Yourself A College Girl (1964), en waren in 1957 een van de eerste Amerikaanse rock ‘n’ roll bands die toerden in Engeland en Frankrijk. The Bellboys brachten twee LP’s uit (Rock ‘n’ Roll All Flavors uit 1957 en The Bells Are Swinging, live opgenomen in de Sahara in Vegas in 1964) en bleven in Vegas actief tot midden jaren ’60. Daarna ging Meoli aan de slag als kleermaker. Gennaro Meoli leed aan een bloedziekte. Freddie Bell zelf overleed in 2008 *** Op 1 juli overleed de 84-jarige componiste Ruth Roberts, die ondermeer Mailman Bring Me No More Blues pende, waarvan het origineel op 8 april 1957 werd opgenomen door Buddy Holly. The Beatles zouden het coveren op 29 januari 1969 tijdens de Let It Be sessies, maar de opname haalde de LP uiteindelijk niet en werd pas uitgebracht in oktober 1996 op The Beatles Anthology 3. Opvallend: The Beatles coverden ook Words Of Love (de A-kant van Holly’s Mailman Bring Me No More Blues), en wel in 1964 op hun Beatles For Sale LP. En toeval bestaat niet: toen The Crickets (de krekels) op zoek naar inspiratie voor hun groepsnaam enkele insecten de revue lieten passeren, werd ook even gedacht aan The Beetles (de kevers), één letter verschil met de latere Beatles. Hoe Mailman Bring Me No More Blues juist bij Buddy Holly terecht kwam moeten we even checken, want de aan longkanker overleden Ruth Roberts maakte vooral naam en faam met popsongs over baseball! *** Op 7 juli overleed de 80-jarige Manuel Galbán, van maart 1963 (drie maand nadat de groep werd opgericht) tot 1972 gitarist, pianist en arrangeur van Los Zafiros, de Cubaanse vocal groep die niet zozeer muziek dan wel kunst maakte: denk The Platters op Cubaanse ritmes. Galbán’s gitaarspel klonk alsof hij tegelijkterijd gitaar én bas speelde, met veel reverb en tremolo, een stijl vergeleken met Duane Eddy en vroege surf. Los Zafiros vielen begin jaren ’70 ten prooi aan interne spanningen en onderlinge twisten, waarna Galbán werd uitgenodigd bij het nationaal orkest van Cuba te spelen. Hij was ook te zien in de film Buena Vista Social Club (1999) en toerde en nam op met diverse Buena Vista afgeleiden als Vieja Trova Santiaguera, Ibrahim Ferrer en Cacháito Lopez. In 2001 nam hij met Ry Cooder het album Mambo Sinuendo op, dat een Grammy Award in de wacht sleepte voor Beste Pop Instrumentaal Album ***


Manuel Galbán
als gitarist van Los Zafiros

Eén dag later, op 8 juli, werd dan weer de kaars uitgeblazen van Kenny Baker, van 1957 tot 1984 fiddler bij Bill Monroe’s Blue Grass Boys. Baker had alle credentials: hij leerde spelen van zijn vader, werkte in de koolmijnen van Kentucky, was marinier voor hij de muziek inging, en leerde het vak in de band van Don Gibson. Op 15 december 1957 maakte hij zijn eerste opnames met Bill Monroe. Hij was de muzikant met de langste staat van dienst van alle Blue Grass Boys en werd door Monroe geselecteerd om de overgeleverde fiddle tunes op te nemen van James Pendleton Vandiver, de oom van Bill Monroe bij wie Monroe opgroeide na de dood van zijn ouders toen hij 16 jaar was. En jawel: Pendleton is inderdaad dé Uncle Pen. Ondanks zijn leeftijd van 85 jaar was Baker nog steeds actief. Hij overleed na een beroerte *** Overleden op 13 juli: de 76-jarige componist en producer Jordon “Jerry” Ragovoy, de man achter nummers als My Girl Awaits Me (The Castelles in 1953 op zijn eigen Grand label, opgericht samen met de baas van de huishoudtoestellenwinkel waar hij werkte en die ook platen verkocht), About This Thing Called Love (Fabian, 1960), en A Wonderful Dream (The Majors, Ragovoy’s eerste hit die in 1962 net niet de Top 20 haalde). Hij werkte voor Chancellor Records, Imperial, Liberty/United Artists en Warner Bros, en zijn bekendste nummers zouden volgen in de soul muziek van de jaren ’60: Time Is On My Side (Irma Thomas, The Rolling Stones), en Piece Of My Heart (Janis Joplin). Voor wie niet vies is van een mopje soul: Ace Records (GB) bracht in 2008 de compilatie The Jerry Ragovoy Story: Time Is On My Side 1953-2003 uit.

KORT AMERIKAANS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

En er overlijden steeds meer namen uit de rock 'n' roll die wij rankschikken onder de noemer 'nieuwe en hedendaagse' rock 'n' roll, en dat alleen maar omdat het geen namen uit de jaren '50 betreft... Op 9 juni stierf de 62-jarige tenorzanger Thomas Buie “Butch” Stone, in 1967 mede-oprichter van The Poor Souls, een blanke doo-wop revival groep uit Charlotte, North Carolina. The Poor Souls brachten in de jaren ’80 diverse vinyl singles en de LP SOS (1983) uit. De groep is nog steeds actief en bracht onlangs een gloednieuwe dubbel-CD uit getiteld Try To Remember. Stone leed aan lymfe leukemie *** Op 18 juni overleed na een beroerte de 69-jarige Clarence Clemons, sinds 1972 saxofonist van Bruce Springsteen’s vaste begeleiders The E Street Band. De link met rock ‘n’ roll? Clemons speelde ook op Gary US Bonds’ comeback albums Dedication (1981) en On The Line (1982) en op Roy Orbison’s in 1992 posthuum verschenen King Of Hearts album *** Op 11 juli vond de politie van Austin in South Congress Avenue het levenloze lichaam van de 38-jarige Chadd Thomas, frontman van rockabillyband Chadd Thomas & the Crazy Kings. Thomas (echte naam: Charles Thomas II) was geboren in Alabama maar richtte de band op in Houston rond 2005. Bobby Trimble van Big Sandy’s Fly-Rite Boys speelde nog een tijdje drums bij hen. In Houston nam Thomas in 1997 het album Shake Alive op, met The Crazy Kings bracht hij minstens 2 CD’s (Hush Hush uit 2004 en Adam and Evil uit 2005), de 4-track vinyl-EP Rockin’ At The Dragstrip (2005) en de EP Playin' Favorites (2005) uit, opgenomen in de Fort Horton Studios van Billy Horton van The Horton Brothers. De omstandigheden van Thomas’ dood zijn vooralsnog onduidelijk: volgens sommige bronnen werd hij na een ruzie (opzettelijk?) aangereden door een auto en weigerde hij voor observatie naar een ziekenhuis te gaan, volgens de politie werd hij doodgeslagen. De band had zaterdagavond nog opgetreden ***


De te vroeg overleden Chadd Thomas

Midden juli overleed de 67-jarige David Carr, originele keyboardist van The Fortunes (GB) op sixties pophits als You’ve Got Your Troubles (1965), aan een hartaanval. Begin jaren ’70 verhuisde Carr naar Californië waar hij arrangeur werd voor The Ventures, een job die hij decennia lang met veel plezier is blijven doen *** Met The Ventures zelf gaat het ondertussen meer dan een halve eeuw ná Walk Don’t Run (1960) nog steeds uitstekend: ze zijn net weer op het vliegtuig richting Japan gestapt waar ze van 16 juli tot 11 september maar liefst 33 shows gaan spelen *** Norton Records bestaat een kwart eeuw en is in die tijd uitgegroeid tot de schatbewaarder van alle ‘50s en ‘60s lawaai, en viert dat in november met een vierdaags festival in New York waar zowat al hun (nog levende) artiesten zullen optreden. Op de affiche: André Williams, The Great Gaylord, Dave “Baby” Cortez, The Mighty Hannibal, The Sonics, Cyril Jordan en Roy Loney van The Flamin’ Groovies, The Phantom Surfers, Dex Romweber, Jackie & the Cedrics, The Randy Fuller Four (met Deke Dickerson!), Untamed Youth, Luis & the Wildfires, The A-Bones, Bloodshot Bill en nog een hoop garagerock, allemaal tesamen wellicht het allergrootste non-talent ooit verzameld op één podium *** Het Amerikaanse kledingmerk Banana Republic komt volgende maand met een 'Mad Men'-collectie op de proppen. De collectie zal 65 stuks tellen die onderling met elkaar gecombineerd en gemixt kunnen worden en zowel hoge taillerokken, luipaardpumps, strakke pakken en hoeden als typische retro en jaren zestig accessoires bevatten. Het merk lanceert op 11 augustus een zogeheten capsulecollectie, geïnspireerd op de Amerikaanse tv-serie 'Mad Men', met als overheersende look die van de gouden jaren zestig. De keten zelf kondigt "alle klassiekers uit de serie" aan met stijlvolle jurkjes, romantische bloemenprints, grote zonnebrillen en hoofdsjaaltjes à la Jackie Onassis, volledige pakken, hoeden en trenchcoats. Ontwerper van dienst was Janie Bryant, vaste kostuumontwerper van de reeks. De geruchten dat Bryant op een eigen label broedt worden met deze samenwerking weer voor even in de kiem gesmoord. Eerder werkte Bryant al samen met het Amerikaanse merk Brooks Brothers en ontwierp ze vier op de serie geïnspireerde nagellakkleurtjes voor het Californische merk Nailtini. 'Mad Men', de TV-serie over een fictief reclamebureau in het New York van de jaren zestig, heeft intussen vier seizoenen achter de rug, kent een immens succes en wist de afgelopen jaren 11 Emmy Awards en 4 Golden Globes binnen te rijven. De manier waarop de jaren zestig in beeld worden gebracht en de details wat betreft kostumering en kapsels kunnen op internationale bijval rekenen. De modewereld volgt de serie met argusogen en in 2010 lanceerde speelgoedfabrikant Mattel nog speciale versies van hun poppen Barbie en Ken, geïnspireerd op de looks van de personages uit de serie *** De video voor Hurt (2002) van Johnny Cash is door het Amerikaanse muziekblad New Musical Express uitgeroepen tot beste muziekvideo aller tijden. Op de derde plaats: Wicked Game uit 1989 van Chris Isaak.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Sonny West met Elvis


Memphis Centrum West: de 73-jarige Sonny West van de Memphis Mafia hield aan een val in het huis van zijn dochter drie ribben en diverse zware kneuzingen over. In het ziekenhuis ontdekten artsen bovendien bloedklonters in zijn benen en longen, en volgens de laatste berichten zou hij nog steeds in kritieke toestand op intensieve liggen. West viel in ongenade in de Elvis wereld nadat hij samen met twee andere ontslagen Memphis Mafia leden in augustus 1977, enkele dagen voor Elvis’ dood, het boek Elvis: What Happened? uitbracht, waarin Elvis’ verslaving aan medicamenten breed werd uitgesmeerd, volgens de tegenstanders een smakeloze afrekening, volgens de auteurs zelf een waarschuwing om Elvis wakker te schudden. In 2007 verscheen van hem nog het boek Still Taking Care Of Business, en hij maakte ook de DVD Up Close And Personal (2008). West werkte voor Elvis van april 1960 tot juli 1976 en is niet dezelfde Sonny West die Rave On en Oh Boy schreef voor Buddy Holly en in 1956 zelf de rockabilly classics Rock-Ola Ruby en Sweet Rockin’ Baby opnam *** Hoe slaag je erin de fans iets te laten kopen dat ze al diverse malen hebben en dat ze voor weinig geld ook op out-of-copyright cds kunnen aanschaffen? Door het nog eens een keertje extra mooi te verpakken in een nieuwe box, en da’s exact wat Sony Music doet met de op 27 september te verschijnen doos Young Man With The Big Beat die focust op Elvis’ grote doorbraak in 1956. De box bevat 5 CD’s met op twee cds de masters van Elvis’ twee eerste LPs, de Love Me Tender EP en merkwaardig genoeg ook een aantal Sun tracks, een live-CD met opnames uit Little Rock en Las Vegas en een nooit eerder uitgegeven Louisiana Hayride optreden (het blijven wel allemaal de vaste songs, verrassingen staan er niet tussen), een CD met outtakes van vooral Lawdy Miss Clawdy en Shake Rattle And Roll, en een volledige interview CD met ondermeer The Truth About Me, TV Guide Presents en zeldzame Elvis RCA Victrola commercials. Bij de box steekt een boek in kleur van 80 paginas met foto's en memorabilia *** Voor het eerst opgedoken: een originele affiche van Elvis’ concert op 10 en 11 augustus 1956 in Jacksonville, Florida. Superverzamelaar Andrew Hawley van www.vintageconcertposterbuyer.com die tot 25.000 $ biedt voor Elvis affiches uit 1956 kocht de poster van Gordon Stoker van The Jordanaires, die de affiche op weg naar een repetitie voor de show van een boom trok om te bewaren omdat de groepsnaam er foutief op stond gedrukt als The Jordonaires (met een ‘o’) in plaats van The Jordanaires. De poster werd op 200 stuks gedrukt door de firma Hatch Show Print, die de welbekende rood-blauw-witte affiche met het zogenaamde “tonsil shot” oftewel “amandel” foto van Elvis gemaakt in de zomer van 1955 in Tampa, Florida ook gebruikte voor diverse andere Elvis concerten, waarbij enkel data en locaties aangepast werden *** Overleden op 25 juni aan de gevolgen van een longontsteking: de 62-jarige Jim “E” Curtin, superfan (hij zag Elvis 51 keer optreden, ontmoette hem vier keer en schudde hem 33 keer de hand (“32 keer met de rechtse en één keer met de linkse”), verzamelaar (ooit bezat hij maar liefst drie originele Elvis jumpsuits), imitator, en auteur van de boeken Unseen Elvis: Candids Of The King (1992, met meer dan 500 door hem gemaakte concertfoto’s) , Elvis And the Stars (1993), The Elvis Scrapbook (1995), Unknown Stories Behind The Legend (1998), Christmas With Elvis (1999), en Elvis The Early Years: A 2001 Fact Odyssey (1999) *** Niet dood maar ook niet bepaald blakend van gezondheid is de 69-jarige Vlaamse acteur Guido Horckmans, vooral bekend omdat hij van 1991 tot 2006 de rol van Pastoor Walter vertolkte in de VTM soap Thuis maar daarnaast ook actief als Elvis-zanger. Horckmans verdween naar verluidt uit de serie omdat hij zijn teksten niet meer kon onthouden, nu verklaart zijn ex-vrouw in een interview met het Vlaamse showbiz blad Dag Allemaal dat hij lijdt aan frontaalkwabdementie en in een verzorgingstehuis is opgenomen. Horckmans bracht ondermeer de singles Graceful en My Boy en de full-CD’s Sings Elvis Hits en Sings Elvis Hits Part II uit.

Naar Boven

14 juli 2011
HOT JUMPERS SOLOGITARIST DOLF VAN CASPEL OVERLEDEN


The Hot Jumpers met Dolf van Caspel geheel rechts (foto: Armand Filon)

Op 6 juli jl. overleed sologitarist Dolf van Caspel van Indo-rockformatie The Hot Jumpers.
Van Caspel is Hot Jumpers lid van het eerste uur en maakte ook deel uit van de voorgeschiedenis van de groep in Indonesië waaruit later in 1958 in Den Haag The Hot Jumpers zouden ontstaan. Bandleider werd de eveneens onlangs overleden Oscar Rexhäuser. Dolf was eerst de drummer maar door een blessure stapte hij min of meer noodgedwongen over naar de gitaar en werd dus de sologitarist van de band. Rob Danekes nam achter het drumstel plaats en de andere bandleden waren Winnetou Monoarfa (ook op sologitaar), Jan Oechies (slaggitaar) en Jim Pownall. Op dat moment maakte Dolf ook nog deel uit de The Caspels, samen met zijn jongere broers. Hoe het vervolgens met The Hot Jumpers verder ging kun je in het memoriam van Oscar Rexhäuser lezen of neem een kijkje op de zeer informatieve Indo-rock pagina’s http://indorock.pmouse.nl/indo-rock-gallery.htm en www.storyofindorock.nl.
Dolf van Caspel werd 77 jaar.

Naar Boven

14 juli 2011
NIEUWS VAN HET RADIO MODERN FRONT



Ook dit jaar is het op de Gentse Feesten van 16 tot 25 juli weer 10 dagen Hotel Jarretelle geblazen met burlesque, cabaret, striptease en comedy voorstellingen en masterclasses waar je zelf alle kneepjes van het bumpen en grinden kan leren. Hoe je de katjes in het donker kan knijpen verneem je op www.hoteljarretelle.be *** Radio Modern werkte ook een project uit in het kader van Antwerpen Europese Jongerenhoofdstad waarvoor ze tot 30 september in de kelders van het Steen, het oudste gebouw van Antwerpen, cafeetje gaan spelen. Alleen wijken ze met zomerbar Bibi net als met Radio Ultra Modern van hun beproefde en uitermate succesvol gebleken retro concept af als wij lezen dat ze ons “niet gaan vervelen met alleen maar Radio Modern en swing. Neen mijnheer, wij bieden u elke dag wat anders aan. Op zaterdag halen we het Antwerpse nachtleven in huis, op donderdagen doen we Club Copacabana met crooners en tiki glamour. We houden wilde dansfeesten genaamd guinguettes op de kaaien, en krijgen u op woensdagnamiddag zelfs aan het sporten op ons plein” *** Wij aan het sporten? Ik denk het niet... *** En Tim Mouling, de helft van Radio Modern DJ team The Boppin’ Benvis Brothers, opende een bed & breakfast in zijn op ouderwetse wijze gerestaureerde woning in Borgerhout-Antwerpen. Eén kamer is er al klaar in de Bakeliet Bed & Breakfast, en die heet veelbelovend de Charlie Feathers room. Info: www.bb-bakeliet.be *** En dat alles terwijl wij qua Radio Modern eigenlijk alleen maar Mike Sanchez willen zien! *** Nog meer Radio Modern nieuws is dat ze volop aan het brainstormen zijn voor een opvolger voor hun 3-CD-box uit 2009 die vóór kerst in de winkel zou moeten liggen. Vind jij dat jouw band ook thuishoort tussen klassiekers als Louis Prima, Louis Jordan en Clarence “Frogman” Henry en hun hedendaagse erfgenamen als Brian Setzer Orchestra, Ray Gelato, The Puppini Sisters en – hoera ! – Mike Sanchez, stuur dan als de gesmeerde boterham je CD of tracks op naar Ben Mouling, Veemarkt 6 te B-2000 Antwerpen.

Naar Boven

14 juli 2011
VADER VAN DE BASVERSTERKER OVERLEDEN


links de enige oude foto die we vonden van Oliver (de middelste van de drie heren) met zijn orkestje The Nomads
rechts een foto van latere datum met Jesse Oliver tussen zijn versterkers...

Op 30 juni overleed de 85-jarige Jess Oliver (echte naam Oliver Jesperson: zijn vader was Deens, zijn moeder Iers), begin jaren ’60 ontwerper van de Ampeg A-15, B-15, B-18 en B-12 Portaflex “flip-top” basversterker en daarmee zo’n beetje de vader van àlle basversterking tout court. De basgitaar zelf werd toen al een jaar of 10 verkocht (als meer praktische vervanger van de logge en omvangrijke contrabas), maar een adequate versterker die het brede dynamische spectrum en de power van die elektrische basgitaar ook fatsoenlijk kon geleiden, die bestond nog niet. Tot Jess Oliver ‘em bedacht! Dat ie zelf bassist was in variété orkestjes zal ongetwijfeld meegespeeld hebben. Na de tweede wereldoorlog werkte Oliver als elektricien, waardoor hij zelf versterkers en pick-ups (het elektrische onderdeel dat de mechanische trillingen van snaarinstrumenten omzet in een elektrisch signaal dat kan versterkt worden) in elkaar knutselde. Op een mooie dag begin jaren ’50 kocht ie in het hoofdkwartier van de Ampeg Bassamp Company op een krap behuisde negende verdieping in 42nd Street in Manhatten van Everett Hull, de man die Ampeg had opgericht, een pick-up voor zijn contrabas, en toen hij Hull vertelde dat ie die niet moest plaatsen omdat hij dat zelf kon, was Hull zo onder de indruk dat hij Oliver gelijk een baan aanbood. Toen Oliver’s band splitte zocht ie Hull op en kreeg ie in 1956 effectief de beloofde job. Eerst werkte hij aan de Johnny Smith gitaarversterker en het Mercury model, en uiteindelijk ontwierp hij de A-15 (voor accordeons) en de B-15 (voor bassen), grappig genoeg eigenlijk exact dezelfde versterker. Muzikanten spelen nu eenmaal graag op iets dat voor hèn alleen gemaakt is... In 1960 introduceerde hij de eerste B-15 Portaflex (25 watt), in 1963 volgde de 50 watt B-18. Oliver werkte daarnaast aan de Ampeg Baby Bass en was ook de allereerste persoon die reverb in een gitaarversterker stak. Opvallend bij dit alles is dat er tot 1963, toen Ampeg vanuit Engeland Burns gitaren begon te importeren, zelfs geen elektrische bas in de fabriek te vinden was om de versterkers te testen. Everett Hull hield namelijk niet van die rock ‘n’ roll pokkeherrie...
Oliver’s technische innovaties gaan we hier niet ontleden, maar we volstaan met te melden dat de bas eindelijk tot haar vol, rijk, warm, kamerbreed en desgewenst lekker vet recht kwam dankzij de zes buislampen in de gesloten achterkant van de versterkerkast, dat bassisten niet langer kleine gitaarversterkertjes opbliezen, en – ook niet onbelangrijk – dat bassisten eindelijk zichzelf konden horen spelen op een podium. Oliver schopte het bij Ampeg tot vice president en richtte in de tweede helft van de jaren ’60 zijn eigen Oliver Amp Company op, waar hij in de jaren ’70 mee stopte om zich toe te leggen op het reparatie atelier voor versterkers dat hij in zijn kelder bouwde. In 1997 was hij technisch adviseur voor de B-15R reissue, in 2011 was hij nog consultant voor de 50 stuks die gebouwd werden van de nieuwe Heritage B-15. Tot op vergevorderde leeftijd restaureerde Jess Oliver oude B-15's.


Oliver met een re-issue van de B-15

Naar Boven

6 juli 2011
OPSCHUDDING: HOE ZIT HET NOU MET ROCKIN’ HEMKADE?

Op vrijdag 7 oktober vindt in Zaandam het festival Rockin’ Hemkade plaats... of niet? Want er is opschudding in rock ‘n’ roll land: CC Jerome’s Jet-Setters laten de wereld weten dat zij omwille van problemen met organisator Bert Westerveld van Sahara Events NIET zullen spelen in Zaandam. Ook Lucky Tubb (USA) en The Bellhops zouden inmiddels hebben afgezegd...
De problemen begonnen na het festival Rockin’ Oss op 13 februari, waar diezelfde organisator ondanks gemaakte contracten en afspraken tot op heden The Lennerockers (D), King Size Trio en CC Jerome’s Jet-Setters niet of slechts gedeeltelijk heeft uitbetaald. Nog steeds volgens CC Jerome’s Jet-Setters zouden de zaaleigenaar, het technisch bedrijf voor licht en geluid alsmede het ingeschakelde beveiligingsbedrijf intussen proberen via gerechtelijke procedures alsnog hun geld voor Rockin’ Oss te ontvangen. Afspraken over betalingen voorgesteld door Bert Westerveld zelf, maar ook betalingsregelingen voorgesteld door de bands, zouden niet nageleefd zijn. Westerveld (momenteel vooral actief in de wereld van de Tirolermuziek) blijkt ook al eerder op een negatieve manier in het nieuws geweest: in 2005 werd hij beschuldigd van oplichting toen hij als organisator van piratenfestivals een spoor van financiële ellende achter zich liet en de rechtbank in Zutphen zijn artiestenbureautje BeWe Producties failliet verklaarde.
Door de afmeldingen van bands probeert Bert Westerveld nu vervangende bands te strikken voor Rockin’ Hemkade, en CC Jerome’s Jet-Setters zien het uit collegialiteit met andere bands en muziekliefhebbers als hun plicht bands en boekingskantoren waarvan ze weten dat deze door Westerveld benaderd zijn in deze te informeren.
Het zou ons inziens jammer zijn dat wat aangekondigd werd als het grootste ééndagsfestival van Nederland (vijf areas, zes internationale deejays waaronder Mouse (GB), tien internationale bands waaronder Spo-Dee-O-Dee (D), Phil Haley & his Comments (GB) en Paul Ansell (GB) + burlesque, striptease, tattoo, bodypainting en kuivenkapper) uiteindelijk niet zou doorgaan, en aangezien Boppin’ Around in deze zaak geen partij wenst te kiezen en tijd noch zin heeft om zelf voor Ford Fairlane, rock ‘n’ roll detective te spelen, vroegen wij Bert Westerveld op 1 juli via mail om een reactie op deze beschuldigingen. Tot nu toe kregen we geen antwoord.
Op 10 december kondigt dezelfde organisator ook het festival Rockin’ Geleen aan met onder meer Crazy Cavan & the Rhythm Rockers (GB), maar wij stellen vast dat de websites van zowel Hemkade, Geleen als Oss momenteel off line zijn.
Hopelijk komt er snel duidelijkheid in deze, om te voorkomen dat jij als fan niet de bands voorgeschoteld krijgt die je had gehoopt te zien of zelfs voor een gesloten deur komt te staan. Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Naar Boven

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina