(reclame)

26 december 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Boppin' Around wenst iedereen fijne feestdagen en een gelukkig 2014!

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 15 december overleed op 69-jarige leeftijd ex-Shakin’ Arrows bassist Tiny van Oers. Tiny maakte deel uit van The Shakin’ Arrows vanaf de oprichting in 1961 tot eind 2009. The Shakin’ Arrows ontstonden in 1960 uit The Hot Rock Rollerrs en werden officieel opgericht in 1961, toen met Tiny op leadgitaar. De band kapte er mee in 1965 om in 1977 opnieuw bij elkaar te komen, vanaf dan met Tiny op basgitaar. Op 19 april 2009 speelde hij in Drunen zijn afscheidsoptreden, waarna zijn plaats werd ingenomen door Kees van der Mee. Zie verderop een In Memoriam door Frank Nelissen *** The Shakin’ Arrows organiseren trouwens van 4 tot 6 april in het Duitse Winterburg een heus Shakin’ Arrows weekend met naast een uitgebreid animatieprogramma uiteraard twee Shakin’ Arrows optredens. Meegaan kan vanaf 189 euro per persoon inclusief busreis, alle info via www.shakinarrows.nl *** De inmiddels 79-jarige Eddy Clearwater komt komend jaar opnieuw naar hier, begeleid door de Zeeuwse bluesband The Juke Joints. Hun samenwerking met Clearwater begon in 2009 op het Kwadendamme Blues Festival, het jaar daarop maakten The Juke Joints de cd Going To Chicago met Clearwater’s producer Ronnie Baker Brooks. De tournee bestaat uit vijf optredens in april in Nispen, Ridderkerk, Hoogland, Ruiselede (B) en Mulheim a/d Ruhr (D) *** Meteen een goeie gelegenheid om te melden dat legendarische garagerockers The Sonics (USA) volgend jaar op 3 mei op de Rhythm ‘n’ Blues Night in de Oosterpoort in Groningen spelen *** Net voor kerst verscheen de laatste editie van dit jaar van The Jubop met onder meer (foto)verslagen van Feel The 50's in Venlo, de It's Elvis Time fanclubmeeting, de Sweet Sixty Party in Alkmaar, Rock Around The Jukebox, een vervolg op de Car Show tijdens Viva Las Vegas en zelfs het Beale Street Music Festival in Memphis. Dit alles naast een item over Pim Maas, de Mega Expositie van It's Elvis Time, een artikel over rock 'n' roll dansscholen in Nederland en de vinylrubriek Repro's Repress. Check www.jubop.nl.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Johnny Trash eindigde met zijn zelfverklaarde kleinkunst comedy op 20 december derde in de live finale van Belgium’s Got Talent op VTM, best indrukwekkend als je ziet dat hij met zijn finaleliedje de drie juryleden, de presentator én alle vrouwen in het algemeen beledigde... Bekijk hier het fragment *** En Johnny Trash gaat van de ene wedstrijd naar de andere: Crystal & Runnin’ Wild zijn geselecteerd voor Humo’s Rock Rally 2014, België’s belangrijkste wedstrijd voor rockbands. Ook indrukwekkend, omdat er uit méér dan 900 kandidaturen slechts 80 geselecteerden voor de préselectie zijn.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Gesplit na net geen 15 jaar: de in 1999 opgerichte Doomsday Rockers (GB) die verschillende albums uitbrachten. Frontman Colin Evans wil meer tijd besteden aan zijn gezin en zijn vaste baan, de drie andere groepsleden zitten momenteel samen met een zangeres in een band genaamd Far From Nashville die naast rockabilly ook country en blues speelt *** ’t Is the season to be jolly dus heten we de kerstplaatjes welkom, en de eerste is de 5 track CD Christmas Is Where You Are van The Jive Aces (GB). Misschien een beetje melig, maar nog steeds beter dan het O Come All Ye Faithful duet van Elvis en Susan Boyle op Boyle’s nieuwe kerst CD...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60's)

Onuitgegeven Cash: binnenkort verschijnt Out Among the Stars, een album opgenomen in 1981 en 1984 voor Columbia Records met producer Billy Sherrill dat destijds nooit het daglicht zag en in 2012 werd teruggevonden in de archieven van het House Of Cash, al is archieven een groot woord: Johnny Cash en June Curter hielden volgens zoon John Carter Cash in een interview immers “absoluut alles bij, van de audio tapes van de Johnny Cash TV Show tot een kamelenzadel dat ze hadden gekregen van een Saudi-Arabische prins". Out Among The Stars komt uit op Columbia sublabel Legacy Recordings op 25 maart en we zijn benieuwd: Sherrill was een van de architecten van de countrypolitan sound die de countrymuziek richting pop leidde (denk: Urban Cowboy) , dus compleet tegengesteld aan Cash’s persoonlijke stijl, wellicht de reden dat de plaat destijds verticaal werd geklasseerd, ook al omdat Cash’s populariteit begin jaren ’80 een nooit eerder gezien dieptepunt had bereikt – Columbia ontsloeg hem dan ook in 1986 nadat Cash bijna 30 jaar hun melkkoe was geweest. De opnames werden gemaakt met onder meer Jerry Kennedy (gitaar), Hargus "Pig" Robbins (piano) en Marty Stuart (gitaar, fiddle), en die laatste werd er nu terug bijgehaald om zijn bijdrages opnieuw in te spelen met 30 jaar extra ervaring als picker. Het gaat om 12 songs (+ een bonustrack op de download versie) waaronder twee duetten met June Carter en één met Waylon Jennings, een cover van Hank Snow’s I’m Movin’ On *** Ook onuitgegeven maar dan uit de jaren ’50: Art Adams’ nieuwe CD A Mess Of Blues: Previously Unissued 1950s Recordings *** Boekenplank: Sun, Sand, Surf & Sidewalls: Looking Back At Surf & Summer Music As Seen Through Autographs is een nieuw boek van 100 pagina’s door Tom Tourville over de surfmuziek van de jaren ’60 dat 190 artiesten en bands portretteert aan de hand van – originele invalshoek - 430 handtekeningen. Het voorwoord werd geschreven door Jerry LeMire van The Hondells en het boek bevat naast de handtekeningen ook zeldzame en onuitgegeven foto’s en surf memorabilia *** Op zijn 76ste levend van een uitkering helemaal klaar voor een comeback: Dell Mack heeft een nieuwe 4 track CD getiteld Arkansas uit. De op 15 juli 1937 in een blokhut langs Route 66 in Missouri geboren Delbert McKinnon werd in 1952 ontdekt door Jud Phillips en naar Memphis gebracht waar hij naar verluidt zangles kreeg van Smokey Joe Baugh, al zou hij bij ons weten nooit iets opnemen voor Sun. Zoek op YouTube in deze het hilarische interview met McKinnon dat ongeveer als volgt gaat: “Dus u nam op voor Sun Records?” “Nee. Nooit voor opgenomen.” “Maar u kende daar wel Elvis?” “Nee. Eén keer de kans gehad hem te ontmoeten, maar ik ben toen niet gegaan. Achteraf bekeken eigenlijk wel jammer”. Waar en wanneer hij dan wel opnam is evenmin klaar als een klontje, maar er verscheen in 1958 wel een single van hem op Goldband, The Way Love Goes/ You Can’t Judge A Book By The Cover, en dat tweede dus jaren vòòr Bo Diddley! Daarnaast kennen wij nog exact één nummer van hem, Pools Of Heartache, dat rond 1976 op de Goldband LP Freddie Fender And Friends At Goldband stond. Fijn voor Mack dat ie nu terug is, alleen vrezen we dat Arkansas wel eens meer country dan rockabilly zou kunnen zijn… *** Wat is de link tussen de Amerikaanse versie van X Factor en rock ‘n’ roll? Kandidaat Jeff Gutt uit Michigan die op 19 december tweede eindigde in de finale blijkt een achterneef oftewel de zoon van een neef van Johnny Powers langs moederskant te zijn. Niet dat ze dik zijn met elkaar: Powers heeft Gutt slechts één keertje ontmoet op een familiefeest toen die laatste amper 14 jaar was, al hebben ze elkaar wel opnieuw ontmoet naar aanleiding van X Factor. “Ik ben blij dat er toch iemand in de familie de muzikale traditie voortzet”, aldus Johnny Powers in een interview, “want mijn eigen kleinkinderen doen dat niet”. Powers zelf nam recent het nummer Fly Farm Blues op voor een Jack White tribute op Cleopatra Records.

Boppin' Around wenst iedereen fijne feestdagen en een gelukkig 2014!

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Het zat er aan te komen en op 29 november overleed inderdaad Dick Dodd, drummer van Eddie Bertrand’s surfbands The Bel-Airs en Eddie & the Showmen. De op 27 oktober 1945 in Hermosa Beach, Californië geboren Joseph Richard Dodd Jr. zat al van kleinsaf in de showbiz: in 1955 kwam hij op zijn negende bij de razend populaire TV reeks The Mickey Mouse Club. Van hoofdrolspeelster Annette Funicello kocht hij voor 20 dollar een snaretrommel en cymbalen, het begin van zijn drumcarrière. In 1963 was hij als danser te zien in de muziekfilm Bye Bye Birdie, een jaar later werd hij zanger en drummer van de in 1962 opgerichte garagerock band The Standells, wier grootste hir Dirty Water uit 1965 was. Met The Standells was hij te zien in de films Get Yourself A College Girl (1964) en Riot On Sunset Strip (1967) en de TV reeks The Munsters (1965). Dodd verliet The Standells in 1968 waarna hij diverse soloprojecten opstartte. Vanaf de jaren ’80 was hij vaak van de partij bij Standells en surf reünies. Daarnaast werkte hij als limo chauffeur, in de horeca en in de bouw. In 2013 liet hij weten dat hij aan kanker leed, en hij bezweek aan de ziekte op zijn 68ste ***Op 4 december overleed Jack Reardon, samen met Paul “Seven Little Girls” Evans de co-writer van When van The Kalin Twins uit 1958. Andere Reardon composities voor Paul Evans zelf waren Dix-A-Billy (gecoverd door Lavern Baker), The New Breed (door Jackie Wilson) en Worried Guy (door Johnny Tillotson). Daarnaast schreef Jack Reardon onder meer The Good Life voor crooner Tony Bennett *** Op 7 december overleed de op 24 september 1934 geboren bluesgitarist Robert "Chick" Willis, een neef van Chuck Willis die zichzelf leerde gitaarspelen door te luisteren naar de platen van Sam “Lightning” Hopkins, Guitar Slim, T-Bone Walker en Little Milton. In zijn tienerjaren begeleidde hij in een plaatselijke club artiesten als Jackie Wilson, The Five Royals, Ray Charles, Big Joe Turner, Nappy Brown, Sam Cooke en Jimmy Reed, en in 1956 nam hij voor het kleine label Ebb Records in Los Angeles zijn debuutsingle You’re Mine op. In de hoogdagen van Chuck Willis als King Of The Stroll werkte Chick voor hem als chauffeur. Na Chuck's overlijden tijdens een maagoperatie in 1958 speelde Chuck voor Elmore James en profileerde hij zich vanaf de jaren ’60 steeds meer als solo artiest. In 1985 bracht hij een Chuck Willis tribute album uit getiteld Chick Does Chuck, in 1992 speelde hij drie concerten in Nederland met de Jan Pistorius Band (Drijf-In Giethoorn, Croco’s Town Almelo en Bluesrock Tegelen) die in het bluesblad Block geen van alle als zeer positief werden bestempeld wegens te weinig eigen werk en een verkeerde repertoirekeuze. Elf jaar later opende hij de Blues Estafette in Utrecht. In 2012 werd hij gediagnoseerd met longkanker. Hij werd 79 jaar.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Phil Friendly’s bassist Josh Vedder werd voor zijn huurhuis in Pacoima, Los Angeles vijf keer beschoten in een a drive-by shooting. Vedder werd één keer geraakt in zijn been en moet opnieuw leren lopen, zijn vrouw en baby die naast hem stonden bleven ongedeerd. De daders zijn niet gepakt en de politie gaat ervan uit dat het om zogenaamde initation shootings gaat: willekeurige moordpogingen door gangleden om hun moed en onverschrokkenheid te bewijzen. Friendly diende een aantal concerten te annuleren, onder meer het Lake Havasu festival in Arizona midden februari met Lee Rocker. Pacoima was al een louche buurt toen Ritchie Valens er opgroeide, maar is nu nog 10 keer erger. Een andere indicatie van het onveiligheidsgevoel in Los Angeles anno 2014: Phil Friendly zelf is in december verhuisd naar een gated community, een ommuurd complex *** The Rockats brengen op Viva Las Vegas een nieuwe 4 track 10 inch vinyl uit op Lanark Records in een productie van Reach Around Rodeo Clowns gitarist Quentin Jones die in 2013 het Rockats album Rockin’ Together produceerde en ook in de productiestoel zat bij Robert Gordon en ex-Mavericks Nick Kane. The Rockats plannen in de lente een Europese tour.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP



Alle intellectuele rechten rond naam, beeltenis en imago van Elvis zijn voor een niet nader genoemd bedrag verkocht aan Authentic Brands Group uit New York, het bedrijf dat ook de rechten betreffende Marilyn Monroe beheert. Graceland en alle bezittingen blijven eigendom van Lisa Marie Presley *** De Nederlandse Eurovisie Songfestival kandidaat Common Linnets trad ooit op met de TCB Band *** Elvis heeft in Engeland opnieuw de 5de plaats bereikt in de albumcharts met The Nation's Favourite Elvis Songs, een compilatie met de gebruikelijke greatest hits. De CD ging meer dan 100.000 keer over de toonbank, goed voor goud, of hoe uitgekiende marketing, veel publiciteit (de tracklisting werd bepaald via een groots opgezette televoting show op prime time televisie) en een goed gekozen tijdstip (net voor de feestdagen) hun vruchten kunnen afwerpen ***Opvallend: ook een andere fifties artiest, Cliff Richard, staat in Engeland in de album Top 15.

Naar Boven

(reclame)

26 december 2013
IN MEMORY OF TINY VAN OERS 1944-2013, MR. BASSMAN

Na teruggekomen te zijn vanuit Geldrop om een Engelse teddy boy drape te bestellen startte ik Facebook op en het eerste wat ik tot mijn grote ontsteltenis zag was het overlijden van Mr. Bassman himself, good ol’ Tiny van Oers. Hij is maar 69 jaar geworden.



Voor mij is Tiny altijd de enige echte man van het unieke basgeluid van The Shakin’Arrows en hun Arrow Boogie geweest. Ik ben al 35 jaar fan van The Shakin’ Arrows en Tiny en bewaar hele mooie herinneringen aan de mens en muzikant Tiny van Oers. Tiny had altijd tijd voor een praatje met de fans op het nieuwjaarsbal in Drunen of bij andere optredens in den lande. Ik was een jochie van 17 toen The Shakin’ Arrows in 1977 in Vlijmen optraden op een braderie. Daarna zag ik de band nog ettelijke malen optreden in het legendarische Ko De Nijs in Waalwijk. Ik vond het jammer dat Tiny, één van de grondleggers van The Shakin’Arrows, eind 2009 zijn basgitaar aan de spreekwoordelijke wilgen heeft gehangen. Er kwam daardoor een einde aan een tijdperk met zijn unieke basgitaargeluid en inbreng in de band als muzikant en mens. Ik heb Tiny leren kennen als een heel sympathieke en bescheiden man enerzijds en als een fantastische muzikant en (muzikale) inspirator van The Shakin’Arrows en zijn fans anderzijds. Het is voor iedereen rond de band de taak om zijn muzikale erfenis voort te zetten en om het fundament wat hij gelegd heeft in ere te houden. Samen met de huidige bandleden houden wij als trouwe fans van het eerste uur - met nog Tiny op basgitaar en Hans Duquesnoy op slaggitaar - de herinneringen aan de oorspronkelijke Shakin’Arrows en onze grote vriend Tiny springlevend. Ik dank Tiny uit de grond van mijn hart en met tranen van verdriet en dankbaarheid voor de vele mooie jaren. Het nieuwjaarsbal zal nooit meer hetzelfde zijn zonder zijn aanwezigheid. Ik ben blij dat ik Tiny nog niet zo lang geleden bij een optreden van The Shakin’ Arrows gezien heb. Het is voor mij heel moeilijk voor te stellen dat hij er niet meer is, maar hopelijk bieden de vele mooie herinneringen aan Tiny, zijn vrouw en familie heel veel troost. Mr Bassman, Tiny, bedankt voor de heel mooie muziek en ik ben blij je zo’n 35 jaar geleden te hebben leren kennen. Als ik nu naar Arrow Boogie luister krijgt het nummer een extra betekenis. Ik wens zijn vrouw, familie en The Shakin’Arrows heel veel sterkte met het verwerken van dit immense verlies. Tiny, rest in piece!

Frank Nelissen, Shakin Arrows fan

Naar Boven

30 november 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


De officiële Explosion Rockets promofoto voor 2014 met nieuwe sologitarist Joost Roest tweede van links

Personeelswissel bij The Explosion Rockets: op hun fanavond op zaterdag 30 november in Vught stellen ze hun nieuwe sologitarist Joost Roest voor, slechts 22 jaar maar al vijf jaar sologitarist bij The Navigators. Die avond zal ook Joop Devilee aanwezig zijn om persoonlijk afscheid te nemen van de fans. Leuk detail: ook zanger Ruud Kuijpers was slechts 22 jaar toen hij 19 jaar geleden bij The Explosion Rockets kwam *** Na jaren van ploeteren heeft onze redacteur Henri Smeets de laatste hand gelegd aan zijn ultieme naslagwerk in drie talen (Engels, Nederlands en Duits) over rock ‘n’ roll films getiteld Film, Popcorn & Rock ‘n’ Roll 1955-1965, zo maar eventjes 675 pagina’s dik (goed voor een biefstuk van 1,5 kilo) waarvan een wezenlijk deel in kleur. Of hij er werkelijk in geslaagd is àlle rock ‘n’ roll films ooit op te lijsten leest u binnenkort in onze recensies…

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Vanaf nu is het officiëel: Johnny Trash hééft talent!

Onwaarschijnlijk maar waar: Johnny Trash, het alter ego van Runnin’ Wild drummer Koen Verbeek, ook bekend van bands als Hètten Dès en Sin Alley, is doorgestoten tot de finale van Belgium’s Got Talent met zijn wat hij zelf kleinkunstcomedy noemt: grappige Nederlandstalige liedjes waarbij hij zichzelf begeleidt op akoestische gitaar, uiteraard voortspruitend uit zijn rock ‘n’ roll leefwereld. Na vijf auditiedagen moest een vakjury de 75 kandidaten herleiden tot 32 die aantreden in vier halve finales beslist door televoting: Verbeek won zijn halve finale. Het videofragment van Het Mag Niet Van Mijn Vriendin is op het moment van schrijven inmiddels 52.292 keer bekeken! De finale wordt live uitgezonden op VTM op vrijdag 20 december *** Dan zijn al die domme jaren bij Los Fabulous Frankies toch niet voor niets geweest!... *** Verbeek heeft trouwens met Running Wild een aantal van die liedjes opgenomen in countrystijl, en het is de bedoeling dat die samen met een aantal van zijn live conferences op CD gaan verschijnen.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 25 november overleed na een slepende ziekte de op 2 februari 1941 geboren Bernard Colin Day, samen met John Alford het duo The Allisons (GB) van Are You Sure. The Allisons, geen broers maar wel als dusdanig aan de man gebracht, vertegenwoordigden in 1961 Met Are You Sure Engeland op het Eurovisie Songfestival, en haalden er de tweede plaats. De single haalde de top van de New Musical Express poplijsten maar wordt door de hitlijst samengesteld door The Offical Charts Company officieel geboekstaafd als een nummer 2, goed voor een gouden plaat voor de verkoop van 1 miljoen exemplaren. Er volgden nog een paar flops en twee kleinere hits (Words in 1961 en Lessons In Love in 1962) voor het duo er in 1963 mee kapte. Al snel kwamen ze weer bij elkaar, zij het dat vanaf de jaren ’70 John Alford nieuwe “broers” kreeg, Mike Allison en Tony Allison. Vanaf de jaren ’90 traden originele Allisons John Alford en Bob Day opnieuw samen op *** Johnny Red is terug met Johnny & the Jailbirds (GB) in een nieuwe bezetting met Jimmy Hammond (gitaar + piano), John Wright (contrabas) en Billy Sloane (drums). Sloane stopte in 2003 bij The Strollers en Johnny Red is zijn zwager: Red is gehuwd met Sloane’s zus Gina van Gina & the Strollers.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60's)

In mei 2014 voor het eerst samen in Europa, meer bepaald op Hemsby 52: Lee Dresser begeleid door zijn originele Krazy Kats uit 1957 *** De andere hoofdacts daar worden Art Adams, Johnny Cash’s Tennessee Three (al schiet daar enkel gitarist Bob Wootton van over en die kwam pas bij The Tennessee Three in 1968), en Jimmy Gallagher, leadzanger van doo-wop groep The Passions uit Brooklyn, wellicht het meest bekend van Just to Be With You, This Is My Love en hun versie van Gloria. Wie Gallagher zal begeleiden staat er niet bij, maar aangezien The Roomates (GB) ook op de affiche staan gokken wij op die laatste *** Bij Julian’s Auction House in Los Angeles geveild voor 25.600 dollar: röntgenfoto’s en medische dossiers van Marilyn Monroe. De notities van dokter Michael Gurdin waarin sprake van ingrepen aan neus en kin lijken te bevestigen dat Monroe plastische chirurgie onderging, een vraag waarover al lang gedebatteerd wordt. In 2010 brachten röntgenfoto’s uit 1954 van Monroe’s borstkas 45.000 dollar op *** Na het overlijden in augustus van Jay P. Richardson Jr. toert John Mueller’s Winter Dance Party, de enige door de respectieve erven goedgekeurde Buddy Holly/ RitchieValens/ Big Bopper tribute show gewoon verder door de States, nu met Linwood Sasser als The Big Bopper. Sasser verving Richardson al een aantal keer sinds diens gezondheid achteruitging in 2008. The Winter Dance Party bestaat daar naast uit John Mueller zelf (hij was de vedette van de Amerikaanse tourversie van de Londense hitmusical Buddy) en Ray Anthony, al werd die meer gekozen omwille van zijn gelijkenis met Lou Diamond Phillips (de acteur die in 1987 in de film La Bamba de rol van Ritchie Valens vertolkte) dan omwille van zijn gelijkenis met Ritchie Valens. Linwood Sasser was 10 jaar lang te zien in een Blues Brothers show in Universal Studios in Florida ***


The Miller Sisters toen en nu...

Een bericht dat al enkele maanden oud maar relevant genoeg is om alsnog te melden: op 14 september vond in de Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame in Cleveland de eerste reünie in decennia plaats van The Miller Sisters, bekend van Ten Cats Down op Sun Records, voor een publiek van platenverzamelaars en Sun afficionados samengekomen naar aanleiding van een viering ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Sun en de 38ste verjaardag van Bear Family. The Miller Sisters namen tussen 1955 en 1957 in totaal 13 nummers op waarvan drie singles uitkwamen (op de eerste speelde Charlie Feathers mee op lepels), en ze zongen ook backings op twee Sun singles van andere artiesten. In de jaren ’50 waren Elsie Jo en Mildred Miller onafscheidelijk, anno 2013 leek een reünie zeer onwaarschijnlijk aangezien beide dames kampen met gezondheidsproblemen en bovendien niet bepaald dicht bij elkaar in de buurt wonen: nadat Jo huwde met Millie’s broer verhuisde Millie van Mississippi naar Indiana. Maar zeer onwaarschijnlijk betekent niet noodzakelijk onmogelijk, dacht Hank Davis die samen met Martin Hawkins en Colin Escott dit jaar de Bear Family luxeboxen produceerde die de complete rock ‘n’ roll, country en blues output van Sun Records in kaart bracht en de zusjes 26 jaar geleden contacteerde toen hij de originele Bear Family Sun country box samenstelde, toen nog op vinyl. Toch hing de reünie aan een zijden draadje: enkele dagen voordien brak de 76-jarige Millie een enkel en ze kon zich enkel per rolstoel verplaatsen, terwijl Jo, bijna 86 jaar, een autorit van 13 uur moest doorstaan. Beide zussen wisten niets van het hele plan en werden getrakteerd op een hotelsuite en een backstage buffet. De enige lege stoel op het podium was die van Bear Family opperbeer Richard Weize die door onvoorziene omstandigheden niet aanwezig kon zijn. Hij werd vertegenwoordigd door een jeansbroek op zijn stoel: men vond niet zo duidelijk de typische Richard Weize overall. Iemand uit het publiek wou zelfs die broek kopen op voorwaarde dat Hank Davis ze zou signeren, maar die bedankte vriendelijk, al verkocht en signeerde hij wel zijn eigen Bear Family CD One Way Track. Optreden deden The Miller Sisters niet, maar ze kregen wel een staande ovatie toen hun Finders Keepers werd gedraaid. Dat er de nodige traantjes vloeiden hoeft geen betoog *** Origineelste invalshoek voor een compilatie in járen: Tragic Songs From The Grassy Knoll op Norton (USA), 16 countrysongs over de moord op Kennedy op 22 november 1963, inclusief twee onuitgebrachte Memories Of Kennedy door Hasil Adkins. De LP versie is trouwens op groen vinyl als eerbetoon aan de Grassy Knoll, het grasperkje waar de moord plaatsvond. De release party, opgeluisterd door de nu 62-jarige Homer Henderson wiens Lee Harvey Was A Friend Of Mine van begin jaren ’80 niet ontbreekt op Tragic Songs From The Grassy Knoll, vond plaats in Top Ten Records in Dallas, een platenwinkel aan 338 W. Jefferson Boulevard die al bestond vòòr 1963: de telefoon die politieagent JD Tippit gebruikte enkele minuten voor Lee Harvey Oswald hem doodschoot staat er nog steeds op de balie, en Oswald kocht er zijn ticket voor de Dick Clark Caravan of Stars show van diezelfde avond, met optredens van onder meer Bobby Vee, Jimmy Clanton, Brian Hyland, Little Eva, Dale & Grace, The Dovells en Paul & Paula. Verschillende van die artiesten gingen die dag naar Kennedy’s parade kijken, en Myron Lee was naar verluidt zelfs dicht genoeg om de fatale schoten te horen. De show zelf werd die avond afgelast. De after party van de CD release ging door in een bar genaamd Lee Harvey's… *** Al stippen wij graag aan dat Norton helaas De Geschiedenis Herhaalt Zich van Cowboy Gerard De Vries schandelijk over het hoofd zag… ***

Lee Harvey Oswald in 1962...

Ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Rock Around The Clock komen volgende lente verschillende “generaties” Haley én Comets samen naar Europa. Overlevende Original Comets Joey Ambrose (sax) en Dick Richards (drums) slaan de handen in elkaar met Bill Haley's New Comets én Bill Haley's jongste dochter Gina Haley. Bill Haley’s New Comets, opererend vanuit Duitsland, waren vroeger actief als de Bill Haley & his Comets Revival en het Bill Haley Orchestra, worden geleid door Jo "Bill" Clifton, en toerden eerder met Gina Haley en jaren ’70 Comets gitarist Bill Turner. Gina nam behalve met The New Comets (de CD Rock the Joint) ook op met Phil Haley & the Comments (GB, de CD Rock ‘n’ Roll Lifestyle) en trad voor het laatst op met The Original Comets in juli 2005. Deze maand bracht trouwens ook Gina’s oudere broer Bill Haley Jr. een tribute album uit getiteld Bill Haley Jr & the Comets met zijn heropnames van zijn vader’s greatest hits.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)


De op 29 sept. overleden Dean Barlow (r) was in zijn tijd zo beroemd dat ie op de foto mocht met Alan Freed...

Op 1 september overleed na een lang ziekbed Kenny W. Seymour van The Impacts, The Blue Chips en van pakweg 1961 tot 1963, dus ná Tears On My Pillow en Shimmy Shimmy Ko Ko Bop, bij Little Anthony & the Imperials. Begin jaren ’70 dook Seymour opnieuw op bij Little Anthony & the Imperials: hij doet mee op hun drie Janus singles uit 1971 en 1972. Seymour schreef ook Bring Back Your Heart voor The Del Vikings *** Op 29 september overleed de 78-jarige Grover "Dean" Barlow, leadzanger van The Crickets, een vocal group uit de Bronx, op nummers als You're Mine, Be Faithful, Changing Partners en For You I Have Eyes. The Crickets brachten platen uit van 1952 tot 1963. Barlow nam ook op met The Bachelors, The Montereys en solo. Eind jaren ’80 zong hij bij de Morrisania Review, een all star groep met ook Lillian Leach, Waldo Champion, Bobby Mansfield, Arthur Crier, Sammy Fain en Eugene Thompkins die in 1994 de CD Voices uitbracht. De verzamelde werken van The Crickets vindt u op de CD’s Dreams And Wishes (Relic, 1992) en Never Give Up Hope (ABMM, 2000), Barlow’s solowerk staat op Dean Barlow: The Solo Sides (Lescay Records) *** Ook dood: Colly Williams van The Students uit Philadelphia (Mommy & Daddy op Red Top Records). Hij nam ook op met The Camotions (Sonny op La-Ro-Ka Records), The Prizes (op Parkway Records) en solo (op Poplar Records). Er was ook een Colly Williams op Ry-An Records maar dat was blijkbaar een andere artiest.

Naar Boven

22 november 2013
THOMAS LIVIUS OVERLEDEN


Thomas Livius op sologitaar bij Billy Wiggle & the Wigglers

Op 18 november overleed onverwacht de op 26 juni 1953 geboren Thomas Livius, bekendst als leadgitarist van en naast Johnny (contrabas) en Rob (drums) de oudste van de drie Livius broers in de in 1976 opgerichte Nederlandse band Billy Wiggle & the Wigglers, die samen met Ronnie Nightingale & the Haydocks de voorhoede van de Nederlandse rockabillybands vormden en beiden terechtkwamen bij Mac Bouvrie op zijn label in Lanaken (B), bij Maastricht over de grens. Ondanks dat Mac Bouvrie de sound bepaalde op het label, niet altijd tot de zin van de bands, wisten Billy Wiggle & the Wigglers, als enigen eigenlijk, een echte eigen sound te creëren, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Ronnie Nightingale toendertijd en Jacky & the Cheapcheckers die de typische Mac sound speelden. Bouvrie had zijn eigen voorstelling van hoe rock ‘n’ roll en rockabilly moest klinken: uptempo en niet langer dan twee minuten. Zo gezien is het dus al heel wat dat Billy en de zijnen prachtige ballads hebben opgenomen van rond de drie minuten zelfs. Opvallend voor een rockabilly band waren ook de goeie instrumentals, waarin Tom zich kon uitleven.

De LP Rockabilly In Execution uit 1981

Billy Wiggle & the Wigglers brachten tussen 1977 en 1991 vier LP’s en zes singles uit op Mac Records en Arboma Records. Daarnaast begeleidden ze voor Mac Records ‘50s artiesten Johnny Olenn (twee singles in 1985) en Joe Clay (één single in 1989). Tom Livius schreef ook diverse Billy Wiggle nummers als I’m A Rock-A-Billy Boogie Rock ‘n’ Rollin’ Boppin’ Cat (1981), Don’t Worry About (1983) en Keep Boppin’ Billy (1985). De groep kapte ermee in 1997, na 21 jaar en slechts één personeelswissel. Een beetje insider informatie: op beide Mac singles van pseudoband The Rocking Stoopers (de geruchten doen de ronde dat Mac zou hebben meegezongen, zelf ontkent hij dat) hebben muzikanten van diverse bands waaronder Billy Wiggle & the Wigglers gespeeld.

Naar Boven

14 november 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


En zeggen dat Sue Moreno vroeger gewoon CD recensies schreef voor Boppin' Around!

Vanaf nu te koop: de officiële Sue Moreno Glamour Calendar 2014, ontworpen in samenwerking met fotograaf, filmmaker en designer Paolo de Graaff. Geen oude plaatjes, maar nieuwe fotoshoots door de bekende glamourfotografen Paolo de Graaff, Govert de Roos, Juul de Vries en Enric Sanjaume, helemaal in de ouderwetse gesofisticeerde Hollywood stijl *** Nieuwe bands, laat ze maar komen, zeker als ze een zangeres in de gelederen hebben, en met Cherry Red is Nederland weer een female fronted rockabilly band rijker. Cherry Red komt uit het zuiden van het land en is met zangeres/ saxofoniste Marjan Jonkers en contrabassist Jack Jansen (zie ook The Fairlanes) een vervolg op de formatie Lucy & the Wigflippers die in 2012 uit elkaar is gegaan. Cherry Red wordt vervolledigd door John van Houtum (PV & the Heartbeats, Phil Friendly, Taildraggers) op drums en JP Barentsen (Crazy Cadillac, Rene Shuman, PV & the Heartbeats) op gitaar. Samen brengen ze zowel oude rockabilly van Elvis en Carl Perkins maar ook het nieuwere werk van Imelda May en Ruby Ann. Allen daarheen op www.cherryred.nl *** The Wieners zijn bijna klaar met de opnames van een Everly Brothers tribute CD die begin 2014 zou gaan verschijnen *** Op zondag 15 december vieren ze in Paradiso, Amsterdam 10 jaar Amsterdam BeatClub, naar eigen zeggen the best place to go go, met optredens van onder meer The Ragtime Wranglers, Dee-Ann & the Nightcaptains, The Phantom Four en een hele keur aan rock- en beatbands. Het feest begint al om 15 uur met een theekransje met een dansje en een diner met burlesque en side shows. Er verschijnt ook een CD én dubbel LP met een aantal van de bands die in die 10 jaar optraden voor Amsterdam BeatClub *** Rock ‘n’ roll op de radio is altijd leuk, en kijk, daar is Johnny Valentino met Steiger Van Geluk, een vrolijke Nederlandstalige vertaling van Thurston Harris’ Little Bitty Pretty One, helemaal in de stijl van The Baseballs. De 13de single van de all-round entertainer uit Rotterdam die jarenlang in Las Vegas werkte als portier en bordenwasser en vorig jaar voor de zesde keer huwde bevat naast Steiger Van Geluk ook de Engelse versie Little Bitty Pretty One.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Rhumba Kings hebben een nieuwe bezetting, en bovendien een Nederlandse: contrabassist-zanger Mark Spreckley wordt vanaf heden geruggesteund door drummer Marc Burger (Bang Bang Bazooka) en gitarist Michael Warlich (Channel Red, Two Lane Blacktop). Ze zijn met zijn drieën gelijk de studio ingedoken om een nieuw Rhumba Kings album op te nemen dat volgende lente zou moeten verschijnen *** Ook een personeelswissel bij The Grave Brothers: Sascha Reijnders wil zich concentreren op zijn andere band Speedball Jr. en draagt de gitaar over aan Jeroen Bauwens, merkwaardig genoeg het vriendje van Hammondfee Eleanor McClean van… Speedball Jr.! *** Hilde Van der Biest neemt met spijt in het hart om gezondheidsredenen afscheid van The Backseat Boppers en zal zich nog één keer in vuur en vlam zetten tijdens hun optreden in Brakel op 30 november. Vrees niet, want Kurt en Hunter Verheyden, Maarten Roellekens en Frans Van De Woestyne gaan onverbiddellijk door als The Backseat Boppers en zullen om het verlies te compenseren zelf wat meer drinken tijdens hun concerten… *** Boeken over Expo 58, ja, zo hebben we er een aantal, maar romans die zich afspelen op en om Expo 58, da’s nieuw, en dat moet ook de Britse auteur Jonathan Coe hebben gedacht toen hij dit jaar met “Expo 58” een lichtvoetige detectiveroman schreef die als locatie de Wereldtentoonstelling in Brussel in 1958 heeft. Het boek wordt omschreven als een mix van een ouderwetse Hollywood komedie en een parodie op de spionagefictie van die tijd, en is zopas vertaald in het Nederlands, logischerwijs ook onder de titel Expo 58. Het Hollywood wereldje kent Coe in elk geval: in 1991 schreef hij de Humphrey Bogart biografie Take It And Like It *** Nieuwe Belgobilly CD’s binnenkort in onze recensies: The Grave Brothers, Adios Pantalones en Dick Hardy & his Shakey Balls *** Geen Monster Mash dit jaar in januari in Geel: de organisatoren vertikken het zich neer te liggen bij de nieuwe beperkendere geluidsnormen *** En hoe zou het nog zijn met Hans Van Looy alias Hans Tiki van de Tiki’s in Gierle? In elk geval beter dan met de Tiki’s zelf die de laatste keer dat wij er passeerden bijna helemaal tegen de grond lag: Hans en Eve Roes zijn intussen de trotse ouders van twee koters die (soms toch) luisteren naar de namen Liv en Cath, en dat Hans en Eve dat in stijl doen kan u zien aan bijgaande foto, ons bezorgd door Jiving Walter.


Hans en Eve, nog steeds even tiki als vroeger!

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Links Nero & the Gladiators toen en rechts de gecomebackte Nero & the Gladiators

Op 10 oktober overleed Mike O’Neill oftewel Nero van de Britse instrumentale groep Nero & the Gladiators. O’Neill speelde in de zomer van 1959 enkele maanden piano bij Vince Taylor, tot hij in september lid werd van The Cabin Boys, de begeleidingsband van Colin Hicks, de broer van Tommy Steele, en daarmee toerde hij vier maanden door Italië in het kielzog van hun Giddy Up A Ding Dong cover waarmee ze figureerden in de Italiaanse mondo film Europa Di Notte (Europe By Night). Eind 1959 ging drummer Jimmy Nicol bij Vince Eager spelen en werd hij vervangen door Laurence “Laurie “Jay” Joseph Jacobs. Toen Hicks besloot in Italië te blijven keerden The Cabin Boys in januari 1960 terug naar Engeland, maar niet zonder enkele gladiatorenpakken mee te nemen die gebruikt waren in de in Italië gedraaide film Quo Vadis. O’Neill, Jacobs, bassist Rod “Boots” Slade en nieuwkomer Colin Green (leadgitarist van Billy Fury’s Beat Boys) vormden samen Nero & the Gladiators, en in maart 1961 verscheen hun debuutsingle Entry Of The Gladiators/ Boots, die de 39ste plaats haalde in de Britse hitparade. Opvolger In The Hall Of The Mountain King/ The Trek To Rome (met Joe Moretti op gitaar) uit juni 1961, een rock ‘n’ roll versie van een klassiek stuk van Edward Grieg, wed in de ban geslagen door BBC Radio: rock ’n roll versies van klassieke muziek mocht niet, wat In The Hall Of The Mountain King er niet van weerhield de 48ste plaats in de hitlijsten te halen. Na hun derde single Czardas/ That’s A Long Time Ago die in 1961 de hitparade niet meer haalde stapte Colin Green op, waarna de band een stuk of 30 gitaristen versleet, waaronder Tony Harvey van Vince Taylor’s Playboys. Ook Laurie Jay ging zijn eigen weg en werd vervangen door ex-Chas McDevitt en Johnny Duncan & his Blue Grass Boys drummer Tommy Brown. Joe Moretti dook later op bij Jet Harris & Tony Meehan. Tenslotte stapte eind september 1962 ook Boots Slade op. De groep bleek ook populair in Frankrijk, waar ze kortstondig Dick Rivers begeleidden en niet alleen met hem in 1963 een EP opnamen met de nummers Tu N'es Plus Là, Mon Coeur, Tu Remets Ca, J'en Suis Fou en Dans Ma Vallée, maar ook onder eigen Gladiators naam begin 1964 een EP met de instrumentals More, Wigwam, Jumpin' en Tram uitbrachten. De vierde en laatste Britse Nero & the Gladiators single werd in 1963 Tovaritch/ Bleak House, want begin 1964 hield Nero het definitief voor bekeken. Mike O'Neil speelde later onder meer voor The John Barry Seven en bijna bij The Jimi Hendrix Experience: in september 1966 was het de bedoeling dat dat een kwartet werd met O'Neill op orgel! In 1991 bliezen O’ Neill en Colin Green Nero & the Gladiators nieuw leven in met een nieuwe bezetting die optrad tot 2005. Daarnaast zagen we O’Neill samen met Big Jim Sullivan in The Pioneers Of Rock 'n' Roll. Mike O’Neill overleed aan leverkanker *** Alles gaat voorbij: de Britse Bill Haley band band Razzle Dazzle kapt er mee na 16 jaar.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's /60's)

Je hoort wel eens van oude rockers die een eredoctoraat van een universiteit krijgen, maar Jerry Lee Lewis slaat alles: op zijn 78ste krijgt hij een diploma van… de middelbare school van Ferriday, Louisiana! Lewis heeft zijn highschool nooit afgemaakt, en dat zelfs twee keer: hij was eerder al van het Southwestern Bible Institute van Waxahachie, Texas gegooid omdat hij een boogie woogie versie had gespeeld van het gospellied My God Is Real. Lewis krijgt nu zijn ere-diploma voor de “significante bijdrage aan de muziekindustrie, zijn voorbeeldige dienstverlening aan de gemeenschap (sic), en omdat hij wereldwijde roem bracht aan de stad Ferriday *** Je bent nooit te oud om te leren, zullen we maar zeggen…

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)


Tommy Scott als zingende buikspreker en op de rechterfoto Tommy Scott recenter

Op 30 september overleed de op 24 juni 1917 geboren Ramblin’ Tommy Scott alias Doc Scott (echte naam: Thomas Scott), de zelfbenoemde allerlaatste Amerikaanse medicine show performer. Scott leerde op zijn tiende gitaar spelen en werkte vanaf 1933 voor de radio. In 1936 ging hij aan de slag bij de in 1890 gestarte medicine show van MF “Doc” Chamberlain, die hij na Chamberlain’s pensionering overkocht. Scott was een bezige bij, tegelijkertijd actief als muzikant voor onder meer Charlie Monroe (de broer van bluegrass koning Bill Monroe) & the Kentucky Partners onder de stagenaam Rambling Scotty, in de gouden dagen van het variété: Scott trad op als buikspreker, komiek en minstrel, en met Charlie Monroe richtte hij de Man-O-Ree Medicine Company op die via de radio laxeermiddelen verkocht! Scott werd in 1940 lid van de Grand Ole Opry, trad met vrouw en dochter en zijn Hollywood Hillbilly Jamboree op in theaters en circussen, en was in de jaren ’40 te zien in films als Trail Of The Hawk, Mountain Capers, Hillbilly Harmony en Southern Hayride. Hij bleef zowel als artiest als als medicine show performer (Doc Scott's Last Real Old Time Medicine Show) door Amerika en Canada toeren tot zijn echtgenote midden jaren ‘ 90 gediagnoseerd werd met Alzheimer, en maakte platen van de jaren ’30 tot de jaren ’2000. Een aantal van zijn jaren ’50 opnames zoals Rockin’ And Rollin’ (1951), Dance With Her Henry (1955), Jumpin’ From 6 To 6 (1955), Cat Music (1955) en Juke Joint Girl kunnen bestempeld worden als boppin’ hillbilly en vroege rockabilly, en werden bij elkaar gebracht op de Cattle LP Hillbilly & Rockabilly Rarities (D, 1993) en een Boppin’ Hillbilly CD op Collector (NL, 1997). In 1995 schreef hij de hoesnotas voor de CD From The Hill To The Plains van de Duitse hillbilly band Captain Concho die op dat album zijn Tennessee en Uncle Sammy coverden. In 2007 publiceerde hij zijn autobiografie Snake Oil, Superstars And Me. Scott bereikte de gezegende leeftijd van 96 jaar en overleed aan de gevolgen van een auto ongeval op 10 augustus *** Op 8 oktober overleed de 77-jarige Larry Verne die in 1960 een nummer één scoorde met het novelty liedje Mr Custer. De op 8 februari 1936 geboren Larry Verne (echte naam: Larry Vern Erickson) werd “ontdekt” toen hij werkte aan de overkant van de straat waar de burelen van songsmeden/ componisten Al DeLory, Fred Darian en Joseph “Joe” Van Winkle, die het nummer schreven, gevestigd waren. Opvolger Mr Livingston haalde dat jaar nog de 75ste plaats, Abdul's Party haalde in 1961 niet meer de hitlijsten. Verne maakte een tiental singles en één LP alvorens uit onvrede met de muziekbiz te kappen, en werkte daarna 35 jaar als decorbouwer in Hollywood. Hij leed aan Alzheimer en had drie beroertes ***


Larry Verne, een man met vele persoonlijkheden...

Het overlijden van rockster Lou Reed op 27 oktober haalde alle journaals, maar nergens werd er bij verteld dat Lewis Allen Reed zoals hij echt heette zijn carrière al begon in de jaren ’50. De legende vertelt dat Reed in zijn hele leven één les gitaar kreeg en dat hij toen aandrong op de akkoorden van een nummer van Carl Perkins, feit is dat hij zijn opnamedebuut maakte in 1958 op een single van The Jades, Leave Her For Me/ So Blue. De 71-jarige Reed kreeg in mei een nieuwe lever ingeplant *** Overleden op 31 oktober: de 77-jarige bluesgitarist Bobby Parker, wiens grootste hit de 51ste plaats voor zijn Watch Your Step uit 1961 was, in Engeland gecoverd door Adam Faith. Parker leerde het vak bij Otis Williams & the Charms en Bo Diddley met wie hij op de Ed Sullivan Show kwam. Zijn solo debuut maakte hij in 1956 met Suggie Duggie Boogie Baby onder de naam Bobby Parks, begeleid door de band van Paul Wi!lliams, bekend van zijn Hucklebuck hit uit 1949. Twee andere singles vòòr Watch Your Step waren Blues Get Off My Shoulder/ You Got What It Takes (1958, de B-kant werd later opgenomen door Marv Johnson voor Motown met plots en geheel ten onrechte Berry Gordy vermeld als componist) en Foolish Love/ Stop By My House (1959). Na Watch Your Step bleef hij actief als bluesartiest *** Op 6 november overleed de 77-jarige Clyde Stacy, wiens grootste hit de 68ste plaats voor zijn So Young uit 1957 was. So Young (eerder al gedaan door The Clovers) was eigenlijk de B-kant van de debuutsingle van Clyde Stacy & the Nitecaps, Hoy Hoy, origineel opgenomen door Little Johnny Jones voor Atlantic in 1953 en pas nà Stacy gecoverd door The Collins Kids. Stacy werd geboren op een boerderij in Oklahoma maar groeide op in Lubbock, Texas en was naar verluidt de eerste artiest uit Lubbock die een hit scoorde, nog vòòr Buddy Holly, al was hij ondertussen al opnieuw verhuisd. Tussen zijn verdere singles zaten nog meer covers, onder meer van Dream Boy (Dickey Lee), Baby Shame (Little Willie Littlefield), Honky Tonk Hardwood Floor (Johnny Horton) en I Sure Do Love You Baby (Bobby Lee Trammell). In 1960 nam hij acht demo’s op met zijn toenmalige tourband The Four Flames, aangevuld met Vernon Sandusky (gitaar) en Big Al Downing (piano) van Bobby Poe’s Poe-Kats. Die opnames zouden pas in 1993 op de Clyde Stacy CD Pleasant Jamboree: There's Good Rockin' Tonight op Eagle Records (D) verschijnen, maar twee andere nummers opgenomen in 1961 met dezelfde muzikanten, Sittin' Down Crying en You're Satisfied, werden Stacy’s laatste single die uitkwam op Bobby Poe’s label Len Records, waarna hij zich toelegde op clubwerk. Stacy stapte in 1982 uit de muziek maar werd in 2011 overgehaald nog één keer te comebacken, in april op Viva Las Vegas en in mei op de 45ste Hemsby weekender waar hij werd begeleid door The Sureshots (GB) én zijn eigen jaren ’50 gitarist John D. Levan. Bear Family (D) verzamelde datzelfde jaar zijn rockendste materiaal op de Gonna Shake This Shack Tonight CD Hoy Hoy. Stacy crashte zijn auto in een vrachtwagen op Highway 69 in de buurt van Muskogee, Oklahoma.

Clyde Stacy toen en rechts in 2011 in Hemsby

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Elvis eindigde op de tweede plaats in de jaarlijkse Forbes Top 100 van meest verdienende dode beroemdheden met een “inkomen” van 55 miljoen dollar, waarmee hij de duimen moest legen voor zijn ex-schoonzoon Michael Jackson. Peanuts tekenaar Charles M. Schulz saat op drie, actrice Elizabeth Taylor (James Dean’s tegenspeelster in de film Giant) op vier, Marilyn Monroe op 6, en toch verrassend, Bettie Page op 9 ***De 66-jarige Tony Brown die als pianospeler in 1976 en 1977 live en in de studio voor Elvis werkte (hij is te horen op de in 1976 in Graceland opgenomen Jungle Room sessies) werd de cel in gegooid voor huiselijk geweld. Brown won vier Grammy awards, begon zijn carrière in 1965 als pianist voor JD Sumner & the Stamps, en verving van 1979 tot 1981 Glen D. Hardin als pianist bij Emmylou Harris’ Hot Band. Daarna werd hij studiomuzikant en toerde hij met onder meer Rosanne Cash *** Op 12 december te koop op een Britse veiling: Elvis’ platenspeler van tijdens zijn legerdienst in Duitsland, meer bepaald een Perpetuum Ebner Musical 5v Luxus. Elvis draaide plaatjes op de pick up tijdens feestjes in zijn appartement in het Hotel Grunewald en gebruikte de speaker als versterker voor zijn akoestische gitaar. Op die feestjes ging het meer dan een luidruchtig aan toe en in februari 1959 werd milicien Presley vriendelijk doch dringend verzocht een ander onderkomen te zoeken. Elvis gaf de platenspeler aan ene Ellen Marschhäuser uit Bad Nauheim die vader Vernon had geholpen met enkele vertalingen en als dank een paar keer door de Presleys werd uitgenodigd. Toen Marschhäuser met haar Britse verloofde Jim Jenkins naar Engeland verhuisde de platendraaier mee en werd hij gebruikt tot de naald het begaf. Pas toen Jenkins recent in de krant een foto van Elvis met een identieke pick-up zag herinnerde hij zich dat diezelfde pick-up nog bij hem op de zolder stond.

Dé pick-up!

Naar Boven

24 oktober 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Bands komen en gaan, en Nederland is weer een nieuwe rockabillyband rijker: Rude Ruby & the Gentle Giants bestaan uit Kim Steer van Pinxteren op contrabas en vocals, Roland van der Schoor (Two Lane Blacktop) op gitaar en vocals, en Maurice Meesters (Rhinestone Brothers) op drums en vocals. De band is druk bezig met het opbouwen van een repertoire van covers en eigen nummers, en de eerste boekingen zijn al binnen. Hou onze Be There© in de gaten! *** De Los Wild Ones documentaire over het Wild Records label zal vertoond worden op het International Documentary Film Festival dat loopt in Amsterdam van 20 november tot 1 december. Info: www.idfa.nl *** De tweede uitgave van het enige gedrukte Nederlandse rock ‘n’ roll magazine, The Jubop, is uit. Naast de vele verslagen van rock ‘n’ roll optredens en evenementen lezen we ook het laatste deel van de story van Eddie Bond, een artikel over Ritchie Valens en de vaste rubriek Repro’s Repress van Harold Hartogs. We halen het nog maar een keer aan: een pluspunt voor de look van het magazine waarbij de foto’s bij de verslagen even belangrijk zijn als de teksten, die overigens niet zo diep ingaan op de muziek en het repertoire van de bands die op zo’n evenement spelen. Meer info vind je op www.jubop.nl.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Alles komt terug: 46 jaar nadat ze in 1967 werden opgericht zijn The Wild Angels (GB) opnieuw bij elkaar in de bezetting Mitch Mitchell (bas + zang), Keith Read (gitaar), Wild Bob Burgos (drums) en ex-Matchbox Rusty Lipton (piano). Foot Tappin’ Records heeft een nieuwe CD op stapel getiteld The Wild Angels Ride Again *** Alles komt terug: Colbert Hamilton & the Nitros (GB) brengen met Love Or Glory Man hun eerste album in bijna 20 jaar uit in de bezetting John O’Malley (gitaar, zie Mark Keeley’s Good Rockin’ Tonight), JJ King (Bas) en Guy Shalom (drums). Op het album dat verschijnt op O’Malley’s eigen label staan onder meer rock ‘n’ roll covers van Rehab (Amy Winehouse) en Livin’ La Vida Loca (Ricky Martin). Hun vorige album was Wild At Heart uit 1994 *** Alles komt terug maar alles gaat ook voorbij: na 22 jaar splitten The Rock Island Rebels (GB). Ze spelen hun laatste concert op 23 november.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

De 80-jarige Little Richard meldt dat hij recent thuis een hartaanval had: volgens zijn artsen voelde zijn arm slaperig aan en nam hij een lichte dosis aspirine, wat wellicht zijn leven redde, volgens Little Richard niet zonder reden: "Jezus heeft iets voor me in petto. Hij bracht me hierdoor" *** Zoals elk jaar werden de genomineerden voor de Rock 'n' Roll Hall Of Fame bekendgemaakt, en zoals elk jaar vinden we er slechts één echte rock ‘n’ roll artiest in terug, namelijk Link Wray. Of hij het kan winnen van de LL Cool J’s en Nirvana’s dezer wereld weten we in december *** De US Postal Service bracht een postzegel uit van Ray Charles die (in tegenstelling tot Ray Charles zelf) het licht zag op 23 september, wat zijn 83ste verjaardag zou zijn geweest *** Manhattan Avenue ter hoogte van McKibben Street in Williamsburg, Brooklyn wordt herdoopt in Doc Pomus Place als eerbetoon aan de in 1991 overleden schrijver van songs als (we noemen willekeurig) Viva Las Vegas, Surrender, Save The Last Dance For Me, Boogie Woogie Country Girl, Suspicion en Turn Me Loose*** Ook The Delicates kregen begin oktober hun eigen straat in Belleville, New Jersey, waar een stuk van Union Avenue herdoopt werd in Delicates Drive. Daarnaast kregen ze in de plaatselijke highschool hun eigen plaquette naast die van Connie Francis en werd een auditorium naar hen vernoemd. Denise Ferri woonde op Union Avenue waar haar ouders de Lou’s Deli uitbaatten, waar het meisjestrio de inspiratie vond voor hun naam. De groep werd in 1958 opgericht door Denise Ferri, Arleen Lanzotti Gonnella en Peggy Santiglia die toen alle drie op de Belleville High School zaten. Hun debuutsingle. Johnny Bunny/ My First Date kwam uit in 1958 en ze brachten tot 1961 minstens 9 singles uit (op Little Boy Of Mine werden ze begeleid door The Cleftones), zongen achtergrondvocalen in voor Frankie Lymon (I Put The Bomp), Connie Francis en Neil Sedaka, waren zien op American Bandstand en Alan Freed’s Big Beat, openden regelmatig voor Connie Francis, en toerden in 1961/62 met Clay Cole’s Twistorama show waarin ze The Ronettes vervingen. Ze treden nog steeds (of opnieuw?) op in de originele triobezetting.




The Delicates toen... en The Delicates in 2008

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 4 september overleed de op 15 juni 1943 geboren Kenneth P. “Kenny” Whiteside, sinds midden jaren ’90 lid van The Cleftones, de doo-wop groep bekendst van Heart And Soul uit 1961 en 12 jaar later op de soundtrack van de film American Graffiti. The Cleftones bestaan anno nu nog steeds onder leiding van originele leadzanger Herb Cox. Whiteside, te horen op hun live-CD Live Today uit 2002, streed sinds een jaar tegen kanker *** Op 10 september overleed Stan Robinson die in 1959 een bescheiden hitje scoorde met Boom A Dip Dip. In 1963 dook hij op in The Appalachians die in 1963 de hitparade haalden met hun Bony Moronie cover. Hij opende voor Bill Haley en Sam Cooke voor hij de brui gaf aan de muziek en enerzijds vertegenwoordiger in de kledingindustrie en anderzijds semi-professioneel footballspeler werd. Voor wie iets kent van hedendaagse rock: hij is de vader van Chris en Rich Robinson van The Black Crowes, die opgroeiden met de platencollectie van hun vader die hen tegelijkertijd afraadde in de muziek te gaan. “Ik ging er niet mee akkoord omdat het zo’n hard leven is”, aldus Stan in een interview in 1991. “Toen het duidelijk werd dat ze goed en vastbesloten waren steunde ik hen, maar ik had toch liever gehad dat ze arts of advocaat waren geworden” *** Op 26 september overleed studiogitarist en manusje-van-alles Billy Mure op 97-jarige leeftijd. Mure leerde arrangeren toen hij tijdens de tweede wereldoorlog bij de muziekkapel van de luchtmacht speelde en ging in 1947 voor de radio werken. Mure speelde mee op nummers als Paul Anka's Diana, Frankie Laine’s Rawhide, Brian Hyland’s Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini en Bobby Darin's Splish Splash, was producer van Ray Peterson's Tell Laura I Love Her en Bobby Freeman’s Do You Want To Dance, en scoorde zelf in 1959 een niet-rock ‘n’ roll hitje met A String Of Trumpets van zijn band The Trumpeteers. Hij nam enkele door gitaarliefhebbers fel gesmaakte LP’s op waarop hij multitracksgewijs te keer gaat in je ware Les Paul stijl als Super-Sonic Guitars In Hi-Fi (1957) en Fireworks (1957) en begaf zich met de LP Bandstand Record Hop (1959) nog eventjes op het rock ‘n’ roll pad, waarna hij zich steeds meer toelegde op easy listening platen die op zowat elke trend inspeelden als Hawaiian Percussion (1961) en Teen Bossa Nova (1963), goedkope budget coveralbums (Songs Of Hank Williams uit 1967) en kinderplaten. Mure was nog steeds actief als ragtime banjospeler ***

Billy Mure toen en rechts Mure recenter

Eén voor één vallen alle steunpilaren van de Sun sound weg: op 18 oktober overleed Roland Janes op 80-jarige leeftijd aan een hartaanval. Janes was gitarist van Billy Lee Riley (en dus één van diens Little Green Men!) en toen Riley op 15 juni 1956 een contract kreeg bij Sun Records werd Janes gelijktijdig aangenomen als studiogitarist. Tot 1959 speelde hij voor Sun op meer dan 150 nummers van onder meer Billy Riley (Red Hot, Flying Saucers Rock ‘n’ Roll), Jerry Lee Lewis (Whole Lotta Shakin’ Goin’ On), Charlie Rich, Hayden Thompson, Ed Bruce, Ray Scott en Luke McDaniel, en hij was samen met Jimmy Van Eaton zowat de belangrijkste studiomuzikant bij Sun en dus ook een van de architecten van de Sun sound. Hij bediende het mengpaneel bij I’m Getting Better All The Time (Barbara Pittman, 1957, Jack Clement was boos omdat Janes was vergeten op de echo knop te drukken), en zelf nam hij vijf nummers op voor Sun die pas in 1987 voor het eerst uitkwamen. Wél verscheen in 1959 zijn instrumentale single Patriotic Guitar/ Guitarville op Judd Records. Eind 1959 stapte Janes samen met Billy Lee Riley op bij Sun. Daarna is hij altijd in Memphis aan de slag gebleven als producer, onder meer voor Sam Phillips’s latere studios.Janes kreeg enkele weken geleden een hartaanval die misschien niet onverwacht kwam (hij kampte al een aantal jaren met overgewicht), maar in het ziekenhuis ontdekten de artsen dat drie slagaders voor 99 % geblokkeerd waren en hij dus een driedubbele bypass nodig had. In het ziekenhuis kreeg hij een beroerte die hem fataal werd.


Roland Janes op gitaar bij Jerry Lee Lewis

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Twee keer in de voetsporen van haar vader: Lisa Marie Presley trad op 21 september in het kader van haar Storm & Grace tournee op in het Levitt Shell openluchttheater in Overton Park in Memphis dat op 30 juli 1954 toen Elvis er optrad nog de Overton Shell heette, en de dag nadien nam ze net als haar vader in 1976 op in de Jungle Room in Graceland *** Op 12 september overleed William A. Graham, in 1969 regisseur van Elvis’ laatste film Change Of Habit en verantwoordelijk voor het feit dat in die film Elvis zijn haar niet achteruit maar opzij kamde: "Aangezien Elvis een arts speelde vond ik zijn haar niet geschikt. Ik stelde hem voor zijn snit wat te veranderen en hij zei dat hij daarvoor open stond. Uiteindelijk wasten we het vet uit zijn haar en dat was best revolutionair. Elvis vond dat hij er prima mee stond”. Graham regisseerde ook enkele episodes van Batman en The X-Files, en de TV-films The Last Days Of Frank And Jesse James (1986, met Johnny Cash als Frank James) en Elvis And The Colonel: The Untold Story (1993, met Rob Youngblood als Elvis en Beau Bridges als Colonel Parker). Hij werd in 2002 geïnterviewd in de DVD docu The Definitive Elvis: The Hollywood Years Part II: 1962-1969. Graham overleed op 87-jarige leeftijd aan een longontsteking ***Ook dood: Elvis’ stiefmoeder Davada “Dee” Elliot Stanley, overleden op 29 september en niet bepaald de populairste der aangetrouwde Presleys. Na de dood van Elvis’ moeder in 1958 drong ze zich eerst aan Elvis op, maar toen dat geen verf pakte zette de op dat moment al gehuwde Dee haar zinnen op Elvis’ vader. Vernon huwde Dee op 3 juli 1960, met Elvis als opvallende afwezige. De scheiding volgde in 1974. Na de dood van Elvis en Vernon beweerde Dee dat Elvis en zijn moeder een seksuele relatie hadden, Elvis een homoseksuele relatie had met acteur Nick Adam, en dat zijzelf een miskraam kreeg omdat Vernon woedend was omdat hij vreesde dat zijn vrouw door zijn eigen zoon was zwanger gemaakt… *** Op 1 oktober overleed Margaret Ann Williams die eind 1969 Cissy Houston verving bij The Sweet Inspirations, te zien was in de docu Elvis: That's The Way It Is, en halfweg 1971 plotsklaps verdween toen Elvis optrad in Lake Tahoe *** Vallen er nog Elvisboeken te schrijven die Elvis vanuit een nieuwe hoek kunnen benaderen? Jawel: Elvis Before Elvis van Adrian Keller behandelt Elvis toen hij 13 maanden lang als vrachtwagenchauffeur voor Crown Electric werkte. Keller werkte eind jaren ’80 zelf 16 maanden voor Tip’s Electric, het bedrijf dat James Tipler oprichtte nadat Crown Electric was opgedoekt, en vroeg hem in die periode de kleren van het lijf over alles wat hij zich nog herinnerde van de toekomstige King.

Naar Boven

11 oktober 2013
MARVIN RAINWATER: RIP 17-09-13

Marvin Rainwater in de jaren '50...

In de schaduw van het overlijden van de veel bekendere Mac Curtis maar zeker het vermelden waard: het verscheiden van Marvin Rainwater op 17 september. Rainwater’s grootste hit is volgens de muziekencyclopedieën de countrypop ballade Gonna Find Me A Bluebird (nummer 18 in 1957), maar wij herinneren ons vooral zijn wilde en soms vaak wat bizarre rockabilly opnames als Hot And Cold (1956) en Boo Hoo (1961, met Link Wray op gitaar).
Marvin Percy Karlton Rainwater, zoals ie volledig heette, werd geboren op 2 juli 1925 met een kwart Cherokee bloed in de aderen, iets wat hij later zou gebruiken als imago en in songs over indianen als Half Breed en The Pale Faced Indian. Eigenlijk wou hij piano leren, maar daaraan kwam een einde toen hij bij een werkongeval het topje van zijn rechterduim kwijtspeelde, wat hem er niet van weerhield gitaar te spelen. Samen met gitarist Roy Clark nam hij demos op voor Star Records, en uiteindelijk sleepte hij een contract met MGM in de wacht die in 1955 zijn debuutsingle Tennessee Hound Dog Yodel/ Tea Bag Romeo uitbrachten. Popzangeres Teresa Brewer scoorde een hit met zijn I Gotta Go Get My Baby, zelf scoorde hij naast Gonna Find Me A Bluebird met The Majesty Of Love (1957, een duet met Connie Francis) en haalde hij in Engeland zelfs drie weken de top van de hitparade met Whole Lotta Woman (1958). Nadat hij problemen kreeg met zijn stembanden werd zijn MGM contract in 1960 niet hernieuwd en nam hij nog sporadisch op voor labels als Warwick (GB), United Artists, Warner Bros, Sonet en zijn eigen Brave label. In de jaren ’70 overwon hij keelkanker, en op zijn oude dag werd hij in Europa gerecupereerd als rockabilly pionier: in 2009 trad hij nog op in Hemsby. Rainwater overleed op 88-jarige leeftijd na een kort ziekbed.


...en in 2006 met The Hot Rocks (F)

Naar Boven

11 oktober 2013
DOO-WOP NEEMT AFSCHEID VAN BOBBY MANSFIELD


Bobby Mansfield tweede van rechts bij The Wrens in 1955...

Op 15 september overleed Bobby Mansfield, leadzanger van The Wrens, een doo-wop groep uit de Bronx die nooit een echte hit scoorde maar wel een klein beetje beroemd werd omdat de Britse revivalgroep Darts van hun Come Back My Love in 1978 wél een dikke hit maakte, ook bij ons in Nederland.
The Wrens werden al in 1950 opgericht en de toen 15-jarige tenor Bobby Mansfield kwam er ergens rond 1952 bij. Ze versierden een contract bij het Rama label van George Goldner en namen op 21 november 1954 vier nummers op waaronder het door Mansfield geschreven Come Back My Love, dat in januari 1955 verscheen als hun tweede single. Het werd een lokale hit die zelfs gecoverd werd door een andere groep, The Cardinals. Rama zou in totaal 10 singles uitbrengen van The Wrens, maar een echte doorbraak wisten ze nooit te forceren, Mansfield stapte begin 1956 op om bij de luchtmacht te gaan, en de groep viel uit elkaar. Mansfield organiseerde in 1986 een Wrens reünie, en in 1992 nam hij twee solo kantjes op voor Classic Artists (Why Can't You/ I'm Just The Kind Of Guy) die werden overgedubd door The Calvanes en uitgebracht onder de naam The Wrens. Daarnaast zong hij ook bij de Morrisania Revue die verschillende zangers en zangeressen uit de Bronx bij elkaar bracht en ook Lillian Leach in de gelederen had. Mansfield overleed in de Bronx op 76-jarige leeftijd.


...en bovenaan bij een recentere incarnatie van The Wrens

Naar Boven

11 oktober 2013
KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


The Blue Grass Boogiemen

Binnenkort verschijnt Delivering The Grass, na drie Hillbilly Boogiemen albums het inmiddels vierde Blue Grass Boogiemen album, en we schrijven binnenkort omdat ons niet duidelijk is wanneer de CD release party juist plaatsvindt. Volgens de info verstrekt door Excelsior vindt die heuglijke gebeurtenis plaats op 26 oktober in Tivoli in Utrecht, maar op de Boogiemen webstek staat dat het feest is uitgesteld tot 21 december, alleen staat daar dan weer niet vermeld waar, en ook de website van Tivoli biedt geen soelaas. Wil u er zeker bij zijn, hou www.excelsior-recordings.com en www.hillbmen.home.xs4all.nl in de gaten. Wij mochten Delivering The Grass al voorbeluisteren en het oordeel leest u in onze recensies *** Het is niet onze taak om hier individuele evenementen aan te kondigen, maar af en toe maken we graag een uitzondering op die regel. Ooit gehoord van Kees Berkelmans? Wij evenmin, maar de in 1963 geboren amateurzanger (ooit nog in het rock ‘n’ roll bandje KC & the Rebels) heeft sinds j?áren de jongensdroom om een keer de nummers van Elvis te vertolken in een eigen concert met een big band, en wie zijn wij dan om hem hierin niet te steunen. Na één jaar voorbereiden en repeteren wordt het idee vervuld op vrijdag 18 en zaterdag 19 oktober in het Jacob-Roelandslyceum in Boxtel, waar Kees geruggesteund zal worden door 25 muzikanten, inclusief pauken, viool, piano, keyboard, blazers, gitaren, vier achtergrondzangeressen die ook solos zingen en een vriend die ondermeer nummers van Fats Domino, Jerry Lee Lewis en Otis Redding zal uitvoeren. Omwille van de productiekosten wordt de vier uur durende show compleet in jaren ’60 stijl twee keer opgevoerd. Denk erom: je krijgt niet elke dag de kans om een rock ‘n’ roll show met big band te zien! Info en kaartjes bestellen: www.rememberthesixties.nl.

Repeteren geblazen voor Kees Berkelmans!

Naar Boven

22 september 2013
MAC CURTIS: RIP 16-09-2013


Mac Curtis in den beginne en rechts wat jaartjes later...

One star staat Texas mist een verdere rockabilly-zoon: Mac Curtis. Zijn regionale evenknieën Sonny Fisher, Buddy Holly, Ronnie Dawson, Gene Simmons, Sid King en anderen zijn hem reeds voorgegaan in de rockabilly heaven of fame.
Op 16 januari 1939 geboren in Fort Worth, Texas als Wesley Erwin Curtis Jr. In 1954 verhuisde hij met zijn grootouders, bij wie hij opgroeide, naar Weatherford, waar hij tot aan zijn overlijden op 16 september 2013 zou blijven wonen. In 1955 richtte hij met zijn twee klasmaten Jim Galbraith en diens broer Ken het trio The Country Cats op. Aanvankelijk alleen country totdat Mac in aanraking kwam met rhythm & blues van Piano Red en via Big D. Jamboree met de rockabilly van Elvis. Het Was DJ Big Jim Randolph die hen een contract met King Records bezorgde. The Country Cats namen op 1 april 1956 in Jim Becks‘ studio hun eerste sessie op. Dat resulteerde op 12 mei 1956 in de debuutsingle If I Had Me A Woman. Typische locale slang, want bij navraag bij Amerikanen en Engelsen, klinkt hen deze titel vreemd in de oren. Hun lijfsong Granddaddy’s Rockin‘ zou op de tweede single verschijnen. Na de twee singles werden de gebroeders Galbraith vervangen door gitarist Bill Hudson en bassist Kenny Cobb. Alan Freed nodigde Mac solo uit voor de Christmas Rock ‘n‘ Roll Revue in het Brooklyn Paramount Theater. Daar stond hij op de bill naast klinkende namen als The Moonglows, Shirley & Lee, The Cadillacs, Screamin' Jay Hawkins, Jesse Belvin en Teddy Randazzo. In 1957 zou Mac zijn schooltas verruilen voor een bak vol platen en een microfoon als diskjockey, aanvankelijk voor KZEE, maar eind dat jaar in Seoul, Korea. Nevenbij verblijdde hij ver van huis de in Korea gestationeerde gi’s door met een soldaten-countryband op te treden en zelfs een tweede plaats te behalen bij de All-Army Talent Contest in 1959. Bij zijn terugkeer in de USA ging hij in de zuidelijke staten verder als diskjockey. Niettemin vond de man ook nog tijd om platen op te nemen, Come Back Baby voor Felsted in 1960 en o.a. Singing The Blues voor Le Cam Records in 1962. In datzelfde jaar vereerde hij eveneens Dot Records met een single: Dance Here By Me/ You’re The One. Via obscure labels als Limelight, Shalimar, Maridene, Tower kwam hij in 1968 bij het fameuze Epic Records terecht. The Sunshine Man zou zijn eerste en enige grote hit worden: no. 35 in de country album charts. In 1972 vervoegde hij zich bij Ronnie Weiser’s Rollin‘ Rock label in Van Nuys, Californië. Hij zou er in de jaren 1972-1978 zes singles (Van Ducktail via de schitterende single Grandaddy’s Rockin‘/ You Oughta See Grandma Rock (Skeets McDonald cover) tot stalgenoot Gene Vincent’s Pistol Packin‘ Mama) en drie albums, waaronder het befaamde Ruffabilly, opnemen. Na country singles op Ranwood was het in de revival jaren weer tijd voor rock ‘n’ roll, ditmaal voor het Britse Hot Rock Records en Rebel Records in Finland, verschenen op Mac Records uit België. In 1977 kwam Mac voor het eerst naar Europa en maakte een Britse tournee, samen met stalgenoot Ray Campi, onder de titel The Original Rollin‘ Rock Tour. Er zouden nog diverse tournees volgen. Tien jaar later verscheen de LP Granddaddy’s Rockin‘ op Kay Records met alle singles van King Records. In 1988 nam hij dan nieuw materiaal op in Japan voor het Jappin‘ ‘n‘ Rockin‘ label, samen met de Rimshots, en dat resulteerde in het album Rockabilly Ready. Deze is inmiddels ook op CD verschenen. In 1991 verscheen dan de eerste CD van de Texaan met alle 50’s opnames: Blue Jean Heart op het fameuze Charly Records. Vier jaar later was het de beurt aan de Rollin‘ Rock opnames: The Rollin' Rock & Rebel Singles op het Zwitserse Rollin‘ Rock label. In 2002 is er nog een speelfilm verschenen met Mac in de hoofdrol en vol rockabilly: Don’t Let Go. Als erkenning voor zijn verdiensten voor de rockabilly is Mac opgenomen in de Rockabilly Hall Of Fame.
Als gevolg van een auto-ongeluk is hij op 16 september j.l. van ons heengegaan.

Naar Boven

15 september 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Hoed u voor jive: Jiving Walter en Anne-Mie zijn op pad...

Mogen we voor één keer beginnen met nieuws uit eigen huis? Omdat Jiving Walter al geruime tijd fijne stukjes schrijft over zijn rock ‘n’ roll avonturen, heeft de voltallige Boppin’ Around raad van bestuur besloten hem officieel te benoemen tot redacteur. Niet dat daar enige vergoeding aan vasthangt J, ’t is puur een blijk van waardering van onze kant. Jiving Walter (B) is gespecialiseerd in jive en aanverwanten, gaat al meer dan dertig jaar met zijn echtgenote Anne-Mie naar rock ‘n’ roll concerten, weet dus waarover hij schrijft, en koppelt zijn liefde voor rock ‘n’ roll aan een even grote liefde voor taal. Welkom in de club, Walter, en we kijken je toekomstige stukjes met plezier tegemoet! *** Wat dat betreft: we kunnen altijd extra schrijftalent gebruiken, dus wie zich geroepen voelt... *** Het is weinigen gegeven en zeker niet veel Nederlandse groepen, dus felicitaties aan Batmobile die hun dertigste verjaardag vieren. Meefeesten kan op zaterdag 21 september in Charlie’s Place in Rijsbergen, waar live opnames zullen worden gemaakt *** Nog een verjaardag, zeg maar een jubileum: 50 jaar Cliff & the Shadows meeting! De Nederlandse Cliff Richard Fan meeting is ontstaan in 1963 toen Drs. Anton Husmann Jr. als president van de Amsterdamse Cliff Richard Fanclub Dynamite de eerste bijeenkomst voor Cliff fans organiseerde in Amstelveen. Deze bijeenkomsten werden tot en met 1980 voortgezet met een prominente rol voor Harry de Louw, in 1981 nam Ton Verhagen in Tilburg het stokje over en bouwde hij het evenement uit tot de Cliff & the Shadows Fan Meeting. Van 2000 tot 2012 was Joop Moen de organisator, aanvankelijk met Ben van Zon, later samen met zijn vrouw Jolanda tot die in 2010 overleed. Na het plotse overlijden van Joop Moen in 2012 besloot Ferry Sijben de fan meetings voort te zetten. Op 12 oktober vindt in Berkel Enschot de 55ste editie plaats, uiteraard onder auspiciën van ambassadeur Brian Licorice Locking *** Harry Spies laat zijn fans weten dat ie vanaf heden elke dinsdag twee uur zijn Harry Spies Express doet op Midland FM live radio 105.6 of 106.3, ook te beluisteren via je PC op www.midlandfm.nl/live met van 21 tot 22 uur nederpop van de lage landen uit de jaren ’50, ’60 en ’70, en van 22 tot 23 uur de Rock Around The Clock party met rock ’n’ roll, rockabilly, surf, tieneridolen, instro, beat, country, blues en alle andere muziekjes die Harry goed vindt *** Alles komt terug: Gilbert Gielis kondigt een Lost Boys reünie aan op 25 januari 2014 in de Groene Engel te Oss *** Woensdag 11 september ging het in De Wereld Draait Door onder meer over surfmuziek, naar aanleiding van het North Sea Surf Festival in de Melkweg in Amsterdam: enkele seconden vintage clips van bands als The Chantays passeerden de revue, David Andriese alias Dandy Dave van The Apemen (en Dave Mellaart alias Dave von Raven van beatgroep The Kik) mochten een singletje draaien op een draagbare pick up, en The Phantom Four speeelden live het nummer Morgana. Er mocht wat ons betreft wat dieper en uitgebreider op het onderwerp ingegaan, maar gezien het miljoenenpubliek van DWDD mogen wij verhopen dat er toch wat surffans zijn bijgewonnen, en da’s een goeie zaak *** Dansen Met Travolta, de Belgische film waarin onze redacteur Henri Smeets figureerde, is nu te koop op DVD via www.bol.com (edit 18 sept.: als onderdeel van de kortfilm Selected Shorts #13: De Beste Vlaamse Kortfilms Van 2010) Wie goed kijkt naar onderstaande shot merkt iets vreemds op: de scene speelt zich voor Henri’s neus af maar hij kijkt naar ‘iets’ anders (lang leve de figuranten in close up). Dat zit zo: de hoofdrolspeelster (het meisje waarvan je het roosje ziet) kwam voorlangs voorbij rennen, en aangezien Henri op zijn gezegende leeftijd wat trager geworden is, keek hij nog naar rechts voordat hij in de volgende scene met een vertraging van drie seconden mooi netjes naar het groepje meisjes keek. De regisseuse kon het er niet meer uitknippen en de ‘goof‘ (onjuistheid in een film) was een feit *** Ja, onze Henri is altijd een dwarsligger geweest...


Onze Rockin' Henri wordt filmster!

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWSKORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Jean Colling...

Zijn linkeroog kwijt: Jean Colling, drummer van Lawen Stark & the Slide Boppers. Colling was met zijn kinderen aan het spelen op het strand toen een koord losschoot van een kindersurfboard en de knoop waarmee die koord was bevestigd in zijn oog werd geprojecteerd. Voorlopig gaat hij Johnny Kidd & the Pirates-gewijs met een ooglapje door het leven, de artsen beslissen later of het oog definitief verwijderd zal worden of niet. Colling bezweert ons dat hij er alles aan zal doen om te kunnen blijven drummen *** Allemaal samen: Piet Piraat! *** Nicholas Black van Nicky Black & the Mystery Strings en The Be-Bop’s kondigt aan te stoppen met zingen om zich “de komende maanden en jaren bezig te houden met zoveel andere zaken”. Een aantal van de lopende concerten zijn afgelast, een aantal verplichtingen komt hij nog na. The Be-Bop’s van hun kant zijn met spoed op zoek naar een nieuwe zanger-ritmegitarist en willen ook een nieuw project opstarten *** Het is weinigen gegeven en zeker niet veel Belgische groepen, dus felicitaties aan Shadows tribute band GuitarSyndicate die hun dertigste verjaardag vieren. Alle groepsleden speelden daarenboven in de sixties al in amateurbandjes! Meefeesten kan op zaterdag 26 oktober in Zaal Forum in Schoten, waar ze ook hun eigen Cliff Richard genaamd Ritchie Paris zullen meebrengen *** Er zijn niet veel Nederlandstalige rock ‘n’ roll sites, dus als er eentje bij komt zijn wij blij: www.rockhotrods.com wordt gemaakt door de sympathieke mensen van het uitstekende magazine Back To The Roots. Als we eens zonder nieuws zitten, weten we waar we moeten zijn J *** Dicht: het Ace Café in Rumst. Ace ace Chris Van De Voorde is een nieuwe Ace aan het bouwen op een nieuwe locatie in de buurt. Wie niet zonder zijn wekelijkse live fix kan, kan terecht in het Ace Café aan de Liessel 6 in Geel, uitgebaat door de broer van Chris.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Paul Shane in Hi-De-Hi....

Jan “Jantje Bluecap” van Parijs meldt ons het overlijden op 16 mei van acteur Paul Shane, beroemd geworden als de teddy boy-achtige camp host Ted Bovis in de BBC comedy serie Hi-De-Hi, die negen seizoenen lang liep van 1980 tot 1988. Hi-De-Hi was gesitueerd in 1959-1960 in het Hemsby-achtige fictieve vakantiepark Maplins. Shane zong het titelthema dat in 1981 als Hi-De-Hi (Holiday Rock) ook op single verscheen: Shane haalde er zelfs Top Of The Pops mee. Na Hi-De-Hi was hij te zien in de comedy serie You Rang M’Lord. Shane werd 72 jaar *** De 83-jarige Rolf Harris (Tie Me Kangaroo Down Sport, 1960) werd op 29 augustus door Scotland Yard officieel in beschuldiging gesteld van negen aanrandingen en vier gevallen van het maken van onzedelijke foto’s van kinderen. Harris werd voor het eerst voorgeleid in november 2012 en is de vierde persoon die wordt gearresteerd in een zaak van misbruik van minderjarigen bij de BBC. Een woordvoerder van de politie zei dat het gaat om zaken die voorvielen tussen 1980 en 1986 bij twee tieners die toen 14 en 15 jaar waren. Harris verschijnt op 23 september voor de rechtbank *** 54 jaar na zijn debuut-LP, eenvoudigweg getiteld Cliff, brengt Cliff Richard op 11 november zijn 100ste album uit, The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook, met 14 covers van rock ‘n’ roll klassiekers + de gloednieuwe ballad One More Sunny Day. Voorbeluistering op www.cliffrichard.org doet ons concluderen dat het geheel misschien niet onverwacht heel poppy klinkt. In een intussen zeven decades omspannende carrière bracht Sir Cliff officieel 46 studio albums, zeven soundtracks, 35 compilaties en 11 live albums uit, plus ruw geschat 7000 niet-officiële budget CD’s. Van het nieuwe album verschijnt Cliff’s cover van Rip It Up als zijn 140ste single *** En van oud talent naar gloednieuw talent: het is uitkijken geblazen naar First Date, het debuut van de nieuwste Britse sensatie Dainie Jane, amper zestien maar gezegend met een stem als Lavern Baker en Ruth Brown. First Date werd opgenomen in de vintage studio van Pat “Sugar Ray” Reyford en verscheen op Sugarbeat Records, naar wij aannemen Sugar Ray’s eigen label. Er zou ook een vinyl single uitkomen *** Nog meer nieuwe Britse CD’s: Enjoy Yourself van The Downtown Daddyo’s, We’re Gonna Ball Tonight van Oo-Bop-Sh’Bam, Crash Landing van Scarlett Rae & the Cherry Reds, en Joker Royale van The Revolutionaires *** Alles komt terug: The Wild Angels (GB) zijn opnieuw samen 46 jaar nadat de band in 1967 werd opgericht. De nieuwe bezetting bestaat uit Mitch Mitchell (bas), Keith Read (gitaar), Wild Bob Burgos (drums) en ex-Matchbox Rusty Lipton (piano). Er komt een nieuwe CD op Foot Tapping getiteld The Wild Angels Ride Again.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

De Noorse Chuck Berry verzamelaar Morten Reff heeft deel vier uit van zijn ultieme Berry encyclopedie: The Chuck Berry International Directory Volume 4 gaat op 546 pagina’s verder met het alfabetisch oplijsten van Berry covers (in Volume 3 stonden er al meer dan 4500), inventariseert meer dan 900 Chuck Berry soundalike records, en wijdt aparte hoofdstukken aan karaoke releases en Chuck Berry songs in computergames, naast meer dan 100 pagina’s aanvullingen op de eerste drie delen... *** Nog meer voor de boekenplank is de tweede editie van Girl Groups: Fabulous Females Who Rocked the World door John Clemente, met 623 pagina’s meer dan dubbel zo dik als de originele uitgave uit 2000. Het boek inventariseert meer dan 70 female vocal groups uit de jaren ’50 en ’60 (met uitlopers tot de jaren ’80) met een bio, foto’s, een chronologie van de groepsleden en een discografie, gebaseerd op interviews met meer dan 140 zangeressen *** 14,9 miljoen dollar te veel? Dan kan u het huis in Peterborough, Ontario kopen waar Ronnie Hawkins al meer dan 40 jaar woont. De gigantische ranch die door de rock ‘n’ roll pionier Hawkstone Manor werd gedoopt heeft negen slaapkamers, zes badkamers, een gastenverblijf, een gazon zo groot dat een John Deere tractor de hele zomer werk heeft om het zaakje een beetje bij te houden, staat op 67 hectare grond en heeft een kilometer strand aan Stoney Lake. De 78-jarige Hawkins wil verhuizen om dichter bij de familie van zijn vrouw én bij hospitalen te gaan wonen. Naar wij vernamen is er al een bod binnen uit Nederland! *** Little Richard is er intussen 80 en verklaarde in een interview met het Amerikaanse rockblad Rolling Stone dat hij “ het gevoel begint te krijgen dat het op is, omdat ik geen zin meer heb om nog iets te doen”. In juni 2012 werd hij ziek tijdens een show in het Howard Theatre in Washington en zakte hij op het podium bijna in elkaar, in maart trad hij nog op op Viva Las Vegas, wat dus misschien zijn allerlaatste concert is geweest. Richard heeft gezondheidsproblemen en brengt zijn tijd door op zijn landgoed in Tennessee, waar hij naar verluidt zijn dagen slijt met bidden en het ontwerpen van kledij *** Voor diehard Hank Thompson fans gaat Bear Family (D) verder met het inventariseren van ‘s mans omvangrijke output, en The Pathways Of My Life pikt de draad op in 1966 om op 8 CD’s al zijn post-Capitol opnames voor Warner Brothers, Dot, ABC, Churchill en MCA/ Dot tot 1986 bij elkaar te brengen, in totaal goed voor 264 tracks (meer dan 11 uur muziek!) en een hardcover boek van 128 pagina’s.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)


Roy Brown bij een model van zijn Edsel in de jaren '50 (boven) en Roy Brown
bij een Edsel in 1998! (onder)


Het nieuws bereikte ons rijkelijk laat (onze eigen auto is namelijk niet zo snel), maar op 24 februari overleed de 96-jarige Roy Abbott Brown Jr., de ontwerper van de legendarische Ford Edsel. Legendarisch, zeker, maar ook berucht, want de auto die in 1958 op de markt kwam en genoemd was naar Edsel Ford, de enige zoon van Henry Ford, was zelfs voor zijn eigen tijd futuristisch, doch het publiek lustte hem niet: het verticale rooster vooraan werd vergeleken met een toiletbril, terwijl nieuwigheden als het schakelen met drukknopen en de “zwevende” snelheidsmeter verschillende beginnersziekten hadden. De Edsel leek té luxueus voor de tijdsgeest en Ford slaagde er niet in met de auto te mikken op specifieke doelgroepen. De productie werd reeds eind 1959 stopgezet, nauwelijks de helft van de 200.000 voorziene wagens raakte verkocht, Ford keek aan tegen een verlies van honderden miljoenen dollars, en Brown werd overgeplaatst naar Engeland waar hij meewerkte aan het ontwerp van Europese Ford modellen als de Cortina. Midden jaren ’60 mocht hij terug naar de States waar hij tot 1974 bij Ford werkte. Hij bleef zijn Edsel steeds verdedigen en reed er zelf mee tot hij al in de 90 was *** Op 16 juli overleed de op 10 april 1931 geboren Dale Brooks, wiens eind jaren ’50 begin jaren ’60 opgenomen Ambridge Boogie in 1980 op de White Label LP The Cozy Label stond en ook op enkele andere compilaties opdook. Brroks was zowat zijn hele leven country radio DJ, bezat enkele radiostations, en speelde tegelijkertijd wel altijd in een band. Zelfs een motorongeval in 1979 waarbij hij zijn linker voorarm verloor kon hem niet stoppen: Brooks ontdekte al snel dat hij met één arm nog prima kon trompet én keyboard spelen, en hij liet een keyboard bouwen waarmee hij de bewegingen van de linkerhand kon uitvoeren met voetpedaaltjes. Hij werd weleens de eenarmige one man band genoemd, al vinden wij die titel overdreven als het om een keyboard gaat: daaruit kan je namelijk àlles halen. Brooks nam op voor Cozy, Skyline en Sterling, en in recentere tijden voor NBT Records. Daarnaast schreef hij ook enkele romans. In september 2004 stond hij op de cover van het Zweedse blad American Music Magazine.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)


Linda Ronstadt in 1978 en op de rechterfoto Linda Ronstadt nu

Linda Ronstadt kondigt aan dat ze acht maanden geleden werd gediagnoseerd met Parkinson en niet meer kan zingen. Rondstadt is nu 67 jaar en dient zich op krukken en in een rolstoel te verplaatsen. De link met rock ‘n’ roll? Haar prima Chuck Berry cover Back In The USA die in 1978 de 16de plaats haalde in de Billboard 100 singles hitparade (in 1987 zong ze het nummer met Berry en Keith Richards in de Chuck Berry concertfilm Hail Hail Rock’n’ Roll). In 1977 scoorde ze hits met haar rock covers van Buddy Holly’s It’s So Easy en Roy Orbison’s Blue Bayou. En we hebben geen idee of het een iets met het ander te maken heeft (in Amerika zijn ze voor niks verlegen), maar op 17 september verschijnt Ronstadt’s autobiografie Simple Dreams *** Tegen Halloween verschijnt op Yep Rock het album Mondo Zombie Boogaloo waarop haunted hipsters Southern Culture On The Skids, Los Straitjackets en garagerockband The Fuzztones oude horror rock ‘n’ roll songs coveren en aanvullen met nieuwe nummers. De drie bands spelen ook samen op één song, een Spaanstalige cover van de Monster Mash getiteld Que Monstruos Son. Het album verschijnt als CD, dubbel-LP op gekleurd vinyl en digitale download. Opvallend: het artwork is van Steve Blickenstaff, de man die 1984 de iconische hoes van de Cramps compilatie Bad Music For Bad People maakte. De drie bands gaan in de States ook gezamenlijk toeren *** De CD Rockabilly Playground van Ruby Dee & the Snakehandlers is genomineerd voor een Grammy award, en dat in niet één maar zelfs twéé categorieën, Best Americana Album én... Best Children’s Album! De CD die bedoeld is om interesse te wekken voor rockabilly bij kinderen en opgroeiende jeugd bevat zowel nieuwe songs als herwerkte bestaande nummers van de band.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Van 19 september tot en met 2 maart 2014 loopt in het Rock Art Museum in Hoek van Holland de tentoonstelling It’s Elvis Time met verzamelobjecten, gouden platen en persoonlijke items van Elvis uit privé en museumcollecties uit Amerika, Duitsland, Denemarken, België en Nederland, bijeengebracht door de Nederlandse fanclub It’s Elvis Time. Het museum is gevestigd aan de Zekkenstraat 42 te Hoek van Holland en is geopend op donderdag, vrijdag, zaterdag en iedere eerste zondag van de maand van 13 tot 17 uur. De toegang bedraagt 6,50 euro, info: www.rockart.nl *** Het overlijden van de Britse Elvisverzamelaar Rex Martin die op 6 februari dood werd aangetroffen in zijn woning in Blackpool krijgt een merkwaardig staartje: zijn familie zegt dat Martin vermoedelijk reeds overleed rond 13 januari, dat heel die tijd de verwarming opstond in zijn huis, en dat zijn lichaam daardoor in verregaande staat van ontbinding was. De woning diende ontsmet, ook al omdat Martin’s hond nog leefde en wellicht bacteriën had verspreid. Daarnaast beweren Martin’s moeder en zus die op 400 km van hem woonden dat tussen Martin’s overlijden en het vrijgeven van het huis door de politie de belangrijkste stukken uit zijn omvangrijke collectie alsmede persoonlijke bezittingen zoals zijn portefeuille, zijn paspoort en zijn Rolex werden gestolen. Er werden geen sporen van inbraak vastgesteld, wat gecombineerd met het feit dat weinig mensen op de hoogte waren van de inhoud en indeling van Martin’s verzameling doet vermoeden dat de dader wellicht in zijn kennissenkring dient gezocht. Verdwenen zijn onder meer video- en (geluidloze) Super 8 tapes en geluidsopnames gemaakt tijdens de meer dan 60 keer dat Martin Elvis live in concert zag. De familie gaf de resterende tapes aan Sony in ruil voor een donatie aan een goed doel, de rest van de collectie werd voor een niet nader genoemd bedrag verkocht aan Andrew Hearn van Essential Elvis UK. Martin was in de jaren ’60 een belangrijke schakel tussen Elvisfans in verschillende landen met zijn Worldwide Elvis News Service Weekly, een newsletter uit de tijd dat newsletters nog werden gemaakt met een stencilmachine *** Op 31 juli overleed de 91-jarige acteur Michael Ansara die in 1965 de rol van de Arabische prins Arabo vertolkte in de Elvisfilm Harrum Scarum. Trivia: de in Syrië geboren Ansara was van 1958 tot 1974 gehuwd met Barbara Eden, actrice in Flaming Star (1960) *** Boekenplank: het 128 pagina’s tellend werkje The Elvis Presley I Knew: Beyond The Headlines And Scandal To The Heart Of The Superstar zijn de memoires van Robert C. Cantwell , een politieagent die Elvis kende van 1970 tot 1977 *** It’s only rock ‘n’ roll maar het kost wel allemaal geld: Elvis Presley Enterprises wordt wellicht overgekocht door een investeerdersgroep die ook Sony/ ATV bezit, de muziekpublishing reus die voor de helft in handen is van de erven van Michael Jackson! In de verkoop zijn ook inbegrepen de naam en gelijkenis van Elvis, de rechten op Elvissongs, Graceland, Elvis’ bezittingen als kledij, autos en vliegtuigen, en het Heartbreak Hotel. EPE, waarin Lisa Marie Presley 15% van de aandelen bezit, is nu in handen van Apollo’s Core Media Group, het voormalige CKX. Sony/ ATV, de muziekuitgeverij van Sony, bezit reeds de publishing rights op Elvis’ songs maar betaalt royalties aan EPE, wat met de nieuwe deal niet langer nodig zou zijn. Elvis verdiende in 2011 en 2012 zo’n 55 miljoen dollar, minder dan de 60 miljoen dollar die binnenrolden in 2010, een daling te wijten aan het sluiten van Cirque Du Soleil’s Viva Elvis show in Las Vegas, waarin CKX 20 miljoen dollar had geïnvesteerd.

Money Honey...

Naar Boven

5 september 2013
AFSCHEID VAN ALVIS WAYNE EN BIG BOPPER JR.
Alvis Wayne

Onze vorige update waarin we melding maakten van de verslechterende gezondheidstoestand van rockabilly Alvis Wayne stond nauwelijks online of we kregen het nieuws binnen dat Wayne op 31 juli in zijn huis in Bacliff, Texas op 75-jarige leeftijd overleed. De op 31 december 1937 in Paducah, Texas geboren Alvis Wayne Samford schraapte het geld voor zijn eerste gitaar die 18,98 dollar kostte bij elkaar door mais te plukken op de boerderij van zijn oom. Op de highschool werd hij lid van een band, en een keer de optredens goed begonnen lopen was de beslissing om te stoppen met de school vlug genomen. Van 1956 tot 1958 neemt hij drie singles op voor Westport Records, Swing Bop Boogie/ Sleep Rock-A-Roll Rock-A-Baby (Sleep... werd gecoverd door The Jets op hun tweede single), Don’t Mean Maybe Baby/ I’d Rather Be With You en Lay Your Head On My Shoulder/ You Are The One, waarvan Don’t Mean Maybe Baby een lokale hit was in Zuid-Texas, waar hij bij vijf concerten de affiche deelde met Elvis. Daarnaast maakte hij deel uit van package shows van de Louisiana Hayride met Bob Luman en Johnny Horton. In 1960 moet hij onder de wapens en gaat hij bij de luchtmacht als mechanicus. In zijn vrije tijd blijft hij muziek spelen en wint hij een talentenjacht, waarmee hij een contract met Capitol in de wacht sleept, maar dat mocht hij niet tekenen van het leger. Na vier jaar legerdienst was zijn momentum voorbij en legt hij zich toe op countrymuziek. Naast jobs als autoverkoper en timmerman blijft hij altijd bezig met muziek.


Alvis Wayne (l) en Ronny Weiser in 2000 op Viva Las Vegas

In de jaren ’70 wordt hij opgevist maar niet zoals Ray Campi, Mac Curtis, Johnny Carroll en Jackie Lee Cochran uitgespeeld door Rollin’ Rock Records: op het label van Ronny Weiser verschijnt enkel een 4-track-EP met drie Westport tracks + het onuitgegeven Westport nummer I Gottum, de nieuwe single I Wanna Eat Your Pudding / It's Your Last Chance To Dance Tonight, en één nieuw nummer op de Rollin' The Rock Volume 1 compilatie, She Won't See Me Cry Anymore. In 1994 verschenen zijn zeven Westport opnames + de Rollin’ Rock single en het onuitgebrachte Heart Beat op de Pink 'n' Black LP Swing Bop Boogie, en in 1999 maakte hij in Engeland zijn Europese debuut, gevolgd door optredens op rock ‘n’ roll festivals in Zweden, Duitsland en Finland, naast verschijningen in Amerika op Viva Las Vegas, Green Bay en de Ponderosa Stomp in New Orleans. In het kielzog van dat vernieuwde succes nam hij voor Rollin’ Rock ook twee nieuwe CD’s op, Rockabilly Daddy (2000) en Proud Of My Rockabilly Roots (2001), destijds allebei nog besproken in de gedrukte Boppin’ Around. Wayne leed aan leverkanker.


The Big Bopper... en Big Bopper Jr.: zoek de zeven verschillen !

En van een rockabilly pionier naar de zoon van een rock ‘n’ roll legende: op 21 augustus overleed in Katy, Texas Jay Perry Richardson, de zoon van The Big Bopper, die zijn vader nooit gekend heeft (hij werd geboren op 28 april 1959, twee maand na de vliegtuigcrash waarbij zijn vader omkwam), maar toch (of misschien juist daarom) een tribute act voor zijn vader maakte onder de artiestennaam Big Bopper Jr. Aanvankelijk wees niets op een carrière in de showbiz: Richardson had zijn eigen zaak als vloerder als hij in mei 1991 in Katy de Little Bopper Nightclub opent waar artiesten als Frankie Ford, Johnny Preston, Roy Head, Joe Barry, Phil Phillips en Rod Bernard optreden. Frankie Ford's manager Ken Keene biedt hem aan te komen zingen in zijn oldies shows, en in september 1996 maakt Richardson zijn podiumdebuut als Big Bopper Jr. In 1999 trad hij op in de Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa (de zaal waar zijn vader zijn laatste concert gaf) tijdens de 40th Anniversary Winter Dance Party waar hij begeleid werd door The Crickets, en in 2000 maakte hij deel uit van de nieuwe Winter Dance Party Tour met John Mueller als Buddy Holly en Fernando Vega als Ritchie Valens. Hij bracht ook CD’s uit waarop hij de songs van zijn vader zingt, zoals The Legacy Of The Big Bopper (1997) waarop hij begeleid wordt door James Burton, Ace Cannon, The Jordanaires en The Crickets (op het door The Big Bopper geschreven maar nooit zelf opgenomen Running Bear van Johnny Preston waarop The Big Bopper de backings zong, deed Preston de backings voor de Big Bopper Jr. versie) en de “duet” CD The Legacy Continues: Like Father Like Son (2009) waarop zijn stem werd gemixt met die van zijn vader. In januari 2007 kwam hij in het nieuws toen hij het lichaam van zijn vader liet opgraven om definitief uit te maken of een schot was afgevuurd in het vliegtuig of dat The Big Bopper het ongeval in eerste instantie overleefde maar op de begane grond stierf. Hij was aanwezig bij de autopsie en vertelde de pers dat het stoffelijk overschot zich in zo’n goede staat bevond dat het nog te herkennen was. Het onderzoek leverde geen enkele aanwijzing op dat er iets niet in orde zou zijn geweest: forensisch antropoloog Dr. Bass verklaarde dat er over het “hele lichaam massieve breuken waren. Richardson stierf onmiddellijk, hij stapte of kroop niet weg van het wrak”. Big Bopper Jr. liet zijn vader herbegraven in een nieuwe kist gemaakt door dezelfde firma die de originele kist had gemaakt, waarna hij ter aarde werd besteld naast zijn echtgenote in het Forest Lawn Cemetery in Beaumont, Texas. De originele kist werd tentoongesteld in het Texas Musicians Museum, in december 2008 kondigde Jr. aan dat hij de kist zou verkopen op eBay, maar dat is nooit doorgegaan. In juni jongstleden kreeg hij een hartpomp geimplanteerd. Big Bopper Jr. werd slechts 54 jaar.

De enige foto van vader en zoon Big Bopper samen...

Naar Boven

31 augustus 2013
AFSCHEID VAN COWBOY JACK CLEMENT


Jack Clement kijkt de toekomst hoopvol tegemoet...

We schreven het al eerder: onbekende namen achter de schermen zijn in de rock ‘n’ roll geschiedenis vaak even belangrijk geweest als de artiesten zelf. Zo iemand is Jack Clement, of beter gezegd: zo iemand was Jack Clement, want hij overleed op 8 augustus op 82-jarige leeftijd. Clement was tweede in rang bij Sun Records, en hij was there when it happened.
De op 5 april 1931 in Whitehaven, Tennessee geboren ex-marinier Jack Henderson Clement leerde op jonge leeftijd gitaar, steel gitaar en dobro spelen, en maakte zijn eerste opnames in 1953. In 1954 wil hij met country bandleader Slim Wallace in Memphis een platenlabeltje genaamd Fernwood Records opstarten, en daartoe bouwt hij een kleine home studio in een garage. Clement laat een opname masteren bij Sun Records, en als hij die enkele dagen later komt ophalen biedt Sam Phillips hem gelijk een baan aan als zijn assistent. En het was dus Clement die Great Balls Of Fire en Whole Lotta Shakin’ Goin’ On inblikte met Jerry Lee Lewis, en het was Clement die de opnameknop indrukte bij de legendarische jamsessie van het Million Dollar Quartet - Elvis heeft trouwens ooit nog geopend voor Clement in de Eagle's Nest club in Memphis. Clement schreef Ballad Of A Teenage Queen en Guess Things Happen That Way voor Johnny Cash, en It’ll Be Me voor Jerry Lee, en I Like Love voor Roy Orbison, en Rock with Me Baby voor Billy Lee Riley. Clement bracht in 1958 zelf ook één country single uit op Sun, Ten Years/ Your Lover Boy, ironisch genoeg opgenomen bij RCA in Nashville. Tussen de bedrijven door bleef ie ook actief met Fernwood waarop rockabilly releases verschenen van artiesten als Ramon Maupin (No Chance), Thomas Wayne (You’re The One That Done It), Travis Wammack, Glenn Honeycutt en zelfs Scotty Moore. Toen Phillips hem in 1959 ontsloeg ging hij aan de slag bij RCA in Nashville, in 1961 verhuisde hij naar Beaumont, Texas waar hij met producer Bill Hall de Gulf Coast Recording Studio en de Hall-Clement Publishing Company oprichtte, en George Jones ervan overtuigde She Thinks I Still Care op te nemen, een nummer van Dickey Lee dat in Clement’s muziekportefeuille zat. In 1965 keerde hij terug naar Nashville en daar is hij altijd gebleven. Hij had er zijn eigen opnamestudio, platenfirma en publishing business, en werkte er met de allergrootste countryartiesten als Charley Pride, Ray Stevens en Waylon Jennings. Met Johnny Cash heeft ie nog vaak samengewerkt: toen Cash in 1963 letterlijk had gedróómd van een marriachi arrangement op Ring Of Fire, was Clement de man die dat probleemloos voor elkaar kreeg én er ritmegitaar op speelde, en hij schreef midden jaren ’60 ook geinige Cash songs als The One On The Right Is On The Left, Everybody Loves A Nut, Dirty Old Egg Sucking Dog en Flushed From The Bathroom Of Your Heart. Aan de andere kant van het muzikale spectrum werkte hij in 1970 met Louis Armstrong aan diens laatste studioplaat Country ‘n’ Western.


Jack Clement en Johnny Cash: er mocht al eens gelachen worden...

Clement’s carrière kreeg in 1987 een onverwachte appendix toen hij door U2 werd benaderd om met hen op te nemen in... de Sun studio! Hij had nog nooit van de groep gehoord, maar het resultaat waren drie tracks op het U2 album Rattle And Hum. Clement werkte ook mee aan de soundtrack van de Johnny Cash biopic Walk The Line, en Clement las op Cash’s begrafenis een gedicht voor. In 2005 was hij het onderwerp van de docu Shakespeare Was A Big George Jones Fan, die home videos van Clement en interviews met onder meer Jerry Lee Lewis en Bono van U2 bevatte. Het country adaggio luidt dat de circle won’t be broken, en Clement was de man die de cirkel rondmaakte: in de jaren ’60 werkte hij met Pop Stoneman die in 1924 zijn eerste opnames nog op Edison cylinderrollen had gemaakt, en op het einde van zijn leven was Clement DJ op de digitale satellietradio Sirius XM.


Jack Clement: er mocht al eens gelachen worden...

Op 25 juni 2011 vernielde een brand zijn huis en studio op Belmont Boulevard in Nashville. Clement bleef ongedeerd en ontsnapte aan de vlammen in een badjas met Elvismotief, maar een flink deel van zijn opnames en memorabilia gingen verloren. Hij bleef muziek producen tot kort voor zijn dood: begin dit jaar werkte hij nog aan een album van de Ierse singer-songwriter Cathy Maguire, dat begin 2014 moet verschijnen. Clement leed aan leverkanker. Hij zal altijd herinnerd worden als een opgewekte kerel die fun hoog in het vaandel droeg en ondanks zijn faam toch erg benaderbaar was: in 1991 nam rockabilly Phil Friendly nog met hem op.

Naar Boven

3 augustus 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Altijd mooi om te zien: Danger Moved West, de nieuwe Miss Mary Ann & the Ragtime Wranglers, staat bovenaan de Contemporary Rockabilly chart van de Britse mailorder Raucous Records (GB) en is dus momenteel hun best verkopende CD! *** Zij het wat verlaat is ie er toch weer: de nieuwste uitgave van het rock 'n' roll magazine Jubop met nu ook wederom boordevol rock 'n' roll verslagen (voorzien van vaak prachtig fotowerk) en meer. Interesse? Check www.jubop.nl

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWSKORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Allemaal met vakantie! *** Of allemaal in de studio, dat kan ook…

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

The Shakin' Pyramids

Reeferbilly lééft: Racous Records brengt het eerste (titelloze) solo-album van James G. Creighton uit, de oprichter van jaren ’80 trio The Shakin’ Pyramids. Het album bevat 13 nieuwe nummers van Creighton + een remake van een vergeten Shakin' Pyramids B-kantje, de Don Gibson cover Just One Time *** Alles komt terug: op 28 september vindt in Birmingham een reünie plaats van de originele Blue Rhythm Boys Paul Ansell en Jim Carlisle ***Jerry Chattabox van de Rockabilly Rave en Robin & Colette Weatherbee van de Rhythm Riot slaan de handen in elkaar voor wat volgend jaar wel eens de meest uitgebreide weekender ooit zou kunnen worden: het Atomic New Look Mid-Century Vintage Festival op 3 en 4 mei 2014 in Northamptonshire (GB) biedt naast live muziek en de gebruikelijke vintage markt, oldtimers en danslessen ook openlucht drive in films, een rock ‘n’ rolschaatsbaan, een poedel parade, hot rod races en zelfs demonstratievluchten met een Sabre jet aan. Het festival dat zal focussen op de jaren 1946-1962 vindt namelijk plaats op de Sywell Aerodrome, een in 1928 gebouwde luchthaven met een on site art deco hotel en een luchtvaartmuseum dat de geschiedenis behandelt van het vliegveld tijdens de tweede wereldoorlog, dat toen gebruikt werkt als reparatieplaats voor Wellington bommenwerpers en trainingsfaciliteit voor de piloten van de Tiger Moth tweedekkers. Wie er gaat optreden is nog niet bekend, dus hou www.vintagefestival.co.uk in de gaten *** De stad Nurenberg (D) kent dit jaar een van hun Preise Für Kunst Und Wissenschaft toe aan Smokestack Lightnin‘, voor de “uitstekende accenten die ze plaatsen in het culturele leven van de stad Nurnberg. Het alternatieve country kwartet is een der beste live bands en een van de belangrijkste uithangborden van de regionale muziekscene. Met hun mix van country, folk en rockabilly tilt Smokestack Lightnin’ zich op het hoge muzikale niveau van de mainstream actuele muziekstromingen, zonder zich daarbij te verliezen in plagiaat of simpele drie akkoorden clichés”, maar dan in het Duits uiteraard. Smokestack krijgt de prijs, goed voor 2500 euro, plechtig overhandigd op 11 november 2013 in de prestigieuze Nurenbergse theaterzaal Tafelhalle *** Net uit of op komst: nieuwe CD’s van The Blue Cats (GB), Paul Ansell’s Number 9 (GB), Caravans (GB), Boppin‘ Gliesers (F) en Hillbilly Moon Explosion (CH).

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)


De Worldport zoals hij er toen uitzag... ... en rechts zoals hij er (voorlopig) nog steeds uitziet!

Overal ter wereld sneuvelen de mooie oude gebouwen, en hoewel we die hier heus niet allemaal willen oplijsten maken we soms graag een uitzondering, want het zou bijzonder jammer zijn moest de Worldport, de in 1960 in de vorm van een vliegende schotel gebouwde voormalige Pan Am terminal op JFK Airport in New York zoals gepland in 2015 door huidige eigenaar Delta Airlines met de grond gelijk gemaakt worden. Andere delen van JFK zoals het modernistische TWA Flight Center uit 1962 zijn intussen opgenomen in het National Register of Historic Places, maar de door architectenbureau Ives, Turano & Gardner ontworpen Worldport heeft de pech dat er geen grote beroemde architect aan is verbonden. Toegegeven, Pan Am sloot de balies van Terminal 3 zoals ie genoemd wordt in 1991, en het gebouw zal wel niet meer praktisch zijn en de onderhouds- en aanpassingskosten (extra bagagescreening en beveiliging hadden ze in 1960 niet nodig) zullen wel fenomenaal zijn, maar betekent dat nu echt dat het plaats moet ruimen voor de uitbreiding van Terminal 4 en extra parking? Kan het niet gebruikt worden voor bijvoorbeeld een luchtvaartmuseum dat tegelijkertijd een eerbetoon vormt aan de tijd dat vliegen een exotische luxe en geen vervelende noodzaak was? ’t Is maar een idee, hoor... De Worldport is te zien in de Doris Day film That Touch Of Mink (1962) en in Pan Am, de begin jaren ’60 gesitueerde TV-reeks uit 2011 die al na één seizoen van 14 episodes werd afgevoerd *** De 76-jarige rockabillypionier Alvis Wayne (Swing Bop Boogie en Sleep Rock-A-Roll Rock-A-Baby, 1956) werd gediagnoseerd met terminale leverkanker, zou nog maar enkele maanden te leven hebben, en wil zijn fans laten weten hoeveel ze voor hem betekenen. Kaartje sturen naar alviswayne@aol.com *** De 77-jarige Fred Parris, leadzanger van The Five Satins (In The Still Of The Night, 1956), zakte op 19 juli in elkaar tijdens een optreden in zijn thuisstad Hamden, Connecticut. De rest van de groep bleef verder optreden terwijl Parris per ambulance werd afgevoerd naar een ziekenhuis, waaruit hij inmiddels werd ontslagen. De oorzaak is wellicht te zoeken in de hitte. Voor zover wij weten heeft de groep naast Parris nog één jaren ’50 lid, Richie Freeman, al kwam die er pas bij ná In The Still Of The Night *** 10th Street in Camas, Washington waar Jimmie Rodgers (Honeycomb, 1957) als kind woonde op nummer 725 NW wordt officieel omgedoopt tot de Jimmie Rodgers Avenue. De ceremonie vindt plaats op 13 september in aanwezigheid van de nu 79-jarige Rodgers *** Een andere, nog zeldzamere vorm van hulde is een postzegel, en die eer viel te beurt aan de Canadese jaren ’60 band The Guess Who die in 1965 de top van de Canadese hitparade haalde met hun cover van Shakin’ All Over. De groep bestaat nog steeds. Hun foto op de zegel ware evenwel leuker geweest dan enkel een logo met de groepsnaam *** Is Southern Roots uit 1973 altijd al uw favoriete Jerry Lee Lewis plaat geweest? Dan kan u nu dankzij Bear Family (D) de complete opnamesessies daarvan aanschaffen op dubbel-LP. Lewis nam toen in drie dagen met producer Huey Meaux een keur aan rock ‘n’ roll, country, rhythm ‘n’ blues, soul en swamp pop op, waarvan 10 songs, amper 34 minuten, de LP haalden. Bedoeling was dat er een tweede Southern Roots zou verschijnen, maar zover kwam het nooit. Nu kan u het album herbeluisteren samen met wat destijds onuitgebracht bleef, in totaal 20 tracks en studiocommentaar.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)


Charles Carr recenter aan het stuur van Hank Williams' originele Cadillac (foto: Kevin Glackmeyer)

Op 1 juli overleed de 79-jarige Charles Carr, meer dan 60 jaar geleden op zijn achttiende chauffeur voor Hank Williams op diens noodlottige laatste autorit van Montgomery, Alabama over Charleston, West Virginia naar eindbestemming Canton, Ohio, een tweedaagse rit van 30 december 1952 tot 2 januari 1953. Carr was een vriend van de familie Williams en zijn vader had een taxibedrijfje, vandaar dat Carr het baantje als chauffeur aannam om zijn studies te helpen betalen. De exacte feiten, locaties en chronologie van wat zich die nacht afspeelde zijn nog steeds niet duidelijk en zullen dat na Carr’s overlijden wellicht ook nooit meer worden: wij zagen ooit een documentaire over Hank Williams waarin Carr werd geïnterviewd maar volgens ons niet het achterste van zijn tong liet zien. Anderzijds is er geen enkele reden om geen geloof te hechten aan Carr’s versie als bevoorrechte ooggetuige, noch om aan te nemen dat er meer in het spel zou zijn dan de officiële versie. En toch blijven er vele onbeantwoorde vragen... Een reconstructie: bedoeling was dat Hank van Knoxville, Tennessee naar het het optreden in Charleston op oudejaarsavond zou vliegen, maar dat ging niet door omwille van het slechte weer. Charleston werd afgelast en Hank besloot zich rechtstreeks van Montgomery naar Canton te laten rijden in zijn nieuwe lichtblauwe Cadillac uit 1952 met Carr als chauffeur. Voor ze vertrokken op 30 december nam Williams een shot morfine tegen zijn rugpijn, en hij had ook chloraalhydraat bij, een slaapmiddel dat het hart kan vertragen, naast wellicht een voorraadje alcohol. In Knoxville overnachtten ze in een hotel en diende een dokter opgeroepen toen Williams niet stopte met hikken en braken; de arts diende hem nog twee spuiten morfine en wat extra vitamine B-12 toe. Die ochtend checken ze uit vòòr 11 uur, maar vanaf dan is het onduidelijk of Williams nog in leven is of wanneer hij juist overleed: volgens Carr’s verklaringen wou hij op een gegeven moment tijdens de rit een deken op de schijnbaar slapende Hank Williams leggen en ontdekte hij toen dat er iets héél mis was. Hij reed naar een hospitaal, waar de amper 29-jarige Williams werd dood verklaard ten gevolge van hartfalen. Carr bleef altijd in de schaduw en wou niets te maken hebben met de hele zaak, en lijkt zich pas op latere leeftijd verzoend te hebben met zijn rol in het Hank Williams verhaal, waarna hij een regelmatige gast werd in het Hank Williams Museum in Montgomery, waar u ook de Cadillac kan bekijken *** Ook overleden op 1 juli: de 85-jarige bluesman Texas Johnny Brown, echte naam John Riley Brown. Brown leerde het vak als gitarist bij Amos Milburn’s Aladdin Chicken Shackers en speelde mee op hun Chicken Shack Boogie uit 1947. Hij stapte uit de band in 1956 om uiteindelijk studiomuzikant te worden voor Don Robey's Duke en Peacock labels en er op te nemen met artiesten als Junior Parker. Hij verliet Robey in 1964. In 1970 stopte hij met de muziek om de draad pas opnieuw op te pikken na zijn pensionering in 1991. In 1998 bracht hij op zijn 70ste zijn eerste album uit als bandleider onder eigen naam, wat hem een WC Handy Blues Award nominatie opleverde voor Comeback Album Van Het Jaar. Brown leed aan lever- en longkanker ***


Curly Lewis voor Cain's Ballroom in Tulsa, decennialang de vaste standplaats van Bob Wills & the Texas Playboys


Curly Lewis (links) begin jaren '60 bij Hank Thompson

Op 14 juli overleed fiddler Curly Lewis, een man die zijn carrière begon op 11-jarige leeftijd bij Bob Wills in 1936, vier jaar vòòr San Antonio Rose! Bob Wills en zijn broer Johnnie Lee Wills woonden in Tulsa, waar Lewis al drie jaar fiddle speelde, en toen de Wills broers een fiddle wedstrijd sponsorden eindigde hij als eerste van 67 fiddlers uit zeven staten. Het leverde hem 110 dollar en een carrière op bij de western swing bands van Bob Wills, Johnnie Lee Wills, Hank Thompson en Leon McAuliffe. Lewis zong ook, bijvoorbeeld bij nummers als Blackberry Boogie en The Thingamajig van Johnnie Lee Wills. Lewis bleef de viool bespelen tot ná de dood van al die artiesten en maakte deel uit van diverse Texas Playboys bezettingen na de dood van Bob Wills, tot zijn gezondheid het liet afweten. Hij nam bij ons weten voor het laatst op in 1994 als special guest op de debuut-CD van The Tractors. Als hij geen muziek speelde werkte hij onder meer als chauffeur voor een droogkuis en voor een afvalverwerkingsbedrijf, dat laatste in samenwerking met ex-Johnnie Lee Wills muzikant Clarence Cagle *** Ook op 14 juli overleed de 82-jarige Herman “Junior” Denby, contrabassist en een van de twee leadzangers van de eind jaren ’40 opgerichte vocal harmony groep The Swallows (genoemd naar het nummer When The Swallows Come Back To Capistrano van The Ink Spots) die in 1951 tekenden bij King Records. Denby verliet de groep toen hij in februari 1952 zijn militaire dienst moest vervullen, al verschenen toen uiteraard nog wel reeds eerder opgenomen plaatjes van The Swallows waarop hij meedeed. Ook straf is het verhaal dat Denby in oktober 1952 een weekend vrij had en werd opgetrommeld om snel snel zes kantjes in te blikken met een hem onbekende begeleidingsgroep. De nummers zouden later verschijnen als drie Swallows singles! The Swallows bleven tot eind 1953 bij King, waarna de groep zonder Denby nog opnam voor andere labels tot 1958. Na zijn terugkeer uit de marine nam Denby midden 1954 nog twee solo singles op voor King, With This Ring/ I'm Still Lonesome en This Fool Has Learned/ If You Only Have Faith In Me. Ze verkochten voor geen meter, meteen het einde van Denby’s carrière. De groep werd midden jaren ’80 opnieuw opgericht (en zou in 1986 en 1991 opnieuw opnemen) zonder Denby, die nog twee keer te gast was bij reünies in 1983 en in 1994. In 1993 trad hij op als baszanger bij The Cardinals, en de laatste keer dat wij zijn naam tegenkwamen was in 2008 als leadzanger van Harold Winley's Ink Spots.


Herman Dunby rechts bij The Swallows op een foto uit 1951 voor een door hem in 1952 met een andere
groep opgenomen nummer dat in 1953 zogenaamd werd uitgebracht door The Swallows...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 15 maart overleed Ron Cannon alias Big Daddy Sun, zanger van de begin jaren ’80 rockabillyband Big Daddy Sun & the Outer Planets, ook bij ons bekend dankzij hun LP uit 1981, juist ja, die LP met die cartoon op de hoes. In 1990 was hij producer voor het titelloze debuut van Hi Fi & the Roadburners. Of Cannon nog muziek maakte weten we niet, wel was hij in zijn woonplaats Channing-Murray, Illinois betrokken bij de organisatie van het locale Red Herring Folk Festival Reunion *** En op 11 juli overleed de op 18 maart 1970 in Flint, Michigan geboren gitarist James David “JD” Mark, echte naam Kryglowski, hij was van Poolse origine. Mark speelde onder meer bij Wiley & the Checkmates, een soulgroep origineel opgericht in 1960 door frontman Herbert Wiley (Mark bracht nieuwe albums uit van The Checkmates op zijn eigen Pickmark Records label) en Michael Hurtt & the Haunted Hearts, een groep die country, rockabilly en swamp pop speelde. The Haunted Hearts en The Checkmates waren twee van de vaste begeleidingsbands op het Ponderosa Stomp festival in New Orleans voor fifties en sixties artiesten als Grace Broussard van Dale & Grace, Joe Clay, Warren Storm, Jivin’ Gene, Johnnie Allan, Frankie Ford en Jay Chevalier. Samen met die laatste namen The Haunted Hearts in 2006 in de nasleep van Hurricane Katrina een nieuwe versie van Chevalier’s eigen Come Back To Louisiana uit 1963 op, toen dat nummer door de senaat van Louisiana werd uitgeroepen tot officieel volkslied, wat van Louisiana de enige staat maakt met twéé officiële volksliederen: het andere is You Are My Sunshine, geschreven en in 1939 opgenomen door countryzanger Jimmie Davis die van 1944 tot 1948 en van 1960 tot 1964 gouverneur van Louisiana was. Mark stierf een natuurlijke dood op amper 43-jarige leeftijd *** Big Sandy & his Fly-Rite Boys bestaan dit jaar 25 jaar en brengen te dier gelegenheid in augustus het nieuwe album What A Dream It’s Been uit met akoestische remakes van een aantal van hun eigen nummers. We zijn ten zeerste benieuwd, vooral omdat het album ook reggae zou bevatten... *** Ook op komst: een nieuwe CD van Kim Lenz.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Poncie Ponce acteerde niet alleen: hij zong ook, zoals deze single uit 1961 (l) en deze LP uit 1960 (r)!

Op 19 juli op 80-jarige leeftijd overleden: Ponciano Tabac Ponce, de Hawaiiaanse acteur die in Speedway (1968) een lid van Elvis’ raceteam speelde *** Op 13 augustus wordt aan de in 1967 gesloten Humes High School in Memphis een officieel bordje onthuld dat melding maakt van het feit dat Elvis er naar school ging van 1948 tot 1953. Het was op deze schoolbanken dat Elvis George Klein en Red West leerde kennen, later belangrijke figuranten in zijn entourage. Klein zal aanwezig zijn bij de plechtige onthulling. Humes staat op de lijst van het National Register Of Historic Places en is nu de Humes Middle School, maar wordt mogelijk omwille van de lage leerlingenpopulatie omgevormd tot een kunstacademie *** Op sterven: Davada “Dee” Elliot Stanley-Presley, Elvis’ stiefmoeder aangezien Elvis’ vader Vernon op 3 juli 1960 met haar hertrouwde, een huwelijk waar Elvis niet veel mee op had aangezien hij afwezig bleef van het feest. Elvis’ moeder Gladys waar Elvis zielsveel van hield was namelijk pas op 14 augustus 1958 overleden. Volgens haar familie lijdt Dee aan hyponatriëmie, een verstoring van de zouten in het bloed die kan leiden tot hartfalen en hersenletsel. Dee werd in kritieke toestand naar een ziekenhuis gebracht en werd daar op Intensieve Zorgen aan een beademingstoestel gelegd. Haar zoon Billy Stanley (een van Elvis’ drie stiefbroers) zou in overleg met haar artsen de beslissing hebben genomen de beademingsapparatuur stil te leggen. Dee en Vernon gingen uit elkaar in 1974. De allesbehalve affectieve gevoelens tussen Elvis en Dee waren blijkbaar wederzijds: in 1991 schreef ze het boek The Intimate Life And Death Of Elvis Presley dat toen geen uitgever vond maar intussen verscheen als e-book, waarin ze beweert dat Elvis een incestueuze relatie had met zijn moeder, een homoseksuele relatie met acteur Nick Adams, en dat hij zelfmoord pleegde omdat hij leed aan beendermergkanker...

Naar Boven

13 juli 2013
WILLY WISSINK OVERLEDEN

Nederland verliest opnieuw een oer-rocker: op 9 juli overleed gitarist Willy Wissink van de Haagse instrumentale groep Willy & his Giants op 75-jarige leeftijd.


The Giants met Willy Wissink tweede van rechts

De ras-Hagenees Willy Wissink werd op 29 maart 1938 geboren en groeide op in de Hattemlaan in de Haagse Zuiderparkbuurt. Op zijn vijftiende begint hij gitaar te spelen, in 1959 start hij als deejay met het organiseren van dansavonden met in het begin vooral jazzcombo’s in het paviljoen van de rolschaatsbaan in het Haagse Zuiderpark. Zijn eerste podiumervaring doet hij op bij de in 1957 als skifflegroep opgerichte Rhythm Folks, zijn eerste gitaar is een grote witte Wilson gitaar (fabrikaat Egmond) waar hij zelf een element en een pookje op monteert. Vader Wissink was meubelmaker en fabriceerde voor zijn zoon speakerkasten, waarin Willy zelf speakers monteerde. Wanneer onder invloed van de Indo-bands en The Shadows de rock ‘n’ roll groepen als paddestoelen uit de grond schieten start Wissink rond 1960 The Real Rhythm Rockers waarin onder meer zanger Jan van Leeuwarden (Johnny Lion) en basgitarist Hans van Eijk (Jumpin’ Jewels) opduiken. The Giants werden oorspronkelijk eind jaren ‘50 opgericht (de naam kwam van de James Dean film Giant uit 1955) en vrolijkten regelmatig de door Wissink ingerichte dansavonden in de rolschaatsbaan op. Als de groep eind 1961 uiteen valt gaan groepsleden Henk Smitskamp (bas) en Hans de Wekker (drums) verder met Willy Wissink en de Indische gitarist Eddy Klee. Ze doen mee aan talentenjachten en krijgen een contract bij Artone in Haarlem. Op 5 april 1962 nemen ze in het Bavohuis, een tot studio omgebouwde kerk in Amsterdam-Oost, een rock ‘n’ roll versie van het Zuid-Afrikaans volkswijsje Sarie Marijs en de Willy Wissink compositie Winnetou op, uiteraard een verwijzing naar Apache van The Shadows. De single wordt ook in Scandinavië op het Sonet label uitgebracht.


Willy (rechts) & his Giants met zangeres Anita Corelli

Eind 1962 gaat de Sarie Marijs bezetting uit elkaar en gaat Wissink door als Willy & his Giants met de nieuwe bezetting Nico Lensvelt (bas), Guido Bom (slaggitaar) en Walter “Eyk” Fick (drums) die in het Bavohuis de Indonesische traditional Ajoen Ajoen opneemt. De uitvoering duurde slechts 50 seconden en werd via knip- en plakwerk opgetrokken tot 1:45 minuten. De single verschijnt begin 1963, staat in november 1964 tussen The Beatles en The Rolling Stones in de Top 10 in Maleisië (op het Life label), en haalt op 1 mei 1965 in Argentinië de tweede plaats als Uno Por Uno op Tomodisc/ Frávega Discos door Willy y sus Gigantos. Ajoen Ajoen verschijnt op Union Records ook in Japan, waar het in 1964 wordt gecoverd door de instrumentale groep Takeshi Terauchi (Terry) & the Blue Jeans en in 1968 zelfs van een Japanse tekst voorzien door The Swing West als Kokoro No Tokimeki! De groep trad regelmatig op met Wissink’s toekomstige echtgenote Anita Corelli als zangeres en in totaal verschijnen er naast twee singles waarop ze zanger Eddy Jones begeleiden vijf Willy & his Giants singles met zowel bewerkingen van (meestal Indonesische) traditionals als eigen composities van Willy Wissink. De vraag vanuit Japan en Maleisië brengt Artone ertoe in 1965 alle 12 kantjes te bundelen op de Funckler LP Willy & the Giants: The Beat Boys - Ajoen Ajoen. Eind 1965 valt de groep evenwel uit elkaar en Wissink opent in Den Haag diverse winkels in muziekinstrumenten, versterkers, tweedehandstelevisies en hi fi materiaal. Daarnaast geeft hij ook gitaarlessen en doet hij in onroerend goed.


een Japanse persing van Ajoen Ajoen uit 1965... en een Japanse persing van Ajoen Ajoen uit 1977!

Eind jaren ’70 wordt de Beat Boys LP opnieuw uitgebracht, eerst als bootleg, daarna legaal op CBS. In 1978 werkt Wissink met Gerard van Dijk van het DSR label aan een nieuwe LP met de Nederlandse instrumentale band The Tickets. De samenwerking wordt stopgezet, wat van Dijk er niet van weerhoudt in april 1980 de “Giants” LP Beware Of The Giants uit te brengen. De namen The Giants en Willy & his Giants zijn evenwel door Wissink vastgelegd bij een octrooibureau, en een tweede Tickets LP wordt datzelfde jaar door van Dijk dan ook uitgebracht als The Guitar Giants! Wissink trad op 13 juni 1980 samen met Henk Smitskamp op tijdens de revival show De Haagse Beatnach en hun uitvoering van Sarie Marijs kwam op de live-LP die daarvan verscheen. De nieuwe Willy & his Giants bezetting trad ook als enige niet-Indo band op op de Indo-Rock ‘n’ Roll Revival Show op 30 mei 1981 in de Houtrusthallen in Den Haag. Datzelfde jaar verschijnt de eerste échte comback LP getiteld Back Again op het door CBS opnieuw tot leven gewekte Artone label. In 1992 brengt Sony/ Columbia het originele jaren ’60 werk aangevuld met zes nummers van de Back Again LP uit op de CD Greatest Hits, en in 1996 brengt Sam Sam de nieuwe Willy & the Giants CD Guitar Giant uit met in de groep Willy’s zoon op drums. Sam Sam brengt ook de Sony/ Columbia CD uit 1992 opnieuw uit in 1998, in 2002 gevolgd door de CD Willy & the Giants & Friends: The Best Of 40 Years. Zoon en TV regisseur Will Jr. maakte over hem de documentaire Mijn Vader Is Een Rocker, die door de VPRO werd uitgezonden op 19 september 2001.


Een recente bezetting van Willy & his Giants

Wissink is thuis in Den Haag overleden, waarschijnlijk aan de gevolgen van een hartaanval. De uitvaartplechtigheid vindt plaats op dinsdag 16 juli om 13 uur in begraafplaats Nieuw Eykenduynen, Kamperfoeliestraat 2a, 2563 KJ Den Haag.
Bron: het onvolprezen www.nederrock.jimdo.com.

Naar Boven

13 juli 2013
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Punch It Peggy

Nieuwe bands: laat ze maar komen, en vooral als ze een zangeres hebben. Punch it Peggy werd opgericht in mei 2013, speelde zijn eerste optreden op 22 juni in Valkenswaard en brengt swingende rock 'n' roll voorzien van moderne invloeden en hedendaagse uptempo neo-rockabilly die een stootje kan verdragen. De band bestaat uit Peggy Queue op zang, Louis (Cool-A-Mundo, Honey Bonny's Hitmen) op contrabas en zang, Rob op drums en Piet (Ducktail, Blazin' Saddles, The Rollators, De Rammelaars, Honey Bonny's Hitmen) op gitaar, en heeft op de speellijst covers van onder meer Wanda Jackson, Brenda Lee, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Imelda May en zelfs Horrorpops, Suzi Quatro en Blondie. Allen daarheen op www.punchitpeggy.nl *** Harry Spies meldt dat op maandagnacht 8 juli gitarist Harry-James de Vries op 64-jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van een zware hersenbloeding. Harry-James was een jongere broer van de Indorockers Dolf en Nono de Vries en speelde onder meer in The Hot Jumpers, The Fellows, The Swallows, The Cherokees, Joyce Tielman & the Jugglers, The Seven Aces en vanaf 1990 bij The Crazy Rockers. Afscheid nemen kan op maandag 15 juli om 14h45 in begraafplaats Rhijnhof, Laan te Rhijnhof 4 te Leiden.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWSKORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Tom De Poorter van Little Kim & the Alley Apple 3 geeft op 17 en 18 augustus in Oostburg, Zeeuws Vlaanderen een workshop weekend met op het programma onder meer een introductie swing blues en swing jazz type T-Bone Walker en akkoordenprogressies à la Freddy Green. Enige jaren ervaring is gewenst, het geheel kost 160 euro inclusief eten en kamperen (eigen tent). Info: tomdepoorter@hotmail.com

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


The Tornados met Roger LaVerne (tweede van links), producer Joe Meek (midden) en Heinz (rechtsonder)

Robb Shenton meldt ons het overlijden op 15 juni van Roger LaVern (echte naam: Roger Jackson, geboren op 11 november 1938), keyboardspeler op Telstar en nog 32 van de in totaal 52 tracks die The Tornados opnamen tussen 1962 en 1966. Van de minstens 20 officiële groepsleden die in de studio deel uitmaakten van The Tornados (om nog maar te zwijgen van het aantal muzikanten dat deel uitmaakte van de live Tornados) deden enkel drummer Clem Cattini (44 nummers), leadgitarist Alan Caddy (39) en ritmegitarist George Bellamy (35) beter! LaVerne’s clavioline gaf Telstar zijn unieke futuristische elektronische sound, en dus was het mede dankzij hem dat de instrumental in 1962 niet enkel in Engeland maar ook in de States nummer één werd. Opvolger Globetrotter haalde in Engeland nog de vijfde plaats maar deed (onder de titel Globetrottin') helemaal niks in Amerika, en The Tornados zouden het Telstar succes niet meer evenaren. LaVern bracht voor Joe Meek in december 1963 ook de solo-kerstsingle Christmas Stocking/ Reindeer Ride uit begeleid door The Microns. Hij stapte in 1965 uit de groep na een dispuut over onbetaalde royalties en trok naar Mexico waar hij acteerde in films en onder het pseudoniem El Lobo piano speelde. Hij was ooit wereldrecordhouder non-stop pianospelen en tevens kandidaat wereldrecordhouder bedsport: hij beweerde ooit met “een goeie 3500 vrouwen geslapen te hebben”, was negen keer gehuwd (in zijn erfenis zal niet veel zitten) en had vier buitenechtelijke kinderen (“allemaal accidentjes''). Midden jaren ’70 was hij producer voor Jet Harris en in 1975 nam hij met andere ex-Tornados een nieuwe versie van Telstar op. Later leed hij aan de ziekte van Dupuytren, een aandoening waarbij zich een harde streng bindweefsel vormt in de handpalm van de ringvinger, middelvinger en/ of pink, waardoor uiteindelijk de vingers niet meer kunnen bewegen. LaVern’s carrière was voorbij en begin jaren ’90 werkte hij in security. Na zeven operaties in een tijdspanne van 10 jaar waren zijn handen gedeeltelijk geheeld en trad hij opnieuw op. LaVerne overleed in Londen op 75-jarige leeftijd aan prostaatkanker *** Ook dood: de Britse DJ El Nino, op zijn 50ste onverwacht overleden nadat hij werd gehospitaliseerd voor een maagzweer. Nino De Gruttola ontdekte eind jaren ’70 de rock ‘n’ roll scene en zou uitgroeien tot een DJ die zich niet in muzikale hokjes liet vangen: hij doorspekte zijn rockabilly plaatjes met dosissen soul en andere muziek. Enkele pogingen begin jaren ’90 om clubs op te starten waar die muziekmix aanvaard werd draaiden uit op flops, tot hij in 2001 in Londen de Lady Luck club opstart in de kelder van een striptent: hij betaalde de stripteaseuses om ook in zijn club te komen dansen en lag zo mee aan de basis van de heropleving van de burlesque. De Lady Luck club bestaat nog steeds en in 2006 kwam er ook de afgeleide Black Cotton Club waar de sfeer zich toespitst op de jaren ’20. El Nino leefde en ademde retromuziek: hij was gehuwd met DJ Lady Kamikaze, stelde een tiental Lady Luck en Black Cotton CD compilaties samen, runde in Camden Market de Black Cotton Record Collectors Store en had zijn eigen vintage meubelzaak Deco Divine ***

El Nino en Lady Kamikaze

The Del Monties is een nieuwe Britse band met ex-Whirlwind pianist-gitarist Rob Russell, zijn broer John Russell op gitaar, en John’s zoon Matt Russell op drums. Het kwartet wordt vervolledigd door Finlay Malcolm op contrabas. Binnenkort zou hun 5 track debuut-EP Classic moeten verschijnen op Thunderbilly Records *** Onontgonnen muziekgeschiedenis: Ace Records (GB) brengt op de CD Nippon Rock'n'Roll: The Birth Of Japanese Rokabirii leven en werk van Masaaki Hirao, in de jaren ’50 het Japanse antwoord op Elvis, in kaart met studio- én live opnames. Hirao vormde samen met Mickey Curtis en Keijiro “Kei-Chan” Yamashita vanaf 1958 de zogenaamde Rokabirii Sannin Otoko oftewel de drie rockabillies in de eerste rokabirii buumu oftewel rockabilly boom *** Ook nieuw op CD is de Ace verzamelaar Going Wild: Music City Rock 'n' Roll die het Music City Records label uit Berkeley, Californië onder de aandacht brengt. Die platenfirma staat vooral bekend om zijn zwarte vocal groups, maar de zo maar eventjes 80% eerder onuitgegeven tracks hier opgenomen tussen 1957 en 1961 tonen aan dat ze bij Music City evengoed thuis waren in niet alleen zwarte maar ook blanke rock ’n’roll, rockabilly, pianostompers en jivers.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/ 60's)

De 75-jarige piano legende Allen Toussant kreeg op 10 juli in het Witte Huis uit handen van president Obama de National Medal Of The Arts, de hoogste onderscheiding die een artiest in de verenigde Staten kan krijgen, voor zijn “bijdrage als componist, producer en performer bij het optillen van de rijke rhythm ‘n’ blues traditie van zijn geboortestad New Orleans tot een nationaal niveau *** En de inmiddels 79-jarige Ronnie Hawkins werd benoemd tot ere-officier in de Orde Van Canada. Hawkins werd geboren in Arkansas maar trok in 1958 naar Canada waar hij altijd is blijven plakken. Hij kreeg de benoeming voor zijn “bijdragen als rockmuzikant aan de ontwikkeling van de muziekindustrie in Canada en voor zijn steun aan liefdadigheid”.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 4 juni overleed Marshall Sewell, oprichter en baszanger van The Edsels, bekend van hun doo-wop classic Rama Lama Ding Dong, in 1958 opgenomen voor het Dub label uit Little Rock, Arkansas (dat op het label de foute titel Lama Rama Ding Dong droeg) maar pas een hit in 1961 op Twin Records in het kielzog van Blue Moon van The Marcels. The Edsels namen ook op voor Roulette, Dot, Ember en Tammy, maar Rama Lama Ding Dong zou hun enige hit blijken. Sewell was mede-auteur van een aantal van hun songs als Three Precious Words, Let's Go en Could It Be. Nadat de groep het voor bekeken hield werkte Sewell als beveiligingsagent en van 1969 tot zijn pensionering in 2001 bij de politie. Hij overleed op z’n 75ste aan kanker. The Edsels traden nog steeds af en toe op met Sewell's enige kind David op gitaar, maar na Sewell’s overlijden vinden we in hun rangen nog slechts één origineel groepslid, tenor James Reynolds *** Over The Marcels gesproken, hun leadzanger en gitarist Cornelius "Nini" Harp overleed een dag later op 5 juni. De in 1959 op een highschool in Pittsburgh opgerichte groep die zich noemde naar de “marcel” haarstijl, een soort krullen die in de jaren ’20 populair werden gemaakt door Joephine Baker, waren gespecialiseerd in doo-wop versies van standaards als Summertime, Heartaches, You Are My Sunshine en My Melancholy Baby, en haalden in 1961 de top van de Amerikaanse, Britse, Australische, Franse en Nieuw-Zeelandse hitparade met Blue Moon. In 1962 waren ze met Blue Moon en Merry Twist-Mas te zien in de film Twist Around The Clock. Midden 1962 stapte Harp uit de groep, maar in 1964 deed ie met een andere Marcel, Gene Bricker, de backing vocals voor twee nummers in de Annette Funicello/ Frankie Avalon film Bikini Beach, Avalon's Gimme Your Love Yeah Yeah Yeah en Little Stevie Wonder’s (Happy Feelin') Dance And Shout. The Marcels bleven altijd bestaan en in 1973 kwamen de originele groepsleden opnieuw kortstondig bijeen. In 1975 bracht Harp met onbekend gebleven begeleiders onder de naam The Fabulous Marcels de single That Lucky Old Sun/ Peace Of Mind uit op St. Clair. Hij was er in 1999 ook bij in de Doo Wop 50 PBS TV special. Anno 2013 bestaan The Marcels nog steeds onder het management van Walt Maddox die in mei 1961 bij de groep kwam en eigenaar is van de groepsnaam. Het “oudste” groepslid in deze Marcels is Richard Harris: hij werd lid in 1965 *** Op 11 juni overleed jazz gitarist Johnny Smith, en hoewel jazz gitaristen niet onze forte zijn maken we voor hem een uitzondering omdat hij de componist is van de instrumental Walk Don’t Run. Smith nam zijn origineel op in 1954, en het was de Chet Atkins cover uit 1957 die de inspiratie vormde voor de hitversie van The Ventures uit 1960. Smith baatte later een muziekwinkel uit en maakte zijn laatste solo-opnames in 1976. Hij werd net geen 91 jaar *** Op 14 juni overleed de op 27 december 1937 in Amerillo, Texas geboren Tommie L. Guthrie die onder de naam Tom Tall in 1958 met The Tom Kats het populaire Stack-A-Records uitbracht. Twee andere rock ‘n’ roll songs van hem zijn Hot Rod Is Her Name (1956) en de B-kant van Stack-A-records, Mary Jo. Begin jaren ’50 had ie al een countryhitje met Are You Mine, een duet met Ginny Wright. In zijn vrije tijd maakte hij olieverfschilderijen. Tall werd 75 jaar *** Op 22 juni overleed Frank Torpey van The Contenders, een vocal groep uit Philadelphia die in 1966 een hitje scoorden met The Clock. Eerder had hij opgenomen met de acappella group The Lytations, later zong hij bij Reverb, Neighbor's Complaint, Memory Lane, Acappella Gold, Billy & the Essentials en Doo Wop Depot. Torpey overleed aan nierfalen *** Op 23 juni overleed de 83-jarige Bobby "Blue" Bland die maar liefst 64 rhythm ‘n’ blues hits scoorde waarvan er 44 doorstoten naar de popcharts. De in 1930 in Rosemark, Tennessee als Robert Calvin Bland geboren zanger begon zijn carrière al eind jaren ’40 in de gospel, leerde het seculiere vak vanaf 1949 aan de zijde van onder meer Rosco Gordon, werkte als chauffeur en roadie voor BB King en maakte deel uit van de revue van Johnny Ace alvorens in 1952 te tekenen bij Modern Records. Zijn eerste hit werd Farther Up The Road (nummer 43 in de poplijsten en een nummer één R ‘n’B) op Duke Records in 1957, andere vroege successen van hem zijn I Pity The Fool (1961) en Turn On Your Love Light (1962). In 1997 kreeg hij een Lifetime Achievement Grammy award. Bland was al geruime tijd ziek en sinds 2008 aan een rolstoel gekluisterd, wat hem er niet van weerhield recht te staan bij de spaarzame optredens die hij nog deed, voor het laatst in november jongstleden *** Paul Giacalone, baszanger en drummer van The Fireflies en auteur van hun You Were Mine hit uit 1959, overleed op 27 juni in Long Island, New York. Hij pende ook opvolger I Can’t Say Goodbye (1960), maar na het vertrek van leadzanger Ritchie Adams viel de groep uit elkaar. Giacalone richtte de groep opnieuw op in 1992 met nieuwe groepsleden en trad met hen op tot zijn dood ***


6 december 1957 in Memphis: Little Junior Parker (l) en Bobby Bland naast Elvis.
Parker nam in 1953 bij Sun het origineel van Mystery Train op

Op 23 juni overleed bluespianist Little Willie Littlefield, de man die in 1952 onder de titel KC Lovin’ het origineel van Jerry Leiber & Mike Stoller's Kansas City opnam. Littlefield maakte zijn debuut in 1948 met Little Willie’s Boogie/ My Best Wishes, de eerste van acht tracks for Eddie's Records en Freedom Records in 1948-1949. Hij verhuisde van Houston naar Los Angeles, kreeg daar een contract bij het Modern label, en leerde het vak in Johnny Otis' Barrelhouse club in Zuid-Los Angeles. Littlefield zou van 1949 tot 1951 een dertigtal nummers inblikken voor Modern. In 1952 stapt hij over naar Federal Records. Littlefield wordt beschouwd als een sleutelfiguur in de overgang van boogie woogie naar piano rock 'n' roll die onder meer Fats Domino beïnvloedde. In 1957 neemt hij op voor Rhythm Records. Hij toerde vanaf 1978 in Europa en zou uiteindelijk in ons eigen Nederland blijven hangen. Vanaf 1980 neemt hij minstens 10 albums op voor onder meer het Oldie Blues label van Martin van Olderen. Soms werd hij bij zijn optredens begeleid door Mike Sanchez & the Big Town Playboys. Zijn laatste CD was bij ons weten Old Time Feeling uit 2008 met de Berlijnse band The Jivin’ Jewels. In 1992 deed ie drie songs in de Australische film Love In Limbo. Littlefield ging met pensioen in 2000 maar begon vanaf januari 2006 opnieuw op te treden, naar wij weten voor het laatst in oktober 2010 in Engeland. Hij overleed op 81-jarige leeftijd in zijn woning in Voorthuizen aan kanker en werd in kleine kring begraven te Leusden. Zijn Eddie's en Freedom opnames 1948-1949 vindt u op de Collectable (USA) CD Bounces Boogies And Blues, de Modern opnames 1949-1951 en de Federal opnames 1952-1953 vindt u op de Ace (GB) CD’s Kat On The Keys en Going Back To Kay Cee, en de 10 Rhythm Records tracks uit 1957 staan op de Westside (GB) CD Rhythm... And Blues *** Op 9 juli overleed in Las Vegas de 69-jarige Lewis (ook vaak gespeld als Louie) Lymon, de broer van Frankie Lymon, die in het kielzog van het succes van Frankie Lymon & the Teenagers zijn eigen groep opstartte, Lewis Lymon & the Teenchords, die van december 1956 tot 1958 zes singles uitbrachten op Fury, End (I Found Out Why was hun antwoord op Frankie’s Why Do Fools Fall in Love) en Juanita, en in 1957 met het liedje Your Last Chance te zien waren in de rock ‘n’ roll film Jamboree. De groep viel in 1959 uit elkaar waarna Lewis net lang genoeg in The Townsmen zat om met hen in 1961 de PJ single I Can't Go On op te nemen. Na zijn legerdienst verdween hij uit de muziek om begin jaren ’70 de revival draad op te pikken met een nieuwe Teenchords bezetting. In 1978 verving hij Joe Negroni bij The Teenagers die nog steeds originele groepsleden Jimmy Merchant en Herman Santiago in de gelederen hadden, uiteraard zonder Frankie Lymon die in 1968 overleed. Rond 2003 stapte Lewis uit The Teenagers om te gaan zingen bij Beary Hobbs' Drifters. U vindt zijn oude werk op de Louie Lymon & the Teenchords CD I’m So Happy op Relic Records uit 1994.


Lewis Lymon in 2006 bij The Drifters

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

In juni/ juli 2014 komt Rio Scavone naar Europa, en als die naam een belletje doet rinkelen bent u een kenner, want wie heet er nog Scavone? Juist, Jack Scott, op deze aardkloot gekomen als Giovanni Domenico Scafone Jr. Rio is een nichtje van Jack Scott en heeft in Detroit een band genaamd Rio & the Rockabilly Revival. Wie interesse heeft om haar te boeken dient contact op te nemen met Steve Rydell van Rydell’s Records (F) *** Nog meer nakomelingen: Jay Richardson alias Big Bopper Jr. kreeg op 6 juni in een ziekenhuis in Houston een hartpomp ingeplant en vertoeft op intensieve zorgen. Een kaartje sturen kan naar Bopper Music, PO Box 6926 in Katy, Texas 77941 *** Het volgende werkstuk van Los Straitjackets wordt wellicht een album met vocale versies van instrumentale klassiekers als Perfidia en Sleepwalk *** Los Wild Ones is de titel van een documentaire over Wild Records die ons hopelijk ooit zal bereiken op DVD en die luidens de trailer evenzeer op de muziek focust als op de alcohol en de tranen die bij Wild rijkelijk vloeien. Zie de trailer op http://vimeo.com/64980034.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Slim Whitman. Afbeelding rechts: 30 juli 1954 in Memphis: Ellis Presley opent voor Slim Whitman

Op 19 juni overleed de op 23 januari 1923 geboren Otis Dewey "Slim" Whitman Jr., de jodelende countryzanger die tussen 1952 en 1981 maar liefst 38 hits scoorde. Toegegeven, een deel van Whitman’s charme ligt in zijn campgehalte, maar toch heeft de crooner gentleman met de tenor stem en de ouderwetse snor goeie songs opgenomen. Whitman bracht meer dan 65 albums uit, zijn Love Song Of The Waterfall uit 1952 was 25 jaar later te horen in de SF film Close Encounters Of The Third Kind, en in 1996 redde Whitman de wereld van een buitenaardse invasie: het gejodel uit zijn Indian Love Call uit datzelfde jaar 1952 doet de hoofden van de marsmannetjes exploderen! In 1979 was hij een van de eerste artiesten die infomercials maakte (voor zijn All My Best greatest hits album waarvan hij er op die manier 4 miljoen sleet), in 2010 kreeg hij zijn eigen ster op de Hollywood Walk Of Fame. De link met rock ‘n’ roll? Whitman tekende in 1949 dankzij Colonel Tom Parker bij RCA Records, Elvis opende voor hem op 30 juli 1954 in het Overton Park Shell in Memphis (op de affiche werd Elvis misspeld als Ellis Presley), hun wegen kruisten opnieuw bij de Louisiana Hayride radioshow, en Elvis coverde Have I Told You Lately That I Love You, Danny Boy en I'll Take You Home Again Kathleen, alle drie ook gezongen door Slim Whitman. Whitman werd 89 jaar *** Nieuw voor de Elvis blibliotheek is een boek van 272 pagina’s over het Million Dollar Quartet met de verrassende titel The Million Dollar Quartet: Jerry Lee, Carl, Elvis & Johnny over de legendarsiche jamsessie op 4 december 1956 in de Sun studio, met ook aandacht voor de “reünies" van de overlevende artiesten, hoe de tapes eerst op bootleg, dan op vinyl en tenslotte op CD werden uitgebracht, en voor de musical die er intussen over is gemaakt. Auteur Stephen Miller schreef in 2003 al het boek Johnny Cash: The Life Of An American Icon *** Ongetwijfeld heel wat droger wordt Elvis Presley: Historical And Cultural Perspectives On A Modern Icon. Het nieuwe e-book van Ben Griffin bestudeert de impact van Elvis op de maatschappij in hoofdstukken die titels dragen als Elvis And The English Language, Elvis And The Historical English Software, Elvis And Henry Ford en Elvis And The Presidents *** Nieuwe Elvis merchandise: Hello Kitty in Elvis poses met Elviskostuums en zonnebrillen, de nieuwe Elvis Presley Home Bedding bedlinnen collectie, een lijn Jailhouse Rock keukenaccesoires, Rock ‘n’ Roll Tequila van de firma Rock ‘n’ Roll Imports met Elvis op de doos en een fles in de vorm van een gitaar (niet echt een geweldig idee gezien het feit dat Elvis’ moeder ‘m wel graag lustte), Elvis babypantoffels, en Blue Hawaii flip flops (met in de onderkant van de zool in reliëf de naam “Elvis”) die perfect passen bij de exacte replica van het rode Hawaii hemdje dat Elvis in 1961 in die fim droeg *** Voor wie in Las Vegas op vakantie gaat: het King's Ranson Museum heropent deze maand in de Binions Gambling Hall in downtown Vegas en toont onder meer podium- en film outfits, de laatste auto die Elvis kocht (een Lincoln Mark V uit 1977), juwelen (onder meer de enorme ring die hij in 1972 droeg in de documentaire Elvis On Tour), revolvers en badges uit Elvis’ politieverzameling, en de bijbel die op zijn nachtkastje lag toen hij overleed *** 53 jaar na Love Me Tender/ Witchcraft uit 1960 is er een nieuw Elvis/ Sinatra duet, het digitaal samengestelde Are You Lonesome Tonight, te vinden op de Frank Sintra & Friends CD Impossible Duets *** Herinnert u zich nog ons verhaal over die John Smith die beweerde de zoon van Elvis te zijn? Lezer Mighty Michel Henry meldt ons dat de “ongeïdentificeerde vrouw waarvan John Smith beweert dat ze zijn moeder is” op de foto eenvoudigweg Campbell’s toenmalige echtgenote Billy Jean Campbell-Nunley is. Makes sense, uiteraard. Maar wacht even, dan is die John Smith misschien wel een zoon van Glen Campbell?... *** ElvisMatters Band bassist Olav Pawlenko (B) verloor de achterbouw van zijn woning in het Overpeltse Lindel (B) in een brand. Een gevulde opslagplaats van zijn multimediazaak Megacom Computers, een garage, een badkamer, de keuken, twee slaapkamers en een leefruimte gingen in de as. Pawlenko merkte de brand op nadat het alarm van zijn Porsche afging, bracht eerst zijn vrouw Helga en hun twee zonen van 11 en 15 jaar in veiligheid, en ging daarna letterlijk door het vuur om zijn vijf gitaren te redden. Zijn verzameling van honderden platen en CD’s waarmee hij in 2005 het wereldrecord non-stop Elvis draaien op 78 uur bracht is volledig verteerd door de vlammen.

Naar Boven

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina