(reclame)

 

25 juni 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Frank Anthony & Calling Elvis voor Graceland Breda

Recentelijk in het nieuws doch niet echt positief: Graceland Breda, de sinds 2002 in aanbouw zijnde villa van “zakenman” Jimmy Prins aan de Heilaarstraat in Breda die een kopie van het huis van Elvis moet worden. De politie viel namelijk binnen in de villa naar aanleiding van een witwaszaak. Volgens een woordvoerder heeft de zaak te maken met de vondst van een hennepkwekerij in het Gelderse Dinxperlo in 2014 waarbij het onderzoek leidde naar de villa. Niemand werd aangehouden. Buren probeerden in het verleden met gerechtelijke stappen de bouw tegen te houden omdat ze vreesden dat er een bordeel in het pand zou komen. Onlangs presenteerde Prins zijn plannen voor een bed & breakfast met kamers ingericht met een Elvis thema. Buurtbewoners staan niet te kijken van de inval want er zou al vaker politie aan de deur hebben gestaan *** Voor wie zijn beste beentje wil voorzetten: Clandestien start op 9 september met nieuwe rock ‘n’ roll danscursussen in Akhnaton, Nieuwezijds Kolk 25, Amsterdam-Centrum. Eerste proefles gratis en iedere woensdagavond vrijdansen! Alle info op www.cafeclandestien.nl.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Voor wie het aanbelangt: ten laatste in 2018 wordt in België de leeftijdsgrens voor oldtimers opgetrokken van 25 naar 30 jaar. Op Europees niveau werd beslist de leeftijdsgrens overal gelijk te trekken op 30 jaar en België moet vòòr 2018 die regel overnemen. Als het zover is komt er een overgangsperiode van een half jaar. Voordelen verbonden aan de inschrijving als oldtimer zijn dat je het minimum aan belasting op inverkeerstelling en een forfaitaire jaarlijkse verkeersbelasting betaalt en geniet van een vrijstelling van de jaarlijkse technische keuring.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Robb Huxley met bril bij Robb Gayle & the Whirlwinds...


en Robb Huxley met bril bij The Tornados in 1966

Do You Come Here Often: The Joe Meek Connection is een nieuw boek geschreven door Robb Huxley die in de jaren ’60 in drie Joe Meek groepen speelde, met name The (New) Tornadoes, The Saxons en Robb Gayle & The Whirlwinds. De autobiografie loopt tot het einde van The Tornadoes in februari 1968 waarna Huxley bleef plakken in Israël, en is rijkelijk geïllustreerd met foto’s, setlijsten, krantenknipsels, affiches en label shots. Fragmenten verschenen eerder op Huxley’s website en in Thunderbolt, het magazine van de Joe Meek Society. Teken des tijds: Do You Come Here Often is voorlopig enkel te koop als Kindle boek, te downloaden via computer, tablet en smartphone *** Restless deed eind mei voor de eerste keer sinds 2012 drie optredens in de originele bezetting van 1978 met de broers Mark (gitaar) en Paul (contrabas) Harman en drummer Ben Cooper, meer bepaald een optreden in Kingston (GB) en twee in Finland. In Helsinki namen ze gelijk een nieuw album op dat zal verschijnen op Bluelight Records. Die originele bezetting was een samenloop van omstandigheden omdat huidig drummer Rob Tyler verhinderd was en Cooper (tegenwoordig bij Sloan Jackson & the Rhythmtones) toevallig vrij. Cooper stapte in 1990 op bij Restless en werd toen vervangen door Tyler maar maakte van 2002 tot 2006 opnieuw deel uit van het Britse trio. De laatste keer dat de originele bezetting samen op het podium stond was in juli 2012 als begeleidingsband van Levi Dexter op het Americana (GB) Festival *** Zijn wij platenverzamelaars? Nou, niet echt, vermoed ik: we houden van vinyl en kopen en koesteren vinyl nog steeds, maar we hoeven niet per se àlles te hebben, en dat is volgens ons wat de ware verzamelaar kenmerkt, welk ook het vakgebied is dat hij kiest, of dat hém kiest, want zo metafysisch gaat het vaak met collectioneurs en collecties. Neem die Brit wiens verzameling eind mei onder de hamer ging: Keith Sivyer kocht in 1954 alle singles die tot dan toe in de in 1952 ingevoerde Britse hitlijsten hadden gestaan, vanaf dan elke week elke nieuwe single die in de Top 40 stond, scheidde midden jaren ‘70 van zijn vrouw maar niet van zijn platen, en is pas gestopt met kopen toen hij in februari van dit jaar overleed. Hoesjes werden liefdevol vervangen door blanco papieren hoesjes waarop hij releasedatum en de hitnotering noteerde en apart bewaard, en hij had ook een notaboek van 188 pagina’s om het geheel te inventariseren. Het resultaat: naar schatting 27.000 singles, 8000 maxidiscs en meer dan 10.000 CD singles, alfabetisch gesorteerd in op maat gemaakte kasten van vloer tot plafond in twee kamers van Sivyer’s bescheiden huisje in Twickenham, Londen waarvan zijn broer die in de bouw werkte op een bepaald moment de vloeren moest versterken om het gewicht te kunnen blijven dragen. Alles achter elkaar gezet spreken we van 60 meter vinyl. Kijk, dàt noemen wij nu eens een verzamelaar, zie! Het hele zaakje werd uiteindelijk verkocht voor £ 70.000,- *** Sandy Lee (D) vormt een nieuwe Franse band met Steve Rydell (gitaar), Pascal Freyche (contrabas) en Tejerizo Sylvain (sax). Naar een pianist en een drummer zijn ze nog naarstig op zoek *** Gitarist Louwrens “Loz” Jordaan van de Sloveense band Eightbomb, in januari nog op tour in Nederland en België, is op slechts 47-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval *** Op 28 mei overleed de 87-jarige John(ny) Keating, vanaf 1952 trombonist van en vanaf 1954 arrangeur voor de Britse big band dirigent Ted Heath. Van 1961 tot 1963 was hij met componist Les Vandyke (echte naam: Johnny Worth) het brein achter het succes en de Top 10 hits van Eden Kane. Daarnaast was hij producer, arrangeur en/of componist voor onder meer Adam Faith, Petula Clark, Caterina Valente en Sammy Davis Jr. Later kreeg hij bekendheid door zijn Phase 4 LP’s (in de jaren ’70 in platenwinkels vaak gebruikt als demonstratieplaten) en midden jaren ’90 werd hij heropgevist door de lounge revival. Hij richtte in Edinburgh zijn eigen Johnny Keating School Of Music op en in 1999 verscheen het vierde en laatste deel in zijn academisch standaardwerk over compositieleer getiteld Principles Of Songwriting: A Study In Structure And Technique. Keating leed aan DLB (dementie met Lewy bodies), een variant van de ziekte van Parkinson *** En tot slot: op 9 juni overleed op 86-jarige leeftijd orkestleider James Last (D) die absoluut niks met rock ‘n’ roll te maken had, wat hem er niet van weerhield het op te nemen. Nou ja, min of meer rock ‘n’ roll. En toch: Fool van Elvis uit 1973 is Last‘s instrumental No Words uit 1971 met een tekst erop, en zijn Der Einsamer Hirte oftewel het thema van De Verloren Mijn uit 1977 met de panfluit van Gheorghe Zamfir haalde in 2003 als The Lonely Shepherd de soundtrack van de Quentin Tarantino film Kill Bill Volume 1…

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60/s)



De James Dean ster nu en de James Dean Memorial binnenkort

In Marion, Indiana wordt op de hoek van 4th Street en McClure Street een nieuw monument opgericht ter ere van de beroemdste inwoner van het stadje, James Dean, geboren in Marion op 8 februari 1931 in het toenmalige Seven Gables Apartment House op 4th & McClure dat ergens eind jaren ’70 werd afgebroken. Ook David Loehr van de James Dean Gallery in Fairmount, Indiana (waar Dean opgroeide) werd betrokken bij het project: hij ontwierp de nieuwe memoriaal die zal bestaan uit een zwart granieten monument met een ets door kunstenaar Butch Bays (die eerder etsen maakte van onder meer Waylon Jennings) van het Seven Gables Apartment House, een afbeelding van Dean als baby, een afbeelding uit de film Rebel Without A Cause, en op de achterkant een korte biografie van James Dean. Het geheel komt bovenop een cementen basis met drie ronde betonnen banken die Dean’s drie films voorstellen en zeven cypressen die het Seven Gables Apartment House moeten verbeelden. De rots met een bronzen plaat “waar James Dean ooit stond” die zich nu in het voetpad bevindt zal ingebouwd worden in een nieuw bloemenperk, de bronzen ster blijft in het voetpad op de hoek. Als alles volgens plan verloopt wordt het nieuwe monument ingehuldigd op 30 september, de 60ste verjaardag van de sterfdag van James Dean *** Jerry Lee Lewis kondigt twee Britse data aan voor wat betiteld wordt als zijn “afscheidstour”, namelijk 6 september in de London Palladium en 10 september in Glasgow, met special guests James Burton en gitarist Steve Cropper van Booker T & the MGs. De Killer zal dan 80 jaar zijn. Van eventuele data bij ons is nog niets bekend *** Topact op de Summer Jamboree in Italië begin augustus: de nu 76-jarige Gary US Bonds *** Het goeie nieuws is dat DJ Keb Darge (GB) Volume 5 uit heeft in zijn Legendary Wild Rockers CD reeks. Het slechte nieuws is dat dit het laatste deel wordt en hij nu aan een reeks garagepunk verzamelaars begint *** Backstage in het Wells Fargo Center in Philadelphia op 21 juni vòòr het optreden van Paul McCartney: McCartney die Fabulous zong voor Charlie Gracie en Gracie een exemplaar van diens autobiografie Rock ‘n’ Roll's Hidden Giant liet handtekenen. The Beatles plachten dat nummer namelijk live te spelen in hun begindagen en McCartney coverde het op een single in 1999. De inmiddels 79-jarige Gracie, die ook geïnterviewd werd over zijn connecties met The Beatles voor een aflevering van het radioprogramma Breakfast With The Beatles, heeft pas een nieuwe CD uit op Lanark Records getiteld Angel On My Shoulder *** In november verschijnt Sam Phillips: The Man Who Invented Rock ‘n’ Roll, een nieuwe biografie van Sun baas Sam Phillips door Peter Guralnick die eerder uitstekende boeken pende als Feel Like Going Home: Portraits in Blues, Country And Rock 'n' Roll (1971), Lost Highway: Journeys And Arrivals Of American Musicians (1979), Last Train To Memphis: The Rise Of Elvis Presley (1979), Careless Love: The Unmaking Of Elvis Presley (1999), Elvis Day By Day: The Definitive Record Of His Life And Music (1999, samen met Ernst Jorgensen) en Dream Boogie: The Triumph Of Sam Cooke (2005). Met 752 bladzijden wordt Sam Phillips: The Man Who Invented Rock ‘n’ Roll allicht opnieuw een interessante pil ***


The Platters van tegenwoordig...

Nu uit: Back to Basics With The Platters Live, aangekondigd als de eerste officiële Platters opnames in een halve eeuw. De opnames gebeurden voor een live studiopubliek in de huidige bezetting bestaande uit Wayne Miller, Valerie Victoria, Frank Pizarro en Cheo Bourne, bezetting die de goedkeuring wegdraagt van de erfgenamen van de in 2012 overleden Herb Reed, de enige originele Platter die op àlle Platters platen meezong alsmede de Platter die zich sinds 2010 de enige echte eigenaar van de groepsnaam mocht noemen nadat hij alle rechtszaken tegen andere Platters pretendenten won. Back to Basics With The Platters Live bevat heropnames van negen Platters klassiekers als Only You en The Great Pretender en één nieuw nummer getiteld God Bless The USA, en verscheen op het You Dig It label *** Vito Balsamo, leadzanger van Vito & the Salutations (Unchained Melody, 1963) werd op 13 juni gehospitaliseerd met niet nader omschreven hartklachten *** Voor wie weleens op vakantie gaat in Florida: het Mai Kai restaurant langs de Federal Highway in Fort Lauderdale, misschien wel de ultieme tiki club, is uitgeroepen tot National Historic Landmark. De Mai Kai opende in 1956, is nog steeds open en bevat nog steeds een groot deel van zijn originele tiki interieur. In 1956 was er langs die Federal Highway trouwens helemaal niks, nu is het één sliert meubelzaken, shoppingcentra, restaurants en stripclubs. Kortom: de tijden veranderen, maar de Mai Kai overleefde tot nu toe alle andere rages én een aantal orkanen.


De Mai Kai heden ten dage

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)


Links Johnny Gimble in 1955, rechts Johnny Gimble recenter

Op 10 mei overleed op 89-jarige leeftijd de op 30 mei 1926 geboren John Paul “Johnny” Gimble, van 1949 tot 1951 fiddler bij Bob Will’s Texas Playboys. Gimble leerde het vak in de jaren ’30 in de campagneband van gouverneur Jimmie Davis van Louisiana, maakte zijn eerste opnames in 1948 als lid van Robert Bro's Rhythmairs en vond zo zijn weg naar de populaire western swing band van Bob Wills. Naast de muziek werkte hij als kapper. Hij figureerde in enkele films waarvan de bekendste Honkytonk Man uit 1982 van Clint Eastwood is waarin hij de rol van - jazeker - Bob Wills hemzelve vertolkte. Gimble was drie keer gehuwd… met dezelfde vrouw! Hij won twee Grammy awards, werkte als studiomuzikant voor onder meer Merle Haggard, Conway Twitty, Connie Smith, Willie Nelson, Jerry Jeff Walker en George Strait, nam diverse soloalbums op onder eigen naam en met zijn eigen band Texas Swing, en werd de laatste pakweg 30 jaar op bas en gitaar begeleid door zijn zoon Dick Gimble, een muziekleraar. Zijn kleindochter Emily zingt momenteel bij western swing band Asleep At The Wheel. Gimble sukkelde na enkele beroertes al jaren met zijn gezondheid en verbleef het laatste jaar in een verzorgingstehuis *** Begin juni overleed op 84-jarige leeftijd Brill Building componist Larry Kolber, (co-)auteur van onder meer Forget Me Not (Kalin Twins, 1958), I Love How You Love Me (Paris Sisters, 1961), Sweet Little You (Neil Sedaka, 1961), Patches (Dickey Lee, 1962) en Red Don’t Go With Blue (Jimmy Clanton, 1963). Daarna was hij actief in de countrymuziek voor Faron Young (The Yellow Bandana, 1963), Roy Drusky (Yes Mr Peters, 1965) en Luke The Drifter alias Hank William Jr (Custody, 1969). Voor hij in de muziek ging werkte hij als sportjournalist, later als als manager voor distilleerderij 21 Brands *** Op 11 juni overleed in een ziekenhuis in Franklin, Tennessee Jim Ed Brown, leadzanger van The Browns, de countrygroep met zijn zussen Maxine en Bonnie. Jim en Maxine leerden het vak als duo op de radioshow van Ernest Tubb en scoorden in 1954 een countryhit met het ook in rockabilly middens bekende Looking Back To See, een jaar later kwam Bonnie erbij en werden The Browns een trio. Van 1954 tot 1968 scoorden The Browns 21 country hits waarvan er 13 ook in de popcharts opdoken waaronder The Three Bells (1959), Scarlet Ribbons (1959) en The Old Lamplighter (1960). Jim ging solo opnemen in 1965, twee jaar later splitten The Browns. Jim scoorde solo met Pop A Top (1967) en als duo met Helen Cornelius (door de Country Music Association in 1977 verkozen tot Duo Van het Jaar) met I Don't Want To Have To Marry You (1976) en Lying In Love With You (1979). Op TV presenteerde Jim Brown de programma’s You Can Be A Star en Nashville On The Road. Over The Browns (die in de jaren ’50 nog de affiche deelden met Elvis) verschenen twee boeken: Nashville Chrome van Rick Bass uit 2010 en Looking Back To See: A Country Music Memoir door Maxine Brown zelf uit 2009. Maxine en Bonnie leven nog. The Browns werden dit jaar in de Country Music Hall Of Fame opgenomen: de aan kanker lijdende Jim Brown kreeg zijn medaille uitgereikt in het ziekenhuis. Hij werd 81 jaar. Op Bear Family verscheen de 258 tracks tellende 8 CD Browns box The Three Bells, wie krapper bij kas zit kan terecht op de 36 tracks tellende samenvatting A Country Music Odyssey ***


The Roomates met Felix Alvarez tweede van links en Jack Carlson uiterst rechts...

Op 12 juni overleed Jack Carlson, eerste tenor en falsetto van The Room(m)ates, bekend van Glory Of Love uit 1961, origineel van Benny Goodman uit 1936 en tien jaar vòòr The Roommates al een rhythm ‘n’ blues hit voor The Five Keys. Naast zeven singles onder eigen naam van 1960 tot 1963 op Promo, Valmor en Philips namen The Roommates in 1961 en 1962 ook vijf singles op Valmor en Philips én de LP At The Hop op met zangeres Cathy Jean Giordano als Cathy Jean & the Roommates, waaronder de hit Please Love Me Forever uit 1961, een cover van een nummer van Tommy Edwards uit 1958 (en Bobby Vinton zou er opnieuw mee scoren in 1967). In 1965 splitten The Roommates. Vanaf eind jaren ’60 begonnen Cathy Jean & the Roommates opnieuw op te treden, zonder Jack Carlson en soms met zangeres JoAnne Greco als vervangster voor de echte Cathy Jean. Cathy Jean & the Roommates treden nu nog steeds op, zij het met de nu 70-jarige Cathy Jean als enig resterend origineel groepslid. Van The Roommates zelf is nog één origineel groepslid in leven, Felix Alvarez ***


...en Cathy Jean in 2000 met Jack Carlson (links) en Felix Alvarez (rechts)

Op 19 juni overleed op 83-jarige leeftijd muzikale duivel-doet-al Harold Battiste die zijn eerste succes scoorde in 1957 als arrangeur van Sam Cooke’s You Send Me. Andere platen waarbij hij een dikke vinger in de pap te brokken had waren You Talk Too Much (Joe Jones) en Ya Ya (Lee Dorsey). In 1961 richtte hij in New Orleans AFO (All For One) Records op, het eerste door Afro-Amerikaanse muzikanten gerunde onafhankelijke label, in de jaren ’60 werkte hij voor Sonny & Cher (hij speelde in 1965 sax op I Got You Babe). Later werkte hij achter de schermen voor de Congo Square Cultural Collective, de Louisiana State Music Commission, de New Orleans Jazz And Heritage Foundation en de Louisiana Jazz Federation. In 2010 verscheen in de Historic New Orleans Collection zijn autobiografie getiteld Unfinished Blues: Memories Of A New Orleans Music Man.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Het leven zoals het soms helaas is: de 48-jarige Eddie Spaghetti, zanger en bassist van The Supersuckers, kreeg op 15 juni te horen dat hij lijdt aan keelkanker in het derde stadium (de klassering gaat van 0 tot 4C) en zo snel mogelijk een operatie en chemo dient te ondergaan. Nu zijn Supersuckers een garagepunk band waar wij helemaal niets mee hebben, maar Spaghetti heeft wel een leuk nevenprojectje onder de naam Eddie Spaghetti & the Meatballs en zijn The Sauce CD uit 2003 vinden wij nog steeds prima killer country. Alle Supersuckers shows inclusief hun Europese zomertour zijn afgelast en de plannen voor hun nieuwe album opgeborgen. Op Sjock (B) worden Supersuckers vervangen door John Coffey (USA). Spaghetti, die op 29 juni onder het mes moet, heeft drie kinderen tussen 3 en 14 jaar die luisteren als je Quattro, Elvis en Zeke roept *** De mythische Stray Cats concerten uit 1981 en 1983 voor de Duitse televisie in Rockpalast die al jàren de ronde doen als bootleg verschijnen nu voor het eest legaal op DVD. Recensie: zodra we ze bekeken hebben!

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Op 21 mei overleed op 82-jarige leeftijd Martin “Marty” Allen Pasetta Jr, in 1973 de regisseur van Elvis: Aloha From Hawaii, het allereerste concert dat wereldwijd live via satelliet werd uitgezonden. In Europa zagen we de uitzending met enkele uren vertraging (anders zou het niet in prime-time geweest zijn), in Amerika kwam hij pas na enkele maanden op TV omdat de concertfilm Elvis on Tour nog in de bioscopen liep. Wereldwijd zagen naar schatting 1 à 1,5 miljard mensen Aloha From Hawaii. Daarnaast regisseerde Pasetta van 1972 tot en met 1988 de uitreiking van de Oscars, naast een aantal Grammy en Emmy uitreikingen en presidentsgala’s. Hij werd in La Quinta, Californië overreden door de auto waaruit hij net was uitgestapt als passagier waarna de chauffeur uitstapte maar zijn transmissie niet had uitgeschakeld *** De enige persoon uit Elvis’ entourage die nog geen boek heeft geschreven is de nu 65-jarige ex-Miss Tennessee 1972 Linda Thompson, Elvis’ lief van juli 1972 tot december 1976, al is er al jarenlang sprake dat dat boek er toch zou komen. Het gerucht duikt nu opnieuw op met een mogelijke verschijningsdatum: medio 2016. In 1981 werd een TV film gemaakt over hun relatie getiteld Elvis And the Beauty Queen, in 2007 schreef Thompson’s vriendin (die daar gelijk een baantje als secretaresse in Graceland aan overhield) een boek getiteld Elvis, Linda And Me. Eerder schreef Ginger Alden, Elvis’ lief toen hij overleed, het boek Elvis And Ginger: Elvis Presley's Last Love Finally Tells Her Story *** De US Postal Service gaat een nieuwe postzegel met de beeltenis van Elvis uitbrengen die op 12 augustus zal voorgesteld worden op Graceland. De zegel wordt de zesde in de sinds 2013 ingevoerde Music Icons reeks met “geliefde muzikanten wier mix van sound en manier van leven grenzen doorbrak”. De vijf eerdere muziekiconen waren Johnny Cash, Ray Charles, tejano pionier Lydia Mendoza en sixties artiesten Jimi Hendrix en Janis Joplin. De Elvis zegel uit 1993 is nog steeds de best verkopende postzegel in de geschiedenis van de Amerikaanse PTT.


Off topic: Frantic Franky beluistert de nieuwe single van Long John & his Ballroom Kings
featuring Huelyn Duvall. Recensie: binnenkort...

Naar Boven

18 mei 2015
HET EINDE VAN EEN TIJDPERK: BLAZE STARR OVERLEDEN

Wie een beetje thuis is in all things burlesque weet dat Blaze Starr een van de grootste namen in de burlesque was. Wàs, want Blaze Starr overleed op 15 juni op haar 83ste.
The Hottest Blaze In Burlesque, op 10 april 1932 geboren als Fannie Belle Fleming én een verre nicht van Molly O'Day, een countryzangeres uit de jaren ‘40, begon eind jaren ‘40 te strippen en werd een beroemdheid toen ze in februari 1954 in het artikel B-Belles Of Burlesque: You Get Strip Tease With Your Beer In Baltimore in het magazine Esquire stond. Eind jaren ’50 toen Starr in een echtscheiding verwikkeld was en residentie hield in de Sho-Bar in Bourbon Street in New Orleans begon de rondborstige roodharige een relatie met de gehuwde gouverneur van Louisiana, Earl K. Long, relatie die zou duren tot Long’s dood in 1960, ook al werd Long die altijd al bekend stond als excentriek op een bepaald moment tegen zijn zin opgenomen in een instelling voor geesteszieken – mogelijk leed hij aan een bipolaire stoornis en naar het einde toe aan dementie, verergerd door enkele beroertes. Wellicht zat ook zijn echtgenote voor iets tussen die gedwongen opname juist omwille van zijn relatie met Blaze Starr. Long liet Starr bij testament 50.000 dollar na, die ze weigerde. Die affaire is goed gedocumenteerd, maar voor haar bewering dat ze sliep met John F. Kennedy vòòr die president werd zijn geen bewijzen.


Links Blaze Starr in haar hoogdagen, op de rechterfoto Blaze in 1989

In de Irving Klaw burlesque film Buxom Beautease (1956) doet Starr twee nummers, en in de Doris Wishman nudie exploitation Blaze Starr Goes Nudist (1962, ook circulerend als Blaze Starr Goes Back To Nature, Blaze Starr Goes Wild, Blaze Starr The Original en Busting Out) doet ze al evenzeer haar ding. In 1974 schreef ze haar autobiografie onder de titel Blaze Starr: My Life As Told To Huey Perry, en daarop werd in 1989 dan weer de film Blaze gebaseerd met Lolita Davidovich als Starr en Paul Newman als gouverneur Long. Blaze Starr zelf had een kleine gastrol in die film. Ze kocht de Two O'Clock Club in Baltimore waar ze haar carrière begon en een aantal van haar kostuums en memorabilia zijn tentoongesteld in het Museum Of Sex in New York en in de Burlesque Hall Of Fame in Las Vegas. Ze stopte pas met optreden in 1983 op haar 51ste en hield zich daarna onledig met gemmologie (de studie van edelstenen en half-edelstenen) en het verkopen van handgemaakte juwelen. Ze had al enkele jaren hartklachten en overleed, mogelijk ten gevolge van stress, op een moment dat ze zich zorgen maakte om de gezondheid van haar hondje. Het hondje overleed enkele uren na haar.

Naar Boven

29 mei 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Stringcaster goes Nashville...

Stringcaster uit Rotterdam is door de Country Music Association (USA) uitgenodigd om deze zomer op te treden op het CMA Music Festival in Nashville: op 5 juni spelen ze op de Globalive Stage in het Walk Of Fame Park in downtown Nashville. Uiteraard breidt Stringcaster daar van 4 tot 11 juni nog enkele optredens aan, onder meer in de Sun Studio in Memphis *** Deze maand verschijnt in het kader van zijn 25 jaar jubileum als artiest na 10 jaar wachten de nieuwe CD/ DVD van Danny Everett, toepasselijk getiteld 25 Years Of Passion. Dit 15de album heeft een nieuwe sound met invloeden van country, indo rock en een tintje Jack Jersey stijl. Er staat ook een duet op met Riem de Wolff van The Blue Diamonds *** Nieuwe bands, laat ze maar komen: The Juke Joint Jimmies is een nieuw rockabilly/hillbilly bandje met ervaren muzikanten uit Alkmaar en Amsterdam, met name Buddy Salomonson (zang, akoestische gitaar), Mark Olsthoorn (gitaar) en Marco Klaver (contrabas) *** Speelden die een jaar of vijf geleden al niet samen als Ace & the Kings? *** Vorige week live gezien bij De Wereld Draait Door: Liptease en Pokey LaFarge.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Tom Brandt en Peter Van Der Flaes van Rockin' Around Turnhout en u

De twintigste Rockin’ Around Turnhout was in april alweer een schot in de roos maar dreigt toch de laatste editie te zijn geweest: vzw Grasshopper die Rockin’ Around Turnhout organiseert acht de succesvolle rockabilly kroegentocht niet langer financieel verantwoord. “De facturen lopen op. Het is voor ons niet langer mogelijk dit festival rendabel te houden”, aldus organisator Peter Van Der Flaes in een interview met de krant Het Nieuwsblad. ‘Dit is geen opwelling. We twijfelden vorig jaar al of we het nog zouden doen. Omdat het om de twintigste editie ging hebben we dat toch maar gedaan. Maar na twintig jaar zonder enige noemenswaardige vorm van sponsoring is voor ons het vat af. We hebben geen verlies gemaakt, maar winst zit er ook niet in. De kosten van de hotels, de marketing, noem maar op, lopen elk jaar hoger op. Het financiële risico om zo’n evenement te organiseren is te groot geworden. Vooral de facturen van zaal De Warande swingen de pan uit. Onze grootste sponsor zou een brouwerij kunnen zijn, maar in De Warande zijn we verplicht om drank bij hun leverancier af te nemen. Wat het cultuurhuis ons daarvoor doorrekent is niet meer normaal.’ *** Heel het zaakje verhuizen, Peter, volgens ons zijn er steden zat die maar wat blij zouden zijn als 2000 man een heel weekend lang geld komt uitgeven… *** Voor wie het aanbelangt: retrolicious kledingzaak Zowees in Turnhout verhuist van de Herentalsstraat 13 naar de Patersstraat 18. Info: www.zowees.be *** Altijd al willen leren boogie woogie spelen op die aftandse piano die uw aftandse tante u naliet? Grijp uw kans van 20 tot 26 juli tijdens de AKDT zomerstages van de Royale Académie Internationale d’Eté De Wallonie alwaar de enige echte Renaud Patigny, zowat de beste oude stijl barrelhouse pianist in België, meer nog, simpelweg de énige oude stijl barrelhouse pianist in België voor de allereerste keer in zijn leven les zal geven. Het geheel gaat door in Libramont, is met 235 euro allesbehalve gratis, en zal naar wij aannemen plaatsvinden in de taal van Molière. Info op weekdagen van 13 tot 16u45 bij AKDT zelf op 0032/61/225479.


Renaud Patigny

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 22 april bevallen van een zoon genaamd Dean: Ruby Ann (P) en Marc Valentine (D) van Marc & the Wild Ones *** Binnenkort op Rhythm Bomb (D): nieuwe CD’s van Rusty Pinto (Australië), Ezra Lee (Australië), The Surfin’ Gorillas (GB) en The Round Up Boys (D) *** Op 8 mei overleed drummer Bobby Irwin van The Balham Alligators, de cajun rock ‘n’ roll band rond de Britse pianist/accordeonist Geraint Watkins. De op 23 maart 1953 als Robert Treherne geboren Irwin nam als studiomuzikant op met onder meer Dave Edmunds en Carlene Carter (USA) en was een tijdje de vaste drummer van Nick Lowe. Midden jaren '80 verhuisde hij naar San Antonio, na zijn terugkeer in Engeland drumde hij bij The Balham Alligators op de albums Gateway To The South (1996), Cajun Dance Party (1997) en A Po'boy 'n' Make It Snappy (1999). Hij speelde ook meer dan 400 optredens bij Van Morrison en deed mee op vijf albums van Van Morrison waaronder diens “country" CD Pay The Devil. Als producer fungeerde hij voor Geraint Watkins’ album Bold As Love (1997). Irwin was al lange tijd ziek *** Ex-Phil Haley & his Comments David Roberts heeft een nieuwe band genaamd The Cool Shakers die naast Roberts op contrabas bestaat uit Dave Partell op piano, Ian Saxon van Crazy Snake Rebellion op drums, en John Paul op gitaar. Paul speelde ooit bij beatgroep Freddie & the Dreamers, maar daar hebben in de loop der jaren minstens een dertigtal muzikanten deel van uitgemaakt.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60/s)

Onuitgegeven spul op Ace Records (GB): Hurricane Force is een dubbel-CD met 52 zeldzame, alternatieve en live opnames van Johnny & the Hurricanes waarvan er 20 onuitgebracht zijn. Ook op deze dubbelaar: de ontstaansgeschiedenis van Johnny & the Hurricanes in 1959 als begeleidingsband voor Freddie & the Parliaments en The Dream Girls, de nummers die ze opnamen als The Fascinators nadat ze in 1961 Johnny Paris vervingen door een andere saxofonist, gitarist Dave Yorko’s solo single uit 1965 en de complete live LP opgenomen in 1964 in de Star Club in Hamburg, het geheel vergezeld van een boekje van 12.000 woorden dat hun verhaal reconstrueert van hun debuut in 1957 onder de naam The Orbits tot Paris’ dood in 2006, gebaseerd op interviews met originele groepsleden Paul Tesluk (piano en accordeon!), Dave Yorko (gitaar) en Don Staczek (drums) en met diverse Hurricanes uit de jaren ’60 bezettingen *** Twee goeie songs tussen de 25 geluidsopnames op 25 maart door de Library Of Congress toegevoegd aan hun in 2000 opgestarte National Recording Registry met “cultureel, historisch of esthetisch belangrijke opnames die het leven in de Verenigde Staten becommentariëren en/of reflecteren”: Sixteen Tons van Tennessee Ernie Ford en Stand By Me van Ben E. King. In totaal bestaat de lijst nu uit 425 opnames. Een andere opvallende nieuwe titel is de Match Box Blues van Blind Lemon Jefferson uit 1927, tekstueel teruggaand op Lost Wandering Blues van van Ma Rainey uit 1924. Carl Perkins zou putten uit die Match Box Blues (en uit de versies van Roy Newman & his Boys en van Roy Shaffer, beide uit 1939) voor zijn eigen “zelfgeschreven” Matchbox, opgenomen in december 1956 en verschenen als B-kant van zijn derde Sun single Your True Love. In totaal bestaat de National Recording Registry nu uit 425 opnames *** Onuitgegeven live Dion: de Ace (GB) CD Live At The Bitter End – August 1971, de complete live set opgenomen in de Bitter End club in Bleecker Street in Greenwich in New York waarvan destijds in 1971 drie nummers verschenen op de Warner Brothers LP Sanctuary *** Helaas midden in Dion’s folk periode… *** Darlene Love kreeg op 15 mei een eredoctoraat muziek aan de universiteit van Providence, Rhode Island *** En op 14 april trad diezelfde Darlene Love samen met soulzangeres Aretha Franklin en country artiesten Emmylou Harris en Lyle Lovett op voor president Obama in het Witte Huis in het kader van de reeks In Performance concerten. The Gospel Tradition: In Performance At The White House werd gefilmd voor uitzending op televisie *** Huey Piano Smith And The Rocking Pneumonia Blues van John Wirt is een boek over – u had het al geraden – de man achter Rocking Pneumonia And The Boogie Woogie Flu, Sea Cruise en Don't You Just Know It maar vooral over hoe hij de rechten op die nummers kwijtspeelde en niks overhield aan jarenlang procederen – het beeld van de pianospelende rock ‘n’ roll pionier die nog wel een pianokrukje had maar geen piano wegens in beslag genomen door zijn schuldeisers blijft bij *** Het National Transportation And Safety Board gaat geen nieuw onderzoek openen naar de vliegtuigcrash in 1959 die het leven kostte aan Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper. Een piloot en muzikant genaamd LJ Coon had een nieuwe theorie ontwikkeld dat het ongeval te wijten was aan ijsvorming op de vleugels en niet aan fouten van de onervaren piloot. Volgens het Agency is er “geen nieuw bewijsmateriaal aangedragen en dus geen reden om het onderzoek te heropenen” *** Een van de fifties artiesten op de Nashville Boogie Vintage Weekender in – u had het al geraden – Nashville begin mei was Larry Collins solo, dus niet als de helft van The Collins Kids. “Lorrie last een pauze in”, aldus Larry Collins in een interview. "Ik zeg niet dat ze stopt, maar ze wil wel een poosje niet meer gaan optreden”. Nog meer oudstrijders op de affiche daar in Nashville waren Sonny Burgess & the Pacers, Billy Harlan, Art Adams, Johnny Powers en Don Maddox, op zijn 93ste de enige nog levende Maddox Brothers & Rose *** En John Wayne, maar die laatste enkel als illustratie op de affiche *** En ook opnieuw enkele opvallende namen op de affiche van de 12de Ponderosa Stomp begin oktober in New Orleans, hét festival gespecialiseerd in het opvissen van vergeten rock ‘n’ roll, blues, soul, cajun en zydeco artiesten uit vervlogen tijden. Ik bedoel maar: we zouden best wel graag nog eens Royce Porter (Yes I Do uit 1957, Lookin’ uit 1958), Mike Waggoner (Baby Baby uit 1961), Jim Oertling (Old Moss Back uit 1967 maar het klinkt als 1957) en Gene Terry (Cindy Lou uit 1958) zien voor wij en vooral zij dood zijn.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 15 maart overleed Mike "Mootsie" Mincieli, de originele eerste tenor van The Capris die eigenlijk al gesplit waren voor ze hun eerste en enige hit hadden: nadat There's A Moon Out Tonight in 1959 flopte kapte de groep er gelijk mee. In 1960 werd het plotslaps nummer 3 in de hitlijsten en kwam de groep bliksemsnel opnieuw bijeen. Helaas konden hun drie volgende singles het succes van There's A Moon Out Tonight niet evenaren dus was het in 1963 opnieuw over en uit voor The Capris tot de doo-wop revival ook hen in hun greep kreeg en de groep in 1982 opnieuw opstond en met Morse Code Of Love zelfs een neo doo-wop klassieker in elkaar knutselde die zelfs gecoverd werd door The Manhattan Transfer en de Britse Jets die het nummer (nietsvermoedend?) Baby Come Back herdoopten *** Op 7 april overleed op 88-jarige leeftijd satirist Stan Freberg, tekenfilmstem, TV-acteur, radiopresentator, bedenker van commercials en maker van parodieën op hits. Wij vinden meer dan een halve eeuw na datum zijn interpretaties van Sh-Boom (1954) en Heartbreak Hotel (1956) nog steeds hilarisch. In 1988 verscheen zijn autobiografie It Only Hurts When I Laugh *** Op 10 april overleed Keith McCormack, oprichtend lid van The String-A-Longs van de instrumental Wheels (1960) en samen met zijn tante Fay Voss co-writer van de pophit Sugar Shack, in 1963 een nummer 1 voor The Fireballs. In 1968 verving hij leadzanger Jimmy Gilmer bij The Fireballs bij wie hij 10 jaar zou blijven. McCormack overleed na een beroerte en werd 74 jaar *** Op 20 april overleed Wally Lester, de originele tenor van The Skyliners, opgericht in Pittsburgh in 1958. Een jaar later scoorden ze met Since I Don't Have You (nummer 12 in de poplijsten, nummer drie in de zwarte lijsten) dat sindsdien terecht uitgroeide tot een doo-wop klassieker. Andere Skyliners hits waren This I Swear (1959), It Happened Today (1959) en Pennies From Heaven (1960). In 1963 ging de groep uit elkaar en werd Lester sales manager en later vice-president van Clairol, een fabrikant van verzorgingsproducten. De groep bestond opnieuw van 1970 tot 1975 en deed daarna ook nog een aantal reünieconcerten. De 73-jarige Lester leed aan pancreaskanker *** Op 8 mei overleed Lenny Cocco, leadzanger van de midden jaren ’50 opgerichte doo-wop groep The Chimes uit Brooklyn die in 1961 scoorden met hun versie van de standaard Once In Awhile van Tommy Dorsey uit 1937. Opvolger I'm In The Mood For Love (ook een nummer uit de jaren ’30) haalde nog de hitlijsten, latere singles op Metro, Lauria en Vee-Jay, vanaf 1962 onder de naam Lenny & the Chimes, niet meer. In 1964 viel de groep uiteen. Later doken ze op in het oldies circuit als Lenny Cocco & the Chimes met Cocco als enige originele groepslid ***


Links: BB King, zelfs cool in short. Rechts: BB King met Elvis in 1956

Het zal wellicht niemand ontgaan zijn dat op 14 mei blueskoning BB King op 89-jarige leeftijd is heengegaan aan complicaties van diabetes type 2. Allemaal goed en wel, maar wat is de link met rock ‘n’ roll? Nou, wat dacht u bijvoorbeeld van het feit dat Elvis in de jaren ’50 enkele keren op de foto ging met BB King en daarbij zelfs zijn hand op diens schouder legde, geen evident gebaar tussen blank en zwart in het Memphis van de jaren ’50? Of dat nog vòòr Elvis opnam bij Sun BB King – op voorspraak van Ike Turner – in de Memphis Recording Service voor Sun producer Sam Phillips al stapels opnames had gemaakt die evenwel niet op Sun maar op Modern sublabel RPM verschenen? Of dat BB King in 1982 Love Me Tender coverde?


Boven: BB King, toen nog Bee Bee King. Onder: BB King, in de jaren '50
wellicht de grootste blues artiest, althans qua tourbus en gevolg

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

U geniet stiekem zelf mee van de retro look van de DVD van The Incredibles die u subtiel richting uw kinderen gemanoeuvreerd hebt? Dan zal het u wellicht interesseren dat er een vervolg in de maak is op de Pixar tekenfilm uit 2004: Mission Impossible regisseur Brad Bird is begonnen aan het script van The Incredibles 2. Als er wordt gekeken naar een mogelijke verschijningsdatum zal de film niet eerder verschijnen dan eind 2017, al ligt een release in 2018 meer voor de hand gezien de productietijd die een dergelijke animatiefilm in beslag neemt.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Op 28 maart overleed Louis Black, de enige zoon van Bill Black, aan chronische longobstructie. Bill Black was Elvis’ contrabassist tot 1957, daarna richtte hij zijn eigen instrumentale Bill Black Combo op. Bill Black overleed al in 1965 op amper 39-jarige leeftijd *** Op 24 april overleed op de gezegende leeftijd van 96 jaar songschrijver Sid Tepper die samen met zijn muzikale partner Roy C Bennett van 1945 tot 1970 meer dan is 300 songs schreef waaronder 45 voor Elvis en 21 voor Cliff Richard (onder meer The Young Ones, Travellin’ Light en When The Girl In Your Arms), al verschillen die cijfers naargelang de bron. Tot hun Elvis titels behoren Beach Boy Blues, The Bullfighter Was A Lady, Fort Lauderdale Chamber Of Commerce, Hawaiian Sunset, It’s A Wonderful World, I Love Only One Girl, Ito Eats, The Lady Loves Me, Lonesome Cowboy, Shoppin’ Around, Slicin’ Sand en Song Of The Shrimp en dan weet u gelijk dat de meeste van hun nummers hun weg vonden naar de Elvis film soundtracks – zie in deze ook de in 2002 door BMG France uitgebrachte dubbel CD Elvis Chante Sid Tepper & Roy C Bennett. Merkwaardig genoeg heeft het duo Elvis nooit zelf ontmoet! Tepper’s carière eindigde na een hartaanval begin jaren ’70 waarna hij zich terugtrok in Florida. Een ander nummer van zijn hand is Glad All Over van Carl Perkins *** Onherroepelijk onder de sloophamer: het in 1953 geopende Coco Palms Resort in Hawaii waar in 1961 een goeie 20 minuten van de film Blue Hawaii werden gefilmd. In 1992 werd de Coco Palms zwaar beschadigd door een orkaan en sloot het hotel, de rest deden verval, vandalisme en een brand in 2014. Wat rest gaat nu tegen de vlakte om plaats te maken voor een nieuw Hyatt hotel.

Naar Boven

7 mei 2015
AFSCHEID VAN JACK ELY EN BEN E. KING…


Ben E. King

Twee rock ‘n’ roll artiesten aan de tegenovergestelde uiteindes van het rock ‘n ‘roll spectrum die niet méér van elkaar hadden kunnen verschillen, de ene blank, de ander zwart, de ene met slechts één hit, de ander met een hele reeks hits, en overleden met slechts vier dagen verschil: de muziekwereld neemt afscheid van Jack Ely en Ben E. King.


boven Jack Ely toen en links in 2009...

Louie Louie weent: op 27 april overleed Jack Ely, gitarist en in 1959 samen met drummer Lynn Easton oprichter van The Kingsmen en in 1963 leadzanger op hun Louie Louie. Op 6 april 1963 namen The Kingsmen voor de som van 50 dollar in één uur studiotijd met drie microfoons hun versie van het lokaal erg populaire Louie Louie op, gebaseerd op de versie van Rockin' Robin Roberts & the Wailers uit 1960 (het origineel is van Richard Berry uit 1957. Gek genoeg namen ook Paul Revere & the Raiders Louie Louie op in dezelfde studio als The Kingsmen en bijna tegelijkertijd, waarschijnlijk op 13 april. Deze uitvoering verscheen in juni 1963, die van The Kingsmen in oktober 1963 maar toch gingen The Kingsmen met de hit lopen) – in één take en da’s eraan te horen: Ely veranderde onbewust de beat, zette de derde strofe te vroeg in en wachtte dan maar tot de band hem had ingehaald alvorens verder te zingen, en droeg een beugel waardoor zijn uitspraak onduidelijk was. De band was niet tevreden met het resultaat en behoorlijk teleurgesteld toen wat zij dachten dat een opwarming was de enige take bleek, maar uiteindelijk zou die rauwheid en onduidelijkheid mee de sleutel tot het succes van Louie Louie worden. Voor het zover was en Louie Louie de hit werd die het zou worden lag Ely evenwel al uit de band omdat Easton frontman wou zijn. Ely vormde zijn eigen Kingsmen en nam in 1964 de single Love That Louie op wat prompt leidde tot een rechtszaak met Easton die eigenaar van de groepsnaam The Kingsmen bleek. De rechtszaak eindigde ermee dat Ely 6000 dollar aan royalties kreeg en Easton het verbod om Louie Louie te lippen op TV, dat alle toekomstige persingen de vermelding “vocals by Jack Ely” moesten dragen en dat Ely zelf niet meer de naam Kingsmen mocht gebruiken, dus veranderde hij de naam van zijn groep in Jack Ely & the Courtmen met wie hij In 1966 Louie Louie '66 en Louie Go Home uitbracht doch wier carrière finito bleek toen Ely in 1967 in het leger moest. Drank, drugs en uiteindelijk verlossing en religie volgden. Later trainde hij paarden, al dook hij nog regelmatig op in het oldies circuit, zij het met The Courtmen en niet met The Kingsmen. In 1976 en 1980 nam hij Louie Louie opnieuw op als Jack Ely en als The Kingsmen featuring Jack Ely. In 2011 bracht hij een christian rock album uit getiteld Love Is All Around You Now dat mijlenver verwijderd was van Louie Louie, overigens zo goed als het enige Kingsmen nummer dat wij nog als rock ‘n’ roll durven betitelen, de rest van hun output resorteert onder garagerock. Ely overleed op zijn 71ste aan een slepende ziekte waarvan hij wegens zijn religieuze overtuigingen zelf niet was welke het was.


Jack Ely tweede van links bij The Kingsmen

Vier dagen later overleed op 30 april Ben E. King, “tweede generatie” Drifter en bekend van Stand By Me en diverse andere hits. King (echte naam: Benjamin Earl Nelson) begon zijn carrière bij The Moonglows alvorens hij in 1957 bij The Five Crowns kwam, en toen een jaar later de voltallige Drifters door hun manager George Treadwell werden ontslagen na een contractueel dispuut werden ze vervangen door de voltallige Five Crowns. King zou op slechts 13 Drifters nummers zingen (11 lead vocals + twee backing vocals) maar daar zaten wel de hits There Goes My Baby (1959), Save The Last Dance For Me (1960), This Magic Moment (1960) en I Count The Tears (1961) bij. In mei 1960 ging hij na een dispuut zelf solo, met succes, getuige Spanish Harlem (1961), Stand By Me (1961), Amor (1961), Don't Play That Song (1962) en I (Who Have Nothing) (1963). Eind jaren ’60 slabakte zijn carrière, in 1975 kreeg ze een boost met de hit Supernatural Thing. In 1986 werd Stand By Me opnieuw een hit toen het werd gebruikt in de gelijknamige Stephen King verfilming, goed voor Ben E. King’s eerste Top 10 hit in 25 jaar. In 1990 nam hij samen met Bo Diddley een hip hop versie op van Book Of Love van The Monotones uit 1958, en in 1998 maakte hij een kinderalbum getiteld I Have Songs In My Pocket. Ben E. King was nog steeds actief in het oldies circuit (hij toerde in 2013 nog in Engeland en tot eind vorig jaar doorheen Amerika) en deed daarnaast aan liefdadigheid met zijn Ben E. King Stand By Me Foundation die fondsen inzamelde voor onderwijs van kinderen. Hij had hartproblemen en werd 76 jaar.


Links Ben E. King toen en rechts een foto van recentere datum...

Naar Boven

30 april 2015
KORT NEDERLANDS ROCK ‘N’ ROLL NIEUWS

Het NTR TV-programma Het Uur Van De Wolf besteedde onlangs aandacht aan The Platters, de groep die nog talloze keren per week overal ter wereld optreedt. In een 55 minuten durende documentaire werd de bizarre wereld van de groep belicht, een wereld met vele groepen die zich The Platters (zouden willen) noemen met groepsleden die allen wel iets met The Platters van doen hebben (gehad). Uiteraard was er ook aandacht voor het enige nog levende originele groepslid Gaynel Hodge die tegenwoordig op zijn 78ste in Nederland woont. Als je de uitzending (terug) wilt bekijken kun je dat op www.ntr.nl/Het-Uur-van-de-Wolf doen ***


Gaynel Hodge omstreeks 1951 en rechts Gaynel Hodge nu...

Over Gaynel Hodge gesproken: in de eerste uitgave van dit jaar van The Jubop wordt deze legende geïnterviewd. Verder is er in het blad weer veel werk gemaakt van het verslaan van vele rock ‘n’ roll concerten, zowel tekstueel als vooral visueel. Zo zien we onder meer Feel The Fifties Venlo, het nieuwe evenement Memphis Aan De Maas, Rock Around The Jukebox en Elvis: The Musical Show. We lezen een stukje over de poppenserie The Thunderbirds en vreemd genoeg ook over sixtiesgroep The Hollies in een eigen artikel. ‘Onze’ Sue Moreno is present als heuse centerfold en deze dubbele pagina wordt gevolgd door een artikel over de geliefde zangeres. Check www.jubop.nl *** Explosion Rockets fanclubvoorzitter Henk Vermeegen die in maart werd opgenomen in het ziekenhuis met hartklachten en vocht achter de longen heeft inmiddels vijf omleidingen gehad en één hartklep is gerepareerd. De schade aan zijn hartklep zal echter blijvend zijn.

Naar Boven

16 april 2015
VAARWEL CARL…


Carl Da Silva centraal bij Carl & the Rhythm All Stars

Op 30 maart overleed Roberto Carlos Rodrigues Da Silva alias Carl (Da) Silva, frontman van de in 2002 opgerichtte Carl & the Rhythm All Stars (P/F). De op 19 februari 1968 geboren en in de buurt van Parijs wonende Da Silva leed aan een depressie en stapte zelf uit het leven. Hij laat een echtgenote, twee zonen en een kleindochter na. Zes dagen later stonden Carl & the Rhythm All Stars geprogrammeerd op Rockin’ Around Turnhout (B), concert dat uiteraard niet is doorgegaan. Hun plaats op de affiche werd ingenomen door The Taildraggers. Verschillende vooral Franse bands zoals The Megatons en Roy Thompson & the Mellow Kings droegen hun optreden in Turnhout op aan Carl Da Silva, en ook in Amerika werd onder impuls van Wild Records, waarvoor Carl & the Rhythm All Stars opnamen, eer betuigd aan Da Silva.


Carl Da Silva zoals we hem allemaal kenden...

Naar Boven

2 april 2015
AL FERRIER’S DONE GONE AWAY…

Het nieuws bereikte ons pas nu: op 6 januari overleed Alfous “Al” Glenn Ferrier Sr, de King Of Louisiana swampabilly (al zijn er wel meer die die titel claimen), geboren op 19 augustus 1935 in Montgomery, Louisiana en samen met zijn drie zussen en zeven broers opgegroeid in een omgeving waar de countrymuziek alomtegenwoordig was: vader Ferrier speelde fiddle, moeder Ferrier speelde gitaar. Niet verwonderlijk dat Al met zijn broers Warren (fiddle, contrabas) en Brian (elektrische gitaar) ook zelf muziek ging maken: als hij op zijn zestien jaar de schoolpoorten achter zich dichttrekt om zonder diploma in een zagerij te gaan werken staan de broers om vijf uur ‘s ochtends op om vòòr het werk op de lokale radio te gaan spelen. Als hij op voorspraak van de plaatselijke cajun zanger Jimmy Newman zijn compositie Let’s Go Boppin‘ Tonight voorspeelt aan platenbaas Eddie Shuler (al is platenbaas een groot woord voor een TV-hersteller die achteraan zijn atelier in Lake Charles een kleine opnamestudio had gebouwd) mogen Al Ferrier & the Boppin' Billies in maart 1955 hun eerste opnames maken voor het Goldband label, al zou het tot april 1956 duren eer zijn debuutsingle No No Baby (een cover van Clarence Garlow)/ I'll Never Do Any Wrong verschijnt. In die tijd treedt Ferrier vier keer op in de Louisiana Hayride waar hij ene Elvis Presley leert kennen. Naar eigen zeggen wou Elvis Let’s Go Boppin‘ Tonight opnemen voor Sun Records, maar Ferrier weigerde: als Elvis dat kan, dan kan ik het ook, dacht ie…

Al Ferrier toen...

Tot 1981 zou Ferrier zo’n 25 singles uitbrengen op Goldband, Excello, Rocko, Zynn, RPI, Master Track en Showtime Records waaronder rockabilly classics als I’m The Man, My Baby Done Gone Away, Honey Baby, Let's Go Boppin' Tonight en de Let's Go Boppin' Tonight herwerking Hey Baby voor JD Miller’s Excello label. Een deel van zijn fifties opnames zou pas in de jaren ’70 op Goldband verschijnen toen Shuler tot het besef kwam dat er een markt bestond voor zijn backcatalogus, en op een aantal van die fifties opnames liet hij piano en elektrische bas overdubben. Ook spoorde hij Ferrier op om nieuwe opnames te maken die samen met het oude materiaal op single en LP (The Birth Of Rockabilly) verschenen. Ook JD Miller deed opnieuw beroep op Al Ferrier om in oktober 1975 onder de naam Al Ferrier & his New Boppin’ Billies de LP From 1955 to 1975 - The Back Sound Of Rockabilly op te nemen die eveneens nieuwe opnames met onuitgegeven fifties tracks combineerde. Een licentiedeal van Miller met Flyright Records (GB) resulteerde in de fifties LP’s Boppin’ Tonight (met Warren Storm) en Let’s Go Boppin’ Tonight en op Ace (GB) verscheen zijn fifties werk op compilaties als Bayou Rockabilly Cats, Goldband Rockabilly en Hey Baby: The Rockin' South.

...en later

Ferrier’s populariteit bracht hem in 1987 naar de Rockhouse Meeting in Nederland en leverde het nieuwe album Dixie op op Rockhouse Records, gevolgd door een LP op Floyd Soileau's Jin label getiteld Greetings From Louisiana. In 1996 bracht hij het gospel album Help Me Keep The Faith uit op Goldband, want dat jaar vond hij de Here en dat was “het beste wat me ooit overkwam”, aldus Ferrier in een interview. “Ik was een alcoholicus en slecht toen ik in de muziek zat. Ik vocht graag en werkte me graag in nesten”. Op CD was er de Big Tone 30 track bootleg Al Ferrier & his Boppin' Billies uit 1993, recenter verscheen zijn fifties werk in 2010 legaal op de 32 track El Toro (E) CD I’m The Man. De laatste keer dat wij Al Ferrier zagen was in september 2010 op High Rockabilly in Spanje waar hij begeleid werd door Wildfire Willie & the Ramblers (S). Live was ie vrij goed, al had hij zijn songteksten voor zich, maar àf het podium kwam er weinig uit. Hij was erg vriendelijk en altijd bereid tot een babbel, daar niet van, maar zijn zoon die hem vergezelde vertelde ons dat Ferrier enkele jaren terug een beroerte had en zijn geheugen hem sindsdien in de steek liet. Al Ferrier werd 79 jaar en laat een echtgenote, vier kinderen, acht kleinkinderen en tien achterkleinkinderen na. Voor zover wij weten zijn nog één zus én zijn broer Warren Ferrier in leven.

Naar Boven

26 maart 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Batmobile

Jammer: het geplande gastoptreden van George Baker (Little Green Bag! Una Paloma Blanca!) tijdens de set van Batmobile op de tweede editie van het Rotterdamse ScumBash festival op 28 februari ging niet door omdat Baker ziek was *** Op donderdag 14 mei vindt op het Lolliepop Rock 'n' Roll Festival in Zaltbommel een reünie optreden plaats van Jesse Garon & the Greyhounds (de voorloper van The Wieners) in de originele bezetting. Andere bands op de affiche aldaar zijn The Spunyboys (F), Five Guys Named Joe en Maggie Magoo *** The Wieners zelf zitten in oktober voor minstens vier optredens in Engeland *** Lost Cabin heeft een nieuwe drummer: Pop Brunswick vervangt Claudia Hek *** Henk Vermeegen, voorzitter van de Explosion Rockets fanclub, werd opgenomen in het ziekenhuis met hartklachten en vocht achter de longen. De medicijnen om vocht weg te nemen bleken goed aan te slaan maar later werd hij met spoed naar de hartbewaking gebracht waar hij in quarantaine ligt. Ook wij wensen Henk een spoedig herstel *** Op komst: volume 6 in de El Toro reeks (E) DJ At's Crazy Record Hop Presents Foot Tappin' & Dance At The Screamin' Festival.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Jerom in 1967... en J.Rom in 2015!

Alles komt terug maar wordt daarom niet noodzakelijk beter: onze onoverwinnelijke jeugdheld Jerom alias Jerommeke, synoniem voor bovenmenselijke spierkracht, de man van weinig woorden die immer zijn ogen gesloten houdt, krijgt een comics make-over als J.Rom. Jerom werd in 1953 in het album De Dolle Musketiers geïntroduceerd in de stripreeks Suske & Wiske en kreeg van 1962 tot 1982 zijn eigen reeks, daarna gevolgd door nieuwe reeksen. De in telegramstijl pratende Jerom startte als brute dommekracht gekleed als een holbewoner (beïnvloed door de holbewoner uit de Amerikaanse stripreeks Alley Oop) en evolueerde doorheen de jaren tot Gouden Stuntman. Sinds eind vorig jaar is hij helemaal terug als superheld Amerikaanse stijl tegen wil en dank onder de naam J.Rom, Force Of Gold, in een donkere wereld bedreigd door het absolute kwaad, getekend door Romano Molenaar op scenario’s van Bruno De Roover. Voorlopig verscheen één deel in wat een driedelige cyclus met een grondige inhoudelijke én uitwendige update wordt. Eerder kregen Sus & Wis zelf al een comics make-over in de nieuwe reeks Amoras *** Doghouse Sam & his Magnatones zijn op 14 maart in de Brusselse concertzaal AB tweede geworden op de vijfde European Blues Challenge, de belangrijkste blueswedstrijd van Europa. Twintig bluesbands uit evenveel landen dongen naar de overwinning en de Belgische inzending Doghouse Sam & his Magnatones was lange tijd in de running om als eerste te eindigen maar moest uiteindelijk nipt de duimen leggen voor een Spaanse band. De nationale wedstrijden vonden plaats in september in Luik. Elke band mocht in de AB 15 à 20 minuten spelen à rato van 10 bands per avond. De European Blues Challenge (ook wel eens het Eurovisie Songfestival van de blues genoemd) is een organisatie van de European Blues Union in samenwerking met de Brussels Blues Society en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Helemaal niet slecht voor een fifties geïnspireerd jump trio! Als u Doghouse Sam & his Magnatones nog niet kent: ontdek ze zaterdag 13 juni op D-Day in de Cruise Inn in Amsterdam *** We begonnen met stripnieuws en we eindigen met stripnieuws: Kuifje heeft vanaf heden zijn eigen vliegtuig! Airbus A320 OO-SNB van Brussels Airlines werd in maart herschilderd in de paint shop van Eirtech Aviation in het Ostrava (CZ) en is 360 liter verf later door vliegtuigartiest André Eisele geschilderd in een 37 meter lange haai zwarte haai bestuurd door Kuifje gebaseerd op de haai-onderzeeër van Professor Zonnebloem die opduikt in het Kuifje album De Schat van Scharlaken Rackham uit 1944. Het vliegtuig krijgt de naam ‘Rackham’ die vooraan is aangebracht. Op de zijkant is de slogan ‘we fly you to the home of Tintin’ aangebracht. De Rackham gaat elke dag door Europa vliegen op de reguliere bestemmingen van Brussels Airlines. Nooit eerder werd het oeuvre van striptekenaar Hergé vertaald naar een vliegtuigromp. Over de kostprijs van het initiatief werd niets bekendgemaakt. Wel beklemtoont Brussels Airlines dat het niet om "bijzondere uitgaven" gaat, omdat het vliegtuig sowieso herschilderd moest worden. Het ontwerp zal vier jaar lang tot de volgende onderhoudsbeurt in 2019 het vliegtuig blijven sieren.


KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Linkes: Ricky Stevens tweede van links ten tijde van Rockin' Ricky & the Velvet Collars, rechts Ricky recenter

Op 9 januari overleed Ricky Stevens (echte naam: Eric Nugent) uit Manchester wiens eerste contact met de rock ‘n’ roll dateerde van 1959 toen hij als kelner werkte in de bekende 2I’s Coffee Bar van waaruit zowat elke Britse rock ‘n’ roller zijn carrière lanceerde. Als artiest hoorden wij voor het eerst van hem met zijn in 1975 opgerichte band Rockin’ Ricky & the Velvet Collars met wie hij in 1976 het Guinness recordboek haalde door 144 uur (= 6 dagen!) non stop rock ‘n’ roll te spelen. The Velvet Collars stopten er mee rond 1982 waarna hij Ricky & the Rebounds oprichtte die op 3 september 2010 nog een 30th anniversary reünie speelden. De laatste opname die wij van hem kennen was een track voor de Western Star compilatie Joe Meek Shall Inherit The Earth Volume 2 uit 2006. De laatste jaren was hij vooral actief als zingende presentator van rock ‘n’ roll concerten van onder meer de Tales From The Woods (GB) club. Stevens leed aan leverkanker *** BIMM Dublin, onderdeel van de British & Irish Modern Music Group, het grootste hedendaagse Engelse muziekcollege, noemt een studiebeurs naar Imelda May. Eén student Commerciële En Moderne Muziek aan de school in de wijk Liberties in het centrum van Dublin waar la May vandaan komt maakt kans op een bedrag van 12.000 euro gespreid over vier jaar studie *** Zangeres Annie Young van The Regular Joes (GB) heeft haar eigen ‘50s rhythm ‘n’ blues band opgericht onder de naam Miss Annie & the Midnight Shift. Annie blijft wel gewoon bij The Regular Joes zingen *** Zangeres Kai Hoffman van Kai’s Cats (GB) gaat daarentegen solo. De groep gaat verder onder de naam Fat Cat’s Jumpin’ Jiveniks onder leiding van pianist Simon Whiteside met Iain McKenzie als zanger *** En het in 2004 opgestarte Britse (online) rock ‘n’ roll magazine Crackerjack houdt er na 54 nummers mee op. Als redenen worden opgegeven “het gebrek aan adverteerders, te weinig toegestuurde recensie CD’s, te weinig redacteurs en te weinig feedback van de lezers”. Daar kennen wij alles van… ? *** Het optreden van Don Cavalli (F) & the Sons Of Man in april op de Ubangi Stomp (E) wordt aangekondigd als hun afscheidsoptreden *** Van hetzelfde laken een pak, al zal geen enkele rockabilly er om treuren: het optreden van Mad Sin Trio (D) op de Bedlam Breakout 19 (GB) werd aangekondigd als hun “last gig ever” ***


Dave Travis en Linda Gail Lewis

De tijd vliegt en we worden er niet jonger op: op 16 maart vierde Dave Travis (GB) in Londen zijn “50 years in showbusiness” met een optreden van Linda Gail Lewis (USA). 50 jaar Dave Travis? Zou kunnen: wij leerden hem destijds kennen op de Rockhouse meetings waar hij met zijn band steevast de originele Amerikaanse fifties artiesten begeleidde, maar zijn eerste platen verschenen al in 1968 als countryzanger. De laatste jaren is hij vooral actief als uitgever van compilaties op zijn Stompertime label *** Op 21 maart overleed op 89-jarige leeftijd Jørgen Ingmann (echte naam: Jørgen Ingmann Pedersen) de Deense gitarist die in 1961 een hit scoorde met zijn versie van Apache. In 1963 won hij voor Denemarken samen met zijn vrouw Grethe Clemmensen het Eurovisie Songfestival met Dansevise dat dan weer een bescheiden gitaarklassieker zou worden via covers van René & his Alligators (NL) en The Cousins (B). Ingmann leerde het vak in de jaren ’40 als jazzgitarist en zijn multitrack en distortie experimenten uit de jaren ’50 kunnen vergeleken worden met het pionierswerk van Les Paul. Ingmann’s Apache haalde nummer 1 in Canada, nummer 2 in de States en nummer 6 in Duitsland. Met name in Duitsland zou Ingmann populair blijven met hits als Pepe (1961), Anna (1961), Violetta (1962), Drina Marsch (op 17 december 1963 haalde het als Marchen Til Drina de eerste plaats in Denemarken) en Zorba Le Grec (1965).


Grethe (l) en Jørgen (r) Ingmann

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60/s)



Rock ‘n’ roll bestaat nu pakweg 60 jaar maar een van de symbolen van de jaren ’50 rock ‘n’ roll bestaat inmiddels 100 jaar: het bekende buikige glazen Coca-Cola flesje (in de branche bekend als het Contour flesje) werd voor het eerst gemaakt in 1915 in Terre Haute, Indiana waar bottelarij The Root Glass Company de opdracht kreeg een flesje te ontwerpen dat 'zo onderscheidend is dat het op de tast en zelfs in stukjes op de vloer nog meteen herkenbaar is” en is in die eeuw nauwelijks van design veranderd. De frisdrankfabrikant viert de honderdste verjaardag van het flesje met de tentoonstelling '100 Years In A Bottle' in het High Museum Of Art in Atlanta, de zetel van het hoofdkantoor van Coca-Cola, die daarna op wereldtour gaat. Gek genoeg is het ontwerp van wat misschien wel het bekendste designicoon in de geschiedenis van de moderne consumptie is gebaseerd op een foute veronderstelling: de organische rondingen van het flesje waren gebaseerd op de geribde peul van de vrucht van de cacaoboon (cacao in het Engels is ‘cocoa’) waarvan ten onrechte werd gedacht dat die deel uitmaakte van de geheime ingrediëntenformule. Inmiddels is er een nieuwe Coca Cola reclame campagne met afbeeldingen van Elvis, Marilyn Monroe en Ray Charles *** Wij daarentegen drinken onze Coca Cola nog steeds met rum *** Of met tequila: mexicola! ***

Een voormalige piloot en luchtvaartdispatcher genaamd L J Coon heeft aan het National Transportation Safety Board gevraagd om het onderzoek naar de vliegtuigcrash op 3 februari 1959 waarin Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper omkwamen opnieuw te openen. Volgens Coon’s theorie waren er problemen aan het landingsgestel en heeft de 21-jarige piloot Roger Peterson die ook omkwam bij het ongeval nog geprobeerd een buiklanding uit te voeren waardoor het vliegtuigje met de rechtervleugel de grond raakte. Volgens het toenmalige onderzoek van NTSB voorloper Civil Aeronautics Board was de crash te wijten aan het slechte weer (met name aan ijsvorming op de vleugels) en “fouten gemaakt door de piloot”. Het Safety Board “bekijkt de zaak” maar stelt een eventuele beslissing tot heropening voorlopig uit. “Vliegtuigongevallen worden nooit afgesloten, want er kan steeds nieuwe informatie opduiken”, aldus een woordvoerder van het NTSB *** Drummer WS Holland opende zijn archieven en haalde daar een aantal filmopnames uit die teruggaan tot zijn Sun tijd. In mei verschijnt een spoken word CD getiteld Life On The Road With Johnny Cash, The First 20 Years die ook te koop zal zijn als eBook, daarna volgen twee studio albums met de allerlaatste opnames van The Tennessee Three bestaande uit WS Holland, Dave Roe op bas en Bob Wootton op gitaar. Op 4 december tenslotte verschijnt een genummerde luxe box naar aanleiding van de 60ste verjaardag van de Million Dollar Quartet jamsessie met onuitgegeven home video’s, foto’s, vinyl, een boek, posters en “andere extra’s” *** Bear Family (D) blijft het doen: Buzzin’ The Blues: The Complete Slim Harpo verzamelt op vijf CD’s in een doos op LP-formaat alles maar dan ook àlles van Slim Harpo, inclusief een hardcover boek van 104 pagina’s, al zijn onuitgebrachte en alternatieve opnames, een live sessie uit 1961, vier compleet onuitgebrachte live songs en één tot nu toe totaal onbekend nummer, samen goed voor 142 tracks oftewel bijna 7 uur muziek van de man die wij als niet-bluesliefhebbers beschouwen als de beste bluesman aller tijden ***


Links Slim Harpo toen, rechts nu...

En omdat er ook gelachen mag worden vervolgt Bear Family hun verbazingwekkend goede They Tried To Rock: The Hillbillies reeks waarvan Volume 1 en 2 de pogingen in kaart brachten waarmee countryzangeres in het reine trachtten te komen met de rock ‘n’ roll met Volume 3 en 4 gewijd aan The Popsters, ongetwijfeld een must voor wie wil weten welk antwoord Frank Sinatra, Doris Day, Perry Como en andere Mills Brothers bedachten op de rock ‘n’ roll invasie *** Op 9 mei één van de headliners op Hemsby (GB) wordt het Europese debuut van Al “Lil Fats” Jackson, in tegenstelling tot wat je zou denken geen fifties artiest. Wie is Alvin E Jackson dan wel? Hij werd geboren op 28 december 1973 in Marrero, Louisiana, woont nu in Bridge City bezuiden New Orleans, bracht minstens drie CD’s uit en wordt beschouwd als de beste Fats Domino soundalike die je momenteel in New Orleans kan vinden. Jackson heeft de muziek van geen vreemden: zijn oma baatte in New Orleans de Vet’s club uit waar artiesten als Tommy Ridgley, Lloyd Price en ook Fats Domino optraden, en van zijn opa kreeg hij de platen die van de jukebox afgehaald werden. Jackson ontmoette Domino voor het eerst in 1997 en mag zich sindsdien een persoonlijke vriend van de Fat Man noemen. Hij trad twee keer op op Fats evenementen in de bekende Tipitina’s club, meer bepaald toen Domino replica’s kreeg van de Grammy Awards die hij verloor tijdens Hurricane Katrina en ter gelegenheid van Fats Domino’s 80ste verjaardag in 2008 *** Ook in mei in Hemsby: het Europese debuut van Bill Haley Jr, uiteraard de zoon van *** Sony Pictures gaat een film maken van de Broadway show Beautiful: The Carole King Musical, met Tom Hanks als producer.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 6 januari overleed de 70-jarige Lorraine Anthanio van de rond 1960 opgerichte meidengroep (Lorraine &) the Socialites die van 1962 tot 1964 drie singles uitbrachten op Arrawak (Jimmy/ The Click), Mercury (The Conqueror/ Any Old Way) en Warner Bros (You're Losing Your Touch/ Jive Jimmy). De groep bleef optreden tot minstens 1965 maar viel uiteen toen de groepsleden een voor een in het huwelijksbootje stapten. Anthanio werkte later in de olie industrie *** Op 10 februari overleed Tommy Hedden, leadzanger van de midden jaren ’60 in New Jersey opgerichte acappella groep Satan & the Angels die in 1967 een titelloze LP uitbrachten op Pantomime Records. De groep zou het na die LP niet lang uitzingen, Tommy Hedden dook later op in een andere vocal groep genaamd Memories ***


Tommy Hedden met rood jasje bij Satan & the Angels: acappella anno 1967

Op 22 februari overleed Danny Austin, origineel groepslid van The Ad Libs van de hit The Boy From New York City. Daarnaast zong hij bij Ad Libs voorloper The Creators die in 1962 drie singles opnamen voor T-Kay en Philips Records. In 1964 lijfden The Creators na enkele personeelswissels leadzangeres Mary Ann Thomas in en veranderden ze hun naam in The Ad Libs. De groep schreef The Boy From New York City samen met hun mentor John Taylor terwijl ze repeteerden op een dak dat uitkeek over de skyline van New York. Een demo belandde bij het door Jerry Leiber & Mike Stoller gerunde platenlabel Red Bird en na een auditie mochten ze het nummer heropnemen voor Red Bird dat het in december 1964 uitbracht op hun nieuwe onderafdeling Blue Cat. In maart 1965 stond The Boy From New York City in de Top 10 van de Pop en R ‘n’ B lijsten. Op de kracht van die hit toerden The Ad Libs met Chuck Berry, Little Anthony & the Imperials en Del Shannon in onder meer Dick Clark package tours. Wanneer Austin uit de groep stapte is ons niet bekend (in elk geval toerde hij in 1966-1967 in Engeland met soul groep The Spellbinders) maar het feit hun volgende singles op Blue Cat, AGP, Karen, Philips, Share en Capitol het succes van The Boy From New York City niet meer evenaarden zorgde ervoor dat de originele groep eind jaren ’60 langzaam maar zeker uit elkaar viel. Uit hun latere singles pikken we graag de Tommy Hunt cover Human en de northern soul plaat New York In The Dark. Hun laatste single verscheen in 1970 maar het wereldsucces van de Boy From New York City cover uit 1981 van The Manhattan Transfer (en laat ons niet vergeten dat in 1978 de Britse revival groep Darts het nummer al opnieuw tot een hit maakte) leidde tot hernieuwde interesse in de groep en in 1982 stonden ze opnieuw in de studio voor I Don’t Need A Fortune Teller, toen een flop maar inmiddels ook uitgegroeid tot northern soul klassieker. In 1985 waren The Ad Libs (zonder Danny Austin) te zien in de doo-wop film Joey, in 1988 verschenen tot slot hun laatste vier singles (eveneens zonder Austin) op Johnnie Boy , het label van hun voormalige mentor John Taylor, met onder meer een cover van I Stayed Home van The Creators. Anno nu bestaat de groep niet meer. Danny Austin stelde zijn zangtalent de laatste jaren enkel nog ten dienste van de Here *** Op 7 maart overleed de 85-jarige James W "Jimmy” Sacca Jr, leadzanger van de in 1952 opgerichte blanke vocal groep The Hilltoppers. De afgeborstelde Hilltoppers haalden tussen 1952 en 1957 19 keer de Billboard Top 40 maar waren géén rock ‘n’ roll band, al deden ook zij hun duit in het rock ‘n’ roll zakje, misschien wel gedwongen door de muzikale evolutie: hun Do The Bop uit 1956 gaat richting doo-wop en ze coverden ook Only You van The Platters. Daarnaast herinneren wij ons nog dat The Hilltoppers de eerste band waren van de latere easy listening pianist Billy Vaughn. Toen het succes op was werkte Sacca als platenverdeler en talentscout voor hun label Dot Records. Na Sacca’s overlijden is de 83-jarige Don McGuire de laatste overlevende Hilltopper.


Jimmy Sacca tweede van rechts bij The Hilltoppes op 26 oktober 1952 op TV bij Ed Sullivan

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Op 7 februari overleed de 69-jarige Kim Howe, in 1967 20 seconden te zien in de film Double Trouble. Howe overleed nadat ze in een kettingbotsing werd aangereden door de Hummer van Bruce Jenner en haar auto in het tegemoetkomende verkeer werd gekatapulteerd. En omdat toeval niet bestaat: Jenner, een voormalig atleet (hij won in 1976 in Montreal de gouden olympische medaille tienkamp), autoracer en TV-acteur (hij verving in 1981 en 1982 Erik Estrada in ChiPs), was van 1981 tot 1986 gehuwd met Linda Thompson, van 1972 tot 1976 het lief van Elvis. In Double Trouble doet Howe die een Duitse fraulein in dirndl jurk met bierpul in de hand speelt een kort dansje met Elvis wanneer hij I Love Only One Girl zingt: “I'm proud of my Brunhilda, in Frankfurt on the Rhine”... Elvis neemt een boeketje bloemen van een passerende verkoper, geeft dat haar, en wandelt dan al zingend verder. Wie Kim Howe voorts was: geen idee, want voor zover wij weten heeft ze nooit in andere films gefigureerd *** Op 16 maart overleed de 92-jarige componist Don Robertson (echte naam: Donald Irwin Robertson) waarvan Elvis 14 songs opnam waaronder Anything That's Part Of You, I Met Her Today, I'm Counting On You, I Really Don't Want To Know, Love Me Tonight, No More en There's Always Me. Andere songs van zijn hand zijn onder meer Born To Be With You (Chordettes), Ringo (Lorne Greene), Hummingbird (Les Paul & Mary Ford, Frankie Laine) en Please Help Me I'm Falling (Hank Locklin) *** De originele My Happiness/ That’s When Your Heartaches Begin (allebei covers van nummers uit de jaren ’30) 78 toeren 10 inch acetaat die op 8 januari (Elvis’ 80ste verjaardag) per opbod werd verkocht voor 300.000 $ (240.000 $ + 25% veilingkosten) is toch niet in Japan terechtgekomen zoals eerst werd gedacht: muzikant Jack White van de Amerikaanse rockband The White Stripes heeft bekend gemaakt dat hij en niemand anders de koper is die meer voor Elvis’ allereerste opname over had dan Elvis Presley Entreprises zelf. White wil er ter gelegenheid van Record Store Day op 18 april op zijn eigen verzamelaarslabel Third Man Records exacte kopieën van laten maken, inclusief de blanco sleeve en de door Sun secretaresse Marion Keisker getypte labels waarvoor ze de achterkant van rondslingerende labels van een plaat van The Prisonaires gebruikte. Later komt er een reguliere 45 toeren single. Third Man Records brengt sinds 2013 replica’s uit van Sun singles. Ter info: de toen 18-jarige Elvis betaalde in 1953 exact 3,98 dollar voor de opname van de acetaat die hij vervolgens achterliet bij zijn schoolvriend Ed Leek aangezien de Presleys zelf geen platendraaier hadden (wat gelijk een heel andere interpretatie geeft aan het wijdverspreide verhaal dat Elvis het plaatje opnam als verjaardagsgeschenk voor zijn moeder). De Leeks hielden de plaat meer dan 60 jaar bij want na het overlijden van Ed Leek en zijn echtgenote ging de acetaat naar hun nicht Lorisa Hilburn. Er bestaat van die plaat slechts één enkel exemplaar maar de nummers zelf zijn courant verkrijgbaar sinds ze voor het eerst werden geopenbaard in 1990. Benieuwd hoe ze dit keer zullen klinken rechtstreeks van de bron met de allernieuwste oppoetstechnieken, want we gaan ervan uit dat White wel iets meer dan een flesje Spin-Clean Record Washer te zijner beschikking zal hebben ***

Op 15 maart overleed in het UZ Gasthuisberg in Leuven na een ziekbed van slechts twee dagen de 48-jarige Peter Verbruggen, de bedreven voorzitter en grondlegger van de bijzonder actieve Belgisch-Nederlandse ElvisMatters fanclub. Hij stierf aan complicaties die hij opliep na een griep. Verbruggen was slechts 48 jaar en laat een vrouw en drie kinderen na. Hij was journalist, begon zijn loopbaan bij de krant Het Volk en schreef sinds 1995 voor de krant Het Laatste Nieuws. In die carrière van 20 jaar was hij onder meer hoofdredacteur van de Antwerpse zusterkrant De Nieuwe Gazet en chef nieuws. In 1999 schreef hij het boek Elvis: King Of Belgium. ElvisMatters laat weten “tijd nodig te hebben om dit verlies een plaats te geven”. Verbruggen kreeg onder meer rouwbetuigingen van het Belgische vorstenpaar en de Belgische premier, naar wij aannemen omwille van zijn werk als journalist, niet omwille van zijn Elvis werk. Ook wij wensen onze deelneming te betuigen aan zijn familie en vele vrienden *** Tot en met 29 juni loopt in het Breda's Museum de tentoonstelling De Elvis Code met “spullen van Europa’s grootste verzamelaars die nog niet eerder aan het publiek zijn getoond: materiaal over Elvis’ legertijd in Duitsland, filmscripts, persoonlijke correspondentie, documenten, kledingstukken en juwelen, met als topstuk bijvoorbeeld een familiebijbel uit 1870, om de complexe relatie van de drie-eenheid tussen de Man, de Musicus en het Merk Elvis, de drie hoofdbestanddelen uit het Elvis DNA, te ontrafelen. Door de verhaallijnen gezamenlijk en zoveel mogelijk chronologisch te presenteren ontstaat bij de kijkers inzicht in het spanningsveld tussen Elvis’ verschillende persoonlijkheden”. Breda heeft uiteraard een speciale band met Elvis omdat zijn manager Colonel Parker er vandaan kwam, en het lokale VVV maakt een eigen Colonel Parker wandeltocht in combinatie met een museumbezoek. Op 12 april komt er in het bijna naast het museum gelegen Mezz een Elvis dag. Info: Breda's Museum, Parade 12/14, Chassépark, www.breda-museum.nl. Pianist Glen D Hardin, fotograaf Ed Bonja en Terry Blackwood van The Imperials werden bereid gevonden een promofilmpje in te spreken:

Naar Boven

19 maart 2015
HELDEN VALLEN ALS VLIEGEN TE ROCK ‘N’ ROLL

Tja, we zitten nu eenmaal in een genre waarin de originele artiesten één voor één het loodje leggen, en helaas moeten we onze nieuwskolommen opnieuw openen met het verscheiden van twee artiesten in een heel verschillend genre die niettemin elk op hun eigen manier meeschreven aan het grote rock ‘n’ roll verhaal.


Willie Jackson rechts bij The Spaniels, zowel boven als hieronder op de foto onlangs nog in 2014

Op 18 februari overleed Willie C. Jackson, met zijn 79 jaar het laatste levende originele groepslid van de eind 1952 opgerichte Spaniels, bekend van hun op 23 september 1953 opgenomen doo-wop klassieker Goodnite Sweetheart Goodnite, in 1954 nummer 4 in de zwarte charts en gecoverd door Sunny Gale, The McGuire Sisters en zelfs country duo Johnny & Jack (allemaal in 1954) en later door Eddy Clearwater (1990). The Spaniels namen hun debuutsingle Baby It's You/ Bounce op op 4 mei 1953 en Jackson stapte uit de groep in april 1956 omdat hij huwde en koos voor de zekerheid van een vaste baan. Jackson deed mee op acht Spaniels singles (hij zong lead op Play It Cool uit 1954 dat ook op hun in april 1957 verschenen debuut LP Goodnite It’s Time To Go staat), maar is ook te horen op eerder opgenomen Spaniels singles die uitkwamen ná zijn vertrek. The Spaniels kapten er mee in de zomer van 1963 na twee LPs en zo maar eventjes 24 singles op Vee-Jay, Abner, Neptune en Parkway Records. Drie jaar later kwamen ze opnieuw samen als soulgroep. Later doken er in het oldies circuit niet één maar twéé Spaniels groepen op en trad leadzanger Pookie Hudson op met verschillende begeleidingsbands. In 1993 kwam Jackson opnieuw bij de groep – hij is te horen de de single Someone/ One Day At A Time die toen verscheen op Hudson’s eigen label JLJ Productions. Andere nummers van die sessie met Jackson staan op de Collectables CD The Spaniels: 40th Anniversary. Jackson, die de laatste jaren vooral actief was in zijn lokale kerkgemeenschap (onder meer in het kinderkoor), kreeg nierdialyse maar trad nog op tot enkele maanden voor zijn overlijden.

Brian Carman in het midden bij The Chantays

Op 1 maart overleed in Santa Ana, California de 69-jarige Brian Carman, ritmegitarist van The Chantays op hun surfklassieker Pipeline, gecomponeerd door Carman en leadgitarist Bob Spickard. The Chantays werden in 1961 opgericht door vijf studenten van de Santa Ana High School en hun in december 1962 opgenomen Pipeline (de originele titel luidde 44 Magnum, veranderd in Liberty's Whip naar het personage vertolkt door Lee Marvin in de western The Man Who Shot Liberty Valence, om uiteindelijk Pipeline te worden) haalde in mei 1963 de vierde plaats in de Billboard Hot 100. In Engeland haalde Pipeline de zestiende plaats. Het succes leidde onder meer tot optredens in Japan. The Chantays brachten van 1962 tot 1966 zes singles uit en twee LP’s, Pipeline en Two Sides Of The Chantays, allebei in 1963. Toen de instrumentale muziek plaats ruimde voor de Britse invasie verschenen ook een Chantays singles onder de naam The Leaping Ferns en twee singles als The Ill Winds. Daarna viel de groep uit elkaar: Carman huwde als eerste en was de eerste om aan kinderen te beginnen. Hij ging in Santa Ana werken voor gitaarbouwer Rickenbacker, daarna voor Music Man, het bedrijf dat Leo Fender opstartte nadat hij Fender had verkocht. Later kwamen The Chantays opnieuw boven water in het revival circuit: nieuwe CD’s zijn de live CD The Next Set (1994) en Waiting For The Tide (1997, met onder meer een akoestische Pipeline getiteld Pipeline Unplugged). Vandaag de dag bestaan The Chantays nog steeds met originele groepsleden Bob Spickard en drummer Bob Welch. Carman stopte twee jaar geleden met spelen om gezondheidsredenen: hij leed aan de ziekte van Crohn en had darmproblemen. De straat voor de Santa Ana High School is intussen officieel omgedoopt in Chantays Way.


Brian Carman links bovenaan bij de recente Chantays

Het in een piepkleine studio achter platenwinkel Wenzel’s Music Town in Downey opgenomen Pipeline (deels zo opvallend vanwege de gebruikte zogenaamde Albertijnse arpeggio baslijnen gebaseerd op klassieke muziek) was oorspronkelijk eigenlijk de B-kant van het sindsdien compleet vergeten Move It en mag met recht en rede een classic worden genoemd: het nummer werd gecoverd door onder meer The Ventures (1963), The Challengers, The Lively Ones, The Astronauts, The Marauders (1964), Sandy Nelson (1966), ska saxofonist Rolando Alphonso (1966, hertiteld tot Miss Ska-Culation), Al Caiola, Flash Cadillac & the Continental Kids (1973), Bruce Johnston (1977), Johnny Thunders (1978, zijn live versie werd gebruikt voor de eindgeneriek van de 74ste aflevering van The Sopranos), Nokie Edwards & the Light Crust Doughboys, Agent Orange, Hot Butter, Jon & the Nightriders (1981), Dick Dale (in duet met Stevie Ray Vaughan in de film Back To The Beach uit 1987, ze kregen er een Grammy nominatie voor), thrash metal band Anthrax (1989), George Bedard & the Kingpins (1992), Hank Marvin (in duet met Duane Eddy op Marvin’s album Into the Light uit 1992), ex-surfkampioen Corky Carroll (1998) en ska band Bad Manners.

Naar Boven

26 februari 2015
OUR TURN TO CRY: LESLEY GORE OVERLEDEN


5 mei 1965: Lesley Gore viert haar 18de verjaardag

Op 16 februari overleed in een ziekenhuis in Manhattan zangeres Lesley Gore, bekend van de pophit It’s My Party. De op 2 mei 1946 als Lesley Sue Goldstein in Brooklyn geboren Gore werd op haar zestiende ontdekt door Quincy Jones van Mercury Records die haar tekende en produceerde, met resultaat, want It’s My Party stond in 1963 twee weken op nummer één terwijl Gore zelf nog op de middelbare school zat. Tot 1967 haalde Gore nog 18 keer de hitlijsten: opvolgers en hits waren onder meer Judy's Turn To Cry (#5 in 1963), She's A Fool (#5 in 1964), You Don't Own Me (#2 in 1964), Maybe I Know (#14 in 1964), That's The Way Boys Are (#12 in 1964) en het al in 1963 opgenomen Sunshine, Lollipops And Rainbows (#13 in 1965) dat ze zong in de film Ski Party. In The Girls On The Beach (1965) zong ze dan weer Leave Me Alone, It's Gotta Be You en I Don't Want To Be A Loser, en begin 1967 was ze twee keer te gast in een aflevering van de TV-reeks Batman (haar oom was producer van de TV-reeks) als Catwoman's sidekick Pussycat: in That Darn Catwoman bracht ze het nummer California Nights (#16 in 1967) en in Scat! Darn Catwoman zong ze Maybe Now. Daarna zette ze haar carrière op een lager pitje om opnieuw te gaan studeren. In 1980 componeerde ze samen met haar broer nummers voor de dansfilm Fame, waarvoor ze een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Gore is altijd blijven optreden, uiteraard steeds meer in het oldies circuit. Ze leed aan longkanker en werd 68 jaar. De Bear Family 5CD 148 tracksbox It’s My Party bevat Gore’s volledige Mercury opnames van 1963 tot 1965.

Lesley Gore in Batman

It's My Party werd in 1962 geschreven door John Gluck, Wally Gold en Herb Weiner, bedienden bij de Aaron Schroeder Music firma, gebaseerd op een tekst van ene Seymour Gottlieb die de inspiratie vond bij de zestiende verjaardag van zijn dochter Judy. De originele demo werd ingezongen door meidengroep veterane Barbara Jean English (Clickettes, Fashions) die toen bij Aaron Schroeder werkte als demozangeres én receptioniste. De eerste echte versie werd opgenomen in februari 1963 door Helen Shapiro voor Helen In Nashville, maar die LP kwam pas uit in oktober, dus ná de versie van Lesley Gore. Gore kreeg het nummer via Quincy Jones, één van de 200 demo’s die hij haar in februari 1963 liet beluisteren. Bij het horen van het liedje merkte ze op: “Dit is niet zo slecht. Vind ik wel leuk. Goeie melodie.” Uiteindelijk bleek het het enige nummer waarover ze het eens werden, en op 30 maart 1963 namen ze het op in de Bell Sound Studio in Manhattan. Phil Spector hoorde de demoversie dan weer in maart 1963 in de kantoren van Aaron Schroeder, en hij wou It’s My Party opnemen met The Crystals. Schroeder wist geeneens dat Quincy Jones het nummer wou opnemen tot hij de opname hoorde, en hij ging hij er van uit dat Spectors versie beter zou zijn. Jones maakte vliegensvlug een testpersing van 100 stuks die hij opstuurde naar radiostations, en zo werd het al op de radio gedraaid nog voor het officieel uit was. Vier weken later stond It’s My Party op nummer één. Een tragere It’s My Party werd opgenomen door The Paris Sisters, en in Zweden haalde een door een zekere Lill-Babs in het Zweeds gezongen versie een vijfde plaats onder de titel Leva Livet. In 1977 had Carroll Baker een countryhit in Canada met het nummer, en in 2010 werd het nog gecoverd door Amy Winehouse.

Lesley Gore recent

Naar Boven

22 februari 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS



Alles komt terug: zanger-gitarist Pierre Roskam, dit jaar 36 jaar in het vak, kondigt de terugkeer aan van zijn band Gamble onder de naam Gamble Blue Cats. Roskam begon in 1979 met de rock ‘n’ roll en gitaarband The Silverstars, regelmatig op de radio te gast in de Rock ‘n’ Roll Methode van Felix Meurders op de vrijdagavond en terug te vinden op drie internationale rock ‘n’ roll verzamel LP’s op DSR Records. De bandnaam werd in 1984 omgedoopt naar Gamble, naam waaronder de band tot 1996 opereerde als coverband en begeleidingsband van menige Nederlandse artiest. In 2007 bracht Roskam een solo Elvis tribute CD uit met medewerking van TCB Band leden James Burton, Jerry Scheff, Glen Hardin en Ronnie Tutt. Nu brengt hij na 18 jaar “vakantie” de oude rotten weer bij elkaar als The Gamble Blue Cats, een onvervalste fifties band die traditionele rock ‘n’ roll van Elvis, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly en Gene Vincent speelt. Naast Pierre Roskam zelf op zang en ritmegitaar bestaan The Gamble Blue Cats uit Sjef van Zanten (basgitaar), Wilco Huigen (piano), Wim v/d Oever (sologitaar) en Ad van Pelt (drums) *** Wie absoluut een keertje Peter Koelewijn zijn krakers Kom Van Dat Dak Af en Angeline De Blonde Sexmachine wil zien zingen voor hij sterft (voor die toeschouwer sterft, niet voor Koelewijn sterft, laat dat duidelijk zijn: wij wensen de Pé nog een lang leven toe) kan van 18 juli tot en met 7 september terecht in het Witte Paard in Blankenberge aan de Belgische kust waar Koelewijn acte de présence zal geven. Getuige de andere artiesten verwachten we ons in deze revue niet aan rock ‘n’ roll, zal Koelewijn wellicht niet meer dan pakweg vijf nummers te berde brengen, en met tickets van 28 tot 38 euro en diverse VIP arrangementen inclusief showdiners en overnachtingen in 4 sterren hotels wordt het geheel ongetwijfeld een dure dans, meteen ook de reden dat we deze data niét in onze Be There © gaan opnemen, maar wie zich geroepen voelt: www.witte-paard.be *** Eens kijken of de hele stad gek en dol gaat worden daar in Blankenberge… *** Op zondagmiddag 1 maart is er van 15 tot 18 uur in de Cruise Inn in Amsterdam een speciale dance party naar aanleiding van het plotse overlijden op 23 december van Willem Dijkman die door zijn prettige persoonlijkheid in de afgelopen 25 jaar een groot rock ‘n’ roll netwerk had opgebouwd en onder meer jarenlang een vaste en trouwe gast op de feesten van Jive 55 en Gel was. Omdat Willem een gemeentebegrafenis kreeg mochten daar helaas een beperkt aantal mensen bij aanwezig zijn en daarom stelt de Cruise Inn nu hun clubhuis open om onder Willem's motto "don't worry, be happy" samen te komen, herinneringen op te halen en te dansen op de plaatjes van DJ’s Emiel Maier en Tom van Leeuwen. Het wordt zeker geen droeve gebeurtenis, en ook als je Willem niet hebt gekend ben je van harte welkom *** Op 13 februari stelde 44 Shakedown hun nieuwe CD Honkers voor. Recensie: zodra we onze doos met superlatieven hebben gevonden.


Frantic Franky beluistert inmiddels al wel de nieuwe cd van Ray Collins' Hot-Club. Recensie: binnenkort...

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

In maart verschijnt een nieuwe druk van Rock It: een Race Met De Duivel uit 2002 van Robert Van Yper, een van de weinige zoniet het enige fatsoenlijke Nederlandstalige boek over de ontstaansgeschiedenis van de rock ‘n’ roll *** Wie dit even snel leest als hij wil leren gitaar spelen is nog net op tijd voor de cursus swing blues en swing jazz gitaar in muziekclub N9 in Eeklo onder leiding van Tom De Poorter van Little Kim & the Alley Apple 3. De workshop en lessenreeks start op 26 februari dus snel inschrijven op http://www.n9.be/nl/cursussen/detail-2/bluesgitaar is de boodschap *** De organisatie van het All American Weekend autotreffen in september in Lommel is ermee gestopt wegens “niet meer rendabel en organisatorisch niet meer op dezelfde golflengte”. Op zich geen ramp aangezien er best wel massa’s autotreffens zijn, maar helaas komt er dus ook geen Memphisville rockabillytent meer als onderdeel van het All American Weekend.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


De 59 Club: Father Bill Shergold zegent de motoren

Ze werkten al langer samen maar nu is die samenwerking ook officieel: de 59 Club gaat een management partneriaat aan met het Ace Cafe in London. De 59 Club werd in 1959 als jeugdclub opgericht door Father John Oates in de Eton Mission van de St. Mary of Eton kerk in Hackney, Londen en groeide onder leiding van de motorrijdende Father Bill Shergold uit tot een motorclub die tot het einde der tijden met de Britse rockers zal geassocieerd worden. Vandaag de dag is de 59 Club een erkende kerkelijke liefdadigheidsinstelling onder leiding van de motorrijdende Father Scott Anderson *** In september zomaar out of the blue ergens op een affiche in Duitsland: The Blubbery Hellbellies, midden jaren ’80 zonder enige twijfel letterlijk de zwaarst doorwegende Britse bijdrage aan de neo-rockabilly. Wij koesteren nog steeds hun Shootin’ ‘n’ Steamin’ LP uit 1988. Of het gaat om een eenmalige reünie, een comeback of gewoon terug van nooit echt weg geweest, het antwoord moeten we u helaas schuldig blijven *** In Zwitserland staat sinds december een chalet te koop dat eigendom is van de Frans-Belgische oerrocker Johnny Hallyday, aldus het Franse tijdschrift L’Hebdo. Halliday’s vakantiechalet in Gstaad is 320 vierkante meter groot, telt drie verdiepingen en is te verkrijgen voor omgerekend 9,5 miljoen euro. De zanger kocht het chalet in 2006. Het huisje in Heidiland gold vooral als financiële domicilie van de Fransman die de Franse lucht graag combineert met de Zwitserse fiscus. Halliday heeft die laatste niet meer nodig aangezien hij sinds 2013 officieel in Los Angeles woont.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60/s)

Volgens de geruchten zou Chuck Berry gestopt zijn met optreden, en de voedingsbodem voor die geruchten is het feit dat hij sinds november niet meer is opgedaagd voor zijn maandelijkse concert in de Blueberry Hill club in St Louis, Missouri. De nu 88-jarige Berry miste daar geen enkele maandelijkse afspraak sinds 1996, wat betekent dat zijn show in oktober vorig jaar er zijn 209de opeenvolgende concert was. Clubeigenaar Joe Edwards maakt zich voorlopig nog geen zorgen: "Misschien heeft ie wel besloten om niet meer elke maand te spelen. Wat hij ook beslist is OK voor mij, maar tegen mij heeft ie nog niks gezegd van stoppen. Wanneer de shows opnieuw gaan beginnen weet ik niet”. De reden zou kunnen zijn dat Berry steevast zelf naar de club rijdt en de voorbije winter uitzonderlijk streng was in St Louis. "De lente zal wellicht uitsluitsel brengen”, aldus Edwards *** Nu uit: Rock ‘n’ Roll’s Hidden Giant: The Story Of Rock Pioneer Charlie Gracie oftewel de autobiografie van Charlie Gracie *** Carl Mann’s recentste en titelloze album uit 2012 op Jaxon Records (USA) wordt in Duitsland heruitgebracht met nieuw artwork en zes extra songs *** Jerry Lee Lewis’ kleine zus Linda Gail Lewis gaat een nieuw album opnemen voor Lanark Records (USA) met Danny B. Harvey op gitaar en Linda Gail’s dochter Annie Marie Dolan op backing vocals *** En de Grammy Awards gingen op 8 februari naar… ex-Champs Glen Campbell (Best Country Song voor I'm Not Gonna Miss You van zijn Alzheimer documentaire It'll Be Me), Beautiful: The Carole King Musical (Best Musical Theatre Album), 20 Feet From Stardom (documentaire over achtergrondzangeressen als Darlene Love, Best Music Film) en de in 1953 overleden Hank Williams voor zijn Garden Spot Programs, 1950 (Best Historical Album) *** Opnieuw voor de rechtbank in San Francisco: de zaak die (blijf bij de les, het wordt ingewikkeld) de weduwe van de ghostwriter van Four Seasons groepslid Tommy DeVito’s ongepubliceerde biografie aanspande tegen Four Seasons songschrijvers Frankie Valli en Bob Gaudio omdat de Jersey Boys musical op Broadway gebaseerd zou zijn op dat manuscript en zij dus recht heeft op een deel van de winst. Eerder had een lagere rechtbank de zaak onontvankelijk verklaard, nu wordt ze in beroep herbekeken *** Tegen 2016 wordt in Texas de première gepland van een virtuele Buddy Holly show, een concept van het bedrijf Hologram USA Entertainment in partneriaat met Holly’s weduwe Maria Elena Holley’s Buddy Holly Licensing.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Overleden op 92-jarige leeftijd: de op 19 april 1922 geboren songschrijfster Rose Marie McCoy, de vrouw achter Trying To Get To You, I Beg Of You (2x Elvis), Don't Be Angry, Little By Little (2x Nappy Brown), If I Had Any Sense I’d Go Back Home, House Party (2x Louis Jordan), Gabbin’ Blues (Big Maybelle, het gesproken stuk werd trouwens, euh, ingesproken door McCoy), It Hurts Me To My Heart (Faye Adams), Mambo Baby (Ruth Brown) en Letter From My Darling (Little Willie John). McCoy begon in 1952 als zangeres maar de twee zelfgeschreven nummers die ze opnam voor het nieuwe rhythm ‘n’ blues label Wheeler Records, Cheating Blues en Georgie Boy Blues, trokken de aandacht van muziekuitgeverijen en ze kreeg een baan als songschrijfster in de beroemde Brill Building in New York. De meer dan 800 door haar geschreven liedjes werden ook opgenomen door onder meer Eartha Kitt, Eddy Arnold, Big Joe Turner, The Du Droppers, Little Esther, The Clovers, Sarah Vaughan, Les Paul & Mary Ford, Patti Page, Debbie Reynolds, Dinah Washington, Barbara Lewis, Del Shannon, Tommy Sands, Shirley & Lee, Sammy Turner, The Crew-Cuts, Otis Williams, Ella Mae Morse, Chuck Jackson, Brook Benton, Varetta Dillard, Ivory Joe Hunter, Peggy Lee, Georgia Gibbs, Bobby Vee, Wilbert Harrison, The Platters, The Harptones en Etta James. Vorig jaar verscheen een boek over haar getiteld Thought We Were Writing the Blues But They Called It Rock door Arlene Corsano *** Op 29 januari overleed in een rehabilitatiekliniek in Beverly Hills op 81-jarige leeftijd Rod McKuen, bekend van zijn poëzie en easy listening platen en dus zeker niemand die je associeert met rock ‘n’ roll. Tenzij… In 1959 nam McKuen onder het pseudoniem Dor (Rod achterstevoren gespeld) samen met zanger en voice-over artiest Bob McFadden de novelty horror single The Mummy op die zelfs de 39ste plaats in de hitparade bereikte, een succesje dat datzelfde jaar al snel leidde tot de gelijkaardige LP Songs Our Mummy Taught Us, een plaat die verscheen op Brunswick Records en volgens de legende werd ingespeeld door Bill Haley’s Comets, al is die bewering nooit hardgemaakt. Songs Our Mummy Taught Us is een verzameling parodieën en novelty songs zoals Frankie And Igor At A Rock ‘n’ Roll Party, The Beverly Hills Telephone Directory Cha Cha Cha, Hound Dog, Shake Rattle And Roll als Sing Along With The Mummy, Tequila als Bingo, Noisy Village als parodie op Martin Denny’s exotica classic Quiet Village, en The Beat Generation, een parodie op beatnik poëzie tegen een achtergrond van jazz muziek. Dat laatste nummer, The Beat Generation, werd in 1986 dan weer geweldig gecoverd door The Beat Farmers, en alleen al daarvoor vergeven we McKuen zijn 30 poëziebundels, 200 (!!!) easy listening LP’s en zijn Oscarnominatie voor de titelsong van de Peanuts tekenfilm A Boy Called Charlie Brown (1969). Daarnaast acteerde hij in de film Rock Pretty Baby (1956) waarin hij Picnic By The Sea zong, schreef hij in 1960 Dracula Cha Cha als solo single voor Bob McFadden, en bracht hij zelf in 1961 de twist single Oliver Twist uit. McKuen leed aan een longontsteking ***

Don Covay

Op 30 januari overleed Don Covay, op 24 maart 1938 geboren als Donald Randolph in een familie actief in de gospel: zijn vader was pastoor bij de baptisten. Van gospel stapte hij in 1955 over naar wereldse muziek met The Rainbows met wie hij in 1956 drie singles uitbracht, en van The Rainbows stapte hij in 1957 over naar de revue van Little Richard als Richard’s chauffeur maar ook als solozanger. Dat jaar verscheen onder het hem door Richard gegeven pseudoniem Pretty Boy zijn solo debuut Bip Bop Bip op Atlantic Records, een ultrawilde zwarte rocker in een productie van Little Richard en met diens band The Upsetters. Bip Bop Bip zou net als de B-kant van Pretty Boy’s tweede single, Rockin’ The Mule uit 1958, midden jaren ’80 gecoverd worden door Barrence Whitfield & the Savages, en later weer door The Playboys (GB) die zowat àlles van Barrence Whitfield coverden. In 1960 richtte Covay zijn eigen Goodtimers op met wie hij in 1961 de 60ste plaats in de Hot 100 haalde met het door hem geschreven Pony Time – later dat jaar haalde de cover van Chubby Checker de top van de hitlijsten. Covay bracht nog verschillende danssingles uit zoals It's Twistin' Time/ Twistin' Train (1961), Hand Jive Workout (1961), The Popeye Waddle (1962) en Do The Bug/ Wiggle Wobble (1962) en bleef actief tot begin jaren ’80. Daarnaast had hij ook succes als songschrijver voor anderen: nummers van zijn hand zijn onder meer Kangaroo Hop (Dee Clark in 1957), A Big Fat Saturday Night (Gene Vincent, 1959), There's A Party Goin' On (Wanda Jackson, 1961), Mr Twister (Connie Francis, 1962), Letter Full Of Tears (Billy Fury, 1962) en I Don’t Know What You’ve Got But It’s Got Me (Little Richard, 1965). Midden jaren ’90 had Covay een beroerte, zijn recentste album Adlib dateert van alweer 2000. Don Covay werd 76 jaar. Zijn rockendste eigen opnames 1957-1965 vindt u op zijn CD Ooh My Soul (The Rockin’ Years) uit 1999 op Official Records, gezien de naam van dat label allicht een bootleg *** Op 1 februari overleed op 87-jarige leeftijd sopraanzangeres Anita Darian (echte naam: Anita Margaret Esgandarian), de hoge theremin-achtige stem op The Lion Sleeps Tonight van The Tokens, al stond haar naam in 1961 nergens mee op het plaatje. Darian was eigenlijk opera- en musicalzangeres maar is ook te horen op Love Is Strange van Mickey & Sylvia uit 1957. Ze trad op tot minstens 2012 en overleed aan complicaties na een buikoperatie *** Op 2 februari overleed Richard alias Rico Davis, oprichtend lid van de al in 1950 begonnen Willows, bekend van het vrolijk doo-woppende Church Bells May Ring uit 1956 met Neil Sedaka op de belletjes. The Willows brachten vòòr Church Bells May Ring (de eerste persing droeg als titel Church Bells Are Ringing) eerst onder de naam The 5 Willows en later verkort tot The Willows vanaf 1953 al zeven singles uit op Allen, PeeDee, Club, Michelle en Herald alvorens Church Bells May Ring op Melba Records de 11de plaats in de rhythm ‘n’ blues charts en de 62ste plaats in de poplijsten haalde waar het werd afgeremd door covers van The Cadets, Sunny Gale en de blanke Diamonds. Zoals wel vaker in de goede oude slechte tijd leverde die hit hen wel media aandacht en TV-optredens op maar geen centen, en ze starten prompt een rechtszaak tegen Melba. Ondanks de tegenvallende verkoopcijfers van nieuwe singles op El Dorado, Gone en Cub bleven ze toeren op het succes van Church Bells May Ring tot de groep eind 1957 uit elkaar viel: de ene had er genoeg van, de ander werd opgeroepen, u kent dat verhaal. Twee jaar later richtten The Willows zich opnieuw op met een zangeres en – ook weer typisch doo-wop – in de loop der jaren zaten ze opnieuw zo ongeveer in de originele bezetting. In 1961 werd het heruitgebrachte Church Bells May Ring opnieuw een bescheiden hit, al haalde het toen net niet The Hot 100. The Willows brachten nog singles uit op Warwick en Heidi alvorens in 1965 de microfoons definitief aan de, euh, wilgen te hangen. Van 1970 tot 1989 traden ze mét Davis in de gelederen op in het oldies circuit *** En op 16 februari overleed Lesley Gore van de pophit It’s My Party (1963) op haar 68ste aan kanker. Volgende keer meer over Lesley Gore!

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/HEDENDAAGS)

Ongetwijfeld een must voor de hillbilly hipster: Southern Culture On The Skids brengt voor het eerst in hun intussen meer dan 30-jarige carrière een remix uit, meer bepaald van hun uitverkochte Record Store Day 7" single Party At My Trouse/ Hey Mary met Fred Schneider van The B-52s, de rockband waarvan SCOTS soms wel een hillbillyversie lijkt. De 12” kleurenvinyl EP Party At My Trouse bevat naast beide nummers drie dansremixes door de ons geheel onbekende Uptown Explosion (Alap Momin en Jon Spencer) en DJ King Smoothie *** James Intveld speelt momenteel contrabas bij The Mavericks *** I Wanna Get A Job In The City van de nieuwste Wild sensatie The Black Mambas blijkt een cover van een Belgisch nummer, meer bepaald van de Antwerpse punkband The Kids uit 1978! *** The Delta Bombers hebben weer maar eens een nieuwe drummer: Kirk Highberger volgt na anderhalf jaar Jesse Alonzo op. Highberger is een vaste stamgast in het café van zanger Chris Moinichen in Las Vegas.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


De Elvis tegel toen... en de Elvis tegel weg...

Op 9 januari (één dag na Elvis’ 80ste verjaardag!) hebben onbekenden de bronzen tegel met een portret van Elvis gestolen uit de bescheiden Walk Of Fame voor de VVV in de Kolonnaden 1 in Bad Nauheim (D) waar Elvis van oktober 1958 tot maart 1960 samen met zijn vader, een tante, twee vrienden en een lijfwacht woonde tijdens zijn legerdienst. De Walk Of Fame eert personen die het stadje bezochten zoals Albert Einstein in 1920 – de Elvis tegel lag naast die van koning Saud van Saudi-Arabië, in 1959 en 1962 op kuurbezoek in Bad Nauheim. De tegel kostte enkele duizenden euro’s. Derrick onderzoekt de zaak *** De Circle G Foundation die sinds 2010 ijvert voor het behoud van Elvis’ voormalige Circle G Ranch houdt er mee op: het domein werd op 30 mei 2014 aangekocht door investeerdersgroep Real Estate International Inc die de aankoop louter beschouwen als een commerciële zet en geen interesse hebben in het in stand houden van de link met Elvis, of althans niet op de manier waarop de vrijwilligers van de Foundation dat graag zouden zien, en daarom gooien ze de handdoek definitief in de ring. Elvis kocht de ranch in 1967 en bracht er een deel van zijn wittebroodsweken door. In 1972 verkocht hij de ranch *** Gitarist James Burton en pianist Glen D Hardin kregen op 18 januari uit naam van de burgemeester van Wenen de hoogste Weense burgerlijke onderscheiding, het Goldene Ehrenzeichens Für Verdienste Um Das Land Wien, voor “hun bijdragen aan de muziek, hun uitzonderlijke karakter en hun verdiensten voor de provincie Wenen” Burton en Hardin treden al 15 jaar op in Wenen met de TCB Band. De onderscheiding is louter ceremonieel *** Op 31 januari overleed op haar 92ste Lizabeth Scott (echte naam: Emma Matzo), een van de laatste femme fatales uit de film noir: Scott debuteerde in 1945, stond in 1947 naast Humphrey Bogart in Dead Reckoning en in 1951 naast Robert Mitchum in The Racket. Daarnaast herinneren wij ons haar ook uit de Jerry Lewis/ Dean Martin horror comedie Scared Stiff uit 1953. In 1957 speelde ze op haar 35ste aan de zijde van Elvis in Loving You, wat velen de vraag deed stellen waarom de toen 22-jarige Elvis in die film viel voor Lizabeth Scott en niet voor de 16 jaar jongere Dolores Hart. De film kwam uit in de nasleep van een schandaal: in 1955 publiceerde het roddelmagazine Confidential een artikel waarin werd beweerd dat twee telefoonnummers van Scott in een notaboekje stonden dat door de politie werd gevonden bij een inval in een bungalow in Hollywood waarbij drie volwassenen en een 17-jarig meisje werden gearresteerd voor prostitutie. Volgens Confidential circuleerde Scott in Hollywood's “vreemde circuit van bariton babes” (= lesbiennes), had ze tijdens haar recente Europese vakantie “contact met Frede, de beruchtste lesbienne in Parijs en uitbaatster van een night club exclusief voorbehouden voor dat soort geperverteerden”, waarmee wellicht bedoeld wordt het chique cabaret Carroll’s (eigendom van onder andere Marlene Dietrich) gerund door Frédérique "Frédé" Baulé in de Rue de Ponthieu 36 waar onder meer Eartha Kitt optrad. Confidential hield er bedenkelijke praktijken op na: met dit soort verhalen gingen ze naar celebrities om hen de verhalen te doen afkopen in ruil voor een fikse som. Scott weigerde en haar advocaat startte een rechtszaak tegen het tijdschrift, waarna Confidential het stuk prompt publiceerde. De hele zaak draaide uiteindelijk uit op een sisser uit toen de rechtbank in 1957 niet tot een verdict kon komen. Vaak wordt geopperd dat dat schandaal het einde van Scott’s carrière betekende, maar in retrospect kan je vaststellen dat haar carrière al vanaf begin jaren ’50 op een zijspoor zat. Wat er ook van zij, na Loving You stopte ze zo goed als volledig met acteren: Scott was tussen 1960 en 1965 nog exact drie keer te zien in een aflevering van TV-reeksen, en in 1972 nog één keer in de bioscoop in de film Pulp. Vanaf de jaren ’70 deed ze stemmenwerk voor reclames, handelde ze in onroerend goed en werkte ze als vrijwilligster voor goede doelen. Op het einde van de rit blijkt dat ze nooit trouwde of kinderen had – en dat haar overlijden bekend werd gemaakt door een vriendin. Lizabeth Scott heeft een ster op de Hollywood Walk Of Fame op Vine Street 1624.
Niemand kijkt?

Naar Boven

12 februari 2015
DE BUDDY HOLLY CODE: AFSCHEID VAN JOE B MAULDIN


Joe B Mauldin centraal bij The Crickets

Op 7 februari overleed Joe B. Mauldin, contrabassist van The Crickets en dus ook op alle rock ‘n’ roll hits van Buddy Holly zoals Peggy Sue (1957), That’ll be The Day (1957), Oh Boy (1958), Rave On (1958) en Maybe Baby (1958). Daarnaast was hij mede-auteur van Well All Right en I'm Gonna Love You Too.


Mauldin aan de contrabas bij The Four Teens (van de single Spark Plug) met Terry Noland op zang
en Larry Welborn op gitaar. Welborn zou later ook bij Buddy Holly spelen.


De op 8 juli 1940 in Lubbock, Texas geboren Joe Benson Mauldin Junior leerde in 1954 contrabas spelen op de middelbare school, leerde een jaar later drummer Jerry Allison kennen, en begon samen met Allison nog tijdens zijn highschool full time te bassen bij Buddy Holly & the Crickets, waarmee hij het jongste lid van de groep was. Mauldin nam op met Holly van maart 1957 tot mei 1958, maar de groep viel uit elkaar toen Holly in 1958 naar New York verhuisde en Allison en Mauldin besloten in Lubbock te blijven. The Crickets gingen verder onder hun eigen naam met verschillende zangers zoals Earl Sinks, David Box (die in 1964 zelf in een vliegtuigongeval zou omkomen), Jerry Naylor (in 1962 zanger op hun Britse Top 5 hit Don’t Ever Change) en Bobby Vee (op de LP Bobby Vee Meets The Crickets uit 1962). Op de eerdere LP In Style With The Crickets uit 1960, hun eerste LP na het vertrek van Buddy Holly, staan dan weer drie songs die bekend zouden blijven door de versies van andere artiesten: When You Ask About Love (Matchbox), More Than I Can Say (Bobby Vee en later opnieuw tot een pophit gemaakt door Leo Sayer) en I Fought The Law (The Bobby Fuller Four). The Crickets zouden evenwel nooit het succes aan Holly’s zijde kunnen evenaren, wat wellicht ook deels te wijten was aan diverse wissels in de bezetting, en dat was dan weer deels te wijten aan de militaire dienstplicht van de groepsleden. Mauldin was van 1964 tot 1966 in Duitsland gelegerd en werd na zijn legerdienst opnametechnicus in de Gold Star Studios in Los Angeles. Later opende hij zijn eigen studio.
Vanaf +/- 1977 kwam hij opnieuw bij The Crickets die in verschillende bezettingen en met verschillende zangers toerden tot pakweg twee jaar geleden. Mauldin leed aan kanker en werd 74 jaar. Jerry Allison, nu de laatste levende originele Cricket, bezocht Mauldin nog op zijn ziekbed twee dagen voor zijn overlijden. “Joe B was als een broer voor mij. Dit is een hele droevige dag”, aldus Allison in een reactie aan de krant Lubbock Avalanche-Journal. “Joe B was de vriendelijkheid zelve, veroorzaakte nooit problemen en was een fantastische bassist. Hij wist exact wat hij moest spelen, en als Buddy en Joe B en ik samenspeelden speelde hij nooit teveel. Hij speelde gewoon goed, en perfect op de maat. We zijn samen bij Buddy Holly beginnen spelen en waren 60 jaar lang vrienden. The Crickets waren zo’n beetje ons leven en Joe B was als familie voor mij”. Holly’s oudere broer, de nu 89-jarige Larry Holley, voegde daaraan toe: “Joe B was heel rustig en bescheiden en had nooit veel te zeggen, maar hij was een vriendelijke kerel. Jerry Allison stopte nooit met babbelen, maar Joe B was exact het tegenovergestelde”.


Joe B Mauldin in 2012

Naar Boven

22 januari 2015
PRODUCER KIM FOWLEY OVERLEDEN


Links: de piepjonge Kim Fowley. Rechts: Kim Fowley op zijn ziekbed: de eeuwige provocateur

Op 15 januari overleed producer Kim Fowley op 75-jarige leeftijd aan blaaskanker. Fowley begon zijn carrière in 1957 als manager en promojongen voor The Sleepwalkers, een band met Bruce Johnston, Sandy Nelson en Phil Spector. Hij leerde het vak bij Alan Freed en Berry Gordy en was producer van The Hollywood Argyles (de nummer één Alley Oop) en schrijver van B. Bumble & the Stingers' instrumentale pianorocker Nutrocker gebaseerd op Tchaikovsky’s klassieke Notenkrakersuite. Andere nummers waar hij bij betrokken was als producer, schrijver, uitgever, talent scout en/of promotor zijn Diamonds And Pearls (The Paradons), Cherry Pie (Skip & Flip), Charge (The Renegades), Like Long Hair (Paul Revere & the Raiders), Papa Oom Mow Mow (The Rivingtons) en Popsicles And Icicles (meidengroep The Murmaids). In de jaren ’60 was Fowley publicist en consultant voor PJ Proby, in 1969 was hij producer voor de Gene Vincent LP I'm Back And I'm Proud. In 1973 was hij producer van drie nummers van Flash Cadillac & the Continental Kids voor de film American Graffiti. Daarnaast hield hij zich voornamelijk bezig met rockmuziek, met als grootste succes meidengroep The Runaways in de tweede helft van de jaren ‘70. Zelf nam hij ook veel platen op, vooral psychedelisch getint, wat hem in combinatie met zijn uitzinnige performances en voorliefde voor provocatie de status van underground cultfiguur bezorgde. In 2012 verscheen zijn autobiografie Lord Of Garbage. Wie interesse heeft in zijn jaren ’50 en ’60 werk werk checkt zijn vier Lost Treasures From The Vaults 1959-1969 compilaties op Norton Records en Impossible But True: The Kim Fowley Story op Ace uit 2003.

De enige foto die wij vonden van Kim Fowley (r) in de jaren '50

Naar Boven

22 januari 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's RIPS)

Op 5 december overleed altzangeres Albeth Paris Grass, de oudste van The Paris Sisters, begonnen als Andrews Sisters kloon, in 1954 de jongste groep ooit getekend door Decca Records, nog samen met Frank Sinatra gezongen, en geëindigd als meidengroep onder leiding van producer Phil Spector die hen in 1961 tekende voor Gregmark Records. Hun eerste Phil Spector single was een bescheiden hit die in 1961 met een 56ste plaats net niet de Top 50 haalde, maar opvolger I Love How You Love Me met acht overgedubde violen haalde datzelfde jaar de vijfde plaats, een succes dat ze helaas niet konden consolideren want de zusjes zouden nog slechts drie keer de lagere regionen van de hitparade halen. In 1962 waren The Paris Sisters met de Phil Spector productie What Am I To Do te zien in de Britse film It's Trad Dad (in Amerika uitgebracht als Ring A Ding Rhythm), in 1968 kapten ze ermee. De laatste keer dat wij van Albeth Paris hoorden deed ze publiciteit voor een theaterbedrijf in Coachella Valley, California. Haar juiste leeftijd is ons niet bekend maar ze moet ergens in de 70 geweest zijn. Leadzangeres Priscilla Paris overleed in 2004, Sherrell Paris leeft bij ons weten nog *** Op 9 december overleed de 74-jarige Winfred “Blue” Lovett, oprichtend lid van The Manhattans, vooral bekend van hun meer dan 25 pop-, funk-, soul- en discohits in de jaren ’60 en ’70. Minder bekend is dat de eerste incarnatie van wat later The Manhattans zou worden hun allereerste single opnam mét Lovett in 1961 voor Asnes Records onder de naam The Dorsets, het greasy doo-woppende Pork Chops. Ook hun eerste single als The Manhattans, het instrumentale Live It Up op Piney Records in 1962, is het aanhoren waard. De andere vroege opnames van The Manhattans kennen wij eerlijk gezegd niet. Lovett overleed exact zes dagen na de 72-jarige bariton/ tenor Edward "Sonny" Bivins, ook een van de oprichters van The Manhattans ***

Raoul Cita op piano bij The Harptones

Op 13 december overleed de 86-jarige Raoul J. Cita, muzikant, songschrijver, arrangeur, zangleraar en vooral de drijvende kracht achter doo-wop groep The Harptones. De op 11 februari 1928 geboren Cita liep Harptones voorlopers The Skylarks voor het eerst tegen het lijf rond 1951 toen ze auditie deden voor dansavonden die hij organiseerde en hij hun harmoniën bijschaafde. In 1953 gaf hij hen enkele door hem geschreven songs en werd hij manager, pianist en occasioneel tenor- en/of baritonzanger, een relatie die meer dan 60 jaar zou duren. Hij schreef meer dan 70 songs en werkte ook met The Valentines, The Joytones, The Hearts, The Lyrics, The Neons, The Rubies, Herb Lance, Mabel King, Carol Blades, Peggy Farmer en The Royale Cita Chorus (een combinatie van The Harptones, The Joytones en The Lyrics). Zelf nam hij voor het DeLuxe label duetten op met Gloria Hawkins als Roy & Gloria. Cita leed aan lever- en maagkanker maar was nog steeds baszanger van de nu nog steeds optredende Harptones met nog steeds twee originele groepsleden in de gelederen, leadzanger Willie Winfield en tenor William Dempsey James *** Op 18 december overleed de op 30 juni 1937 geboren Larry Henley, falsetto leadzanger van The Newbeats op Bread And Butter, een nummer twee in 1964. Het Newbeats trio ontstond toen Henley zich aansluit bij het duo Dean & Mark die in 1959 een hitje hadden met hun coverversie van Tell Him No van Travis & Bob, in Nederland bekend als Zeg Niet Nee van The Fouryo’s. The Newbeats zouden nog enkele hits scoren, Henley zou uiteindelijk vooral faam oogsten als songschrijver met enkele pop- en countryhits voor onder meer Bette Midler en Tanya Tucker. Hij leed aan Parkinson en Alzheimer *** Op 30 december overleed de 75-jarige Henry Strzelecki, sessiebassist in Nashville op meer dan 500 Top 10 country hits, nadat hij op 22 december als voetganger zware hoofdverwondigen opliep toen hij werd aangereden door een auto die vluchtmisdrijf pleegde. Strzelecki was de componist van het nummer Long Tall Texan, origineel opgenomen in 1959 door The Four Flickers (de band van Henry Strzelecki en zijn broer Larry) en gecoverd door The Kingsmen (1964) en The Beach Boys (1964). Voor Elvis speelde hij op de sessies voor Harem Scarum (1965) en de overdub van Tomorrow Night uit 1965 ***


Boven: de kleinste van de hele hoop is Little Jimmy Dickens
Onder: Dave Stuckey (l), Little Jimmy Dickens en Deke Dickerson (r)



Het einde van een tijdperk: op 2 januari overleed de 94-jarige Little Jimmy Dickens, zowat de laatste levende link met de countrymuziek uit de jaren ’50, want Dickens was lid van de Grand Ole Opry sinds 1948 en trad ondanks zijn gezegende leeftijd nog steeds op, voor het laatst vijf dagen voor kerstmis, en op kerstmis kreeg hij een beroerte. Little Jimmy Dickens was klein van gestalte maar een hele grote mijnheer. Voor zijn rockendste nummers checkt u best zijn Bear Family verzamel-CD Gonna Shake This Shack Tonight: I’m Little But I’m Loud *** May the bird of paradise fly up his nose! *** Op 4 januari overleed de op 24 september 1937 geboren tenor Ray Gipson van The G-Clefs op 77-jarige leeftijd na een slepende ziekte. The G-Clefs scoorden met Ka-Ding-Dong (1956, met Gipson op leadzang) en I Understand (1961). In totaal brachten ze tussen 1956 en de jaren ’70 16 singles uit op Pilgrim, Terrace, Paris, Regina, Veep, Loma en Ditto Records, en in 1967 brachten ze op hun eigen Spotlite label de live LP The G-Clefs On Stage uit. In 1968 en 1970 toerden ze in Europa, in 1970 en 1971 in Japan. In de jaren ’80 traden ze nog slechts sporadisch op zonder Ray Gipson. In de jaren ’90 begonnen ze opnieuw meer op te treden, en de laatste keer dat wij van hen hoorden was in 2007, toen opnieuw met Gipson *** Op 8 januari overleed Curtis Lee, bekend van Pretty Little Angel Eyes uit 1961. Na vijf singles werd hij in 1960 door Ray Peterson's Dunes label klaargestoomd als tieneridool en voor Pretty Little Angel Eyes werd alles uit de kast gehaald: het nummer werd op maat geschreven door Tommy Boyce, Phil Spector (ook verantwoordelijk voor Peterson’s Corrina Corrina) nam plaats in de productiestoel, en Doo Halos (bekend van he nummer Nag) zongen de catchy backings in. Ook opvolger Under The Moon Of Love werd volgens hetzelfde principe een hit in 1961 (en in 1976 nog eens in de versie van de Britse revivalgroep Showaddywaddy), maar zodra Phil Spector er niet meer bij betrokken werd was Curtis Lee’s hitverhaal uit. Zijn laatste single verscheen in 1967. Later runde hij samen met zijn vader de bouwbedrijven Homer Lee & Son Construction en Lee Homes LLC, die nu nog steeds familiebedrijven zijn. De 75-jarige Lee die aan kanker leed stierf tijdens een bezoek aan de dokter en laat vier kinderen, vijf kleinkinderen en zes achterkleinkinderen na. De uitvaartplechtigheid vond plaats in een kerk die hij zelf had ontworpen en gebouwd.

Curtis Lee

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Drie keer Mary Ann Mobley, met in het midden samen met Elvis in Harum Scarum

Op 9 december overleed de 77-jarige ex-Miss America 1959 Mary Ann Mobley, Elvis’ co-actrice in de films Harum Scarum (1965) en Girl Happy (1965). Mobley leed aan borstkanker *** Op 14 december overleed op 91-jarige leeftijd sopraan Millie Kirkham die als enige vrouwelijke lid van The Jordanaires opnam met Elvis vanaf Blue Christmas (1957) tot de gospel LP He Touched Me (1971). Ze was te zien in de Elvis concertfilm That's The Way It Is (1970) en zong ook backings voor Roy Orbison, Patsy Cline, George Jones, Rosemary Clooney, Jim Reeves en Tammy Wynette. Na Elvis’ dood toerde ze met The Jordanaires en Elvis The Concert (1998-1999). In 2008 werkte ze samen met Ray Walker en Gordon Stoker van The Jordanaires voor het Elvis Christmas Duets album *** Ook dood: Nashville sessiegitarist Chip Young, overleden op 20 december op 76-jarige leeftijd. De als Jerry Marvin Stembridge in 1938 in Atlanta geboren Young leerde het vak in de jaren ’50 bij Jerry Reed en Joe South, en speelde voor Elvis vanaf mei 1966, meer bepaald vanaf de gospel LP How Great Thou Art (1966). Hij deed ook mee op Guitar Man en Too Much Monkey Business, de soundtrack van Clambake (1967) en de LPs Elvis Country (1971) en Elvis Now (1972). Zijn laatste Elvis sessie was voor de gospel LP He Touched Me (1971). Naast Elvis werkte hij onder meer voor Ann-Margret, Eddy Arnold, Skeeter Davis, Waylon Jennings, George Jones, Willie Nelson, Dolly Parton (Jolene), Charley Pride en Carl Perkins. In 1968 opende hij in Murfreesboro, Tennessee zijn eigen Young ’Un Sound studio, in 1978 opende hij een studio in Nashville. Als producer werkte hij met onder meer Jerry Reed, Billy Swan (I Can Help) en Joe Ely. In 2000 bracht hij onder eigen naam de CD Having Thumb Fun With My Friends uit, een gitaarduet CD met onder meer Chet Atkins, Grady Martin en Scotty Moore. Young leed aan kanker *** Op 1 januari overleed op 81-jarige leeftijd Donna Douglas, Elvis’ tegenspeelster in de film Frankie And Johnny (1966) *** En op 4 januari overleed de 87-jarige Joe Guercio, Elvis’ dirigent van 1970 tot zijn laatste optreden in 1977. De samenwerking begon toen Elvis in de zomer van 1970 optrad in het International Hotel in Las Vegas waar Guercio huisdirigent was. Hij was ook degene die opperde het klassieke thema Also Sprach Zarathustra uit de science ficion film 2001 - A Space Odyssey (een symfonisch gedicht van de Duitse componist Richard Strauss uit 1896!) te gebruiken om Elvis’ concerten te openen. Guercio begon zijn carrière als begeleider van Patti Page en werkte ook met Steve Lawrence & Eydie Gorme. De laatste jaren trad hij regelmatig op op Elvis meetings in de Benelux. Hij overleed aan complicaties na een val *** En mogelijk binnenkort ook in deze kolommen: trompettist Wayne Jackson, eerst op Stax Records bij The Mar-Keys en daarna bij The Memphis Horns met wie hij in 1969 meespeelde op Elvis’ zogenaamde Memphis sessies. Jackson ligt op intensieve met hartproblemen en zijn familie vraagt voor hem te bidden, nooit een goed teken ***


Grappen en grollen met Joe Guercio en Elvis

Gesloten: de in januari 1999 geopende Elvis My Happiness winkel in de Rue Notre-Dame des Victoires 9 te Parijs. De gelijknamige Franse fanclub blijft bestaan *** Over My Happiness gesproken: Graceland verkocht via opbod Elvis’ originele en enige Sun acetaat van My / That’s When Your Heartaches Begin die hij in 1953 opnam als cadeau voor zijn moeder, en de 78 toeren plaat haalde de ronde prijs van zo maar eventjes 300.000 dollar. Elvis betaalde er destijds bij Sun exact vier dollar voor… *** En nu zit ze in Japan! *** Wie originele bandleden van Elvis afvinkt kan uitkijken naar drie concerten in mei in Hengelo, Amsterdam en Eindhoven met bassist Duke Bardwell (181 shows bij Elvis en te horen op de How Great Thou Art versie uit 1974 waarvoor Elvis een Grammy Award kreeg) en drummer Bob Lanning (63 keer bij Elvis en te horen op The Wonder Of You, Polk Salad Annie en Walk A Mile In My Shoes alsmede op de live LP On Stage uit 1970). Lanning was jarenlang onvindbaar en werd pas onlangs gelokaliseerd, en deze Europese toernee markeert de eerste keer sinds zijn laatste optreden met Elvis op 1 maart 1970 dat hij die Elvis nummers weer speelt. De leadzang is voor de 33-jarige soundalike Dwight Icenhower (USA), speciale gaste wordt de nu 74-jarige actrice Marlyn Mason, in 1969 aan de zijde van Elvis in de film The Trouble With Girls waarin ze Signs Of The Zodiac zingt. Daarnaast was ze in een oud clipje te zien in de concertfilm Elvis On Tour (1972). Er zullen bij de shows ook meet & greets plaatsvinden met de veteranen *** Mooi, dan kunnen wij haar gelijk vragen waar ze nu juist te zien is in haar allereerste film Because They're Young, een Dick Clark vehikel uit 1960 met Duane Eddy en James Darren!

Naar Boven

15 januari 2015
KORT ROCK 'N' ROLL NIEUWS

KORT NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Bouke: de beste Elvis stem

Elvis soundalike Bouke Scholten heeft op 27 december de finale van het muziekprogramma The Winner Takes It All gewonnen en mag zich daarmee de beste soundalike van Nederland noemen. Zijn vertolking van In The Ghetto van Elvis viel het meest in de smaak bij het publiek. Tijdens de finale van de SBS6 show op 31 december kon de kijker live op zijn favoriete artiest stemmen via een speciale app die 300.000 keer werd gedownload. In totaal bracht het publiek 3,3 miljoen stemmen uit, waarvan 600.000 in de finale. Bouke kreeg het hoogste cijfer van alle deelnemers en won daarmee 25.000 euro. Opvallend genoeg was de artiest vroeger eigenlijk nooit zo gek op de muziek van Elvis omdat mensen zijn stem met die van The King vergeleken. "Pas toen ik zijn muziek ging luisteren kwam ik liedjes tegen die de meeste mensen niet zo goed kennen, met veel soul. Daardoor werd ik fan van hem." Bouke is regelmatig te zien op Elvis meetings in de Benelux *** Positief nieuws van The Reno Brothers: nadat de band door onvoorziene omstandigheden (Rogier's ziekte) nu al zo'n 5 jaar geleden ophield met bestaan zijn ze nu helemaal klaar om er in 2015 opnieuw 100 % tegenaan te gaan. The Reno Brothers traden voor het eerst opnieuw op in maart 2010 in de Cruise-Inn in Amsterdam op de support party voor Gonzo en in december 2012 op 30 jaar Cruise-Inn. Vorig jaar werden ze geboekt in Calafell (E) en op Drive-In Barn te Schijndel. Rolf Hartogs is ondertussen gestopt als leadgitarist en vervangen door ex-Tin Stars Erwin Purak. Het eerste optreden in deze nieuwe bezetting vindt plaats op 30 januari in DB's te Utrecht tezamen met de Rob Ryan Roadshow (D). Wie de nieuwe Reno Brothers wil boeken mail Ramon via prorenovation@zonnet.nl *** De Rockin’ Rebels uit Eindhoven melden het overlijden op 18 december van Bobby Egberts, volgens de legende de inspiratie voor het nummer Burn Bobby Burn van Bang Bang Bazooka. Egberts stierf onverwacht een natuurlijke dood op 53-jarige leeftijd ***

Bobby Egberts

Goede voornemens voor 2015: Jazz Connection dat op 29 maart in hun thuisstad Breda hun 25ste verjaardag viert, kondigt hun zesde album aan *** Daarentegen reeds uit: Treat Me Right van The Hi-Tombs. Wat wij ervan vinden: zie onze recensies… *** Opmerkelijk bericht van The Explosion Rockets: speciaal voor het eenmalige Nederlandse optreden van de Amerikaanse Elvis imitator Steve Pitman nu zaterdag 17 januari in Zaal de Sport in Midwoud (NH) laat de organisatie een originele Gibson gitaar van Hank Garland overvliegen vanuit de USA. Explosion Rockets gitarist Joost Roest zal enkele nummers op die gitaar spelen *** Harry Spies meldt ons dat de laatste tijd nogal wat Indorockers overleden. Begin december (een andere bron meldt: reeds in april 2014) overleed in Ammerthal (D) op 83-jarige leeftijd Don Fioole (de broer van zanger Nico Fioole) die van 1962 tot 1967 sax en slaggitaar speelde bij The Travel Five (Den Haag). Op 15 december overleed de 74-jarige Sam Rademaker, leadgitaar en zang bij The Rainbow Diamonds, The Fender Strings en vooral The Young Savages (Rotterdam) die in 1965 drie singles uitbrachten. Begin jaren ’90 richtte hij The New Savages op. Op 18 december overleed Jimmy Pelt die onder meer speelde bij The Rebels, The Fender Rollers, The Swallows, Les Chimes, Union Five, Union Pacific, Oety & the Real Rockers en The Hot Jumpers. Een dag later overleed Antonius Jacobus “Tony” van Ede van der Pals: hij speelde bij onder meer Tony & his Magic Rhythms, Clark Richard & his Tropical Stars en The Eastern Aces. Tot slot van deze droeve reeks overleed op 1 januari ook de 85-jarige Indische gitarist Flip Willemsen die vooral in de jaren ‘50 en ‘60 bekendheid genoot als jazzgitarist maar evengoed Hawaii muziek speelde. Hij speelde onder meer in een orkest van Peter Schilperoort (de oprichter van The Dutch Swing College Band) en in The Mena Moeria Minstrels van steelgitarist Rudi Wairata. In 1962 verwierf hij een Edison in de categorie Jazz, in 1963 verscheen een plaatje van hem met een prachtige instrumentale versie van het nummer Terang Boelan op Tong Tong TT0001.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Goede voornemens: nieuwe relases van Smooth & the Bully Boys (een vier-track-EP opgenomen bij Sun Records, voorgesteld op 11 januari), de derde van The Baboons (release party samen met de Rob Ryan Roadshow (D) op zaterdag 31 januari in Futur, Wezenstraat 6 in Turnhout), het debuut van The Backseat Boppers (voorstelling zaterdag 11 april in Ons Huis, Rampelberg 118 in Baardegem), en van Crystal & Runnin’ Wild *** Ook Little Kim & the Alley Apple 3 gaan dit jaar hun derde plaat uitbrengen. “De nummers zijn al geschreven, het komt er nu enkel nog op aan ze op te nemen:-) ” *** Bij Sjock weten ze wat feesten is en ter gelegenheid van de 40ste editie van 10 tot en met 12 juli kondigen ze alvast grote namen als Reverend Horton Heat (USA), Southern Culture On The Skids (USA), Pat Capocci (Australië), The Rhythm Shakers (USA), The Space Cadets (GB) en onze eigen Batmobile aan *** Goed nieuws voor de bierdrinkers onder u: De European Beer Star Award in de categorie European Style Mild Lager gaat dit jaar naar Maes Pils, zo meldt brouwerij Alken-Maes die in een persbericht spreekt van de belangrijkste professionele biercompetitie in Europa dit jaar voor de elfde maal gehouden in Nürnberg (D). In totaal namen 1613 bieren uit 42 landen aan de competitie deel. Anderzijds viel op dat in dat in de typische Belgische biersoorten het vooral de buitenlandse brouwerijen zijn die met de hoogste eer gaan lopen: de Hoegaardse Witte is pas derde in de categorie Belgian Style Witbeer na de Nederlandse concurrenten Jopen Adriaan en de Witte Trappist van La Trappe! *** Wij persoonlijk degusteren liever een Duvel, Leffe of Corsendonck, maar niettemin: proost op een boppend 2015! *** Geen zesde Gasketblowers GreaserFest dit jaar omdat het evenement mogelijk niet meer kan doorgaan op de vaste locatie naast 50's diner Rick’s Place in Sint-Katelijne-Waver. “Dit wil NIET zeggen dat we ermee gaan ophouden. We willen gewoon voldoende tijd pakken om alles op punt te kunnen zetten”, aldus de Belgische car club *** Opvallend: Luis Wildfire (USA) van Wild Records bands Luis & the Wildfires en Luis y Los Wild Teens zal op zaterdag 7 februari op het Rockabilly Psychosis festival in Antwerpen begeleid worden door Moonshine Reunion *** Springlevend striperfgoed uit de Dupuis archieven: het Robbedoes en Kwabbernoot avontuur De Super Quick van Guust Flater tekenaar Franquin dat in 1955 als vervolgverhaal verscheen in het striptijdschrift Robbedoes en nu voor het eerst in albumvorm verschijnt, slechts 18 pagina’s lang doch geremastered, opnieuw ingekleurd en geletterd, voorzien van facsimiles van de originele platen nog compleet met witte plakkaatverf om te corrigeren en voorgedrukte blauwe hulplijnen voor de lettering, en becommentarieerd in een achtergronddossier uitgesmeerd over meer dan het dubbele aantal pagina’s.



KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Alles komt terug: early 80’s rockabilly band The Hayriders (GB), destijds enkel met een handvol tracks op compilaties als James Deans Of The Dole Queue en She's Just Rockin’, zijn terug samen en brengen na al die jaren eindelijk voor het eerst een eigen album uit getiteld Hayridin' *** Aan alles komt een eind: Fat Sam’s Band (GB) spelen hun afscheidsoptreden op 15 februari in de Queen’s Hall in hun thuisstad Edinburgh, exact 30 jaar en één dag na hun allereerste optreden *** Aan alles komt een eind, al is het ene eindje korter dan het andere: The Inteli-Gents (GB) kappen er na vier jaar mee en spelen hun afscheidsoptreden op het Atomic Festival (GB) begin mei. “Het is mooi geweest en nu is het tijd om andere dingen te gaan doen”, aldus de band *** *** Ook de bij ons best populaire Rudy La Crioux (GB) kondigt aan te stoppen en plant zijn laatste optredens tegen eind 2015. “Er komt een tijd dat je je realiseert dat je het maximum bereikt hebt en het beste gedaan hebt wat je kon doen, en de laatste tijd geniet ik meer van de tijd tussen de optredens dan van de optredens zelf”, aldus La Crioux. “En bovendien moet iemand die stilaan tegen de 60 loopt moet plaats maken voor de jeugd”, voegt hij er fijntjes aan toe. La Crioux bracht vijf albums uit met zijn All Stars *** Het overlijden van Joe Cocker op 22 december aan longkanker haalde zowat alle media, maar nergens zagen wij vermeld dat I’ll Cry Instead, zijn debuutsingle uit 1964 (met Big Jim Sullivan op gitaar) prima beatrock is en rockender dan het country-achtig origineel van The Beatles uit de film A Hard Day’s Night. Dat I’ll Cry Instead een goed nummer is wordt ook bewezen door latere covers van Johnny Rivers (op de LP Meanwhile Back At The Whiskey A Go Go, 1965), Chet Atkins (instrumentaal op zijn LP Chet Atkins Picks On The Beatles, 1966) en zelfs Lee Rocker (Hot ‘n' Greasy Volume 1, 2012). Daarnaast dienen we te vermelden dat Cocker net als iederéén in Engeland zijn carrière begon in de doe-het-zelf skiffle scene onder het pseudoniem Vance Arnold (naar het filmpersonage Vince Everett uit de Elvis film Jailhouse Rock door Cocker fout verstaan als Vance Everett en naar countryzanger Eddy Arnold), en hij brak pas door in 1968 met gek genoeg een andere Beatles cover, With A Little Help From My Friends, maar dan zitten we uiteraard al helemaal in het hippie tijdperk *** Vreemd: Rhythm Bomb Records (D) kondigt aan zich voor 2015 steeds meer richting rhythm ‘n’ blues te begeven. “Er zullen nog steeds rockabilly en country releases zijn maar de focus zal liggen op jaren ’50 rhythm ‘n’ blues” aldus label eigenaar Ralph Braband *** Goede voornemens voor 2015: The Jive Aces (GB) kondigen hun eerste live DVD en een nieuw album getiteld Spread A Little Happiness aan *** Nog meer goede voornemens: meer CD’s kopen in plaats van ze te downloaden, bijvoorbeeld Rautalankahitit: 30 Suosikkia, een dubbel-CD op Warner Music Finland met 30 zeldzame Scandinavische gitaarinstrumentals uit de jaren ’60, ongetwijfeld een must voor wie op zoek is naar hummers met titels als Juoksuhauta Twist (Elämä Juoksuhaudoissa) van The Avengers of Kultaiset Korvarenkaat van The Sounds *** Tony Marlow (F) heeft een nieuwe band klaar, een Johnny Kidd project genaamd Kap’tain Kidd.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (50's/60's)

The 5 Royales

Bijgezet in de Rock 'n' Roll Hall Of Fame als “vroege invloed”: The "5" Royales. Aan hun erelijst van platen die momenteel uit 987 stuks bestaat zijn onder meer Big Girls Don't Cry (Four Seasons), I Fought The Law (Bobby Fuller) en Sixty Minute Man (Dominoes) toegevoegd *** En de Library Of Congress heeft 25 titels toegevoegd aan hun National Film Registry, waardoor Get Along Home Cindy en My Rifle My Poney And Me door Ricky Nelson en Dean Martin uit de John Wayne western Rio Bravo (1959) voor eeuwig over de prairies zullen schallen *** Om nog maar te zwijgen van Walter Brennan’s mondharmonica! *** Nog twee dit jaar opgenomen films die wij met plezier blijven herbekijken zijn The Big Lebowski (1998) en Vincent Price in de griezelfilm House Of Wax (1953) *** Bear Family Records (D) sleepte twee Grammy nominaties in de wacht in de categorie Best Album Notes voor de compilatie The Other Side Of Bakersfield: 1950’s & 60’s Boppers And Rockers From Nashville West, en met de voor ons minder interessante box Black Europe: The Sounds And Images Of Black People In Europe Pre-1927 in de categorie Best Historical Album, categorie waarin ook The Garden Spot Programs 1950 van Hank Williams op Omnivore Records genomineerd zijn *** Ook de documentaire Twenty Feet From Stardom over achtergrondzangeressen als Darlene Love en de soundtrack van de Broadway musical Beautiful: The Carole King Musical sleepten een Grammy nominatie in de wacht. De winnaars worden op 8 februari bekendgemaakt *** Over Bear Family gesproken: de Duitsers blijven verbazen met “nieuwe” releases als Twist In Der DDR (30 tracks die bewijzen dat zelfs de Berlijnse muur het twistvirus begin jaren ’60 niet kon tegenhouden, ongetwijfeld een must voor wie op zoek is naar nummers met titels als Hexenbesen Twist van Steffen Reuter, Jodel Twist van Susi Schuster of de Karthäuser Knickebein Shake van Lutz Jahoda) en de soundtrack van de Robert Mitchum film Thunder Road uit 1958, inclusief de soundtrack (met Joe Maphis op gitaar), de Ballad Of Thunder Road gezongen door Robert Mitchum zelf, nummers gezongen door co-actrice film Keely Smith (de vrouw van Louis Prima!), songs geschreven voor maar niet gebruikt in de film, promo singles én zowat alle covers van de titelsong (Tex Williams, Jim & Jesse, The Super Stocks, Travis Wammack) uitgezonderd de versie van The Planet Rockers, samen goed voor 35 tracks 1958-1974 + een boekje van 108 pagina’s met onder meer onuitgegeven foto’s. Klap op de Bear Family vuurpijl is evenwel het complete verzamelde werk van Johnny Horton. Bear Family bracht in 1981 hun eerste Johnny Horton LP uit en die reis is nu ten einde met The Singing Fisherman: The Complete Johnny Horton Recordings, een doos op LP-formaat met alle Johny Horton opnames, alle onuitgegeven opnames, alle alternatieve takes, alle demo’s, alle overdub sessies, radio interviews en zelfs zijn allereerste opname uit 1950 waarvan slechts één exemplaar bekend is, alles bij elkaar 296 tracks oftewel 688 minuten of bijna 12 uur muziek op 9 CD’s + niet één maar twèè gebonden boeken, een biografie door Colin Escott met complete discografie en honderden foto’s in kleur en onuitgegeven, en een onuitgegeven manuscript met de hand geschreven door zijn moeder in de maanden na zijn dood ***


Let me tell the story, I can tell it all, about the mountain boy who ran illegal alcohol...

Amerikaanse rock ‘ roll pioniers in juni op Screamin’ in Spanje: Chan “Hippy Hippy Shake” Romero en doo-wopper Gaynel Hodge, origineel lid van The Platters, The Hollywood Flames en The Turks en componist van Earth Angel van The Penguins. Britse rock ‘n’ roll pioniers op Screamin’: Wee Willie Harris, Vince Eager en Mike Berry, alle drie begeleid door de enige echte Rapiers *** Marilyn Monroe wordt het gezicht van de nieuwe reclamecampagne van het beautymerk Max Factor. De campagne toont beelden van de transformatie van de jonge brunette Norma Jeane Mortenson tot de iconische blondine Marilyn Monroe en legt de nadruk op de rol die make-up heeft gespeeld in die transformatie. Norma werd ooit door de make up goeroe Max Factor onder handen genomen waarna ze de wereld veroverde als Marilyn Monroe en bekend werd omwille van haar specifieke uiterlijk: blond haar, rode lippen en het schoonheidsvlekje op haar wang. Max Factor heeft Monroe nu, vijftig jaar na haar dood, uitgeroepen tot Global Glamour Ambassador. “Marilyn heeft met haar verleidelijke rode lippen, blanke huid en dramatisch omlijnde ogen de meest bekende beauty look van de jaren ’40”, aldus Pat McGrath, make up artiest bij Max Factor. “Deze iconische look domineert nog steeds de mode- en beautyindustrie.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Neo doo-wopper Little Isidore herstelt van een hartaanval live on stage tijdens een concert. Alle toekomstige shows Little Isidore & the Inquisitors zijn tot nader order afgelast *** Is Viva Las Vegas in april intussen het grootste rock ‘n’ roll weekend ter wereld? Zou kunnen als je de cijfers bekijkt: vier dagen en nachten lang 100 bands op zes podia! Enkele opvallende namen op de affiche: The Chop Tops met special guests Mario (halfbroer van Ritchie en al langer actief in een bluesband) Valens en Chantilly (kleindochter van Gene) Vincent, en de afscheidsshow van Omar & the Stringpoppers *** Altijd leuk: oude bekenden van wie je jarenlang niks meer hebt gehoord die plots vanuit het niets opduiken met een nieuwe CD: welkom terug aan tenorsaxofonist Sax Gordon *** Helaas wordt In The Wee Small Hours omschreven als “zijn eerste jazz release in de klassieke sax, orgel en drums combo sound”… *** Dave & Phil Alvin van The Blasters sleepten met hun Play The Songs Of Big Bill Broonzy album een Grammy nominatie in de wacht voor beste blues album *** Op 10 februari verschijnt op het bekende Amerikaanse roots label Let The Good Times Roll, het nieuwe album van JD McPherson, te oordelen naar de voorstukjes die wij mochten beluisteren een pak bluesier dan Signs & Signifiers. McPherson toert in januari in Europa en doet daarbij ook Nederland en België aan met als vast voorprogramma The Cactus Blossoms, twee Amerikaanse broers gespecialiseerd in early country ‘n’ western swing.

Naar Boven