(reclame)

 

30 juni 2016
DE GITAAR DIE DE WERELD VERANDERDE ZWIJGT DEFINITIEF:
SCOTTY MOORE OVERLEDEN

Opnieuw triest nieuws uit de rock ‘n’ roll wereld: op 28 juni overleed op 84-jarige leeftijd Winfield Scott "Scotty" Moore III, de originele gitarist van Elvis Presley en samen met contrabassist Bill Black Elvis’ originele begeleidingsband The Blue Moon Boys, genoemd naar Blue Moon Of Kentucky, de B-kant van hun eerste Sun single That’s All Right, uitgevoerd door “Elvis Presley, Scotty and Bill” zoals het Sun label las. Moore en Black speelden samen in countryband The Starlite Wranglers (u hoort hen op Sun 202 My Kind Of Carrying On/ Now She Cares No More van Doug Poindexter & the Starlite Wranglers uit mei 1954) toen Sun baas Sam Phillips hem in 1954 vroeg samen met Elvis een nieuwe sound te zoeken: de rest werd muziekgeschiedenis, Scotty Moore die in het prille begin ook fungeerde als Elvis’ manager speelde op alle Sun opnames, begeleidde Elvis op zijn historische optredens van januari 1956 tot januuari 1957 in de TV-shows van The Dorsey Brothers, Milton Berle, Steve Allen en Ed Sullivan en op de Timex TV-special met Frank Sinatra in 1960 naar aanleiding van Elvis’ thuiskomst uit het leger, speelde tot 1968 op zowat alle RCA sessies en dus op klassiekers als Blue Suede Shoes, Heartbreak Hotel, Hound Dog, Jailhouse Rock, Surrender, Rock-A-Hula Baby, Kiss Me Quick, Good Luck Charm, Devil In Disguise en Bossa Nova Baby en was te zien in de Elvis films Loving You, Jailhouse Rock, King Creole en GI Blues, en was erbij in Elvis’ Comeback Special in 1968.


De heilige drievuldigheid van de rockabilly op 9 september 1954

Toen Elvis in 1958 het leger in ging kocht Scotty Moore zich als producer in bij Fernwood Records (Tragedy van Johnny Cash gitarist Luther Perkins’ broer Thomas Wayne, de door Moore samen met Bill Black geschreven en als het Scotty Moore Trio uitgebrachte instrumental Have Guitar Will Travel), vanaf 1960 werkte hij voor de Sam Phillips Recording Service waar hij in 1964 ontslagen werd nadat hij op Epic Records de solo-LP The Guitar That Changed The World uitbracht met instrumentale versies van Elvis hits. Datzelfde jaar begon hij zijn eigen Belle Meade Records en de Music City Recorders studio in Nashville die hij in 1973 verkocht, waarna hij vooral actief bleef als onafhankelijk producer. Vanaf 1992 begon hij voor het eerst sinds 1968 opnieuw op te treden, ook regelmatig op Europese rock ‘n’ roll meetings en ook in Nederland en België, vaak samen met Elvis’ jaren ’50 drummer DJ Fontana die later bij The Blue Moon Boys kwam. Uiteraard was hij betrokken bij een aantal Elvis-gerelateerde projecten als The Norwegian Session 40 Years After (1994, met Kjell Jorung en DJ Fontana), All The King’s Men (1997, met onder meer DJ Fontana, Bill Black Combo, Keith Richards van The Rolling Stones en Levon Helm van The Band), A Tribute To A King (1997, met Ronnie McDowell, The Jordanaires en DJ Fontana) en de live-DVD A Tribute To The King: Scotty Moore & Friends (2006, met onder meer Paul Ansell, Mike Sanchez, Mark Knopfler van Dire Straits en Eric Clapton). Veel solo materiaal bracht Scotty Moore in die dagen niet uit: wij kennen enkel de LP What’s Left (1977) en het in 1992 bij Sun met Carl Perkins opgenomen 706 ReUnion: A Sentimental Journey op Moore’s eigen Bell Meade Records. Daarnaast is hij te horen op onder meer Lee Rocker’s Big Blue (1994).


The Blue Moon Boys van links naar rechts: Scotty Moore, Bill Black en DJ Fontana

De immer bescheiden Scotty Moore leed aan – oh ironie, hoe wreed zijt gij – artritis in zijn handen en gaf zijn laatste optreden op 15 augustus 2007. Toen Deke Dickserson hem enkele maanden geleden nog bezocht wou hij niet meer gefotografeerd worden. Na zijn overlijden is DJ Fontana de enige overlevende Elvis muzikant uit de jaren ’50. Voor de gitaristen onder u: Moore speelde bij Elvis achtereenvolgens op een Gibson ES-295, een Gibson L5 en een Gibson Super 400 door een Ray Butts EchoSonic versterker met ingebouwde tape echo. Zijn verhaal wordt verteld in zijn autobiografie That’s Alright Elvis: The Untold Story Of Elvis’ First Guitarist And Manager in samenwerking met James L. Dickerson (2005, ook uit als Scotty And Elvis Aboard The Mystery Train) en in het boek The Blue Moon Boys: The Story Of Elvis Presley’s Band (2006, Ken Burke & Dan Griffin).

Naar Boven

23 juni 2016
BILLY WIGGLE & THE WIGGLERS: YOU ROCK IT!


De voltallige Billy Wiggle & the Wigglers in 2016!

Alles komt terug: na net geen 20 jaar laten de in 1976 opgerichte Billy Wiggle & the Wigglers nog één keer de rock ‘n’ roll tijden van weleer herleven, meer bepaald de tweede helft van de jaren ’70 tot de tweede helft van de jaren ’80, de tijd waarin de rock-a-billy boogie rock 'n rollin' boppin' cats gelauwerd werden als de allereerste rockabillyband die de contrabas opnieuw bovenhaalde en de groep met zanger Wim Verwey uit Amsterdam en de drie Livius broers uit Nijmegen minstens zes singles en vier LP’s uitbracht, het merendeel daarvan op Mac Records, het Belgische label van de onlangs overleden Mac Bouvrie. Daarnaast begeleidden ze voor Mac Records fifties artiesten Johnny Olenn (twee singles in 1985) en Joe Clay (één single in 1989). De groep kapte ermee in 1997, na 21 jaar en slechts één personeelswissel. Anno 2016 werkt Billy Wiggle met twee oorspronkelijke en twee nieuwe Wigglers opnieuw aan een fantastische show met natuurlijk veel eigen repertoire waarbij ook de ludieke manager Arthur “BM” Arts van de partij zal zijn. Bezetting: Wim "Billy Wiggle" Verwey op zang, Johnny "Patchuck" Livius op contrabas, Rob "Babyface" Livius op drums, Peter "Mad Fred" Peeters op ritmegitaar en Pleun "PV" Vermeulen (Let’s Buzz, Mess Around, Bugaboo Tang) op leadgitaar. Omdat Rob Livius een aantal nummers op lapsteel speelt zal ex-Rockin' Cracks Ben “Bennie Vee” Vrijaldenhoven op die nummers de honneurs waarnemen op drums. Leuk detail: ook Pleun Vermeulen zat vroeger bij The Rockin’ Cracks die ook opnamen voor Mac Records en nog de affiche deelden met Billy Wiggle & the Wigglers. Sterker: Ben Vrijaldenhoven was de overbuurjongen van Rob Livius en leerde van hem drummen; waardoor The Rockin’ Cracks rock ‘n’ roll zijn gaan spelen met lange tijd veel Billy Wiggle nummers in de set. Vrijaldenhoven heeft vroeger als menneke ook wel eens ingevallen voor Rob Livius. Oudste broer en gitarist Thomas “Tom” Livius overleed in 2013. Let op: er zal, eenmalig, een zeer beperkt aantal optredens tot misschien slechts één enkel optreden worden gegeven, dus hou onze nog steeds met veel liefde gemaakte Be There (c) rock ‘n’ roll gig guide in de gaten. Keep boppin' Billy!

Billy Wiggle & the Wigglers in de jaren stillekens...

16 juni 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS



30 jaar Batmobile: zoek de 30 verschillen...

Na meer dan 30 jaar zit er nog geen sleet op Batmobile: het is de bedoeling dat op 5 oktober een single uitkomt en vervolgens moet op 5 november een nieuw album verschijnen, opgenomen in hun eigen studio en hun eerste full album sinds 1997! Wie het album gaat uitbrengen is nog een vraagteken: onderhandelingen met diverse buitenlandse labels zijn lopende. Intussen zag een Batmobile DVD het licht en voor het eind van het jaar staat de release van de veelbelovende documentaire Being Batmobile gepland. Op 5 juni vond op het Suck City festival in de Mezz in Breda de wereldprimeur plaats van Big Bat oftewel Batmobile met op acht nummers versterking van de zeskoppige koperblazerssectie van het Bogers Swing Collective, kortweg Bosco, die regelmatig optreedt met Liptease, de rockabillyband die bekende popnummers covert. Wij waren erbij, keken ernaar, zagen dat het goed was en hopen dan ook dat de gemaakte audio- en video-opnames ooit openbaar worden gemaakt. Ook zou er een nummer met Bosco op de nieuwe plaat komen *** Big Caz & the Bobs hebben een heuse theatershow in elkaar gestoken: op zaterdagavond 10 september opent Theater 't Onderdak in Sassenheim hun 16de theaterseizoen met Vetkuif, een heerlijk avondje rock ‘n’ roll *** Op 25 september verschijnt The Cat's Got The Measles, de derde CD van The Oldtime Stringband, maar op vrijdag 17 juni houden ze tijdens de Hoornse Stadsfeesten al een gratis pré-CD release party. Wie daar de CD al koopt krijgt gratis entree tijdens de echte release party op 25 september in Huis Verloren in Hoorn waar ook de gasten die op de CD meespelen zullen meedoen.


The Oldtime String Band

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


The Keytones in 2008 in Schiedam (foto: Boppin' Around)

Aan alles komt een eind: contrabassist Jarrod Coombes laat weten dat in 1983 opgerichte Keytones (GB) er nu echt mee stoppen: tijd voor andere dingen, aldus gitarist Jim Knowler en drummer Shaun O'Keefe. Op 29 april speelden ze nog in Helmond! *** Maar sommige zaken duren eeuwig: de Britse doo-wop revival groep Darts bestaat dit jaar 40 jaar (de groep werd opgericht in 1976 en scoorde een jaar later ook bij ons hits met Daddy Cool/ The Girl Can’t Help It en Come Back My Love) en viert dat met twee concerten: één op een festival in East Hagbourne (Oxon) en één in de iconische 100 Club in Londen *** Het bekende vierdaagse Americana International festival begin juli in Draycott (GB) is afgelast wegens “onvoorziene problemen” *** Wie zich ooit afvroeg wat er gebeurde met de protagonisten van de mods versus rockers film Quadrophenia uit 1979 krijgt binnenkort het antwoord in een vervolg gebaseerd op het door Peter Meadows geschreven en in 2011 verschenen boek To Be Someone: Jimmy's Story Continues - Inspired by Quandrophenia, goedgekeurd door gitarist Pete Townshend van rockband The Who die de originele karakters schiep *** U was ook best te spreken over Rhythm Bomb Records’ vlijmscherp geprijsde We Got Rhythm box? Dan hebben we goed nieuws want er komt een opvolger met wederom 5 CD’s in een doosje, goed voor 130 actuele rock ‘n’ roll tracks. Voorts heeft Rhythm Bomb nieuw werk op stapel van onder meer Kieron McDonald (Australië), Benny & the Flybyniters (Australië), Nico Duportal (F), The Ramblin’ Bandits (DK) en The Pringles (JAP) *** It was 70 years ago today: dit jaar vieren we de 70ste verjaardag van de bikini! Het allereerste tweedelig badpak, de Atome, werd al in 1932 bedacht door de Parijse modeontwerper Jacques Heim, was vervaardigd uit wol en hield de buik nog gedeeltelijk bedekt, maar het was Louis Réard die in 1946 het broekje verkleinde zodat ook de navel volledig zichtbaar werd. Réard noemde het badpak naar de Bikini atol, deel van de Marshalleilanden waar net daarvoor een atoombom was getest. Omdat geen enkel model dergelijk "onzedig" kledingstuk wilde showen moest Réard een beroep doen op naaktdanseres Micheline Bernardini die er op 5 juli 1946 mee poseerde in het mondaine Molitor zwembad in Parijs. Aanvankelijk had de bikini weinig succes: bij de eerste Miss World verkiezing in 1951 was de bikini nog niet toegelaten, in sommige landen werd hij verboden en het Vaticaan noemde hem immoreel. Tijdens het Filmfestival van Cannes in 1953 durfde Brigitte Bardot het als eerste aan om in het openbaar op het strand in bikini te verschijnen. In datzelfde jaar kreeg de burgemeester van Benidorm de toestemming van generaal Franco om bij wijze van uitzondering op het bikiniverbod in de rest van Spanje de bikini in zijn stad toe te laten. In West-Europa en Noord-Amerika werd de bikini pas echt populair vanaf de jaren ‘60 onder invloed van Hollywoodsterren als Marilyn Monroe, Jayne Mansfield, Ursula Andress (als ze in 1962 als een godin uit de zee oprijst in de James Bond film Dr No), Rita Hayworth en Ava Gardner.



AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Het Amerikaanse roots label Arhoolie Records, sinds 1960 een onuitputtelijke bron van meer dan 350 blues, country, cajun en tex-mex albums, is overgenomen door Smithsonian Folkways Recordings, het non-profit label van het Smithsonian Institution dat de complete catalogus “toegankelijk wil houden in een verscheidenheid aan formaten. Arhoolie heeft de Amerikaanse cultuur veranderd”, aldus Daniel Sheehy, curator en directeur van Smithsonian Folkways, “en het feit dat wij een rol kunnen spelen in het levend houden van die erfenis naar de toekomst toe is een droomscenario.” De overname is het resultaat van een schenking door zakenman en filantroop Ed Littlefeld die het label kocht van Arhoolie baas Chris Strachwitz en het daarna doneerde aan Smithsonian Folkways. Strachwitz’s zakenpartner Tom Diamant behoudt 40% van Arhoolie. De in Duitsland (in wat nu Polen is) als graaf geboren (zijn volledige naam is Christian Alexander Maria, Graf Strachwitz von Groß-Zauche und Camminetz) en in 1947 met zijn familie naar Amerika gekomen Strachwitz is een ingenieur die diploma’s behaalde in wiskunde, fysica en politieke wetenschappen en in de jaren ’50 een van de eerste platenverzamelaars was die vergeten bluesmuzikanten opspoorde. En wat gaat de inmiddels 84-jarige Strachwitz nu doen? Ach, niks bijzonders, gewoon Smithsonian Folkways assisteren, platen blijven producen, zijn platenwinkel Down Home Music in El Cerrito, Californië openhouden en de Arhoolie Foundation blijven leiden, een stichting in het bezit van wat wordt beschouwd als de grootste privéverzameling ter wereld van Mexicaanse en tex-mex muziek, bestaande uit 4000 LP’s uit de periode 1950-1999, 23.000 singles (1953-1995) en 17.000 78 toeren platen (1906-1960), samen goed voor meer dan 110.000 nummers. Meer dan wij kunnen zeggen! *** John Broven heeft een herziene en 100 pagina’s dikkere editie uit van zijn baanbrekende boek Walking To New Orleans uit 1974 onder de nieuwe titel Rhythm ‘n’ Blues In New Orleans, focussend op de geschiedenis van de zwarte muziek in New Orleans van de jaren ’40 tot de jaren ’60. De nieuwe editie is gebaseerd op interviews nà 1974 met artiesten als Dave Bartholomew, Roy Brown, Bobby Charles, Frankie Ford, Paul Gayten, Joe Jones, Earl Palmer, saxofonist Otis Ducker, drummer Smokey Johnson, studiobaas Cosimo Matassa en arrangeur Harold Battiste. Daarnaast is het belang van het boek uiteraard dat het destijds geschreven werd toen die geschiedenis nog vers in het geheugen lag en dat van de toen geïnterviewde artiesten als Mac “Dr. John” Rebennack, Earl King, Deacon John Moore, Allen Toussaint, Alvin “Red” Tyler en platenbaas Marshall Sehorn anno 2016 enkel Rebennack and Moore nog leven.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)


Links: Muhammad Ali met Elvis in 1973. Rechts: Muhammad Ali (l) met Sam Cooke in 1964

Het overlijden op 3 juni op 74-jarige leeftijd van bokslegende Muhammad Ali was wereldnieuws maar er werd nergens bijverteld dat The Greatest ook platen heeft opgenomen: in 1963 stond zijn meer dan acceptabele cover van Ben E. King’s Stand By Me op zijn spoken word LP I Am The Greatest (die nog verscheen onder zijn echte naam Cassius Clay) én verscheen het op single. Ook niet te versmaden: Ali stond op de foto met Sam Cooke én met Elvis. Meer dan wij kunnen zeggen! *** Op 4 juni overleed op 73-jarige leeftijd voormalig tieneridool Bobby Curtola die in zijn thuisland Canada tussen 1960 en 1970 dertig keer de hitparade haalde. In Amerika verschenen een aantal van zijn singles op Del-Fi. Curtola bleef steeds actief als zanger en was een van de populairste artiesten in het Canadese oldiescircuit. Daarnaast was hij ook zakenman: hij leidde een bedrijf dat milieuvriendelijke oplossingen zoekt voor varkensafval en verkocht enkele jaren zijn eigen drankjes - voor zover wij weten zonder enig verband tussen beide. In totaal kreeg hij in Canada 25 gouden singles en 12 gouden albums. In 1998 werd hij als erkenning voor “zijn lange verdienste aan de Canadese muziekindustrie en zijn humanitair werk, in het bijzonder liefdadigheidsprojecten voor kinderen” opgenomen in de Order Of Canada, in 2002 kreeg hij de Queen Elizabeth II Golden Jubilee Medal naar aanleiding van een halve eeuw Koningin Elizabeth op de troon van het Britse Gemenebest en uitgereikt aan Canadezen die “de voorbije 50 jaar een significante bijdrage leverden aan hun medeburgers, hun gemeenschap en/ of het openbare leven in Canada”, en omdat hij die bezat kreeg hij in 2012 automatisch de Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal naar aanleiding van 60 jaar Koningin Elizabeth op de troon. Meer dan wij kunnen zeggen! ***


Bobby Curtola toen en recenter...

Op 13 juni overleed op 79-jarige leeftijd Chips Moman, onder meer verantwoordelijk voor Elvis’ Memphis sessies die nummers als Suspicious Minds, In The Ghetto en Kentucky Rain opleverden. Meer dan wij kunnen zeggen, dus bij onze volgende update meer over deze opvallende figuur!

4 juni 2016
IN MEMORIAM ROCKIN' DAVE TAYLOR



Rockin' Dave Taylor in actie

Op 1 mei overleed op 59-jarige leeftijd de bekende Engelse pianist Rockin’ Dave Taylor wiens stijl een unieke combinatie van big band rock 'n' roll, rhythm ‘n’ blues, jump jive en boogie woogie was. In de jaren ’70 maakte hij op heel jonge leeftijd (17/18 jaar) deel uit van The Hellraisers (die mee op de LP Rock ’n Roll Is Still Alive staan, live opgenomen op het Pickett’s Lock Festival in 1976. Op die LP staat het door Dave Taylor zelf geschreven Dim Light Boogie ) en Little Tina & Flight ’56 (hij speelde in 1977 mee op hun eerste LP, This Little Girl Is Gonna Rock It, met daarop drie eigen nummers van Taylor, namelijk Don’t Ever Go, 12 ‘O Clock Rock en de eerste release van Honky Tonk Train Blues). Met The Hellraisers en Little Tina & Flight ’56 speelde hij door heel Europa, met name in Nederland, Frankrijk, Portugal en Finland. Later maakte hij ook deel uit van Dynamite.


Links: The Hellraisers live on stage: Dave Taylor speelt op de piano, Graham Fenton stààt op de piano,
en de legendarische ted Sunglasses Ron houdt het zaakje bij elkaar
Rechts: Een van de eerste incarnaties van Dynamite met Dave Taylor in het wit

In 1977 kreeg hij op 20-jarige leeftijd een uitnodiging voor een wedstrijd in Finland genaamd The King Of Rock. Hij won de wedstrijd niet omdat hij een Engels staatsburger was maar was die avond wel een hele grote sensatie. Taylor kreeg meteen een platencontract bij Levytuottajat Oy en vestigde zich in Finland. Toen de Finse autoriteiten er echter achter kwamen dat hij geen werkvergunning had werd hij het land uitgezet en kwam hij in Duitsland terecht waar hij een tijd speelde op de beroemde Reeperbahn in Hamburg. Met hulp van een medewerker van zijn Finse platenmaatschappij kon hij terugkeren naar Finland en in die periode bracht hij zijn eerste singles uit, Dim Light Boogie/ Mona Lisa, Peggy Sue/ All By Myself en Cadillac Car/ Rockhouse. Het nummer Cadillac Car werd een hit in het rock 'n' roll circuit en de verkoop kreeg een extra stimulans omdat het nummer werd gebruikt in de Finse film Täältä Tullaan, Elämä oftewel Life, Here I Come. In 1979 kwamen in Finland de EP Rockin’ In The Same Ol’ Way en zijn gelijknamige eerste solo LP uit De LP bevatte nummers als Cadillac Car en een nieuwe versie van 12 O'Clock Rock. Het album werd door Charly Records ook in Engeland uitgebracht en over de hele wereld verkocht. In 1980 kwam de single Lonely As I Can Be/ I've Lost Her Again en in 1982 volgde zijn tweede solo album getiteld Countrybilly, bekender onder de titel Jive Jive Jive Jive. In 1983 ging hij terug naar Engeland waar hij een tienmans showband oprichtte en in 1984 maakte hij deel uit van de Engelse tournee van de Amerikaanse band Big Daddy. Vanaf de jaren ’80 tot recentelijk werden er nog vele singles, elpees en CD’s uitgebracht. Hij deed gedurende zijn carrière heel wat opmerkelijke optredens en tournees door onder meer Hong Kong en Rusland. Ik zag hem in de jaren ’80 een paar keer optreden in Engeland en heb ‘m daar ook ontmoet. Gelukkig heb ik daardoor nog een paar gesigneerde platen van hem. (bijdrage door Frank Nelissen)


Dave Taylor had het best naar zijn zin op de Filipijnen...

26 mei 2016
LYDIA NA 55 JAAR BACK IN TOWN

Ruim 55 jaar na dato maakt Lydia Tuinenburg haar comeback! In 1960 verhuisde het tienersterretje hals over kop naar de Verenigde Staten terwijl ze met Send Me The Pillow een hit had die van november 1959 tot augustus 1960 negen maanden onafgebroken in de Top 10 stond, de eerste Nederlandse pophit gezongen door een artiest van Indonesische afkomst. Op 19 november is Lydia eregaste op de reünie van Soos ’59, een jaarlijkse bijeenkomst voor oudere jongeren met Apeldoorns bloed, en als we organisatoren Gerrit van Cotthem en Ton van Laarhoven mogen geloven zal Lydia daar zingen met een eigen begeleidingsband. Contractueel staat er niets op papier en de organisatoren hebben de teruggetrokken Lydia die nog steeds in de Verenigde Staten woont niet persoonlijk gesproken. “Ze is wel blijven zingen en dat doet ze nog steeds’’, zeggen Van Cotthem en Van Laarhoven. ,,In een kerkkoor, want ze is aangesloten bij een kerkelijke gemeenschap.” Alle contacten verlopen via Naldi Tuinenburg, de jongere broer van de voormalige popster die zelf succes oogstte met Renate & Naldi & the Goossens Brothers en straks mee zal spelen in de begeleidingsband, net als Ben Steneker, tweede stem op Send Me The Pillow. Steneker zou later uitgroeien tot ’s lands bekendste countryzanger en treedt tot de dag van vandaag op met zijn dochter.


Links Lydia in januari 1960 op de cover van Tuney Tunes en rechts in april 1960 op de cover van Muziek Expres

De carrière van Lydia duurde van mei 1959 (plaatopname Send Me The Pillow) tot exact 22 november 1960 (emigratie naar Costa Mesa in Californië) en omvatte 11 singles, drie EP’s en één 25 cm LP, in 1993 gebundeld op de Rarity CD Lydia: I Can't Stop Loving You. De op 27 april 1940 in de havenstad Tjilatjap (thans: Cilacap) aan de zuidkust van centraal Java geboren Lydia Tuinenburg kwam in de jaren ’50 naar Apeldoorn met haar familie die zich vestigde in Zuid aan de Rietzangerweg. Haar één jaar jongere broer Charles, afwisselend op drums en contrabas, formeerde in 1958 de groep The Melody Strings waar Lydia en Ben die beide zongen bij een cabaret gezelschap zich in februari 1959 aansloten. Met The Melody Strings wonnen ze een talentenjacht wat leidde tot radio optredens en plaatopnames waaronder covers van Heartbeat (Buddy Holly), Lipstick On Your Collar (Connie Francis), Your Cheatin' Heart en Take These Chains From My Heart (2 x Hank Williams), en Have I Told You Lately That I Love You (iedereen). Op enkele van die nummers krijgen ze ondersteuning op gitaar van Eddy Christiani, latere opnames gebeuren met The Rollers. In het voorjaar van 1960 verhuisden Charles en Lydia Tuinenburg naar Zaandam en werden The Melody Strings ontbonden - tijdens hun laatste optreden voor de Muziek Expres Teenagers Show op 2 april 1960 in het Amsterdamse Carré werd Lydia begeleid door The Black Dynamites. Lydia vluchtte naar Amerika omdat ze zwanger was van een producer in dienst van platenmaatschappij Bovema, zonder zelfs de gouden platen voor Send Me The Pillow op te halen - destijds kreeg je goud voor de verkoop van 100.000 singles. Eind 1960 werd het stil rond Lydia totdat in de muziekbladen van februari 1961 plotseling foto’s verschenen van Lydia met haar in oktober 1960 geboren zoontje Francis-Gary. Lydia bleek in het grootste geheim getrouwd te zijn en was op 22 november 1960 voorgoed vertrokken naar Californië. Haar man was reeds eerder als emigrant naar Amerika vertrokken.
In 1965 komt Lydia even terug naar Nederland voor twee optredens in Apeldoorn. De organisatoren gebruiken haar roem om er zelf rijk van te worden en vanaf dat moment moet ze niets meer van de showbusiness weten. Wanneer organisator Jan Vis haar begin 1990 benadert voor de Goud Van Oud Shows van de Veronica Omroep Organisatie weigert ze vriendelijk maar beslist. De mannen achter Soos’ 59 hebben al eerder geprobeerd Lydia Tuinenburg aan zich te binden, maar nu Lydia en een aantal familieleden die ook naar Amerika zijn geëmigreerd in het najaar op familiebezoek in Apeldoorn komen is het eindelijk mogelijk. De reünie heeft plaats op het Zwitsal terrein.

Naar Boven

26 mei 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Nieuwe bands, laat ze maar komen, zeker als het een internationaal samenwerkingsverband van oudgedienden betreft, en internationaal is wel het minste wat je in dit geval kan zeggen: The Frontmen bestaan uit de Nederlanders CC Jerome en zijn vaste Jetsetters drummer Coen Molenschot, de uit Frankrijk afkomstige Belg Patrick Ouchène van Crystal & Runnin' Wild, en de in België residerende Brit Mark Sprex van The Rhumba Kings. En hun eerste optreden spelen ze op 30 juli op de Motorcycle Gang Jamboree in Bologna, Italië! *** Maloe Melo, het bekende bluescafé aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam waar ook menige rockabilly band het podium betreedt, vreest voor zijn voortbestaan want eigenaar Jurriaan Scherpenzeel wordt de dupe van de strenge geluidsnormen die de gemeente hem oplegt. Met een eventueel vertrek van Maloe Melo zou dertig jaar live muziekhistorie verloren gaan. “Toen ik hier in 1984 begon had je vier verschillende live muziektenten op dit stukje gracht. Die andere clubs verdwenen en in 2011 bestempelde de gemeente dit gebied tot woongebied. Het punt is dat er bij de gemeente een heleboel gasten zitten die van buiten de stad komen, die hebben niets met Amsterdam. Die proberen enkel de lettertjes na te leven”, aldus Scherpenzeel. Nadat de zaak in 1994 verhuisde naar een pand een paar deuren verderop is er nauwelijks meer iets veranderd in Maloe Melo, een klassieke pijpenla met voorin een café en achterin één van de kleinste concertzalen van de stad: meer dan tachtig bezoekers passen er niet in het live deel. Sinds kort heeft het café een nieuwe bovenbuur die bij de gemeente heeft geklaagd over geluidsoverlast. "De vorige bewoners hebben er acht jaar gewoond zonder ook maar één keer te klagen. De nieuwe bovenbuur vindt onze muziek te hard en wil ook niet dat bezoekers voor de deur een sigaretje roken. Nogal vreemd om boven een muziekcafé te gaan wonen als je zo aan je rust hecht”, vindt Scherpenzeel, beduusd over alle commotie. Op de sociale media zou je immers makkelijk de indruk krijgen dat zijn zaak binnenkort de deuren moet sluiten, maar volgens een woordvoerder van de gemeente is daarvan geen sprake: "Tot sluiting van een café wordt pas overgegaan na herhaalde en voortdurende overtreding van de regels. Daar zijn we bij Maloe Melo héél ver van af. Op 10 april heeft de gemeente in de woning boven Maloe Melo een geluidsmeting gedaan en die viel net binnen de wettelijke geluidsnorm. Wel was in de woning enig basgeluid te horen." Of aanpassingen nodig zijn moet blijken uit een zogeheten geluidsrapport op te stellen door een onafhankelijke instantie. Wordt ongetwijfeld vervolgd...*** Aha, u wou op 24 juli in Langedijk naar het laatste Nederlandse optreden van The Lennerockers (D) gaan voor ze eind dit jaar stoppen? Dan hebt u pech want dat hele Country Dance Village festival gaat NIET door. Ondanks twee jaar voorbereiding krijgt de organisatie de, euh, organisatie van het vijfdaagse evenement niet rond en is er na overleg met de sponsors voor gekozen om het festival één jaar uit te stellen *** Een smakelijk terzijde: het Brabantse worstenbroodje uit de provincie Noord-Brabant gemaakt van gekruid varkensgehakt en zacht witbrooddeeg alsmede de bijbehorende cultuur, gezien als een belangrijke traditie die niet verloren mag gaan voor toekomstige generaties, zijn opgenomen in de nationale inventarislijst van waardevol en uniek immaterieel erfgoed die het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland (KIEN) coördineert voor de Unesco. Op die lijst staan ook onder meer Koningsdag, het bloemencorso in Zundert en de Nijmeegse Vierdaagse ***


Links: Lang leve het worstenbroodje! Rechts: Binnenkort in Nederland: Dunkin' Donuts!

Een nog smakelijker terzijde: de Amerikaanse keten Dunkin’ Donuts komt naar de Benelux en plant minimaal 20 à 25 vestigingen in Nederland en België in stadscentra, treinstations en luchthavens. De Amerikaanse gebak- en koffieketen werd in 1950 opgericht nadat ene William Rosenberg in 1948 in Quincy, Massachusetts zijn eerste Open Kettle restaurant opende, naam die een jaar later veranderde in Kettle Donuts en in 1950 in Dunkin' Donuts. Momenteel heeft Dunkin’ Donuts zo’n 11.700 restaurants in 36 landen waarvan 220 in Europa. Het bedrijf had van 1997 tot 2000 vijf vestigingen en een fabriek in Nederland maar sloot deze wegens het ontbreken van investeerders.

KORT BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


The Legendary Johnny Trash: king of the world!

Koen Verbeek, drummer van (Crystal &) Runnin’ Wild en in het verleden frontman van bands als Hètten Dès en Los Fabulous Frankies, heeft zijn alter ego solo debuut uit als stand-up komiek The Legendary Johnny Trash. Niet Enkel Schoonheid: Handmade Comedy op het Mottow Soundz label (B) bevat 13 eigen als komische bluegrass omschreven nummers met titels als Bicky Cheese, Burgers En Bier en Kangoeroe Blues. De CD is verpakt in een long box digipak die in geen enkele CD kast past en bevat een boekje van 20 pagina’s met hoesnota’s en tekeningen van Koen Verbeek zelf *** Ter gelegenheid van Niel jaarmarkt verzorgt François Van Kerckhoven, mogelijk België’s grootste Expo 58 verzamelaar en auteur van het boek Expo 58 En Zijn Bierbrouwers, in het najaar een tentoonstelling met als thema 58 jaar Expo 58. Opgelet: de selectie uit zijn meer dan 13.000 Expo 58 memorabilia zal enkel te zien zijn van vrijdag 4 tot en met zondag 6 november van 14 tot 17 uur en op maandag 7 november van 10 tot 17 uur, dat alles in de Potoncle gemeentelijke kleuterschool *** Waar uw belastinggeld naartoe gaat: de Kamercommissie Bedrijfsleven is zo goed als klaar met de invoering van de zogenaamde panoramavrijheid, wat betekent dat u weldra zonder juridische kopzorgen een selfie kan maken aan het Atomium. Concreet past het voorstel een mouw aan het bizarre verbod op foto’s van auteursrechtelijk beschermde gebouwen of kunstwerken, zelfs al staan ze permanent op een openbare plaats, en het beroemdste voorbeeld daarvan is het Atomium. "De vrijheid van het individu om foto’s te nemen in de publieke ruimte moet primeren op de auteursrechtelijke bescherming van kunstwerken en gebouwen op openbaar domein", argumenteert Open VLD, “en dat is de logica zelve, te meer omdat die kunstwerken doorgaans met publieke middelen werden aangekocht en het de bedoeling is dat zij daar permanent blijven." Concreet voorziet het wetsvoorstel dat iedereen volop plaatjes mag schieten én die mag delen op sociale media, publiceren in een boek of op het internet, maar het moet gaan om een reproductie van het werk zoals het zich in de natuurlijke omgeving bevindt. Een modeltekening van het Atomium valt dus niét onder de nieuwe regels. De meeste landen van de Europese Unie kennen een volledige vrijheid van panorama, het onbeperkte recht om foto’s van publieke plaatsen te gebruiken, maar in sommige EU lidstaten zoals Frankrijk en België is dat recht onderhevig aan beperkingen. Ongetwijfeld een dikke streep door de rekening van de erfgenamen van Atomium ontwerper André Waterkeyn die het auteursrecht op alle afbeeldingen van het Atomium in handen hebben.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 11 april overleed op 78-jarige leeftijd Michael Emile Telford Miller alias Emile Ford, met zijn platinum seller What Do You Want To Make Those Eyes At Me For in 1959 de eerste Britse artiest die Elvis van de eerste plaats in de hitparade wist te knikkeren. Ford, de zoon van een operazangeres, was eigenlijk een wetenschapper die geluid bestudeerde en zijn technische ontdekkingen wou aantonen door ze op plaat op te nemen, wat van What Do You Want To Make Those Eyes At Me For, opgenomen met zijn band The Checkmates waarin twee van zijn broers zaten, David en George Sweetnam, dus eigenlijk een wetenschappelijk experiment maakt! Ford startte er een succesvolle carrière mee maar keerde uiteindelijk terug naar de wetenschap en de zoektocht naar de perfecte technologie om het perfecte geluid te creëren, waarmee hij onder meer aan de basis lag van wat later karaoke zou worden. Zijn broer David Sweetnam leeft nog *** Op 1 mei overleed op de Filippijnen waar hij al jaren woonde de in 1957 geboren Britse pianist Rockin’ Dave Taylor (GB) wiens carrière midden jaren ’70 begon bij The Hellraisers met Graham Fenton (Taylor’s eerste opnames zijn te horen op Rock ‘n ‘ Roll Is Still Alive, de split-live-LP van The Hellraisers, Crazy Cavan & the Rhythm Rockers en The Flying Saucers opgenomen op 15 mei 1976 in het Pickett’s Lock Sports Centre in Edmonton, Londen) en Dynamite. Doorheen de jaren werkte hij voor Brian Poole ’s Tremeloes, Screaming Lord Sutch en Little Tina & Flight 56 (de Rockhouse LP This Little Girl’s Is Gonna Rock It uit 1977) en zijn eerste solo-LP getiteld Rockin’ In The Same Old Way verscheen in 1979. Zijn bekendste platen zijn wellicht Jive Jive Jive op Charly uit 1981 (oorspronkelijk verschenen in Finland als Countrybilly op Heliander HELP 709) en Midnight Rock op Nervous uit 1983. Taylor die altijd wel op een of andere manier wet en gezag leek uit te dagen verliet Engeland in 1975 en toerde en woonde sindsdien in verschillende landen over de hele wereld. In 2008 vestigde hij zich definitief in Angeles City op de Filippijnen waar hij zich eerst inkocht in “een go go club”, daarna die aandelen weer verkocht en een “massagesalon” veranderde in een bar die hij Midnight Rock doopte en waar muziek uiteraard centraal stond. Taylor leed aan een depressie, werd vorig jaar “na 50 jaar drinken” gediagnoseerd met levercirrose en stond op de wachtlijst voor een levertransplantatie. Zijn as werd uitgestrooid boven de Mount Pinatubo vulkaan. Naar verluidt zou binnenkort zijn autobiografie verschijnen ***

Gediagnoseerd met terminale kanker: de 74-jarige Joe Meek artiest Danny Rivers die van 1960 tot 1962 vier singles uitbracht op Top Rank, Decca en His Master’s Voice. Rivers brak nooit echt door, stopte met de muziek in 1964, was opnieuw actief sinds 1990 en trad nog steeds op. Zijn echtgenote Emily danste in 1963 in de Cliff & the Shadows film Summer Holiday *** Het goeie nieuws is dat Randy Rich een boek uit heeft over zijn kwart eeuw in de rock ‘n’ roll scene. Het slechte nieuws is dat Rock ‘n’ Roll Fieber: Wie Ich Mich Damit Infizierte Und Warum Eine Heilung Nicht Erwunscht Ist enkel uit is in het Duits *** Het “new look mid century vintage” Atomic Festival op de Sywell Aerodrome in Northants (GB) van begin mei diende afgelast wegens wateroverlast en wordt uitgesteld tot 20 en 21 augustus *** Het goeie nieuws is dat Johnny Horsepower (DK) in de Sun studio in Memphis vijf nummers heeft opgenomen met WS Holland, de drummer van Johnny Cash. Het slechte nieuws is de vraag wanneer en of we die nummers zullen te horen krijgen want de bedoeling was ze uit te brengen op Rydell’s Records (F), maar Steve Rydell is intussen gestopt met zijn label wegens wel goeie reacties uit diverse buitenlanden maar bitter weinig respons in eigen land. Jammer, want er verscheen best wel goed spul op Rydell’s.


Tim Kristensen van Johnny Horsepower op de foto met WS Holland (foto: JamesWessels)

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

De 83-jarige Little Richard laat via zijn advocaat weten dat er niets aan is van de via Facebook verspreide geruchten “dat hij zich zou vastklampen aan het leven”. Richard is uit de spotlights gebleven en heeft niet meer opgetreden sinds hij twee jaar geleden werd geopereerd aan zijn heupen en zijn laatste album dateert al van Little Richard Meets Masayoshi Takanaka uit 1992 *** De op 14 mei 80 jaar geworden Charlie Gracie is momenteel in de studio zijn derde album voor Lanark Records aan het opnemen. Voor zijn verjaardag kreeg hij van Paul McCartney van The Beatles een videoboodschap waarin Macca, die zijn bewondering voor Gracie nooit onder stoelen of banken stak, een flard Fabulous zingt *** De as van DJ Alan Freed heeft (hopelijk) een laatste rustplaats gevonden op Lake View Cemetary in Cleveland, de stad waar hij meer dan 60 jaar geleden de term rock ‘n’ roll lanceerde en in 1952 in de Cleveland Arena het Moondag Coronoation Ball organiseerde, beschouwd als het allereerste rock ‘n’ roll festival ooit. Na zijn overlijden in 1965 op 43-jarige leeftijd aan leverfalen was zijn as 30 jaar begraven op een kerkhof in New York. De Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame in Cleveland wou de as inmetselen in een hoeksteen van hun museum maar dat kon niet omdat de wet in New York stelt dat menselijke resten enkel op een kerkhof mogen begraven worden. De urne werd twee jaar lang bewaard onder een museumlift alvorens ze vanaf 2002 werd tentoongesteld voor het publiek. In 2014 kreeg Freed’s zoon Lance Freed (zelf ook actief in de muziekbusiness in Los Angeles) het verzoek de urne te komen ophalen wegens ongepast. Na twee jaar in een kluis in Lake View zijn Freed’s stoffelijke resten er met een bescheiden ceremonie begraven en werd in Lake View een monument ter zijner ere onthuld *** The Isley Brothers kregen op 7 mei een eredoctoraat van het Berklee College Of Music in Boston voor “hun verwezenlijkingen in de hedendaagse muziek, hun voortdurende bijdragen aan de populaire cultuur en de invloed die hun carrière en muziek had op Berklee’s internationale studentencorps”. Niet slecht voor enkele kerels wier carrière begon in 1959 met Shout! Van de drie originele Isley broers op Shout overleed Kelly Isley in 1986 en leven Rudolph en Ronald Isley nog, de oervaders van een hele Isley Brothers dynastie. Het eredoctoraat werd in ontvangst genomen jongere broer Ernie Isley die in 1973 bij de groep kwam *** Billy “I Wanna Bop” Harlan heeft voor het eerst in 57 jaar opnieuw opgenomen in de RCA studio B waar hij in 1959 een LP opnam die toen onuitgebracht bleef. Tijdens een recent bezoek aan de studio zag hij tot zijn verbazing aan de ingang een foto tentoongesteld waar hij mee op stond, en op 9 december 2015 nam Harlan er zes nieuwe nummers op die nu verschenen als een EP getiteld Boppin’ At Studio B met twee singles op Muddy Roots Records (USA) ***


Larry Collins toen... en Larry Collins nu...

Ook gesignaleerd in de studio en dat is voor het eerst sinds mensenheugenis: Larry Collins van The Collins Kids. En waar is hij dan wel aan het opnemen? Thuis bij Deke Dickerson natuurlijk. Zus Lorrie Collins is niet van de partij *** Over Buddy Holly is al een hele bibliotheek volgeschreven, nu is er ook een boek dat specifiek de geschiedenis van The Crickets behandelt, geschreven door Gary Clevenger en Tony Warran die eerder samenwerkten aan het boek Words Of Love 1959-2009. The Crickets: Six Decades Of Rock ’n’ Roll Memories vertelt op 592 pagina’s de complete geschiedenis van alle 28 bezettingen sinds maart 1957 tot februari 2015 waarin slechts één constant groepslid, drummer Jerry Alison. Het boek bevat interviews met onder meer Carl Bunch (Holly’s drummer op de fatale Winter Dance Party tour), bassist George Atwood die op vraag van producer Norman Petty nieuwe baslijnen inspeelde op bestaande Holly opnames, Bob Lapham van The Picks, David Bigham van The Roses die in 1958 The Picks vervingen, jeugdvrienden Tinker Carlen en Johnny Hughes die opgroeiden met Buddy Holly, en Jerry Allison’s eerste echtgenote Peggy Sue Gerron die de inspiratie vormde voor de nummers Peggy Sue en Peggy Sue Got Married. Wie niét werd geïnterviewd is Holly’s weduwe Maria Elena Holley, om de simpele reden dat het boek niet specifiek over Holly gaat.


1958: The Crickets op hun Triumph (en Buddy Holly op zijn Ariel)

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s RIP's)

Reeds overleden in januari maar nu pas bekend geraakt: baszanger Charles Jasper Middleton Jr van de interraciale Jaguars, opgericht op de Fremont High school in Los Angeles waar ook de doo-wop wieg van The Calvanes, The Flairs, The Meadowlarks, The Medallions en The Penguins stond. In 1955 brachten ze onder hun oorspronkelijke naam The Miracles de single A Gal Named Jo/ You’re An Angel uit op het Cash label van John Dolphin, daarna stapten ze over naar Aardell (later R-Dell) Records waar de daar toevallig rondhangende komiek Stan Freberg hen herdoopte tot The Jaguars. Tot 1957 verschenen vijf Aardell singles waarvan The Way You Look Tonight in 1956 een bescheiden succesje werd. In 1958 verscheen een Jaguars single op Ebb Records, het label van Lee Rupe, de ex-echtgenote van Art Rupe van Specialty Records, opgericht met de centen die ze kreeg bij hun scheiding, en nog op Ebb verzorgden ze de backing vocals op een single van Ralph Mathis & the Ambers, en die Ralph Mathis was dan weer de broer van crooner Johnny Mathis. Na Ebb volgde een single op Original Sound en namen ze als The T-Birds een single op voor het T-Bird label die in 1961 werd heruitgebracht op Chess. Ergens rond deze tijd stapte Middleton uit de groep die hem verving door Richard Berry. Later zouden er nog Jaguars singles volgen op Rendezvous (1961) en Sharp (1964), terwijl Jaguars singles op Janet, Epic en Tamla dan weer andere groepen zijn. Ja, het is ons wat met die doo-woppers... Onze Jaguars doken opnieuw op in 1989 en 1990 met drie nieuwe singles op Classic Artists maar het is ons onbekend of Middleton hierop meezingt. De laatste pakweg 15 jaar verdiende hij het zout op zijn aardappelen als Ray Charles imitator in Las Vegas *** Op 18 maart overleed Henry “Ned” Miller, bekendst van zijn country crossover hit From A Jack To A King uit 1963. Miller schreef ook liedjes voor andere artiesten (Dark Moon uit 1956 voor Bonnie Guitar en Gale Storm, A Fallen Star voor Jimmy C. Newman, Cave In dat in 1960 de flip was van Warren Smith’s I Don't Believe I'll Fall In Love Today) en haalde zelf van 1963 tot 1970 elf keer de countryhitparade. Miller maakte zijn eerste opnames in 1956 voor Fabor Records en een jaar later nam hij voor dat kleine label From A Jack To A King op dat pas een hit zou worden toen het opnieuw uitkwam in 1963. Miller nam op voor Capitol en Gene Autry's Republic Records maar kapte er mee in 1970 omdat hij niet graag toerde wegens te veel last van podiumvrees. Hij werd 90 jaar. Zijn Do What You Do Do Well uit 1965 (volgens Miller gebaseerd op een liedje dat zijn vader placht te zingen) werd gecoverd door Crazy Cavan en vindt u op Bear Family’s 31 tracker Ned Miller: From A Jack To A King waarop ook zijn originele Dark Moon staat *** Op 29 maart overleed op 78-jarige leeftijd Phil Humphrey, de helft van The Fendermen die in 1960 de vijfde plaats haalden in de hitlijsten met hun rock ‘n’ roll cover van Jimmie Rodgers’ jaren ’30 jodelbluesje Mule Skinner Blues en merkwaardig genoeg geen groep maar een duo waren, die allebei op dezelfde 26ste november 1937 geboren waren en allebei Fender gitaren bespeelden, vandaar hun naam. Met hun cover van Huey Smith's Don't You Just Know It haalden ze eind 1960 net niet de Billboard Hot 100 en twee jaar later was het Fendermen liedje na vier singles en één LP uit: in 1961 scheiden hun wegen, vanaf 1964 verloren ze elkaar uit het oog. Humphrey behield de groepsnaam en bleef nog een tijd optreden als The Fendermen, Jim Sundquist trad op als The Mule Skinners en vanaf 1980 als Jim Sundquist & the Fendermen. Na zijn muziekcarrière leidde Humphrey zijn eigen renovatiebedrijf en werkte hij als adviseur voor probleemjongeren. Tot een echte Fendermen reünie is het nooit gekomen omdat Humphrey nadat hij de Here had gevonden niets meer met het wilde rock ‘n’ roll leven te maken wilde hebben. De andere helft van The Fendermen, Jim Sundquist, overleed in 2013 *** Op 4 april overleed op 89-jarige leeftijd Dorothy “Dottie” (Hummitzsch) Schwartz, oprichtend lid van The Chordettes waar ze uitstapte in 1952, dus vòòr hun hits Mr Sandman (1954) en Lollipop (1958). Meidengroep The Chordettes werden immers al opgericht in 1945! Schwartz stopte bij The Chordettes toen ze aan kinderen begon en werkte vanaf dan als boekhoudster voor het advertentiebedrijf van haar echtgenoot dat heden ten dage geleid wordt door haar zoon. Van de originele Chordettes overleden Janet Ertel Bleyer (haar dochter Jacqueline Alice Ertel huwde in 1963 met Phil Everly!) in 1988 en Jinny Osborn in 2003, de enige nog levende Chordette die bij de groep zong van in den beginne tot 1961, het jaar waarin ze stopten, is Carol Buschmann, en van de Mr Sandman bezetting leven naast Bushman ook nog Lynn Evans Mand en Margie Needham Latzko. De vierde zangeres op Mr Sandman was Janet Ertel Bleyer *** Op 12 april overleed in een verzorgingstehuis op 83-jarige leeftijd tenor Mike Lazo, leadzanger van The Tempos op hun hit See You In September, in 1959 nummer 23 op de Billboard Hot 100. Vòòr See You In September brachten The Tempos al drie singles uit op Kapp: Kingdom Of Love/ That's What You Do To Me (1957), Prettiest Girl In School/ Never You Mind (1957) en Strollin' With My Baby/ I Got A Job (1958). See You In September werd gecoverd door The Quotations (1962), Shelley Fabares (1962), Bobby Rydell (1963) en The Chiffons (1963) en stond in 1973 op de soundtrack van de rock ‘n’ roll film American Graffiti. The Tempos namen op tot 1965 maar konden het succes van See You In September niet herhalen. Lazo bleef optreden onder de naam Michael “Mike” Daye tot longemfyseem hem eind jaren 2000 dwong te stoppen *** Op 16 april overleed op 73-jarige Ron Bonham van blanke doo-wop groep The Originales die in 1960 één single uitbrachten, That Bandstand Sound/ Lend Me Your Ear op Poor Boy Records, een label van Wayne Raney. Na de muziek werd Bonham in de jaren ’60 een erg succesvolle basketballer, werkte hij vanaf de jaren ’70 als beheerder van natuurparken en ging hij in de jaren 90 in de lokale politiek *** Op 21 april overleed op 71-jarige leeftijd gitarist Lonnie Mack (echte naam: Lonnie McIntosh), bekendst van de instrumentals Memphis en Wham, allebei uit 1963. Mack baseerde zijn typische stijl op een veelvuldig gebruik van tremolo, haalde zeven keer de hitparade en speelde op sessies van James Brown, Freddie King, Hank Ballard en zelfs sixties groep The Doors. Van 1971 tot 1985 liet hij de muziek voor wat ze was alvorens herontdekt te worden door een nieuwe generatie gitaristen en een boegbeeld van de bluesrock te worden ***


Lonnie Mack toen... en Lonnie Mack nu...

Veel minder bekend maar op dezelfde 21ste april overleden: de op 19 januari 1927 in Gilmer, Texas geboren rockabilly Bobby Joe Center die nummers als Lost In The Jungle en Too Wet To Plow opnam. Naast de muziek werkte hij in luchtvaartelektronica en de petroleumindustrie. Center schreef ook nummers voor andere artiesten zoals Flea Brain (Gene Vincent) en Drinking Tequila (Jim Reeves). Center werd 89 jaar *** Op 24 april overleed Billy Paul (echte naam: Paul Williams), de soulzanger uit Philadelphia die in 1972 scoorde met Me And Mrs Jones. Minder bekend is dat Paul’s carrière al begon in 1952 met twee 78-toeren platen op Jubilee en hij in 1959 en 1960 twee singles uitbracht op New Dawn en Finch. Weetje: Paul was samen met Elvis in Duitsland gelegerd! Na zijn legerdienst probeerde hij het eerst als jazz-zanger alvorens zich eind jaren ’60 heruit te vinden als soulzanger. Tussen 1968 en 2000 bracht hij een vijftiental albums uit maar het wereldsucces van Me And Mrs Jones (een gouden plaat én een Grammy) zou hij nooit evenaren, mede door controversiële songtitels als Am I Black Enough For You en Let's Make A Baby. Een week voor zijn overlijden werd hij gediagnoseerd met pancreaskanker. Billy Paul werd 81 jaar *** Op 14 mei overleed de op 15 juli 1940 in Gulfport, Mississippi geboren John Allan Seay Jr die opnam als Johnny Saey en Johnny Sea, en aangezien nomen omen est (zijn naam spreek je uit als Johnny C) zo’n onwaarschijnlijke Johnny Cash soundalike was dat hij er zelfs een paar hitjes aan overhield als Frankie's Man Johnny (1959) en Nobody's Darling But Mine (1960) en Cash zelf hem in 1964 het nummer My Old Faded Rose cadeau gaf. In 1960 stopte Saey met de muziek om cowboy te worden, zijn tweede carrière als countryzanger liep van 1964 tot begin jaren ‘70 met hitjes als My Baby Walks All Over Me (1964) en Day For Decision (1966, een patriottisch antwoord op Eve Of Destruction van Barry McGuire). Saey haalde van 1959 tot 1968 acht keer de countrycharts, trad op in de Louisiana Hayride en de Grand Ole Opry, en kreeg een Grammy nominatie voor Day Of Decision, zijn enige pophit. Vanaf de jaren ’70 werd hij opnieuw cowboy en kon hij niet meer overgehaald worden nog te zingen. Hij overleed op 75-jarige leeftijd toen zijn sproeivliegtuigje een telecomkabel raakte en crashte. En wij? Wij hoorden pas voor het eerst van Johnny Saey toen we zijn Bear Family 27 tracker Blue Moon Of Kentucky onder oren kregen…

Johnny Saey toen...

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Iedereen wist dat ze ziek was en vorig jaar werd op initiatief van Annita Langereis van Annita & the Starbombers en Haystack Hi-Tones nog een benefiet georganiseerd om haar medische kosten te helpen dragen, maar toch kwam het bericht nog onverwacht: Candye Kane is op 6 mei op 54-jarige leeftijd bezweken aan pancreaskanker, een ziekte die in 2008 was vastgesteld. De roots- en bluespianiste die ooit nog eens een paar blauwe maandagen een centje bijverdiende in pornofilms was actief sinds midden jaren ’90 en een tijdlang gehuwd met Paladins contrabassist Thomas Yearsley met wie ze een zoon had. Ze is tot het einde blijven optreden.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Aan de concertreeks An Evening With Elvis' Friends And Original Musicians met On Stage drummer Bob Lanning en bodyguard Dave Hebler die in mei zes data speelde in Nederland is in laatste instantie Eddie Graham toegevoegd. Graham speelde van 1969 tot 1972 bijna 200 keer percussie voor Elvis in Las Vegas, flitst een paar keer voorbij in de concertfilm That’s The Way It Is (met name tijdens de repetities) en is te horen op de LP’s On Stage en That's The Way It Is, beide uit 1970 *** Te gast tijdens Elvis Week in Memphis van 8 tot en met 16 augustus: Elvis’ toenmalige lief Marilyn Rhiel die aanwezig was bij en mee op de foto’s staat van de Million Dollar Quartet jamsessie, drummer DJ Fontana, TCB Band pianist Glen D. Hardin, actrices Francine York (Tickle Me uit 1965, in 1992 speelde ze Marilyn Monroe in de film Marilyn Alive And Behind Bars) en Celeste Yarnall (Live A Little Love A Little, 1968), juwelier Lowell Hayes die meer dan 200 juwelen voor Elvis maakte waaronder zijn TCB ring en de Aloha From Hawaii paardenhoef ring, Hal (zoon van Elvis’ kleermaker Bernard) Lansky en interieurdesigner Bill Eubanks die een aantal kamers in Graceland ontwierp *** We zijn pas in mei maar je kan er niet vroeg genoeg bij zijn: de eerste Elvis kalenders voor 2017 liggen al in de bakken *** Op 8 mei overleed op 93-jarige leeftijd acteur William Schallert uit Speedway (1968). Schallert was van 1947 tot en met 2014 te zien in bijna vierhonderd films waarvan wij onze digicorder zouden programmeren voor Mighty Joe Young (1949), The Man From Planet X (1951), Them (1954), The Incredible Shrinking Man (1957), The Beat Generation (1959), Twilight Zone: The Movie (1983) en Shake Rattle And Rock (1994) *** Gesignaleerd in de Sam Phillips Recording Studio op Madison Avenue in memphis: TCB Band leden James Burton, Norbert Putnam en Ronnie Tutt. Wat ze er juist opnamen blijft voorlopig geheim, aanwezig voor de foto’s waren Ernst Jorgensen van Follow That Dream, John Jackson van Sony, en Sam Phillips’ kleindochter Halley Phillips.

12 mei 2016
MAC BOUVRIE IS NIET MEER...

Alweer dienen we afscheid te nemen van iemand die instrumentaal was in de ontwikkeling van de rock ‘n’ roll revival in de Benelux: de huidige generatie kent Mac Bouvrie, de man achter het Belgische rock ‘n’ roll label Mac Records, misschien niet meer maar wie opgroeide in de rock ‘n’ roll van de jaren ’70 en ’80 heeft allicht nog plaatjes van of bij hem gekocht. Bouvrie verloor op 27 april het gevecht tegen zijn ziekte. Zelf zijn we hem zo’n 20 jaar geleden bij hem thuis gaan interviewen voor een artikel over Mac Records dat verscheen in oktober 1994 in de derde uitgave van Boppin’ Around. Waar blijft de tijd...

Mac Bouvrie in de jaren '80

Geboren in Maastricht op 30 juni 1944 maar sinds mensenheugenis woonachtig net over de grens in Lanaken (B) begon Mac Bouvrie in 1956 op zijn 11de plaatjes te verzamelen. In de jaren ’60 zet hij zijn collectie verder via een internationaal correspondentienetwerk van verzamelaars en schrijft hij voor het Nederlandse rock ‘n’ roll blad Rockville International. Als begin jaren ’70 de eerste verzamel-LP’s met obscuur jaren ’50 materiaal verschijnen en zijn correspondentievriend Ronnie Weiser in Amerika het Rollin’ Rock label opstart, rijpt bij Bouvrie het idee om in Nederland iets gelijkaardigs te beginnen met Nederlandse rock ‘n’ roll, een plan dat zich concretiseert als hij via drummer Jack Innemee van The Mosam Skiffle Group in het bezit komt van onuitgegeven tapes van die groep uit Maastricht die de basis vormen voor de eerste Mac 001 LP, geperst op 250 exemplaren met geel label – de heruitgaven hadden een blauw label. Nieuwe rock ‘n’ roll labels zijn zo zeldzaam dat Bouvrie binnen de kortste keren democassettes toegestuurd krijgt uit het buitenland van artiesten als Hank "C" Burnette (S) en Burt Allis & the Diggers (D) die de eerste moderne en destijds “hedendaagse” Mac releases zullen worden. Een band die Bouvrie toen weigerde was Crazy Cavan & the Rhythm Rockers (GB) wegens totaal niet onder de indruk. “Tsja, als ik dat geweten had, had ik die tape misschien nog een keer beluisterd”, aldus Bouvrie zoveel jaar later in ons interview...


Uit den ouden doosch: Mac Bouvrie tussen R&R-fan Jean-Marie Hocquet (B) en onze redacteur Henri Smeets (r)

Nederlandse bands die hun carrière begonnen op Mac Records waren The Bellhops, The Barnstompers, Junior Marvel en Ronnie Nightingale & the Haydocks. Inmiddels haast vergeten Nederlandse bands die destijds flink wat succes hadden waren onder meer Billy Wiggle & the Wigglers (de eerste Nederlandse band met een contrabas?) en Jacky & The Cheap Checkers. Ook buitenlandse artiesten dankten hun eerste succes aan Mac Bouvrie zoals Hervé Loison van Jake Calypso (F) met zijn eerste band The Corals, en Bouvrie spoorde ook originele fifties artiesten op: Joe Clay, Johnny Olenn en Bobby Lowell brachten op Mac hun eerste nieuwe opnames uit sinds de jaren ’50.
In totaal verschenen zo’n 40 singles en 20 LP’s, maar vanaf de jaren 2000 werd het stil rond het label, deels om privéredenen, deels door de opkomst van de CD. Het ambachtelijke vinyl werd te duur, de portkosten te hoog en de distributie te moeilijk, dus hield Bouvrie het een beetje voor bekeken. Hij weigerde halsstarrig CD’s uit te brengen en maakte daarop slechts één keer een uitzondering: in 2009 licentiëert hij de rechten op een CD-heruitgave van Ronnie Nightingale & the Haydocks aan Empire Records, het label van Marc Fenech (GB). Op hun The Complete Early Years CD staan 23 tracks waarvan 5 covers en een onuitgebracht nummer, samen hun volledige vroegere jaren 1982-1999.
In de gouden jaren stond Bouvrie met zijn Mac stalletje op zowat elk rock ‘n’ roll festival, de welbespraakte eeuwige gentleman in het nette pak, in de week autoverkoper en in het weekend rock ‘n’ roll verkoper, een geboren prater en steeds uiterst vriendelijk en beleefd: wij kennen niemand die ooit een onvertogen woord over Mac Bouvrie heeft gezegd. En verkopen kon hij als geen ander: Mac Bouvrie is de enige persoon ter wereld die er ooit in geslaagd is ons een plaat te verkopen die we al hadden! En ook al hadden we hem al jaren niet meer gezien, we gaan hem toch missen.

Je kunt hier het hierboven genoemde artikel uit 1994 in PDF downloaden!

28 april 2016
JACK HAMMER OVERLEDEN


Jack Hammer in 2011

Op 8 april overleed Jack Hammer (echte naam Earl Solomon Burroughs, geboren op 16 september 1925), co-auteur van Great Balls Of Fire én de Belgische twistkoning! Hammer was pianist en leerde het vak als cabaretzanger, tapdanser en ceremoniemeester alvorens in 1956 zijn debuutsingle Football Rock/ So What uit te brengen. Vier singles op Decca, Roulette, Apex en Kapp (Black Widow Spider Woman/ Doggone That Moon uit 1959 van Jack Hammer & the Pacers op Milestone is dan weer niét onze Jack Hammer maar een pseudoniem van rockabilly Werly Fairburn) brachten niet het verhoopte geluk dat Hammer wél kreeg als songschrijver met als klap op de vuurpijl uiteraard Great Balls Of Fire dat ie merkwaardig genoeg geeneens zélf schreef! Hammer had namelijk een nummer met die titel (een uitdrukking die zijn grootmoeder bezigde) geschreven dat hij aanbood aan Paul Case, muziekconsulent voor de Jerry Lee Lewis film Jamboree. Case vond het liedje niks maar de titel wél iets hebben dus gaf hij Otis Blackwell de opdracht er een complete andere song rond te schrijven in ruil voor 50 % royalties voor Hammer, wellicht de beste beslissing van Hammer’s leven. Andere songs van zijn hand zijn Fujiyama Mama (origineel opgenomen door Annisteen Allen, bekendst van Wanda Jackson), Milkshake Mademoiselle (Jerry Lee Lewis), Sapphire (Big Danny Oliver), Rock 'n' Roll Call (The Treniers, Louis Jordan) en Peek-A-Boo (The Cadillacs). Na de LP Rebellion: Jack Hammer Sings And Reads Songs And Poems Of The Beat Generation uit 1960 voor Warwick Records verkast hij eerst naar Parijs waar hij in het cabaret Sammy Davis Jr en Chuck Berry imiteert alvorens naar België te trekken waar hij ontdekt wordt door Albert Van Hoogten die in 1951 het Ronnex label had opgericht. Hammer neemt voor Ronnex een hele stapel twist singles op met titels als Kissin’ Twist, Twist Talk, Boogie Woogie Twist, Crazy Twist, Twist In The Morning, Come Twist Around The Clock, Spelling Twist en Choo Choo Twist en groeit uit tot de Europese tegenhanger van Chubby Checker want ook in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zweden, Denemarken en Engeland slaan die plaatjes zo goed in dat Hammer zelfs de LP The Twstin’ King uitbrengt (bij ons weten de enige Ronnex LP ooit), ook bekend als Le Twist Est Roi (F), Twistin’ And Sloppin’ (D) en Hammer + Beat = Twist (GB). Van België gaat hij eind jaren ’60 naar Duitsland waar hij zijn boterham verdient in de Amerikaanse legerbasissen tot hij midden jaren ’70 naar de States terugkeert en we zijn spoor kwijtraken, al vonden we nog wel een jaren ’70 foto van “Helen & Tony Williams & the New Platters” van rond 1976 met Hammer als groepslid. Volgens de Amerikaanse auteursrechten organisatie BMI heeft hij 144 songs geschreven als Jack Hammer, Earl Burroughs en Earl Burrows. In 1997 verscheen in België de 30 track verzamel-CD The Best Of Jack Hammer: Hammer + Beat = Twist die in 2001 heruitgebracht (gebootlegd?) werd in Rusland als Twist Collection. Daarnaast vindt u zijn nummers op reeksen als Rock Rock Rock (Crown), Teenage Dance Party (Hydra), Rock ‘n’ Roll Collection (Blend) en zelfs Las Vegas Grind. Jack Hammer werd 90 jaar.

28 april 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Geen nieuws, goed nieuws?

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Moonshine Reunion

Betrapt in de studio: Lawen Stark & the The Slide Boppers, Moonshine Reunion en Walter Broes & the Mercenaries, zij het niet samen, hoewel Walter Broes daar wel bij Moonshine Reunion uithing maar dan in de functie van producer *** Walter plakt trouwens eindelijk een datum op die al langer aangekondigde Mercenaries opnames: in oktober zou de plaat er moeten zijn, voorafgegaan door een single in september *** Na wat intussen jarenlange verbouwingen lijken heropende Chris Van de Voorde op 14 april eindelijk zijn Ace Café op de nieuwe locatie Eikenstraat 191 te 2840 Reet-Rumst. Gedurende tien jaar baatte Chris zijn muziekcafé uit aan de Hollebeekstraat in Rumst waar hij drie jaar geleden de deuren achter zich dichttrok wegens onenigheid met de eigenaar van het pand en met de drankleverancier. Verwacht u in de nieuwe Ace op regelmatige basis aan meestal gratis optredens op de zondagavond *** Afdeling personeelswissels: contrabassist Werner De Cock heeft even genoeg van cajunrockers The Big Bayou Bandits en wordt in alle vriendschap vervangen door Pieter Van Stichel die al eerder inviel voor Cockie. Van Stichel verving eerder Guy Winne als contrabassist bij The Panhandlers, dezelfde Guy Winne die nu gitaar bij speelt bij The Big Bayou Bandits *** Eén pot nat, al die Belgobillies! *** Een nieuwe lente, een nieuwe Rhumba Kings bezetting: contrabassist-zanger Mark Sprex wordt vanaf heden vervoegd door Kurt Liekens (drums) en Rico Vega (gitaar) die wij beide al bij Wild Deuces zagen *** Op 8 mei verschijnt Hanging On A Laundry Line, de nieuwe CD van Country Cooking, de country band van Michel Brasseur van Smooth & the Bully Boys *** Het is niet onze gewoonte in deze nieuwskolommen reclame te maken, maar hiervoor maken wij graag een uitzondering: Sjock is er in geslaagd The Mavericks (USA) te strikken voor een exclusief Europees optreden in het wilde westen van België genaamd Gierle. In tegenstelling tot de voorgaande jaren wordt de vrijdagvond op Sjock niet psychobilly night maar kan u The Night Away dansen met als opwarmers de Duitse cowboys van Smokestack Lightnin' en The Rob Ryan Roadshow.


The Mavericks exclusief naar België

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Breathless Dan, Jerry Lee Lewis en Dan's echtgenote Faye

Op 27 maart overleed op 74-jarige leeftijd na een korte ziekte Dan O’Cofaigh alias Breathless Dan Coffey, als geen ander verantwoordelijk voor de Britse rock ‘n’ roll revival: Coffey, een originele ted van de eerste generatie, was mogelijk de allereerste Brit die vanaf begin jaren ’60 op grote schaal originele rock ‘n’ roll singles begon te importeren, verhuisde daartoe zelfs een tijdje naar Memphis waar hij de families van Jerry Lee Lewis en Sam Phillips persoonlijk leerde kennen, en was in 1968 producer (lees: hij betaalde de sessie) van de geweldige Charlie Feathers single Tear It Up/ Stutterin’ Cindy, Feathers’ eerste opnames sinds 1963. Coffey was nog steeds gepassioneerd door rock ‘n’ roll en ging nog steeds naar festivals, én hij was de broer van Crazy Cavan drummer Mike Coffey *** Toch opmerkelijk in deze tijden: Rhythm Bomb Records (D) brengt zijn 50ste vinyl-LP uit sinds juni 2012 dus op nog geen vier jaar tijd! Rhythm Bomb heeft overigens een lange termijn contract getekend voor de persing, promotie en verdeling van Catty Town Records, een nieuw label gelanceerd door www.CattyTown.com, een online roots rock ‘n’ roll platform dat een heus businessmodel heeft opgesteld waar wij geen sikkepit van snappen *** Aan alles komt een eind: na 33 jaar en minstens 19 albums houden The Lennerockers (D) er op 31 december 2016 mee op “om andere projecten te gaan doen”. Wie hen voor het laatst in de Benelux wil zien gaat op zondag 24 juli naar een linedance evenement in Langedijk, zie onze Be There (c) *** Maar alles komt ook terug: wij hoorden al iets waaien van The Lennebrothers, dus wie weet breien één of meerdere Lennerockers nog wel een vervolg aan de band?

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)


Bob Luman's zus Pat Luman-Hughes met Bob's Alvarez gitaar

Op 15 april werd een stuk van de State Highway 21 East in de buurt van Thrall’s Grocery bij Nacogdoches City, Texas officieel herdoopt tot Bob Luman Memorial Highway. De in 1978 aan een longonsteking overleden Luman werd op 15 april 1937 geboren in Black Jack, Nacogdoches, Texas. De Nacogdoches County Commissioners Courthas riepen 15 april uit tot Bob Luman Day. Een dag later vonden in aanwezigheid van Luman’s familie nog meer feestelijkheden plaats in downtown Nacogdoches met onder meer een optreden van Luman’s dochter Melissa Luman-Phillips *** Op 4 mei verschijnt Teen Idol On The Rocks: A Tale Of Second Chances, de autobiografie van Bobby Rydell die scoorde met hits als Kissin' Time (1959), We Got Love (1959), Wild One (1960), Swingin' School (1960), Volare (1960) en Sway (1960) en te zien was in de film Bye Bye Birdie (1963). Het boek gaat niet alleen over zijn ontmoetingen met artiesten als Dick Clark, Frank Sinatra (die Rydell ooit zijn favoriete popzanger noemde), Ann-Margret en The Beatles maar ook over de meer dramatische, duistere en persoonlijke aspecten van zijn carrière zoals het overlijden van zijn eerste echtgenote, zijn alcoholverslaving, hoe hij op zijn 17de zijn maagdelijkheid verloor in een hotelsuite in Hollywood, hoe de mafia hem aan een filmrol hielp, en zijn levensreddende lever- en niertransplantatie in juli 2012 *** Paniek op 9 april in Somain (F) toen het Franse debuut van Joe Clay bijna fout afliep: na drie nummers zakte Clay in elkaar. Eenmaal weer bij zijn positieven wou Clay opnieuw het podium beklimmen wat hem door de aanwezige hulpdiensten werd verboden, meteen het einde van het concert. Waar eerst werd gedacht aan een beroerte weten onze eigen Tinstars die Clay daar begeleidden te melden dat het wellicht een combinatie van vermoeidheid, te weinig eten en te warm op het podium is geweest. Joe Clay zelf laat weten er inmiddels helemaal bovenop te zijn *** Het einde van een tijdperk: na 25 jaar acte de presence op de Chiller Theatre Expo in New Jersey waar John Zacherley (Dinner with Drac, 1958) in totaal zo’n 160 dagen poseerde voor foto’s en handtekeningen en om het feest af te sluiten steevast nog één keer de Monster Mash zong, stopt The Cool Ghoul definitief op - u leest het goed - 97-jarige leeftijd. Voor ons een reden minder om - hypothetisch - naar de Chiller Theatre Expo te gaan, maar moésten we gaan dan zouden we op de foto willen met surfgroep The Rip Chords (Hey Little Cobra, 1963), de nu 87-jarige actrice Terry Moore (Mighty Joe Young in 1949 (!) én drie afleveringen in 1967 als Venus in Batman), acteur Butch Patrick (The Munsters, 1964-1966) en grafisch ontwerper Stephen Blickenstaff die de hoes van de Cramps-LP Bad Music For Bad People (1984) tekende *** Waarmee Zacherley de toorts van de oudste nog actieve rock ‘n’ roller volgens ons doorgeeft aan fiddler Don Maddox, het laatste levende groepslid van de midden jaren ’30 (!) opgerichte Maddox Brothers & Rose die op zijn 94ste nog steeds optreedt, alleen krassen zowel zijn viool als zijn stem wat harder als vroeger.


Don Maddox geheel rechts bij The Maddox Bros & Rose... en Don Maddox recenter

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 26 februari overleed op 81-jarige leeftijd de op 20 augustus 1934 geboren soulzanger CL Blast die zijn debuutsingle Lost Everything/ Your Heart Must Be Made Of Stone uitbracht in 1955 op Bobby Robinson’s Red Robin label onder zijn echte naam Clarence Junior Lewis. In 1960 brengt hij op Fury, een ander label van Bobby Robinson, twee singles uit als Little Junior Lewis, vanaf 1961 wordt dat gewoon Junior Lewis. In die periode heeft hij blijkbaar meer succes als liedjesschrijver voor anderen dan met zijn eigen singles, want Lewis’ naam staat mee vermeld als auteur op drie andere Fury singles, namelijk Buster Brown's Fannie Mae (1959), Elmore James' blues klassieker The Sky Is Crying (1960) en Lee Dorsey’s Ya Ya (1961). Vanaf 1967 vindt Lewis zichzelf opnieuw uit als soulzanger onder de naam CL Blast. In de eerste helft van de jaren ’80 bracht hij twee albums uit alvorens de Here te vinden, wat er in combinatie met gezondheidsproblemen toe leidde dat hij enkel nog optrad in de kerk *** Op 12 maart overleed op 84-jarige leeftijd blues shouter Thomas A. Brown alias Tommy Brown, een van de laatste linken met de rhythm ‘n’ blues van begin jaren ’50: in 1950 verscheen zijn platendebuut Fat Hardy’s Boogie als zanger bij het orkest van Roy Mays en een jaar later zong hij in zijn Atlanta Boogie voor het Regent label (onderdeel van Savoy Records) de gevleugelde zinsnedes “the whole town's rockin' just about the break of day, when the bar starts jumpin' you can hear the cats all say let's rock'n'roll till the break of day”. In 1951 scoorde hij met Weepin’ And Cryin’ als The Griffin Brothers Orchestra Featuring Tommy Brown een nummer 1 R ‘n’ B hit. Tot 1960 nam hij op voor Gerald, Regent, Dot, Savoy, King, United, Groove en Imperial (nummers als Someday Someway, V-8 Baby, Southern Women, Rock My Blues Away en The House Near The Track werden gretig gecompileerd op series als Rock ‘n’ Roll Dance Party, Savage Kick, Bump Jump Jive, Badass Rockers en Stompin), hij speelde bij de band van Bill Doggett (en beweerde dat hij meeschreef aan diens Honky Tonk – in elk geval zóng hij op Doggett’s vocale versie van Honky Tonk uit 1956), en hij nam op met Walter Horton. In de jaren ’60 en ’70 trad hij op als stand up comedian waarvan LP’s als I Ain't Lyin' (1967) en I Ain't Lyin' Volume 2: Live From The Shed House (1968) getuigen. Vanaf 1977 runde hij een verzorgingstehuis in Atlanta maar in 2001 maakte hij zijn comeback (zijn eerste nieuwe CD toepasselijk getiteld Remember Me verscheen in 2004) en sindsdien is hij niet meer gestopt met optreden, onder meer op de Rhythm Riot (GB, 2002), in 2001 en 2004 op de Blues Estafette in Utrecht en in 2014 nog in Finland *** Op 16 maart overleed op 72-jarige leeftijd Francis Wayne Sinatra, de zoon van Frank Sinatra die Sinatra’s muziek liet verder leven: hij werd tijdens een Sinatra Sings tour onwel in zijn hotelkamer en overleed aan een hartstilstand, net als zijn vader Frank Sinatra in 1998 en diéns vader in 1969. Junior, in 1963 op zijn 19de vier dagen ontvoerd en vrijgelaten na de betaling van een losgeld van 240.000 dollar, werd eerst muzikaal leider en dirigent voor zijn vader alvorens in diens voetsporen te treden. Moeder Sinatra leeft nog en is nu 99 jaar, zus Nancy “These Boots Are Made For Walking” is er 75. Frank Jr kwam regelmatig voor als personage in Family Guy. Nu vinden wij all things Sinatra uitermate cool maar we zijn de eerste om toe te geven dat noch vader noch zoon ook maar iets met rock ‘n’ roll te maken hebben. Of toch? Frank Sinatra Jr nam in 1965 immers het prima vocale surfnummer Dance Baby Dance op, te horen tijdens de begingeneriek van The Beach Girls And The Monster (ook uit als Monster From The Surf) en te vinden op de door Deke Dickerson samengestelde Wax ‘Em Down: The Amazing Hot Rod Cult verzamel-LP waarop een labelshot van die single staat afgebeeld dat als uitvoerder “Frank Sinatra Jr’s Music” vermeldt. Of toch niet? Andere bronnen melden immers dat die film zo goedkoop was dat er geen namen van uitvoerders vermeld werden om het maximum aan publiciteit uit de “grote” naam Frank Sinatra Jr te halen, de muziek werd ingespeeld door leden van surfgroep The Hustlers (Kopout, Inertia, Wailin’ Out) en Dance Baby Dance eigenlijk werd opgenomen door The Illusions, een surfgroep uit Riverside, California die toch niks begrepen van contracten. Tja, wij waren er toen in 1965 niet bij dus moeten we u helaas het antwoord schuldig blijven... *** Op diezelfde 16de maart overleed op 79-jarige leeftijd Arthur Lee Andrew Thompson, leadzanger van de in 1953 opgerichte doo-wop groep Lee Andrews & the Hearts die scoorden met Long Lonely Nights (1957), Teardrops (1958) en Try the Impossible (1958). Ze namen op voor Reco-Arts, Rainbow, Mainline, Chess en United Artists. Andrews ging solo op Swan en Cameo Records alvorens zich deels terug te trekken uit de muziek en een kledingwinkel te openen. Hij was de vader van Questlove (echte naam: Ahmir Khalib Thompson), producer, DJ en drummer van de Grammy award winnende hip hop groep The Roots die eind jaren ’90 drie hits scoorde en momenteel de in-house band van de Tonight Show Starring Jimmy Fallon is. Questlove deed vanaf zijn tiende (!!!) het licht voor Lee Andrews & the Hearts en drumde voor hen vanaf zijn 12de *** Op 19 maart kwam er een einde aan het leven van de op 3 april 1943 geboren James Terry Johnson alias Terry, Doc en TJ Johnson, drummer van The Mar-Keys die zouden uitgroeien tot de huisband van het soul label Stax. Johnson speelt evenwel niet mee op hun Last Night instrumental want dat was studiomuzikant Curtis Green. Gek genoeg wél te horen op Last Night: rock ‘n’ roll pianist Smoochy Smith! Na de muziek doctoreerde Johnson in de psychologie, leidde hij een centrum voor mentale gezondheidszorg en ontwikkelde hij verschillende therapeutische programmas *** Op 24 maart overleed op 74-jarige leeftijd songschrijver Peter Andreoli alias Pete Anders die zong bij The Videls (de originele Mister Lonely, 1960) en The Trade Winds (New York's A Lonely Town, 1965 en Mind Excursion, 1966). Later dook hij op in een band genaamd The Innocence (There's Got To Be A Word, 1967). Anders werd in 1956 lid van The Videls toen hij nog op de middelbare school zat en toen de groep uit elkaar viel (doch occasioneel bleef optreden als zowel The Videls als The Mystics) vormde hij een songschrijversteam met mede-Videl Vinnie Poncia. In 1964 trokken ze van New York naar California om liedjes te pennen voor producer Phil Spector, zoals Do I Love You en The Best Part Of Breaking Up die eindigden bij The Ronettes. Ook Harem Holiday, het thema van de Elvis film Harem Scarum (1965), is van hun hand. In 1967 gingen Anders en Poncia elk hun eigen weg en stapte Anders 15 jaar uit de muziek, onder meer om zijn drugsproblemen te laten behandelen *** Op 26 maart stierf Ellis Kirk van wie wij exact één single kennen, Sweetie Pie/ Flamingo Rock uit 1958 begeleid door The Town And Country Boys. Daarnaast was hij de componist van Rock While We Ride van Chuck Dockery uit 1960 en bracht hij in 1962 You Just Can’t See/ The Bottle And Me uit als Ellis Kirk & the Bandits. Kirk werd 81 jaar en laat één echtgenote, acht kinderen, 40 kleinkinderen, 30 achterkleinkinderen en één achter-achterkleinkind, euh, achter ***


Links Merle Haggard in 1961 op Tally Records en rechts in recentere tijden...

Op 6 april overleed Merle Haggard, in 1937 geboren in een omgebouwde treinwagon (hoe méér country kan je zijn?) als zoon van oakies die tijdens de Grote Depressie de dustbowl ontvluchtten. Haggard was uiteraard een countryzanger en juist omdat wij van country houden weten we dat er meer slechte dan goeie country is. Laten we de zaken eenvoudig houden: Merle Haggard behoort tot de tweede categorie. Hij nam vòòr iemand anders dat deed tribute LP’s op voor Jimmie Rodgers (1968) en Bob Wills (1970), en in het verleden recenseerden wij zijn If I Could Only Fly (2000) en Roots Volume 1 (2001) CD’s. Haggard was écht: in 1950 ging hij voor het eerst de jeugdgevangenis in voor winkeldiefstal, in 1957 werd hij gearresteerd voor een overval, zijn 21ste verjaardag bracht hij door in eenzame opsluiting en toen Johnny Cash in 1958 optrad in San Quentin zat Haggard tussen het publiek. Na zijn vrijlating besloot hij voortaan het rechte pad te bewandelen en werd hij country zanger. Kijk voorbij zijn rechts-reactionaire retoriek in Working Man’s Blues en het anti-hippie lied Okie From Muskogee (2x 1969) en ontdek een verbazingwekkende wereld. En als u ons niet gelooft, weet dan dat Deke Dickerson de boeken schreef voor de twee Bear Family box sets die zijn complete Capitol werk vereeuwigen, The Studio Recordings 1968-1976 (165 tracks op zes CD’s) en Concepts, Live 1968-1976 (168 tracks op zes CD’s met al zijn conceptplaten, live albums en de instrumentale albums van zijn begeleidingsband The Strangers). Als uw Haggard honger daarmee niet gestild is kan u verder terecht op Untamed Hawk (133 tracks op vijd CD’s met zijn complete pré Capitol opnames 1962-1968) en The Troubadour (111 tracks op vier CD’s met Haggard’s complete MCA opnames 1976-1981). De 79-jarige Haggard was al een tijdje ziek.

KORT AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)


Reverend Horton Heat zette de boel weer in vuur en vlam!

Op 23 maart om 4 uur ’s nachts schoot het busje van Reverend Horton Heat in brand op Interstate 5 in de buurt van Las Pulgas Road, Camp Pendleton op weg naar San Diego. De bandleden en crew sliepen maar de Rev werd wakker en kon iedereen uit het met rook gevulde busje krijgen, niemand raakte gewond. De brandweer doofde het vuur: het busje is total loss maar de aanhangwagen met het bandmateriaal werd niet beschadigd. Wellicht was een defect in een generator de oorzaak. Het concert van die avond in de Belly Up Tavern in Solana Beach ging gewoon door *** Het overlijden van Prince op 21 april zal niemand ontgaan zijn, en wij konden met de beste wil van de wereld géén link met rock ‘n’ roll ontdekken. Tenzij de rock ‘n’ roll covers van zijn nummers door met name The Derailers (Raspberry Beret), Rumble On The Beach (Purple Rain), The Polecats (Let’s Go Crazy), The Caravans (Nothing Compares 2U) en Paul Ansell (Kiss)...

14 april 2016
DOO-WOP WERELD NEEMT AFSCHEID VAN CARLO MASTRANGELO


Dion & the Belmonts met v.l.n.r. Fred Milano, Dion DiMucci, Carlo Mastroangelo en (geknield) Angelo D’Aleo

Op 4 april overleed in Florida op 77-jarige leeftijd Carlo Mastrangelo, bas- en baritonzanger en samen met Angelo D’Aleo en Fred Milano oprichtend lid van The Belmonts (genoemd naar de straat waar Milano woonde, Belmont Avenue in hun hometown New York) die na de single Teenage Clementine/ Santa Margherita uit 1957 op Mohawk Records een jaar later gekoppeld werden aan zanger Dion DiMucci: Mastrangelo zong mee op Dion & the Belmonts songs als I Wonder Why (1958), I Can’t Go On (Rosalie, 1958), No One Knows (1958), Don't Pity Me (1958), A Teenager In Love (1959), Where Or When (1960) en When You Wish Upon A Star (1960). Dion & the Belmonts maakten deel uit van de Winter Dance Party tour tijdens dewelke Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper omkwamen bij een vliegtuigcrash: er is een foto van het optreden op 2 februari 1959 in de Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa waarop Mastrangelo drumt bij Buddy Holly. Toen Dion in 1960 solo ging promoveerde Carlo tot leadzanger op Carlo & the Belmonts songs als de Robert & Johnny cover We Belong Together (1961), Tell Me Why (1961), Don't Get Around Much Anymore (1961), I Need Someone (1961) en het door Ernie Maresca geschreven Come On Little Angel (1962), en toen de groep in maart 1961 hun eigen Surprise (later Sabrina en tenslotte Sabina) label opstartten doch in conflict raakten over de financiering daarvan ging ook Mastrangelo solo met naar analogie met Dion gewoon zijn voornaam Carlo als artiestennaam. Mastrangelo nam van 1962 tot 1964 drie singles op met The Tremonts en één single met The Camerons alias The Demilles als begeleiders maar de magie bleek uitgewerkt: Mastrangelo zou nooit meer de hitlijsten halen, noch solo, noch eind jaren ’60 begin jaren ’70 met zijn groep The Endless Pulse, later afgekort tot simpelweg Pulse. Van 1964 tot 1966 werkte hij opnieuw met Dion als achtergrondzanger, drummer en songschrijver van Dion & the Wanderers die drie singles uitbrachten. Dion & the Belmonts kwamen eind 1966 kortstondig opnieuw bij elkaar met Mastrangelo als drummer voor de LP Together Again en de singles My Girl The Month Of May/ Berimbau en Movin' Man/ For Bobbie die het beter deden in Engeland als in de States. In 1972 zong hij mee op de Belmonts-LP Cigars Acappella Candy en op 2 juni 1972 stond Mastrangelo samen met Fred Milano, Angelo D'Aleo, Frank Lyndon (die Mastrangelo in 1962 verving) en Warren Gradus (die in 1963 bij The Belmonts kwam) mee op het podium tijdens de eenmalige Dion & the Belmonts reünie in Madison Square Garden in New York waarvan een live plaat verscheen, een reünie die ze in 1973 nog één allerlaatste keer overdeden in het Nassau Coliseum in Long Island, New York, een optreden dat niét werd bewaard voor de eeuwigheid. Wel bestaat er een liveopname van een radioconcert van Dion uit 1986 met Mastrangelo als achtergrondzanger. Midden jaren ’80 was hij de enige originele Belmont op nieuwe opnames van Dion & the Belmonts. Wat Mastrangelo daarna deed is ons onbekend: voor zover wij weten maakte hij geen deel uit van latere Belmonts reïncarnaties. Anno 2016 treden The Belmonts nog steeds op, zij het met nog slechts één orginele Belmont in de gelederen, de nu 76-jarige Angelo D’Aleo. Fred Milano, de enige Belmont die 54 jaar lang op àlle Belmonts én Dion & the Belmonts én Carlo & the Belmonts nummers meezong, overleed op 1 januari 2012. Dion zelf is op zijn 76ste nog steeds alive and kicking. Carlo Mastrangelo overleed aan een niet gespecifieerde ziekte.


Dion (l) & the Belmonts met Carlo Mastrangelo rechts

14 april 2016
EN HOE ZOU HET NOG ZIJN MET THE BELLHOPS...

...vijf jaar nadat Emilio en Enrico Garcia back to the roots-gewijs naar Spanje trokken? Nou, prima, zo laat opper Bellhop Jolanda Garcia weten. Emilio (zang, gitaar) en Enrico (drums) zijn in Spanje van alle markten thuis en werkzaam als professioneel muzikant, studiomuzikant en muziekleraar, en naast The Bellhops (dat gaat er na 25 jaar nooit meer uit) spelen vader en zoon Garcia er ook soul, funk en blues onder de naam The Garcia Brothers (!). Daarnaast speelt Emilio de laatste tijd veel gipsy jazz in Django Reinhardt stijl. Enrico heeft onder meer studiowerk gedaan voor Al Dual, Julio Fuster, David Casanova en Pike Cavalero en werkt momenteel aan een steampunk/ hard rock project dat luistert naar de naam Himmelfahrt. Op YouTube staat trouwens een clipje van een optreden van de Amerikaanse rock band Toto met Enrico Garcia als speciale gast op drums!



Een round up van The Bellhops is niet compleet zonder de immer goedlachse contrabassist Martijn Ubaghs te vermelden: Martijn speelt tegenwoordig bij Fez & the Furious en Laverne & the Savoys, toert regelmatig met James Intveld door heel Europa en springt soms in bij CC Jerome. Jaimy & the Hurricanes staat op dit ogenblik even op een lager pitje: Jaimy Weijenberg gaat weer terug naar de rock academie en Frans Piepenbrok doet een Liberators revival. Combineer dat met een baan en kinderen en dan kunnen wij ons voorstellen dat het voor Martijn soms een beetje hectisch wordt!
Zo, u bent weer helemaal bij en wij zouden The Bellhops graag nog es een keertje gewoon bij ons in Nederland op een podium willen zien.

17 maart 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Golly Gosh Darn

Golly Gosh Darn gaat een video opnemen en heeft daartoe behoefte aan een lekker gek, mooi, ruig publiek om los te gaan tijdens de opnames. Trek je kekste pakkie aan, neem je lief onder de arm en kom op donderdag 24 maart vanaf 21 uur naar Kaffee de Bonnefooi in Dinteloord. Gratis toegang, het eerste shotje whiskey is on the house en de dag erna is goede vrijdag dus je kan lekker uitslapen *** The Blue Grass Boogiemen uit Utrecht bestaan 25 jaar en vieren die kwart eeuw met een nieuw album getiteld Grassified dat op donderdag 14 april wordt gelanceerd in Paradiso, Amsterdam with a little help from their friends Ernst Jansz (Doe Maar), T-99, singer-songwriter Djurre de Haan (awkward i), Freek de Jonge, Clean Pete, Danny Vera, Def P, Jeroen Mesker (Maison du Malheur), Maurits Westerik (GEM/Bewilder) en Dave von Raven (The Kik). Al deze artiesten hebben namelijk op Grassified samen met de beste bluegrass band ten oosten van Kentucky een eigen nummer in een bluegrass versie opgenomen *** Een smakelijk terzijde: sinds 9 maart staat de Indische rijsttafel officieel op de Nationale Inventaris Immaterieel Erfgoed *** Op 8, 9 en 10 juli wordt West-Terschelling drie dagen lang omgedoopt tot Western Terschelling. De winkelstraten worden tijdens de tweede editie van dit festival compleet ondergedompeld in country ‘n’ western sfeer zodat West-Terschelling volledig verandert in een sfeervol westerndorp met prachtig uitgedoste paarden, een westernmarkt, westernspelen, demonstraties (Josh Clemens, één van de stuntcowboys in de Buffalo Bill's® Wild West Show in Disney Village, Parijs), helaas ook linedance, en natuurlijk een hoop muziek van onder meer Blue Grass Boogiemen, Smokey & the Bandits en KC Credit & the Cashiers. En voor wie het aanbelangt: je zal tijdens het festival zelfs geheel in stijl in het huwelijksbootje (wellicht een huifkar) kunnen stappen.


Winnetou en Old Shatterhand

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

Hydra Records (D) gaat verder met het in kaart brengen van elke muzieknoot ooit opgenomen door Bill Haley en Volume 5 van hun Bill Haley & Friends reeks behandelt onder de titel The Tyrones: Blast Off het volledige verhaal van The Tyrones, de in 1956 opgerichte groep rond de broers Tyrone en Al 'Dean' DeNittis die in 1958 opnamen in Haley's Chester studio met de hulp van Comets Franny Beecher, Rudy Pompilli en Rudy’s neef Al Pompilli. In 1960 verving Al DeNittis Rudy Pompilli als saxofonist voor een Bill Haley & the Comets tour in Zuid-Amerika en toen werden in Lima, Peru zes nummers opgenomen die tot nu toe onuitgebracht bleven en nu voor het eerst het licht zien op deze CD die daarnaast de studio- én de filmversie van titeltrack Blast Off uit de film Let’s Rock (1958, Engelse titel: Keep It Cool) bevat alsmede de complete output van The Tyrones, samen 19 tracks. Het complete verhaal wordt uit de doeken gedaan in een CD boekje van 32 pagina’s inclusief discografie en onuitgegeven foto’s *** De overheid van de staat Arkansas trekt 100.000 dollar uit voor de restauratie van het huis in Dyess waar Johnny Cash opgroeide *** De 81-jarige Pat Boone kreeg in Jeruzalem bij een bezoek aan het in september 2015 geopende Friends Of Zion Museum uit handen van reserve generaal Yossi Peled de Zionist Cultural Impact Award voor zijn “wereldwijde bijdrage aan de zionistische culturele invloed”. Boone zei in zijn dankbetuiging dat hij “zich als zionist beschouwt en de Davidsster draagt als eerbetoon aan het volk van Israël”. Boone’s identificatie met Israël is niet nieuw: hij schreef de tekst van een van de bekendste zionistische songs, This Land Is Mine, op de muziek van het thema van de Oscarwinnende soundtrack van de film Exodus (1960, met Paul Newman, Eva Marie Saint en Sal Mineo), destijds niet alleen door Pat Boone zelf maar ook door The Chordettes (1962), The Duprees (1963) en Bobby Vinton (1965) opgenomen en zelfs onder de titel Exodus door onze eigen Tielman Brothers (1965). Tot slot van zijn toespraakje bracht Pat Boone uiteraard This Land Is Mine ten gehore.


Niet zo voor de hand liggende maar toch logische onderscheiding voor Pat Boone...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 26 februari overleed de op 2 oktober 1931 geboren Bill Watkins die in de jaren ’50 exact één single uitbracht, Missed The Workhouse (1959), in 1965 gevolgd door het voor midden jaren ’60 voorbeeldig rockende I Got Troubles op Tip Toe Records, naar wij veronderstellen Watkins’ eigen label aangezien hij in de jaren ’70 zijn eigen Tip Toe studio opende waar hij twee “comeback” albums opnam, Return Of The Cincinnati Rocker (1989, Rockhouse, Nederland) en That Rockin’ Country Man (1991, Gee Dee, Duitsland). Nadat hij de Heer omhelsde zong hij nog bijna uitsluitend gospel en in mindere mate bluegrass *** Op 8 maart overleed de 85-jarige acteur Richard Davalos die in 1954 James Dean’s jongere broer Aaron speelde in Dean’s debuutfilm East Of Eden en tijdens de opnames een flat deelde met Dean. Davalos zou nooit echt de top bereiken: Cool Hand Luke (1967, met Paul Newman) en Kelly’s Heroes (1970, met Clint Eastwood) waren nog okee, Ninja Cheerleaders (2008) is niet echt wat je noemt een meesterwerk van de zevende kunst. Davalos overleefde zijn filmbroer met meer dan 60 jaar, van alle namen van acteurs en actrices op de generiek van East Of Eden is enkel de nu 85-jarige Lois Smith nog in leven die Anne vertolkte, de meid van Dean’s filmmoeder Kate *** Op 10 maart overleed de 87-jarige Augustus R. “Bobby” Stevenson, schrijver van onder meer Start Movin’ (Sal Mineo, 1957), I Know My Baby Cares (Bob Luman, 1958), Hey Little Girl (Dee Clark, 1959), So Many Ways (Brook Benton, 1959), I Don't Know (Ruth Brown, 1959) en You’re Mine (Brook Benton 1965). In 1959 werd hij door Billboard magazine uitgeroepen tot Songwriter Of The Year *** En nog op 10 maart overleed op 87-jarige leeftijd jazz zangeres Ernestine Anderson. Nu hebben wij helemaal niks met jazz en bossa nova maar Anderson bracht in 1961 wel een meer dan uitstekende cover uit van A Lover's Question van Clyde McPhatter uit 1958. In Jet magazine werd in februari 1961 trouwens gemeld dat het vingerknippen op haar versie werd gedaan door Brook Benton die het nummer schreef. Anderson begon haar carrière midden jaren ’40, leerde het vak als zangeres bij de bands van Bumps Blackwell, Johnny Otis en Lionel Hampton (met wie ze in 1953 optrad op de inauguratie van president Eisenhower), nam in 1948 haar debuutsingle KC Lover/ Good Lovin’ Babe op, was meer dan 60 jaar actief, werd vier keer genomineerd voor een Grammy Award, trad op in Europa, Zuid-Amerika en Japan, en kreeg in haar woonplaats Seattle de Ernestine Anderson Place naar haar genoemd.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)


Sha Na Na...

Met dank aan bopper Paul Vuijts die ons volgend nieuws liet geworden (en het was ook op het Nederlandse TV-journaal!): op 24 februari overleed op 69-jarige leeftijd Leonard “Lenny” Baker, saxofonist en zanger van revival groep Sha Na Na. Baker kwam bij Sha Na na in 1970 (dus na hun memorabele passage op het Woodstock festival), was te zien in hun TV show die liep van 1977 tot 1981 en te horen op zeven Sha Na Na LP’s en hun twee hits Top Forty (1971) en Just Like Romeo And Juliet (1975), en zong lead op hun Blue Moon in de film Grease (1978). In 2000 stapte hij uit de groep waarna hij enkel nog lokaal optrad. Baker was recent gehospitaliseerd met een infectie. Als u niet weet wie Sha Na na is, haal uw oude VHS banden boven! Anno 2016 bestaat Sha Na Na nog steeds *** Op 12 maart overleed Wayne Smith, sinds medio 2008 leadzanger van The Capris die in 1961 een doo-wop klassieker scoorden met het twee jaar eerder opgenomen There’s A Moon Out Tonight. Smith verving originele Capris leadzanger Nick Santo die er om gezondheidsredenen mee kapte. Vòòr The Capris zong Smith sinds begin jaren ’70 bij andere vocale groepen als Bop Shop, The 3 Friends, The Royal Teens (begin jaren ’90), The Passions, The Cliftonaires en (als Johnny Staccato) bij Little Isidore & the Inquisitors. Anno 2016 is er bij The Capris nog steeds één origineel groepslid, tenorzanger Frank Reina.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


James Burton komt weer naar ons!

Op 3 september komt de inmiddels 76-jarige gitarist James Burton voor een eenmalig concert naar zaal Vito in Mol (B), het enige optreden dat Burton zal doen in de Benelux, kaderend in een Elvis event waarbij de zang voor rekening van de Britse sound-a-like Jenson Bloomer komt. De laatste keer dat Burton in België optrad was in oktober 2003 *** Het eind oktober uitgebrachte If I Can Dream album waarop Elvis klassiekers werden voorzien van een nieuwe orchestrale begeleiding door het Royal Philharmonic Orchestra (GB) heeft in Engeland de kaap van de één miljoen verkochte exemplaren overschreden en is nu officieel driedubbel platina. Na vier maanden staat If I Can Dream (in Engeland na Adele het tweede best verkopende nieuwe album van 2015) er nog steeds in de Top 20, waarmee Elvis de eerste solo-artiest is die in Engeland een nummer één album had in vijf verschillende decennia. Wereldwijd staat de teller nu op meer dan 1,3 miljoen verkochte If I Can Dream albums en het mag dan ook niet verbazen dat het Royal Philharmonic Orchestra van 17 tot 24 november door Engeland gaat toeren met zang van Elvis op videoscherm. Speciale gaste op die tour: Priscilla Presley *** Op 1 juni verschijnt het boek Elvis My Brother: The Final Years van Elvis’ stiefbroer David Stanley die van 1960 (hij was toen vier jaar) tot 1977 op Graceland woonde. Nadat Elvis’ moeder op 14 augustus 1958 overleed hertrouwde zijn vader op 3 juli 1960 met Dee Stanley die al drie zonen had, Billy, Ricky en David Stanley. De drie maakten later deel uit van Elvis’ entourage en schreven eerder al verschillende boeken – van David’s hand zijn Life With Elvis (1986), Raised On Rock: Growing Up At Graceland (1997), The Elvis Encyclopedia: The Complete And Definitive Reference Book On The King Of Rock ‘n’ Roll (1998) en Conversations With The King: Journals Of A Young Apprentice (2012), samen met hun moeder schreven ze het controversiële Elvis We Love You Tender (1980) ***


Elvis met David (rechts) en Ricky Stanley (links)

Op 24 februari overleed in Memphis op 88-jarige leeftijd de controversiële Dr George Constantine Nichopolous alias Dr Nick, vanaf 1970 Elvis’ persoonlijke lijfarts en aanwezig bij Elvis’ autopsie, maar volgens velen ook de man die Elvis de dood injoeg door het ongebreideld voorschrijven van medicijnen. Nichopoulos behandelde Elvis voor het eerst in 1967 voor zadelpijn en voor het laatst op de dag dat Elvis stierf toen hij hem nog probeerde te reanimeren. Op de begrafenis droeg hij mee Elvis’ kist. In 1979 werd hij in de borst geschoten toen hij naar een football wedstrijd keek – de dader werd nooit gevonden maar moest volgens Nichopoulos, die er met lichte verwondingen vanaf kwam, een boze Elvis fan geweest zijn. In 1980 werd hij geschrapt als arts wegens overmatig voorschrijven van medicijnen voor 14 patiënten onder wie Elvis en Jerry Lee Lewis: alleen al in 1977 schreef hij Elvis meer dan 10.000 dosissen amfetamines, barbituraten, narcotica, kalmeermiddelen, slaappillen, laxatieven en hormonen voor. Te zijner verdediging riep Dr Nick in dat hij juist vruchteloos had geprobeerd Elvis van zijn verslaving af te helpen door die af te bouwen en dat hij zelfs 1000 placebo’s had gemaakt voor Elvis. In 1981 werd hij vrijgesproken: het Tennessee Board Of Medical Examiners schorste hem drie maanden effectief en drie jaar voorwaardelijk. Aan een aanklacht voor moord ontsnapte hij door de tegenstrijdige medische rapporten betreffende de doodsoorzaak van Elvis. Onafgezien daarvan is hij steeds blijven volhouden dat Elvis die medicijnen nodig had en àls hij al te veel briefjes schreef was dat hij omdat hij zich het lot van zijn patiënten “te veel aantrok”. In 1995 werd zijn medische licentie definitief ingetrokken en werkte hij korte tijd als “road manager” voor Jerry Lee Lewis. Daarnaast had hij een rondreizende tentoonstelling met zijn dokterstas en medicijnen die hij Elvis voorschreef, spullen die hij later zou verkopen op eBay. In 2009 schreef hij het boek The King And Dr Nick: What Really Happened To Elvis And Me. Nichopolous leed aan een slepende ziekte. Zijn zoon Dean Nichopoulos werkte voor Elvis als assistent en was verantwoordelijk voor diens garderobe. Het tekenfilmfiguurtje Dr Nick Riviera in The Simpsons (“Hi, Dr Nick!”) is naar verluidt gebaseerd op Nichopoulos.


Dr. Nick recentelijk en destijds...

Naar Boven

25 februari 2016
AUF WIEDERSEH’N JOE DOWELL

Op 4 februari overleed na een hartaanval de op 23 januari 1940 geboren Joseph Harry “Joe” Dowell, bekend van zijn Amerikaanse nummer 1 hit Wooden Heart uit september 1961, en da’s inderdaad het Elvis nummer uit de film GI Blues.



Dowell was een net geen 21-jarige universiteitsstudent met aspiraties als songschrijver die besloot om tijdens zijn vakantie in een geleende Volkswagen naar Nashville te rijden om daar de studio’s, labels en muziekuitgeverijen af te lopen. Het lukte nog ook: Mercury Records tekende hem en stuurde hem de studio in, waar hij tijdens zijn eerste sessie van producer Shelby Singleton een liedje van Elvis moest opnemen dat in Europa erg succesvol was maar in Amerika om een of andere reden niet op single was verschenen, namelijk Wooden Heart. Hij kreeg drie uur om het liedje te leren en daar kwam zelfs een leraar Duits bij te pas om hem de Duitse tekst fonetisch aan te leren – Dowell had geen flauw idee wat ie eigenlijk zong. Dowell’s versie kwam uit op Mercury’s nieuwe sublabel Smash, verkocht een miljoen singles en werd een gouden plaat. De accordeon op Elvis’ origineel werd bij Dowell trouwens gespeeld op keyboards door Ray Stevens en de tuba werd door Jerry Kennedy nagedaan op basgitaar... Uiteraard volgde snel de LP Wooden Heart die twaalf hitcovers bevatte zoals Lonely Boy, Dream Lover, Corinne Corinna, Moody River en It’s Only Make Believe. Een tweede LP, Joe Dowell Sings The German American Hits (1961), speelde dan weer de Wooden Heart troefkaart uit met bijna allemaal nummers die een link hadden met Duitsland zoals Fraulein (Bobby Helms), Lilli Marlene, Oh Mein Papa en andere walsjes. Twee nummers op die plaat werden geschreven door componistenteams die ook voor Elvis werkten, namelijk Ben Weisman (die aan Wooden Heart meeschreef) & Fred Wise (Little Dolly) en Aaron Schroeder & Wally Gold (Gift Of Love). Afdankertjes van Elvis? Gek genoeg had Dowell zelf Duits bloed in de aderen: zijn grootouders langs moederskant waren geboren in Duitsland! Hij bleef twee jaar bij Smash waar hij rock ‘n’ roll, novelties en pop opnam maar kon het Wooden Heart succes nooit evenaren, ondanks de twee kleinere hits Little Red Rented Rowboat (nummer 23) en The Bridge of Love (nummer 50). Dowell, nog steeds aspirant songschrijver, wou steeds zijn eigen materiaal opnemen maar werd verplicht songs in te blikken die eigendom waren van Mercury, en dat dispuut leidde uiteindelijk tot zijn ontslag.
Hij nam daarna in 1963 de folk LP Joe Dowell Sings Folk Songs op, één single op voor Monument Records in 1966, een viertal singles en de gospel LP Of Earth And Heaven in de jaren ’70 en ’80 op zijn eigen Journey label, alsmede de EP The Spirit Of 76 ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van de Amerikaanse padvinders in 1976 (Dowell’s vader had nog voor de boy scouts gewerkt) en de 6-track-EP Joe Dowell Sings For Second Federal voor een bank. Daarnaast had hij zijn eigen reclame bedrijfje waarvoor hij commercials insprak en was hij woordvoerder voor banken. Dowell werd 76 jaar. De (Duitse!) Bear Family CD Wooden Heart uit 2004 bevat 32 Joe Dowell tracks inclusief andere Duits-gerelateerde nummers, kerstliedjes, onuitgegeven nummers en twee antwoordversie op Wooden Heart: Linda Hall’s You Don’t Have A Wooden Heart en Rhea Renee’s I Too Have No Wooden Heart.

12 februari 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Brian Setzer komt voor het eerst in enkele jaren terug naar Nederland: op zaterdag 16 juli strijkt zijn Rockabilly Riot neer in de Amsterdamse Heineken Music Hall voor zijn enige niet-festival concert in Europa – de enige andere Europese datum is op 14 juli op een jazz festival in Finland. De kaartverkoop loopt reeds via Ticketmaster, als het zaakje inmiddels al niet uitverkocht is *** Best een prestatie: Batmobile, een band die toch niet bepaald elk weekend meer speelt, staat de komende 10 maanden geboekt in zes verschillende landen *** Hans Nelemans alias RJ heeft pas zijn nieuwe Hollywood Hop vinyl EP uit (zie onze recensies) en werkt al aan zijn volgende release: later dit jaar verschijnt de vinyl single Girl By The Pool/ Love Being Here With You *** De revalidatie van Jan van Helvoirt van The Shakin’ Arrows gaat zo voorspoedig dat de band vanaf maart opnieuw repeteert. Het eerste optreden zal plaatsvinden op zondag 27 maart om 15 uur in hun thuishonk Café 't Snoekske in Waalwijk (aanvang 15 uur), wat betekent dat The Shakin’ Arrows in totaal acht optredens dienden te annuleren *** Personeelswissels: contrabassist Peter Le Blanc van The Flaming Stars verhuist naar Slapback Johnny en Frank Jonckers wordt de nieuwe contrabassist van The Flaming Stars. Jonkers speelde in De Pastrellis en De Eddies en speelt ook met Boom Boom Barber uit Amsterdam.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Verzamelaars opgelet: de nieuwe Fifty Foot Combo vinyl single Wild Man (een cover van sixties garagerock band The Tamrons) in een Nederlandstalige versie én een Spaanse versie (die laatste gezongen door Luis Arriaga van The Dragtones en Luis & the Wildfires) is uit op 500 door de band met de hand genummerde exemplaren, nummer 1 tot 224 op groen vinyl, nummer 225 tot 500 op ordinair zwart vinyl.

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Bill Fadden & the Rhythmbusters (GB) kappen er mee en spelen hun laatste concert op zondag 27 maart op… Rockin’ Around Turnhout (B)! *** Ooit gehoord van The Véloniños? Da’s een Schotse groep met twee ex-Shakin’ Pyramids in de gelederen, Davie Duncan en Kenny McLellan, aangevuld met Laurie Cuffe op gitaar en Shug Jamieson op contrabas. Het titelloze album met “sterke roots in rockabilly en americana geïnspireerd door artiesten als Hank Williams, Gene Vincent, Carl Perkins en The Everly Brothers” klinkt ons evenwel te rock en te weinig rockabilly voor een recensie maar is allicht interessant voor Shakin’ Pyramids fans *** Voor het eerst in bijna 20 jaar is er een nieuwe vinyljukebox ontworpen, door de Britse jukebox bouwer Sound Leisure die daarmee op dit moment de enige firma ter wereld is die vinyl jukeboxen maakt. Voorlopig is er enkel nog maar een prototype dat 70 singles bevat gebouwd in hun Rocket jukebox reeks, waarvoor ze de hulp dienden in te roepen van een aantal experten ter zake die inmiddels allemaal al een stuk in de 70 en zelfs 80 jaar zijn. De jukebox zou deze zomer in productie gaan.

The Vinyl Rocket Jukebox

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Na hun optreden op 6 februari op de 20ste Winter Dance Party in de Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa (dezelfde zaal waar Buddy Holly op 2 februari 1959 zijn laatste show speelde) kondigden The Crickets aan dat dat hun allerlaatste concert is geweest, en de reden daarvoor ligt ’em misschien in het feit dat daar nog slechts één originele Cricket op het podium stond, de nu 76-jarige drummer Jerry Allison. OK, contrabassist Joe Mauldin overleed in 2015 en ritmegitarist Niki Sullivan al in 2004, maar waar was de nu 78-jarige gitarist Sonny Curtis? Het optreden was niettemin aangekondigd als “de grootste Crickets reünie ooit”, al was die met pianist Glenn D. Hardin, Tommy Allsup (gitarist voor Buddy Holly van april 1958 tot Holly’s dood) en Gordon Payne (van 1985 tot 1994 zanger-gitarist voor The Crickets) nu ook weer niet zó groot. We bedoelen maar: mensen als Tonio K. alias Steve Krikorian (de Crickets LP’s Remnants uit 1973 en A Long Way From Lubbock uit 1974), gitarist Albert Lee (diezelfde A Long Way From Lubbock LP), Keith (neef van Jerry) Allison en Killer Vees Jeff en Tommy (zonen van Bobby) Vee die ooit een halve maandag iets met The Crickets hebben gedaan als Crickets beschouwen vinden wij iets te veel bij de kuif getrokken *** Myra Lewis Williams die in 1958 op haar dertiende huwde met haar neef Jerry Lee Lewis heeft een nieuwe autobiografie uit getiteld The Spark That Survived. In 1989 schreef Myra die 13 jaar met JLL gehuwd was al het boek Great Balls Of Fire waarop de gelijknamige bioscoopfilm werd gebaseerd maar over dat boek zegt ze nu dat zowel boek als film meer andermans idee waren hoe haar levensverhaal diende verteld en dus niet echt realistisch waren. Inmiddels is ze al meer dan 30 jaar gehuwd met iemand anders en werkt ze in onroerend goed *** Wie ook een autobiografie uit heeft is Grady Gaines, in de jaren ’50 saxofonist en bandleider van Little Richards begeleidingsband The Upsetters en daarmee niet alleen de man die de solo’s op Keep A Knockin’ en andere Little Richard hits voor zijn rekening nam maar ook de man die je op alle foto’s bovenop Little Richards piano ziet staan toeteren. Ná Little Richard werden The Upsetters de begeleidingsband van Sam Cooke en toerden ze als orkest voor revues met artiesten als James Brown, Gladys Knight & the Pips, The Supremes, Jackie Wilson, Little Willie John en Etta James. Gaines treedt op zijn 81ste nog steeds op met een band genaamd The Texas Upsetters. Zijn boek is getiteld I’ve Been Out There, telt 192 paginas en bevat 31 zwart/wit foto’s *** Over Little Richard gesproken, er is een nieuwe CD uit van “The Little Richard Band” met onuitgegeven opnames uit 1970, maar wij hebben ‘em nog niet durven kopen: titels als Funk Proof boezemen ons niet veel vertrouwen in, de band bevat onder meer Little Richard’s broer Peyton Penniman op backing vocals en Johnny “Guitar” Watson op gitaar en keyboard maar ook ene Keith Winslow op vocals, tevens de componist van alle songs. En de enige twee nummers waarbij vermeld staat “featuring Little Richard”, Dew Drop Inn en California I’m Coming, verschenen eerder op Reprise Records..

Little Richard

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's).

Op 4 februari overleed Jimmie Haskell (echte naam: Sheridan Pearlman) die in de jaren ’50 bij Imperial Records binnenraakte via zijn moeder die Anita Steiman kende die de muziekuitgeverij van Imperial eigenaar Lew Chudd runde. Haskell werd er arrangeur voor rock ‘n’ roll opnames van onder meer Bob Luman, Roy Brown, Lew Williams en Johnny & Dorsey Burnette. In 1959 bracht hij onder eigen naam de in het space age pop en exotica wereldje bekende surf, twist en chachacha-LP Count Down uit met instrumentals als Asteroid Hop en Rockin' In The Orbit. Haskell werkte bij Imperial vanaf 1957 als arrangeur vooral met Ricky Nelson en verhuisde in 1962 zelfs mee met Nelson naar Decca waar hij Nelson bleef producen tot 1965. Hij bleef tot de jaren ’80 actief als arrangeur voor onder meer Fats Domino, Sam Cooke, Bobby Darin, KD Lang en massa’s pop- en rockbands en legde zich daarnaast toe op filmsoundtracks. Haskell kreeg drie Grammy Awards en werkte mee aan meer dan 135 gouden en platina platen, al zal de muziek voor een horrorvehikel als Night Of The Lepus (1972) daar niet bij zijn geweest. Trivia: Haskell speelde accordeon op Elvis’ Wooden Heart en koeienbel op Ricky Nelson’s Hello Mary Lou. Hij werd 80 jaar *** Op 22 februari overleed op 87-jarige leeftijd Sonny James, de "Southern Gentleman" van de country. Toegegeven: James (echte naam: James Loden) was in de eerste plaats countryzanger (met 72 country hits waarvan er 21 de nummer 1 positie bereikten en 18 pop hits), maar hij maakte wel verdomd goeie country zoals – volstrekt willekeurig – Running Bear, A Llittle Bit South Of Saskatoon, The Cat Came Back en een gezongen versie van Apache van The Shadows. Hij was te zien in country films als Second Fiddle To A Steel Guitar (1965), Nashville Rebel (1966) en Hillbillys In A Haunted House (1967). In 1983 ging hij op pensioen en spendeerde hij de rest van zijn leven aan zijn andere liefde, vissen. Als u Bear Family’s 6-CD-doos Young Love die alle 147 tracks uit de jaren 1952-1962 samenbrengt te veel van het goede vindt, beperk u dan tot hun 33 tracker Sonny James Rocks.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Ruby Ann (P) heeft haar eigen platenlabel opgestart en de eerste Ruby release wordt een nieuwe vinylsingle van Big Sandy & his Fly-Rite Boys, Fine Fine Superfine/ Every Time *** Rusty Pinto (Australië) haakt om persoonlijke redenen af van de Europese Shotdown From Sugartown tour in juni. Zijn plaats wordt ingenomen door Doug Wilshire van The Chrome Daddies, de rest van de bezetting zal bestaan uit Jay McIvor op contrabas en twee Nederlanders; CC Jerome op gitaar en diens vaste drummer Coen Molenschot *** Wat dus betekent dat er maar één echt groepslid van Shotdown From Sugartown zal bij zijn, zo merkte Boppin’ Around fijntjes op.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Elvis krijgt zijn eigen straat in Las Vegas: de Riviera Boulevard die loopt van de Strip naar Paradise Road wordt officieel herdoopt in Elvis Presley Way. In Paradise Road staat het International Hilton hotel (dat nu Westgate heet) waar Elvis optrad van 1969 tot 1976 en waar hij bij zijn concerten verbleef in de penthouse suite (kamer 3000) op de 30ste verdieping (Colonel Parker woonde van er van de jaren ’70 tot midden jaren ’80 op de vierde verdieping). Aan de rand van Vegas was al een doodlopend steegje dat Elvis Presley Court heet *** En in Tupelo staat een huisje waar Elvis ooit nog zou gewoond hebben gratis te geef – zou, want het is niet helemaal duidelijk of de Presleys die op verschillende adressen in Tupelo gewoond hebben voor ze in 1948 naar Memphis verhuisden effectief in het houten huis aan Kelly Straat 1241 op tweehonderd meter van Elvis' geboortehuis verbleven. Het huis raakte op eBay niet verkocht voor 10.000 dollar en huidige eigenaar Buddy Palmer wil het weg om de parking van zijn Palmer’s Supermarket uit te breiden. Palmer wil het gratis weggeven op voorwaarde dat het elders heropgebouwd wordt als toeristische attractie – hoe meer toeristen hoe beter voor zijn supermarkt...

12 februari 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Swing Supply

Nieuwe bands, laat ze maar komen: Swing Supply uit omgeving Eindhoven bestaat uit CC Jerome’s Jetsetters Deon Buck, Coen Molenschot en Dick Elsendoorn die de handen in elkaar sloegen met enkele bekende namen uit de pop-/rockwereld zoals gitarist Cees Verhoeks, saxofonist Eric van den Nieuwenhof en singer/songwriter Sebastian Dean. De stijl: pure swing, blues en rock ‘n’ roll van Louis Jordan over Bill Haley tot Tom Jones en Brian Setzer. Leuk is dat je via hun www.facebook.com/swingsupply pagina mee kan beslissen welke nummers in hun repertoire moeten komen *** Three Farmer's Boys Ronnie Pietersma en Roel Huizinga hebben sinds 14 januari een nieuw leadgitarist, Ed Stigter, en als die naam u als muziek in de oren klinkt hebt u gelijk: de 20-jarige Ed is de zoon van Kees Stigter van The Barnstompers. Je kan het van geen betere leren! Op paasmaandag 28 maart wordt ie om 17 uur aan de wereld voorgesteld in Café De Spoek, Sint Jacobstraat in Leeuwarden *** Zanger-gitarist Joe Rollins is uit Five Guys Named Joe gestapt, de andere vier Joe's gaan samen met nieuwe muzikanten verder als Daddy To The Rescue. Hun swing, jive, boogie en lindy hop blijft dezelfde! *** Op 3 februari was Batmobile te gast bij De Wereld Draait Door *** Tussen de opnames van hun nieuwe CD door want de Batmo’s zitten momenteel in de studio *** Nieuw Nederlands werk: de 4-track vinyl-EP Hollywood Hop van Hans Nelemans alias RJ en Volume 6 in El Toro's onvolprezen DJ At's Crazy Record Hop Presents Foot Tappin' And Dance At The Screamin' Festival reeks. Recensies: weldra...

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS
:

Steven Wynen

Op 27 januari overleed gans onverwacht Steven Wynen, contrabassist bij de Antwerpse surfgroep The O'Haras en orgelist bij The Spanners. Daarnaast speelde hij bij een aantal alternatieve bands zoals Schwarzwaldklinik en Prima en runde hij in Antwerpen de havenkroeg Café Cosmopolite. Wynen was 40 jaar en stierf aan een hartaderbreuk *** Tribute band NOT Johnny Cash & the Tennessee Four heeft zijn eerste (titelloze) CD uit met daarop 10 Johnny Cash covers, en dat op – vet knipogend naar Sun Records – hun eigen Moon label *** Little Kim & the Alley Apple 3 zijn druk bezig met de opnames van hun derde plaat: verwacht The Longest Mile met daarop 12 nieuwe (western) swing, americana, bluegrass en country blues nummers begin mei, alsmede op vinyl *** Shorty Jetson & his Racketeers hebben in Amsterdam opgenomen voor Tombstone Records met CC Jerome in de productiestoel *** The Sangriolas bestaan 10 jaar en vieren dat op 25 juni in de scoutstent in Nijlen – dezelfde locatie waar ze 10 jaar terug hun allereerste optreden deden *** They Live is een nieuwe gelegenheidsband bestaande uit onder meer (ex)leden van Batmobile (Johnny Zuidhof) en Fifty Foot Combo (Jens De Waele, Matto Le D) opgericht om mee te spelen in een nieuwe Belgische film getiteld Belgica over twee broers die een café beginnen en zich in het nachtleven storten. De film gaat op 2 maart in première en in het kader van de promotie daarrond zal They Live één live concert spelen, namelijk op 17 maart in de Charlatan in Gent *** Darlings Diner is een nieuwe Amerikaanse kantine tegenover het gemeentehuis in het centrum van Merchtem met een fifties setting van zwart-witte vinyltegels, banken en zetels in turquoise, een jukebox, neon verlichting en een typische Amerikaanse toonbank. Kers op de taart is uitbaatster Julie Sanders die er zelf ook compleet fifties uitziet. Op het menu staan hamburgers, milkshakes, cupcakes en Amerikaanse pannekoeken. Info: www.darlings.be, Varkensmarkt 6 te Merchtem, maandag en dinsdag gesloten.


Julie Sanders in haar Darlings Diner

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS
:
Op 20 januari overleed Don Kinsella, van 1970 tot 1976 de originele basgitarist van Crazy Cavan & the Rhythm Rockers (GB) en te horen op hun LP’s Crazy Rhythm (1975, Kinsella zingt ook het nummer Rita op die plaat), Rockability (1976) en Live at The Picketts Lock (1976). Kinsella trad nog steeds occasioneel op bij Cavan *** En diezelfde 20ste januari overleed op 70-jarige leeftijd Pete Anderson uit Letland (echte naam: Pits Andersons), mogelijk de allereerste rock ‘n’ roll artiest achter het toenmalige IJzeren Gordijn want al actief sinds de jaren ’60, periode toen hij en zijn vrienden regelmatig een pak rammel kregen van de KGB om de eenvoudige reden dat ze naar rock ‘n’ roll luisterden, rock ‘n’ roll die in het geheim werd geperst en verspreid op röntgenfoto’s! Wij leerden hem kennen via de LP Pete Anderson & the Archives Live opgenomen in 1989 in Riga, enkele jaren geleden bracht hij met The Swamp Shakers (met zijn vrouw Anne op contrabas) de CD Enjoy The Ride uit op Rhythm Bomb (D). In 2014 zagen wij hem op Rockin’ Around Turnhout, voor dit jaar stond hij geprogrammeerd op Rock ‘n’ Roll Sunday Hoorn en de Amerikanenmeeting in Wintelre, optredens die door The Swamp Shakers mogelijk zullen afgewerkt worden als trio. Anderson werd in Duitsland behandeld tegen liposarcoma, een zeldzame vorm van kanker ***


Pete Anderson

En op 26 januari overleed de Britse revival rocker Chris “Fender” Black. Black kreeg een beroerte op 21 januari, de dag waarop zijn keyboardspeler Gerry Chapman werd begraven. Black begon als tiener gitaar te spelen in de tweede helft van de jaren ’50 in de bloeiende Britse skiffle scene. Na zijn legerdienst richtte hij in 1960 de rock ‘n’ roll band Unit 7 op met wie hij onder meer Paul Raven en Gary Glitter begeleidde vòòr die bekend werden. Na een single onder de naam The Sunny Jim Band start hij in 1978 de groep Black Cat die altijd is blijven bestaan en met wie hij een schier eindeloze reeks singles, EP’s, LP’s en CD’s uitbracht. Daarnaast bracht hij releases uit als de Chris Black Blues Band en Fenderman en begeleidde hij midden jaren ’80 Brian Poole op een aantal opnames. Chris Black was ook de man achter de C'mon Everybody theatershow, een eerbetoon aan de grote rock ‘n’ roll helden en heldinnen als Eddie Cochran, Brenda Lee, Duane Eddy, Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Connie Francis en Buddy Holly. Typisch Chris Black was zijn gevoel voor humor dat zich uitte in verkleedpartijen, rock ‘n’ roll comedy CD’s, en het feit dat hij in 1995 trouwde met zijn Fender Stratocaster gitaar. Black was rond de 75 jaar *** Het nummer Boppin’ Mary Lou van Marc & the Wild Ones (D) van hun The Rockin’ Beat Of CD uit 2011 wordt in Azië gebruikt voor een commercial voor Lee 101+ jeans. De 101+, een nieuwe variatie op de klassieke in 1924 voor het eerst geïntroduceerde (en destijds voor cowboys en rodeorijders bedoelde) jeansbroek die uitgroeide tot wellicht de meest iconische jeans na de Levi’s 501, is onderdeel van 125 jaar Lee: de firma werd in 1889 opgericht in Kansas *** In 2016 bestaan The Jive Aces (GB) 20 jaar in dezelfde bezetting en dat gaan ze vieren met niet één maar twee nieuwe CD’s (Diggin' The Roots Volume 1: Hot Jazz en Volume 2: Rockin' R ‘n’ B) én een live DVD.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Cash is groot...

In Folsom, Californië, waarover Johnny Cash zong in Folsom Prison Blues en waar hij in de gevangenis in 1968 de live-LP At Folsom Prison opnam gaan ze een standbeeld van de Man In Black neerpoten, gelijk de naam van het standbeeld en met 15 meter hoogte moet dat even impressionant worden als Cash zelf. In de structuur zijn vlammen uitgesneden waardoor hij bij zonsondergang in een Ring Of Fire staat. Het standbeeld moet de bekroning worden van de plaatselijke Johnny Cash Trail, een wandeling van 4 kilometer langs onder meer een brug gemodelleerd op de oostelijke wachttorens van Folsom Prison. Bedoeling is dat het monument er staat tegen 2018 *** En nu we het toch over all things Cash hebben: een van de 14 nieuwe tarantulasoorten ontdekt in het zuiden van de Verenigde Staten kreeg de wetenschappelijke naam aphonopelma johnnycashi omdat ze leeft in de heuvels van de westelijke Sierra Nevada in de buurt van Folsom en omdat de mannetjes voornamelijk zwart zijn *** The spider in black, met andere woorden... *** Het einde nadert voor de 79-jarige Glen Campbell: hij is nu aan het eind van stadium 6 van Alzheimer en zijn familie vraagt voor hem te bidden - het zevende en laatste stadium betekent over en out. Campbell verbleef bijna een jaar in een verzorgingstehuis tot zijn vrouw hem vorige zomer naar huis liet overbrengen – na zeven weken diende hij opnieuw opgenomen te worden wegens niet te doen. Campbell begon zijn carrière midden jaren '50 bij country bands, speelde eind jaren '50 bij The Champs, verving van december 1964 tot maart 1965 Brian Wilson bij The Beach Boys , speelde in 1966 bas bij Ricky Nelson, en scoorde in 1975 ook in Nederland een wereldhit met Rhinestone Cowboy. Hij was sessiemuzikant op de soundtrack van Viva Las Vegas en leerde Elvis later ook persoonlijk kennen: beide waren ze te in 1970 te gast op het huwelijk van George Klein, een levenslange vriend van Elvis ***


Glen Campbell in 1959 rechtsboven bij The Champs...

En de 80-jarige Matt Lucas ziet zich na enkele hartaanvallen dan weer voor een driedubbele hartoverbrugging geplaatst *** Maar het is in deze rubriek niet immer kommer en kwel: Joe Rivers, de helft van het zwarte duo Johnnie & Joe van de klassieker Over The Mountain Across the Sea (1957), laat weten dat ie in tegenstelling tot zoals gemeld op internet niét is overleden maar zich integendeel klaarmaakt om volgende maand zijn 79ste verjaardag te vieren. Johnnie Louise Richardson stierf in 1988, sindsdien zingt Joe met andere zangeressen in de rol van “Johnnie” *** Op 5 juni voor het eerst op een Europees podium te zien, meer bepaald in de Borderline in Londen: de nu 76-jarige Goldband Records swamp rocker Gene Terry. The Woman I Love! Cindy Lou! Never Let Her Go! Fine Fine! Tip Tap And Tell Me! No Mail Today!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 13 januari overleed de op 9 januari 1926 geboren Hoyt Scoggins wiens enige rockabilly opname de Starday single Tennessee Rock was. Voor de rest kennen wij van hem enkel bluegrass gospel: Scoggins was sinds 1957 pastoor en droeg dan ook de titel Reverend Hoyt Scoggins. Scoggins werd 90 jaar *** Op 14 januari overleed tenor George “Pepi” Grant van The Castelles, de zwarte doo-wop groep die van 1953 tot 1956 zeven singles uitbracht op Grand en Atco. Daarnaast nam hij in 1954 één solo single op als George Castelle, Over The Rainbow/ It's Christmas Time. In 1956 stapte hij uit de groep om een echte baan te zoeken maar begin jaren ’60 dook hij op in The Modern Red Caps met wie hij twee singles uitbracht op Penntowne en Swan. Vanaf 1977 zingt hij bij George Holmes' Ink Spots waarin ook Sonny Til zat: de zelfde groep trad op als The Ink Spots én als The Orioles en nam in 1978 een Orioles LP op voor Dobre. In 1972 waren er vergevorderde plannen voor een Castelles reünie die in het water viel door een vakbondsstaking. In de jaren ’70 doken er op Atlantic twee nieuwe “Castelles" opnames op, Come On en I Love You Darling, waarop Grant niet meedoet – de recentste echte Castelles opnames verschenen in 1989 en 1991 als twee singles op het Classic Artists label, zij het dat Grant de enige echte Castelle is die daarop meedeed want hij werd begeleid door... The Calvanes ***
Op 15 januari overleed op 72-jarige leeftijd Corcoran, actrice in de film The Girls On The Beach (1965) met The Beach Boys (The Girls On The Beach, Little Honda), Lesley Gore (Leave Me Alone, It's Gotta Be You) en The Crickets (La Bamba). The Girls On The Beach was overigens haar laatste film: daarvòòr was ze voornamelijk op TV te zien, daarná werkte ze achter de schermen in theaterkunsten en dans. Corcoran leed aan een longziekte *** De Buddy Holly connectie: op 16 januari overleed op 85-jarige leeftijd piloot Hubert “Jerry” Dwyer, eigenaar van Dwyer Flying Services en daarmee eigenaar van de Beechcraft Bonanza waarin Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper op 3 februari 1959 verongelukten. Dwyer was trouwens degene die het wrak ontdekte en zat nog steeds in het vliegwezen als eigenaar van Dwyer Aircraft Sales Inc. Zijn precieze rol in de feiten en in de chronologie van de feiten is 60 jaar na datum onduidelijk: Dwyer was niet echt scheutig op interviews, zou nog steeds in het bezit zijn van het wrak maar dat niet willen laten onderzoeken, en beweerde ooit dat hij een boek zou schrijven over de zaak, een boek dat er nooit is gekomen. Zijn weduwe heeft al laten weten dat zij er voor zal zorgen dat dat boek toch uitgegeven zal worden ***


Noreen Corcoran helemaal links bij de naamloze meidenband die op het einde van de film The Girls On The Beach het nummer I Want To Marry A Beatle zingt

Op 23 januari overleed in Abilene de 75-jarige Curtis Potter die in 1957 de rockabilly single I’m A Real Glad Daddy uitbracht. Vanaf 1959 gaat hij voor Hank Thompson’s Brazos Valley Boys werken waar hij zich opwerkt tot bandleader. Vanaf 1969 en nog steeds onder contract bij Thompson (hij blijft bij The Brazos Valley Boys tot 1973) begint hij materiaal uit te brengen onder eigen naam op Dot Records. Potter scoorde nooit een nationale hit maar bleef wel altijd country opnemen voor Capitol, Hillside, Startex, Heart Of Texas en zijn eigen in 1984 opgerichte Step One Records dat albums uitbracht van onder meer Hank Thompson, Ray Price, Kitty Wells en Gene Watson. Hij werd in 2006 succesvol geopereerd aan zijn hart waarna hij zijn carrière verderzette. Potter overleed aan een longontsteking.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 26 januari overleed de op 8 oktober 1952 geboren Troy Benton 'Skeet" Seaton, in de revivaljaren drummer voor Jimmy Evans (Pink Cadillac, 1982), Eddie Bond, Narvel Felts en Mack Self. In het ware leven werkte hij als brandweerman en kapper, over zijn muzikale avonturen schreef hij het boek The Life And Times Of A Honky Tonk Drummer. Seaton drumde nog steeds met zijn vaste band Live Wire, de laatste keer op zaterdag 23 januari – op maandag moest hij geopereerd worden aan zijn hart *** De wegen van Wild Records band Don Juan y los Blancos hebben zich gescheiden en Los Blancos doen nu gewoon voort zonder Don Juan als – waarom de zaken moeilijk maken – Los Blancos. In juli komen ze de Benelux op stelten zetten.

EVIS NIEUWS & GOSSIP

Op 6 januari overleed Pat Harrington Jr, in 1967 te zien in Easy Come Easy Go. Hij was 86 en leed aan Alzheimer *** Reeds decennialang aangekondigd maar nu staat er ook een verschijningsdatum op: op 3 mei komt A Little Thing Called Life: From Elvis's Graceland To Bruce Jenner's Caitlyn And Songs In Between uit, de 304 pagina’s tellende autobiografie van Linda Thompson, van 1972 tot 1976 Elvis’ lief en daarna gehuwd met Bruce Jenner, olympisch atleet en acteur (hij verving Erik Estrada in CHiPs) *** In Memphis wordt binnenkort begonnen met de opnames van een achtdelige TV-reeks gebaseerd op de Million Dollar Quartet musical die het verhaal zal vertellen van de overgang van Sam Phillips’ Sun Records als zwart blueslabel tot de uitvinding van de rock ‘n’ roll, culminerend in de historische Million Dollar Quartet jamsessie op 4 december 1956. De reeks zou goed kunnen worden: Sun Records historicus Colin Escott die meeschreef aan het script van de musical is producer, Chuck Mead van BR5-49 en arrangeur van de musical wordt muzikaal producer en zal instaan voor het opnemen van de soundtrack, en er is gepraat geweest met de huidige bazen van Sun en met Jerry en Knox Phillips, de zonen van Sam Phillips, hoewel zij noch iemand van Sun rechtstreeks bij het project betrokken is. Er zal niet bij Sun zelf gefilmd worden. Op 13 februari vinden er audities en castings plaats in de Humes Preparatory Academy Middle School op N. Manassas 659 (de voormalige Humes High School waar Elvis zelf nog zijn broek versleet op de schoolbanken) en gegadigden dienen zich aan te melden "in jaren '50 kledij en haarstijl". De castings worden afgesloten met een “Killer Karaoke” party in Jerry Lee Lewis' Cafe & Honky Tonk,op Beale Street 310, de toegang bedraagt vijf dollar.

17 januari 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Charles Jansen rechts naast Peter Koelewijn

Op 14 december overleed in verzorgingstehuis Vitalis Vonderhof in Eindhoven Karel ”Charles” Jansen, oprichtend lid en bassist van Peter & zijn Rockets op onder meer Kom Van Dat Dak Af en Marijke en bedenker van de bandnaam Peter & zijn Rockets. De Rockets bezetting bleef ongewijzigd tot 1967 waarna de Rockets een wisselende groep studiomuzikanten werd, maar in 1966-1968 speelde Jansen ook samen met Peter Koelewijn en enkele andere Rockets in de groep 4PK die twee sixties singles uitbracht. Daarnaast speelde hij in Ronnie & de Ronnies (Allemaal Beestjes, 1967), later werd hij nachtclubmuzikant. Jansen leed aan dementie en is 76 jaar geworden *** Na hun Buddy Holly en Everly Brothers tributes hebben The Wieners een Johnny Cash tribute op poten gezet onder de noemer Cashback. De bijhorende live-CD opgenomen in Mini-Theater De Melkbus in Dordrecht werd op 9 januari gepresenteerd in Zaltbommel *** Slecht nieuws uit het Shakin’ Arrows kamp: zanger Jan van Helvoirt kreeg begin december een hartinfarct en is inmiddels gedotterd. Gezien de omstandigheden gaat het goed en is zijn ziekteproces tot op heden op een zeer positieve manier verlopen: op 17 december mocht Jan het Twee Steden Ziekenhuis in Tilburg verlaten. Op 12 januari is hij opgeroepen voor het poliklinisch plaatsen van een tweede stent maar na een scan bleek de evolutie zo positief dat die tweede stent niet langer noodzakelijk was en mocht Jan naar huis. In overleg met de fysiotherapeuten wordt een revalidatie programma gestart om zijn conditie weer op peil te brengen. Jan van Helvoirt is sinds 1977 zanger van de al in 1961 opgerichtte Shakin’ Arrows. Alle Shakin’ Arrows concerten tot 16 januari zijn voorlopig geannuleerd *** Op 14 december verscheen Take Six, de nieuwe CD van Hank The Knife *** Van 3 maart t/m 19 juni staat het Haags Historisch Museum in Den Haag in het teken van uitgaan in de fifties en sixties met een tentoonstelling over rock ‘n’ roll, vetkuiven en Haagse beat. Info: www.haagshistorischmuseum.nl *** Kees van Bemmel’s eind 2014 gestarte trio The Ghostriders, van wie al twee nummers verschenen op de Duitse verzamel-CD Tales Of The North, gaan eind januari hun debuut-CD opnemen waarop 16 voornamelijk eigen nummers op gaan komen *** Nieuwe bands, laat ze maar komen: Lil' Esther & the Rumble Beat bestaan uit Lil’ Esther, Martin van der Moer (gitaar), Ronald Tilgenkamp (contrabas, van The Dry Riverbed Trio, The Black River Four en The Bugalettes) en Jan van Leeuwen (drums, van élke Nederlandse band) en gaan door met de welbekende setlist van Lil’ Esther met onder meer songs speciaal voor haar gepend door Big Sandy (USA), John Lewis (GB) en Don Cavalli (F). Naast Rock ‘n’ Roll Sunday in Hoorn (29 mei) en Rock ‘n’ Roll Street Terschelling (2 tot 4 september) hebben ze ook al concerten in Engeland en Spanje in hun agenda staan.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Nieuwe bands, laat ze maar komen: The Mighty Eight Trio is een nieuw, euh, trio bestaande uit Lawen Stark (zang, ritmegitaar), Dan Blackwolf (contrabas, Crystal & Runnin’ Wild) en Lajos Tauber (gitaar, van bluesband Bluebird). Genre: semi-akoestische rockabilly *** The Grave Brothers kappen er mee, “bedroefd en gedesillusioneerd”, wat dat ook moge betekenen... *** Afdeling jeugdsentiment: heel het afgelopen jaar stond in het teken van 70 jaar Suske & Wiske maar hun échte 70ste verjaardag vond plaats op 19 december want op die dag in 1945 verscheen in de krant De Nieuwe Standaard de eerste strook van wat het eerste Suske & Wiske album zou worden, Op Het Eiland Amoras. Dat was immers het eerste album met Suske erin, want op 30 maart 1945 verscheen de eerste aflevering van De Avonturen Van Rikki & Wiske waarin Wiske en haar tante Sidonie geflankeerd werden door Wiske’s oudere broer Rikki, die evenwel spoorloos verdwijnt wanneer hij in de aankondiging van Op Het Eiland Amoras met een schoenenbon op pad wordt gestuurd – tekenaar Willy Vandersteen verklaarde dat Rikki geen volwaardige tegenspeler van de veel jongere Wiske was en het personage ook te veel op Kuifje leek. In Op Het Eiland Amoras maken we ook kennis met professor Barabas, Lambik speelt mee vanaf het derde album De Sprietatoom (1946), Jerom maakte zijn debuut pas in 1952 in het album De Dolle Musketiers (1952). Sus & Wis werden in de loop der jaren meermaals aangepast om eigentijds te blijven maar wij blijven de strips uit de jaren ’40 tot begin jaren ’70 prefereren.

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Sid Phillips in zijn begindagen bij Cliff Bennett & the Rebel Rousers

The Meek Shall Inherit The Earth deel 1: op 18 december overleed saxofonist Bernard “Sid” Phillips, in 1958 een van de oprichters (en oorspronkelijk pianist en keyboard speler) van Cliff Bennett & the Rebel Rousers die in 1961-1962 hun eerste singles maakten voor Joe Meek zoals You’ve Got What I Like en Poor Joe. Cliff Bennett & the Rebel Rousers zouden daarna vooral als beatgroep bekend raken, Phillips speelde nog steeds sax bij de heropgerichte Cliff Bennett & the Rebel Rousers en in de huisband van de Tales From The Woods (GB) roots organisatie. Phillips leed aan kanker *** Het overlijden op 70-jarige leeftijd van Ian Fraser Kilmister alias Lemmy van heavy metal band Motörhead op 28 december zal allicht geen enkele muziekliefhebber ontgaan zijn, alleen was de muziek van de Motörhead bassist-frontman niet onze muziek. Waarom we dan toch aandacht aan hem besteden? Wel, om drie redenen. Ten eerste begon de latere Lemmy zijn carrière in 1965 als gitarist bij de in 1963 opgerichte Rockin’ Vicars en nam hij met hen enkele singles op, al is hij niet van de partij op hun sixties rock ‘n’ roll covers van I Go Ape en Say Mama. Ten tweede werd Motörhead’s lijflied The Ace Of Spades uit 1980 gecoverd door rock ‘n’ roll bands als Hayseed Dixie (USA), Union Avenue (GB), The Twang (D), Batmobile (die zelfs Batmöbile T-shirts lieten maken geïnspireerd door het Motörhead logo) en Hètten Dès (B). En last but not least: Lemmy vormde samen met Slim Jim Phantom van The Stray Cats en Danny B. Harvey van The Rockats de rockabilly “supergroep” The Head Cat die twee albums (Lemmy, Slim Jim & Danny B uit 2000, in 2006 heruitgebracht als Fool’s Paradise en Walk The Walk Talk The Talk uit 2011) en de DVD Rockin' The Cat Club: Live From The Sunset Strip (2007) uitbrachten ***


The Head Cat met Jerry Lee Lewis

The Meek Shall Inherit The Earth deel 2: op 4 januari overleed de 81-jarige platenbaas Robert Stigwood, eigenlijk een Australiër maar op zijn 20ste verhuisd naar Engeland. Stigwood werd het bekendst als manager van The Bee Gees ten tijde van Saturday Night Fever maar vormde in Engeland al het theaterbureau Robert Stigwood Associates Ltd dat acteurs leverde. Toen de carrière van een van hen, John Leyton, niet echt wou vlotten informeerde Stigwood of Leyton ook kon zingen. Dat kon ie, en Stigwood betaalde producer Joe Meek 100 pond om eind 1960 Leyton’s debuutsingle in te blikken, een cover van Ray Peterson's Amerikaanse hit Tell Laura I Love Her. De versie van Ricky Valance had meer succes en ook opvolger Girl On The Floor Above (1960) brak weinig potten. Pas als Leyton in 1961 in de TV reeks Harpers West One een pop ster speelt en een liedje mag zingen komt er schot in de zaak: songschrijver Geoff Goddard (die daarvoor enkel Lone Rider van The Flee-Rekkers had gecomponeerd) schreef in zeven haasten Johnny Remember Me en een klassieker was geboren. Stigwood werd Leyton’s manager en Leyton scoorde de volgende twee jaar nog acht Top 50 hits. De invloed van Joe Meek werd gaandeweg kleiner omdat Stigwood genoeg had van Meek’s excentrieke opnamemethodes: na zes singles was Meek van het toneel verdwenen en werd Stigwood zelf Leyton’s producer, maar helaas verdween daarmee ook Meek’s magische ingrediënt en doofde Leyton’s zangcarrière eind 1964 uit, geen probleem aangezien zijn filmcarrière definitief was gelanceerd. Andere cliënten van Stigwood waren in die dagen Mike Berry nà Tribute To Buddy Holly en Mike Sarne (Come Outside, 1962). Stigwood startte later zijn eigen RSO label én zijn eigen RSO Films op en met die RSO Films was hij dan weer producer van de film Grease (1978) *** Wereldnieuws: op 10 januari overleed twee dagen na zijn 69ste verjaardag de Britse rock ster David Bowie aan kanker. De link met rock ‘n’ roll? The Polecats (GB) en The Deltas (GB) coverden zijn John I’m Only Dancing, El Vez (USA) deed If I Can Dream van Elvis in de stijl van Bowie’s Rock’n’ Roll Suicide, Smokestack Lightnin’ (D) coverde zijn Kooks, en in de komische actiethriller Into The Night (1985) gaat Bowie een messengevecht aan met... Carl Perkins! *** Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij I Took A Trip On A Gemini Spaceship coverde van geniale gek The Legendary Stardust Cowboy (USA) bij wie hij bovendien de “stardust” haalde voor zijn Ziggy Stardust personage!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Op 15 december overleed de 73-jarige Karin Rochford, de verloofde van de Canadese rock ‘n’ roll zanger Bobby Curtola, in een auto-ongeval op Highway 103 in Nova Scotia (CAN) waarbij drie auto’s op elkaar knalden. Rochford zat aan het stuur en was op slag dood. Curtola werd begin jaren ’60 in Canada gelanceerd als tieneridool met singles als Hand In Hand With You (1960), Hitchhiker (1961), Fortune Teller (1962) en Indian Giver (1963). In Amerika verschenen een aantal van zijn singles op Del-Fi. Hij bleef steeds actief als zanger en is een van de populairste artiesten in het Canadese oldiescircuit. Daarnaast is Curtola ook zakenman: hij leidt een bedrijf dat milieuvriendelijke oplossingen zoekt voor varkensafval en verkocht enkele jaren zijn eigen drankjes - voor zover wij weten zonder enig verband tussen beide. Curtola is er nu 72 en zou op zijn verjaardag op 17 april trouwen met Karin Rochford *** Schaamteloze merchandising deel 1 oftewel The Dog In Black: de officiële www.JohnnyCashStore.com biedt vanaf heden exclusieve cashwaren voor de hond zoals truitjes, een les, een waterkommetje en zelfs een poepzakjesdispenser aan... *** Volgend jaar in juni op de Rockabilly Rave (GB) voor het eerst op een Europees podium: Johnny Knight van Rock ‘n’ Roll Guitar/ Snake Shake uit 1958 *** Al hoef je geeneens niet meer te leven om nog op te treden: de Hologram USA kondigt vanaf 2017 live “hologram” concerten aan van onder meer Buddy Holly, Roy Orbison, Jackie Wilson en Patsy Cline *** Brenda Lee stond eind december voor het eerst sinds Ride Ride Ride uit 1967 in de Amerikaanse Top 40 met de heruitgave van haar Rockin' Around The Christmas Tree, opgenomen in 1958 toen ze dertien jaar was met Floyd Cramer (piano), Grady Martin (gitaar), Bob Moore (bas), Boots Randolph (sax) en Buddy Harman (drums). Het nummer werd pas een hit in december 1960 nadat ze definitief was doorgebroken. Brenda Lee werd op 11 december 71 jaar *** Wat nog piepjong is vergeleken met onze zoektocht naar de oudste nog levende rock ‘n’ roll artiest: de in 1920 geboren Dave Bartholomew werd op 24 december 95 jaar! *** Paul Anka heeft zijn volledige Europese tour van 30 januari tot 13 februari afgelast om veiligheidsredenen, met andere woorden omwille van de terroristische dreiging. In die tour was één optreden in de Benelux gepland, op 8 februari in de Stadsschouwburg in Antwerpen *** Schaamteloze merchandising deel 2: het Amerikaanse bedrijf Sort This Out Cellars, dat eerder al de wijnreeks Suited (een term uit het pokeren) met op de etiketten hedendaagse pin up models én een reeks Elvira wijnen op de markt bracht, lanceert een reeks Bettie Page wijnen met op elke wijn een andere zwart/wit foto van Bettie Page. Ze hebben ook een Bettie Page Wine Club met gelimiteerde en genummerde uitgaves. Bettie Page is te koop in twee variëteiten: een Merlot afkomstig van wijngaarden aan de centrale kust van California (22 maanden gerijpt in Franse en Amerikaanse eiken vaten) en een witte Sauvignon afkomstig van druiven uit de Santa Ynez vallei. Als u uw kelder wil aanvullen aan minstens 20 dollar de fles: www.bettiepageswines.com.

The Bettie Page Wine Gift...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Snuff Garrett (l) en Bobby Vee

Op 17 december overleed op 76-jarige leeftijd producer Thomas Lesslie "Snuff" Garrett op zijn ranch in Arizona. Garrett begon zijn carrière als radio-DJ maar werd op zijn negentiende producer bij Liberty Records en werkte met onder meer Johnny Burnette (You're Sixteen, Setting The Woods On Fire), Bobby Vee (Take Good Care Of My Baby), Gene McDaniels (A Hundred Pounds Of Clay), Sonny Curtis (de LP The 1st Of Sonny Curtis uit 1966 met Walk Right Back en I Fought The Law), Buddy Knox en Del Shannon. In de jaren '60 werkte hij met Sonny & Cher en Gary Lewis & the Playboys, in de jaren '70 met Brenda Lee, Roy Rogers en Nancy Sinatra en was hij producer van de country soundtrack van de Clint Eastwood film Every Which Way But Loose (1978). Daarnaast richtte hij zijn eigen Snuff Garrett en Viva labels op en investeerde hij in 1976 in de opkomende video-industrie door het voor een habbekrats opkopen van de videorechten van zo'n 800 oude RKO en Republic films uit de jaren '30 en '40 — in 1980 draaide het daarvoor door hem opgerichte The Nostalgia Merchant een omzet van 2,3 miljoen dollar. In 1983 trok Garrett zich terug uit de muziek om zich toe te leggen op het verzamelen van western kunst. Dit is trouwens dezelfde Tommy Garrett die in de jaren '60 minstens 20 easy listening LP’s van The 50 Guitars Of Tommy Garrett zou maken — met Tommy Tedesco op leadgitaar *** Op 24 december overleed op 74jarige leeftijd William Franklin Guest, neef van Gladys Knight en lid van haar groep The Pips, bekend van hun pophits uit de jaren '60 en '70. Minder bekend is dat Gladys Knight & the Pips al bestonden sinds 1953, en Guest was er al bij toen ze in 1958 hun allereerste single uitbrachten, Whistle My Love/ Ching Ching. Een reeks singles op Huntom, Fury en Vee Jay lanceerde de groep definitief in 1961-1962. Guest zong bij The Pips tot die in 1989 stopten als back up groep van Gladys Knight, waarna hij zijn eigen productiebureau opstartte. In 2013 verscheen zijn autobiografie Midnight Train From Georgia: A Pips Journey *** Houston, we have a problem: op 28 december overleed de op Il juli 1926 geboren tenorsaxofonist Joe Houston die zijn carrière al begon begin jaren '40 in jazz bands. Na de tweede wereldoorlog nam hij op met pianist Amos Milburn en zanger Big Joe Turner, eerst op altsax, daarna in navolging van rhythm 'n' blues honkers als Big Jay McNeely en Paul Williams op tenor. Zijn eerste contract krijgt hij in 1949 op Freedom Records, zijn enige twee rhythm 'n' blues hits zijn Worry Worry Worry en Hard Time Baby in 1952. Zijn speelstijl bleek naadloos in de rock 'n' roll te passen, getuige een reeks LP’s vanaf 1955 die aansloten bij elke muzikale rage zoals Rockin At The Drive In (1956), Rock 'n' Roll (1956), Doin' The Twist (1962), Twisting In Orbit (1962), Surf Rockin' (1963) en Limbo (1963), vaak op budgetlabels en soms zelfs zonder zijn naam op de hoes (Rock 'n' Roll Party van begin jaren '60). Houston bleef optreden en opnemen tot hij in 2005 gekortwiekt werd door een beroerte ***

Op 1 januari overleed in San Diego de 76-jarige Larry Gordon die eind jaren '50 een revolutie veroorzaakte in de surf door de uitvinding van de foam board surfplank: surfplanken gemaakt uit polyurethaan vervingen de planken gemaakt uit balsa hout die meestal zwaarder wogen dan de surfers die ze bereden — en we hebben het hier dus over surf als sport, niet over surf als muziekgenre. Gordon studeerde chemie aan de San Diego State University en begon te experimenteren met foam materialen in de plasticfabriek van zijn vader. Eind jaren '50 begon hij met medesurfer Floyd Smith zijn eigen polyurethaan foamplanken te bouwen, wat uitmondde in hun Gordon & Smith Surfboards & Skateboards surfshop. Smith verkocht zijn aandeel in het bedrijf in 1971, Gordon & Smith wordt tegenwoordig gerund door Gordon's oudste dochter Debbie Gordon op anderhalve kilometer van de originele locatie. Gordon wordt tegenwoordig gerund door Gordon's oudste dochter Debbie Gordon op anderhalve kilometer van de originele locatie. Gordon leed aan Parkinson. Andere foam board pioniers waren Gordon "Grubby" Clark, de in 2014 overleden Hobie Alter en de op 18 mei 2015 overleden Dave Sweet *** Niet dat we zelf surfen, verre van, maar we zijn wel zulke muzieknerds dat we nu gelijk weten waar de titel Cat On A Hot Foam Board op de New Dimensions LP Surf'n Bongos uit 1963 op slaat ? *** Op 7 januari overleed in een verzorgingstehuis op 76-jarige leeftijd Troy Shondell aan de gevolgen van Alzheimer en Parkinson. De aIs Gary Wayne Schelton geboren Shondell maakte eerst carrière als op Mercury/ Smash en Mark Records als Gary Shelton (Kissin' At The Drive In en The Trance, 1958). Vanaf 1961 maakte hij naam als Troy Shondell: This Time (origineel van Thomas Wayne) wordt in 1961 zijn enige hit, succes dat hij niet kan consolideren ondanks opvolgers als de Phil Spector productie Na-Ne-No. Later werkte hij als componist, producer, muziekuitgever en publiciteitsagent en was hij actief in het oldies circuit. Weetje: Tommy James noemde zijn groep The Shondells naar Troy Shondell! *** Op 4 januari overleed in Phoenix, Arizona Long John Hunter, vooral bekend als bluesgitarist maar de man heeft ons wel degelijk een aantal prachtige fifties opnames nagelaten. Geboren op 13 juli 1931 als John Thurman Hunter Jr. in Ringgold, Louisiana groeit hij op las kind van sharecroppers op een boerderij in Magnolia, Arkansas om daarna te gaan werken in een dozenfabriek in Beaumont, Texas. Na BB King te hebben zien optreden koopt hij een gitaar en zijn debuutsingle She Used To Be My Woman/ Crazy Girl verschijnt in 1953 op Duke Records. Vanaf 1957 verhuist hij naar El Paso, Texas en werkt hij 13 jaar lang in de Lobby Club in grensstadje en toeristische trekpleister Juárez, Mexico terwijl diverse singles verschijnen op lokale labels als Yucca uit Alamogordo, New Mexico, bijvoorbeeld de uitstekende rhythm ‘n’ blues gitaarinstrumental El Paso Rock uit 1961 (gecovered door de Mexicaanse band Los Seventeens als Juarez Twist) en de jodelaar (!) Ole Rattler. Op sommige van die singles begeleidde hij andere artiesten als Dennis Roberts en (zijn eigen gitarist) Sonny Guitar. Hunter zou pas buiten zijn eigen kringetje bekendheid krijgen vanaf 1988 met de LP Texas Border Town Blues, de eerste van minstens acht albums. Zijn begin jaren ’60 werk vindt u op zijn in 1999 verschenen Norton album Ooh Wee Pretty Baby: Wild Early Border Town Rhythm 'n' Blues *** Op 8 januari overleed countryzanger Red Simpson, geboren in en deel uitmakend van de Bakersfield sound en de man achter een hele rits truckersongs als Roll Truck Roll, Highway Patrol, Sidewalk Patrol, Diesel Smoke Dangerous Curves (4 x 1966), I’m A Truck, Country Western Truck Drivin’ Singer (2 x 1971), Awful Lot To Learn About Truck Drivin’ (1973), Truck Drivin’ Man (1975), Truck Driver’s Heaven (1976) en The Flying Saucer And The Truck driver (1979). Eind jaren ’80 werd hij gediagnoseerd met huidkanker maar herstelde volledig, in 1995 nam hij op met Junior Brown (Semi Crazy, Nitro Express). De 81-jarige Simpson was nog steeds actief en kreeg een hartaanval tijdens een tour. Hij was ontslagen uit het ziekenhuis maar overleed korte tijd later.


Red Simpson in de tijd dat muziek nog verscheen op 8 track cassette...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/HEDENDAAGS)

Van 1 tot 10 april komen The Pine Box Boys opnieuw naar Europa, mét een nieuw album verstopt onder hun baard *** In mei 2016 komt Stray Cats drummer Slim Jim Phantom opnieuw naar Europa. Op zijn website staat één festival in Frankrijk, wij vonden er nog drie in Frankrijk, van de Benelux is voorlopig geen sprake. Als we het goed begrijpen zou Phantom begeleid worden door de teds van Furious (GB).

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Hugo Peretti (l) en Luigi Creatore (r) op de foto met Sam Cooke

Op 13 december overleed Luigi Federico Creatore die samen met zijn neef Hugo Peretti het componisten/producers duo Hugo & Luigi vormde. Voor Elvis schreef hij de titelsong voor Wild In The Country en samen met George Weiss en Hugo Peretti de tekst van Can't Help Falling In Love, gebaseerd op de klassieke Franse melodie La Romance Du Chevrier gecomponeerd rond 1760 door Jean Pierre Claris de Florian en Jean Paul Egide Martini alias Martini il Tedesco. Ergens tussen 1890 en 1908 werd het herdoopt tot Plaisir d’ Amour, voor het eerst opgenomen door Emilio De Gogorza (1902) voor de Victor Talking Machine Company, de voorloper van RCA Victor! In 1957 kochten Creatore en Peretti zich in in Roulette Records waar ze nummers schreven voor Jimmie Rodgers (Honeycomb en Kisses Sweeter Than Wine). Als producer werkten ze met Sam Cooke (Twistin' The Night Away, Another Saturday Night), The Isley Brothers (Shout) en Ray Peterson, en ze schreven ook mee aan de Engelse vertaling van The Lion Sleeps Tonight voor The Tokens. Later runden ze de Avco en H&L labels en schreven ze vooral muziek voor musicals. Creatore overleed op zijn 93ste aan de gevolgen van een longontsteking *** Op 11 januari overleed op 78-jarige leeftijd Joe Moscheo, van 1966 tot 1975 lid van de 1964 opgerichtte Imperials die Elvis begeleidden in de studio van mei 1966 tot juni 1971 (met name op de gospel LP’s How Great Thou Art en He Touched Me) en live on stage van 1969 tot 1972. In 2007 verscheen zijn boek The Gospel Side Of Elvis. Moscheo is in 2014 gestopt met zingen, eind vorig jaar werd hij na een val opgenomen in een ziekenhuis in Nashville voor een niet nader omschreven spoedoperatie en sindsdien lag hij op intensieve *** Eén van de Imperials afsplitsingen is Terry Blackwood & the Imperials en zij hebben net een gloednieuwe CD uit getiteld The Journey. Terry Blackwood & the Imperials is een trio bestaande uit Terry Blackwood (bij The Imperials van 1967 tot 1976), tenor Lynn Royce Taylor (van 2002 tot 2009 dus ná Elvis bij The Stamps) en bariton Darrell Toney. Op The Journey staat onder meer een medley van de Elvis songs Can't Help Falling In Love, The Wonder Of You, Glory, Glory Hallelujah en How Great Thou Art *** In mei komt de Original Elvis Tribute opnieuw naar Nederland onder hun nieuwe naam An Evening With Elvis’ Friends And Original Musicians, al zal een van die vrienden voor een aantal fans mogelijk een reden zijn om niét te gaan, namelijk Elvis’ nu 78-jarige ex-lijfwacht Dave Hebler, op zijn minst gezegd een controversiële naam wegens samen met Red en Sonny West auteur van het boek Elvis: What Happened?, het “schandaalboek” dat verscheen op 1 augustus 1977, dus twee weken voor en volgens vele fans op zijn minst deels verantwoordelijk voor Elvis’ dood op 16 augustus. What Happened?, beschouwd als de wraak van drie in 1976 met twee weken opzeg ontslagen bodyguards, was immers het eerste boek dat een, euh, boekje opendeed over de donkere kanten van Elvis en met name over zijn buitensporig gebruik van medicijnen *** Opvallende gastsprekers op de Elvis Birthday Celebrations op Graceland in januari: Glenn Derringer die als 11-jarig wonderkind aan de piano in maart 1956 samen met Elvis op TV in de Dorsey Brothers Show zat, en June Juanico, Elvis’ lief in 1955-1956 *** Het in 2011 in Randers (DK) geopende Graceland Randers evenementencenter dat een Elvis museum, een Elvis shop en een Amerikaanse diner omvat kreeg een rechtszaak en een eis tot schadevergoeding ten bedrage van 225.000 dollar aan het been door Elvis Presley Enterprises dat er niet mee kan lachen dat iemand anders de naam Graceland gebruikt en verandert daarom zijn naam in Memphis Mansion. Randers baas Henrik Knudsen had al en andere rechtszaak lopen met EPE voor de verkoop van niet-gelicentieerde Elvis producten *** Het succes van het in oktober verschenen orchestrale If I Can Dream album waarop 14 Elvis songs werden voorzien van nieuwe begeleiding door het Royal Philharmonic Orchestra blijft duren: op 28 december stond de teller in Engeland op 921.076 verkochte exemplaren, goed voor trippel platinum, en daarom mag het niet verbazen dat er reeds plannen zijn voor nog meer overdub albums met het Royal Philharmonic, onder meer voor een gospel album. Daarnaast is er sprake van een eenmalig “live” optreden in Engeland van het Royal Philharmonic samen met Elvis op groot scherm *** Voor wie alles al heeft maar het nog een keer wil: op 18 maart komt er een 60 (!) CD-box uit getiteld The Albums Collection met daarin alle albums die tijdens Elvis’ leven verschenen op RCA inclusief alle 17 soundtracks, alle live-albums en alle compilaties, plus enkele maar niet alle Camden budget albums en drie “nieuwe” compilaties met nummers die destijds niet op LP verschenen. De hoesjes zijn tot in detail nagemaakt met gatefold/die cut hoesjes, RCA Victor inserts, stickers en meer, de CD-labels zijn een kopie van het label van de A-kant van de desbetreffende plaat. Je krijgt er ook een hardcover boek van 300 pagina’s bij. Kostprijs: 350 dollar.


Off topic: Het moest er een keertje van komen en op 5 december was het zover in Ravels (B):
de contrabas van The Spunyboys (F) is kapot...

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina