(reclame)

 

22 december 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Onze hoofdredacteur op de foto met Batmobile: samen 200 jaar rock 'n' roll!

Op 3 maart 2017 verschijnt op Butler Records, het platenlabel van verdeler Bertus, het nieuwe Batmobile album Brand New Blisters, hun eerste full length sinds Welcome To Planet Cheese uit 1997, al lijkt er met songtitels als Motherfuckin’ Hippie, Fucked Up, Apeface en Batmomaniacs en artwork van Pieter M. Dorrenboom die sinds 1984 zowat alle Batmobile logo’s en hoezen ontwierp niets nieuws onder de zon – en gelukkig maar! De officiële voorstelling vindt plaats tijdens het vierde Scumbash Festival in Rotterdam dat volgend jaar trouwens op een nieuwe locatie plaats vindt, de RDM Onderzeebootloods. Music On Vinyl brengt het album uit op LP met de eerste persing op geel vinyl *** Weekendgangers opgelet: volgend jaar vindt Rockin’ At The Drive-In Barn plaats op een nieuwe locatie op 10 minuten rijden van de huidige locatie in Schijndel, namelijk manège De Pijnhorst in Sint Oedenrode. Nog even de data in herinnering brengen: 18 tot 20 augustus 2017 *** De Soos Reünie in Apeldoorn stond op 19 en 20 november helemaal in het teken van Lydia Tuinenburg: Lydia was geboekt om daar voor het eerst in 60 jaar in Nederland op te treden maar overleed op 26 september in California op 76-jarige leeftijd aan een herseninfarct. De Soos Reünie had evenwel een nog opvallender vervanging: voor het eerst in 55 jaar stond Lydia’s zus Renate Tuinenburg die in 1961 met haar broer Naldi de single Be A Long Time Gone/ Don’t Make Me Go uitbracht opnieuw op het podium waar ze samen met haar broers Charles en Naldi als eerbetoon Send Me The Pillow That You Dream On zong waarmee haar zus in 1959 furore maakte. Naldi (66) is van plan volgend jaar in Nederland een nieuwe band te beginnen maar “moet eerst nog zijn motorhome en auto’s verkopen in Laguna Beach”. Volgend jaar komt er op de Soos Reünie nog meer jaren ’50 en ’60 muziek, aldus organisator Ton van Laarhoven *** In 2017 bestaat de Rock ‘n’ Roll Sunday in Hoorn 10 jaar en dat betekent al negen jaar lang tot in de kleine uurtjes gratis genieten van onvervalste rock 'n' roll in en om ruim 20 cafés in de binnenstad en de haven van Hoorn. Voor de jubileum editie op 28 mei 2017 wil de organisatie er een extra spetterend programma neerzetten en daarvoor zijn ze gestart met een crowdfundingsactie: in ruil voor een donatie van € 15,-- tot € 250,-- krijg je leuke tegenprestaties tot en met een professionele fifties make up make over, een overnachting voor twee personen in Hotel de Magneet, kaarten voor de Heineken Experience en danslessen van dansschool Jump Up Boogie Woogie. Alle info ter zake staat op www.hetluktons.nl/nl/projects/hoorn-rocknroll-sunday *** Blue Diamonds’ Riem de Wolff & Windfall In Concert is de eerste DVD van Riem de Wolff van The Blue Diamonds met een live registratie van een concert met de band Windfall in de Flamingo in Rotterdam-Hoogvliet met een mix van oude Blue Diamonds hits + enkele tracks van Riem's laatste CD Back On Track, samen 21 nummers waaronder Ramona, Little Ship en Oh Carol. Naast het 70 minuten durende live concert bevat de DVD ook een minidocumentaire met nooit eerder gepubliceerde familiefoto’s vanaf de aankomst in Nederland tot nu, een interview en sfeerbeelden van repetities en van Riem privé, totale speelduur 120 minuten. De DVD is te koop op www.bluediamonds.nl voor € 15,-- *** Surfband Stories From Shamehill heeft een nieuwe CD single uit getiteld Made In Amsterdam. Recensie: binnenkort, want het is nu te koud om te surfen


Off topic: back to the roots met de ANWB Kampioen...

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Tom Van Hoey rechts bij The Hellsonics

Begin december overleed Tom Van Hoey, drummer van de niet langer actieve surfband Reef Rider en de al evenmin nog actieve psychobillyband The Hellsonics. De 42-jarige Van Hoey was vermoedelijk in de nacht van 1 op 2 december vertrokken uit zijn woning en sindsdien ontbrak van hem elk spoor. Na een opsporingsbericht meldde de politie op 5 december dat hij levenloos was teruggevonden. Er wordt uitgegaan van een wanhoopsdaad: Van Hoey leed al een half jaar aan chronische pijnen waarvoor nog geen oorzaak was gevonden. Van Hoey werd 42 jaar *** Altijd leuk om nog eens een échte winkel te zien opengaan: R & B Vintage Clothing in de Theo De Beckerstraat 46 in Aarschot is een nieuwe retro kledingwinkel met vintage, oldskool en rockabilly kleding voor mannen, vrouwen en kids, uitgebaat door Régine De Cock, al een kwarteeuw een bekend gezicht in de Belgische rock ‘n’ roll scene *** Het bourgondische Belgische leven: Rockin’ Around Turnhout is pas in april 2017 maar op www.rockinaroundturnhout.be kan je nu al je voorraad drankjetons bestellen! *** De nieuwe single van The Smoky Midnight Gang bevat twee versies van hetzelfde nummer: Ain’t Nobody Here But Us Chickens en dezelfde swing klassieker gezongen in hun eigen West-Vlaamse dialect als D'r Zyn Ier Echt Olliène Mô Kiek'ns. Of het een echte single dan wel enkel een digitale download betreft is ons op dit ogenblik niet bekend.

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Stefan Pfeifer achter de drums bij The Jungle Tigers

Op 27 november overleed de in 1964 geboren Stefan Pfeifer, de boomlange Duitser met de eeuwige smile sinds 1981 een bekend gezicht in de Europese rock ‘n’ roll scene, drummer bij bands als The Badland Slingers, The Wildcats met Kees van Bemmel (NL), The Jungle Tigers en Lou Cifer & the Hellions, frontman van zijn eigen Jimmy Castle & the Knights (de LP Its Not So bad To Be A Ted, 1996) en Warren Ace & the Dukes, organisator van de Calella (E) Rock 'n' Roll Holidays en actief als DJ Rockin’ Ace. Der Pfeifer was een half jaar geleden gediagnoseerd met kanker.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

21 december wordt Billy “The Kid” Emerson, een van de laatste nog levende Sun artiesten, 91 jaar! De man van de originele Red Hot uit 1955 is sinds 1980 pastoor Reverend William R. “The Kishi” Emerson en wil niks meer weten van zijn muziek des duivels uit de jaren ‘50. Desondanks: haal ‘m naar de Rhythm Riot! *** De strakke huidkleurige jurk waarin Marilyn Monroe in 1962 de Amerikaanse president John F. Kennedy toezong voor zijn 45ste verjaardag heeft op een veiling in Los Angeles 4,8 miljoen dollar (4,5 miljoen euro) oftewel dubbel zoveel als verwacht opgebracht. De nieuwe eigenaar van de jurk is het curiositeitenmuseum Ripley's Believe It Or Not in Florida, zo deelde veilinghuis Julien's Auctions mee. In 1999 was de jurk nog voor 1,26 miljoen dollar van eigenaar verwisseld. Marilyn droeg de jurk op 19 mei 1962 (eigenlijk 10 dagen vòòr Kennedy’s verjaardag op 29 mei) op een geldinzamelingsgala van de Democratische Partij in Madison Square Garden in New York. De door ontwerper Jean Louis destijds voor 12.000 dollar ontworpen jurk, gemaakt van de stof marquisetTe met 2500 rhinestones er in genaaid, was zo strak dat Marilyn er geen ondergoed onder droeg. Ze werd aangekondigd door acteur en Kennedy zwager Peter Lawford als “the late Marilyn Monroe", een verwijzing naar het feit dat ze overal en altijd te laat kwam die in het Engels ook “wijlen Marilyn Monroe” betekent - nog geen drie maanden later overleed de filmster die dit jaar negentig zou zijn geworden *** Op de Winter Dance Party van 2 tot 4 februari in de Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa (de zaal waar Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper hun laatste concert gaven) gaan The Killer Vees hun afscheidsoptreden geven ter nagedachtenis aan de op 24 oktober overleden Bobby Vee. The Killer Vees bestonden naast Bobby Vee uit zijn zonen Jeff en Tommy Vee en zijn neef Matt Vee. Andere headliners op de Winter Dance Party zijn Lloyd Price, Jack Scott, Tommy Allsup, Johnny Rivers en The Fireballs *** Euh, hoe zit dat nu juist met Rhythm Bomb, Rockstar en Richard Weize Archives? Dat zit dus zo: Rhythm Bomb (D) kocht in oktober 2016 het Britse label Rockstar Records (bekend van hun Eddie Cochran releases) over van ex-Bear Family opperbeer Richard Weize, reorganiseerde zijn structuur en wordt vanaf 1 januari Rockstar Records dat Rhythm Bomb Records en RWA - Richard Weize Archives overkoepelt. Weize zelf werkt als freelander voor het bedrijf en we mogen ons dan ook aan een pak nieuwe 10-inch vinyl, CD’s en CD boxen (voor 2017 staan zo’n 25 releases gepland) in Bear Family kwaliteit verwachten met CD booklets tot 68 pagina’s. Zet u alvast schrap voor Bill Monroe (een 5 CD-box met de complete Castle Studio sessies uit 1950-1951), Johnny Cymbal (acetaatopnames), Billy Mize (demo’s uit 1958 voor Johnny Cash), Huelyn Duvall, Cab Calloway en Frankie Miller ***


Johnny Cash (Christmas Special 1979)

Te koop: het House Of Cash oftewel het eigendom zo’n 20 minuten buiten Nashville aan Old Hickory Lake in Hendersonville, Tennessee waar Johnny Cash en June Carter woonden van 1968 tot hun dood in 2003 - of tenminste wat er nog van over is: nadat in 2007 een brand over het domein raasde resten van het huis zelf enkel nog de stenen funderingen en enkele muren. Het zwembad, tennisveld, de garage, een bewakershuisje en een stenen pad dat naar een overdekt bootdok leidt staan er ook nog, de huidige eigenaar verbouwde een buitenhuisje waar June Carter kostuums bewaarde tot een éénkamerflat. Het domein werd na Cash’ dood verkocht aan Barry Gibb van popgroep The Bee Gees en de brand brak uit tijdens zijn restauratie. Gibb verkocht het in 2014 aan de huidige eigenaar voor 2 miljoen dollar. Die wou er een faciliteit voor het behandelen van eetstoornissen neerpoten maar die plannen werden gedwarsboomd door het lokale bestuur *** Wie het House of Cash niet kan betalen kan genoegen nemen met Forever Words: The Unknown Poems, een nieuw boek van uitgeverij Blue Rider Press met 41 gedichten geschreven door Johnny Cash tussen zijn 12de en kort voor zijn dood in september 2003. De gedichten behandelen thema’s als religie, druggebruik en bewerkingen van zijn eigen songs: Don't Take Your Gun To Town is een jaren ’80 versie van Don't Take Your Guns To Town uit 1958. De gedichten werden geselecteerd uit zo’n 200 nagelaten al dan niet afgewerkte teksten waarvan sommige misschien bedoeld waren als songteksten. Bedoeling is ook dat een aantal van die teksten op muziek zullen gezet worden door hedendaagse artiesten als Kris Kristofferson en er zou ook een Broadway show in de steigers staan *** En nu we toch op Broadway zijn: op 15 januari sluit Jersey Boys: The Story Of The Four Seasons na 11 jaar en 4.642 voorstellingen waarmee het de 12de langstlopende Broadway productie ooit is geworden *** Nog meer nieuwe boeken: Surf City, The Jan & Dean Story door Dean Torrence, alsmede het eerste boek over een van de eerste en beste vocal groups: Four Boys And A Guitar, The Story And Music Of The Mills Brothers door Douglas E. Friedman vertelt het complete Mills Bothers verhaal met hun ontstaan vanaf midden jaren ’20 (!), hun meer dan 70 hits, de Britse tours, de films, meer dan 140 illustraties en een discografie van meer dan 2000 opnames. De opbrengst van het boek gaat voor de volle 100% naar het Center For Holocaust, Human Rights & Genocide Education: Friedman schreef eerder de naslagwerken The Comedian Harmonists: The Last Great Jewish Performers In Nazi Germany, Who Sang Our Songs en de Encyclopedia Of Early American Vocal Groups. The Mills Brothers bestaan overigens nog steeds, anno nu onder leiding van John H Mills II, tegelijkertijd zoon, kleinzoon én neef van de originele Mills Brothers! ***


Gene Vincent & Blue Caps - circa 1950s (Foto: R.A. Andreas/ Cache Agency)

Gretsch brengt een G6128T-CLFG Cliff Gallup Signature Duo Jet gitaar uit als eerbetoon aan de in 1988 overleden Cliff Gallup, de originele gitarist van Gene Vincent & the Blue Caps die van 4 mei tot 18 oktober 1956 op 35 Gene Vincent songs speelde en wiens solo’s nummers als Be-Bop-A-Lula, Crazy Legs, Gonna Back Up Baby, Who Slapped John, Bluejean Bop en Race With The Devil sieren. Gallup speelde op een Gretsch 6128 Duo Jet model 1954 serienummer 15654 met zware flatwound snaren, DeArmond pickups en een Bigsby vibrato door vermoedelijk een Martin’s Standel 25L15 26 watt buizenversterker met één 15 inch speaker, met een flatpick en metalen figerpicks aan zijn wijs- en middelvinger terwijl hij met zijn ringvinger de Bigsby tremolo hendel bediende. Het nieuwe G6128T-CLFG Cliff Gallup Signature Duo Jet model heeft dubbele DynaSonic pickups, een rosewood fretboard met parelmoerstijl toetsinleg, aluminium brug met aluminium basis, een Bigsby B3BBST vibrato staartstuk, de klassieke “pijlvormige” toon- en volumeknoppen, flatwound snaren en een reproductie van Gallup’s handtekening *** In Chicago is op 3 december het stuk 59th Street tussen Racine Avenue en May Street omgedoopt in Gene Chandler The Duke of Earl Way als eerbetoon aan lokale beroemdheid Gene Chandler die in 1961 een hit scoorde met Duke Of Earl en er opgroeide in de wijk Englewood. De nu 79-jarige Chandler woont nog steeds in Chicago en is in de buurt actief met zijn in 2012 opgerichte non-profitorganisatie Project Happiness die tijdens de feestdagen voedsel, kledij en geschenken bedeelt aan de armen. De Duke is immers een prins, zoals ze daar zeggen...


Gene Chandler toen en Gene Chandler nu!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP'S)


Chet Atkins (l), Tommy Blake en Eddie Hall (r)

Gemeld zonder opgave van datum of plaats: het overlijden van Edward Dettenheim alias Eddie Hall, bassist van Tommy Blake’s band The Rhythm Rebels die meespeelt op Blake’s debuutsingle Koolit/ If I'm A Fool uit 1956 en op het door Blake geschreven Honky Tonk Mind dat Johnny Horton vier dagen vòòr Blake opnam voor Columbia waardoor RCA besloot Blake’s versie niet uit te brengen maar te vervangen door de single Mister Hoody/ Freedom. In november 1957 nam Blake een sessie op voor Sun Records wat resulteerde in een Sun single met een heropname van RCA’s Mister Hoody als Lordy Hoody gekoppeld aan de TV Slim cover Flat Foot Sam. Rond maart 1958 nam Blake een tweede Sun sessie op maar daar was Hall niet bij en werd de bas ingespeeld door Stan Kesler, met de single Sweetie Pie/ I Dig You Baby als resultaat *** Op 6 september overleed de op 3 november 1936 geboren tenor Clifford Curry Jr., bekendst van zijn soulhit She Shot A Hole In My Soul uit 1967, voor ons bekendst van eerder doo-wop werk met The Five Pennies (die met zes en niet met vijf groepsleden waren!) van de singles Mr Moon/ Let It Rain uit 1955 en Money/ My Heart Trembles uit 1956, beide op Savoy Records. Twee andere nummers, Wedding Bells en Put This Ring On Your Finger, bleven onuitgebracht tot ze in de jaren ’80 verschenen op King Tut Records. Curry nam ook op met The Hollyhocks (de uptempo calypso doo-wopper Don't Say Tomorrow met op de B-kant het uptempo door Curry geschreven You For Me uit 1957) en met Dewey Guy & the Fabulous Six (de wilde rocker Rock A While/ Can't Stand To Be Alone uit 1959). Curry kon het bescheiden succes van She Shot A Hole In My Soul (de 45ste plaats in de R ‘n’ B lijsten en net in de Pop Top 100 geraakt) niet herhalen maar zijn Ain’t No Danger uit 1968 werd wel een northern soul club hit. Midden jaren ’70 nam hij disco op, vanaf de jaren ’80 was hij actief in het oldies circuit. In 2010 werd hij gehospitaliseerd met bloedklonters in de longen en hij leed aan diabetes en prostaatkanker. Op 29 augustus 2016 kreeg hij een beroerte en hij overleed nadat hij van de beademingsmachines werd losgekoppeld. Hij was 79 *** Op 27 oktober (vier dagen voor Halloween!) overleed John Zacherley, de cool ghoul die scoorde met Dinner With Drac. Zacherley, die eigenlijk een bachelor’s degree in Engelse literatuur haalde aan de universiteit van Pennsylvania, was een horror host die op televisie griezelfilms aankondigde en een radio DJ die soms Dick Clark verving bij American Bandstand tours, en in 1958 haalde Dinner With Drac mede dankzij de steun van Dick Clark en begeleid door de band van Dave Appell de Top 10. Zacherley bracht minstens zeven singles en de LP’s Spook Along With Zacherley (1960), Monster Mash (1962) en Scary Tales (1962) uit, bracht in 1960 twee anthologieën van griezelverhalen uit (Zacherley's Vulture Stew en Zacherley's Midnight Snacks), presenteerde in de jaren ’60 popprogramma’s op TV, speelde kleine rolletjes in de griezelfilms Brain Damage (1988) en Frankenhooker (1990), en verleende zijn naam aan de comics reeks Zacherley's Midnite Terrors waarvan drie uitgaves verschenen. In 2006 verscheen zijn door Richard Scrivani geschreven biografie Goodnight Whatever You Are, in 2012 gevolgd door The Z Files: Treasures From Zacherley's Archives door Richard Scrivani en Tom Weaver. Met zijn 98 jaar werd hij net niet de eerste rock ‘n’ roll zanger die de honderd haalde, maar hij trad wel op tot oktober 2015 als hoofdgast van het halfjaarlijkse Chiller Theatre in New Jersey, wat erop neer kwam dat hij twee keer twee dagen per jaar poseerde voor foto’s en handtekeningen alvorens op het podium de Monster Mash te zingen, eigenlijk een hit van Bobby “Boris” Pickett. Voor alle zekerheid werd hij verast ***


Zacherley, nu eindelijk écht dood...

Op 29 oktober overleed na een val John “Buck” Ormsby, vanaf 1960 bassist van de in 1958 opgerichte Fabulous Wailers, dus ná hun Tall Cool One uit 1959. Ormsby richtte in 1961 met mede-Wailers Kent Morrill (keyboards) en Robin Roberts (zang) Etiquette Records op waarvan de eerste single dat jaar hun Richard Berry cover Louie Louie was (om contractuele redenen uitgebracht onder de naam van zanger Rockin’ Robin Roberts) waarvan het arrangement de blauwdruk vormde voor de hitversie van The Kingsmen. Hij was producer van de vroegste opnames van The Sonics wier eerste twee LP’s verschenen op Etiquette. The Wailers splitten in 1969 maar toen was Ormsby al uit de groep gestapt, al zijn The Wailers mét Ormsby sinds de jaren ’70 op onregelmatige basis blijven optreden, bij ons weten voor het laatst in 2009. Midden jaren ’80 blies hij Etiquette Records nieuw leven in met de Wailers compilatie The Boys From Tacoma, in 1992 was hij in zijn eigen 55th Street Studios producer van de eerste demo’s van The Boss Martians, en in 2003 organiseerde hij met Kent Morrill de eerste editie van LouieFest, het festival rond alles wat met Louie Louie te maken heeft. In 2009 brachten The Wailers samen met The Ventures de CD Two Car Garage uit, in recentere tijden was Ormsby manager van de opnieuw actieve Sonics. Hij overleed op zijn 75ste verjaardag. Van de originele Wailers bezetting uit 1958 leeft enkel drummer Mike Burk nog ***


Buck Ormsby in mei 1962 links bij The Wailers...

Op 31 oktober overleed Eulis Mason van doo-wop groep The Martells die in 1959 op Bella Records de single Carol Lee (als Eulis Mason & the Bella Tunes)/ Rockin' Santa Claus uitbrachten, in 1960 gevolgd door Forgotten Spring/ Va Va Voom. Mason werd in 1980 leadzanger van de heropgerichte Velours die van 1956 tot 1961 minstens 11 singles uitbrachten op Onyx, Cub, Studio, Goldisc, MGM en End. De nieuwe Velours, ook actief als Charles Moffitt's Velours, brachten nieuw material uit met Mason op lead op Starlight (Mio Amore/ This Could Be The Night, 1984), Clifton (C'est La Vie/ Good Lovin' in 1985 en I Wish You Love/ Old Fashion Christmas in 1987) en Classic Artists (I Apologize/ We Are Made As One in 1993) *** Op 5 november overleed op 87-jarige leeftijd de op 4 juli 1929 geboren Moreland James “Jimmy” Grabowske, de steelgitarist uit Austin die Hank Williams begeleidde op diens allerlaatste optreden op 19 december 1952 en acht jaar later op 4 november 1960 Johnny Horton begeleidde op diéns allerlaatste optreden de avond voor hij omkwam bij een auto ongeval: beide concerten vonden namelijk plaats op dezelfde locatie, de Skyline club op de Dallas Highway (later kreeg het als adres North Lamar Boulevard 11306) in Austin waar Grabowske deel uitmaakte van de huisband. Grabowske die ook toerde met Jesse James & All The Boys, Jody Meredith & the Roundup Boys en Tex Ritter en die in de jaren ’50 nog les gaf aan Doug Sahm toen die nog een tiener was, was naast muzikant ook boekhouder en speelde nog steeds, recentst in The Texas Pioneers van fiddler en bandleider Paul Schlesinger


1950: Jimmy rechts naast Hank Williams

*** Op 9 november overleed op 96-jarige leeftijd gitarist Alexander Emil "Al" Caiola die voor hij vanaf de jaren ’60 een eindeloze reeks budget cover LPs uitbracht al lang een begenadigd studiogitarist was: zijn licks zijn te horen op onder meer Diana, Lonely Boy, Puppy Love en Put Your Head On My Shoulder (Paul Anka), Venus (Frankie Avalon), This Ole House (Rosemary Clooney), Run Red Run (The Coasters), Runaway (Del Shannon), CC Rider, Hang Up My Rock ‘n’ Roll Shoes en What Am I Living For (Chuck Willis), Dream Lover, Queen Of The Hop en Splish Splash (Bobby Darin), Runaroud Sue en The Wanderer (Dion), Tiger en Turn Me Loose (Fabian), Stand By Me (Ben E King), Calendar Girl, Breaking Up Is Hard To Do en Happy Birthday Sweet Sixteen (Neil Sedaka), I’m Gonna Love You Too, True Love Ways, Rave On en It Doesn't Matter Anymore (Buddy Holly) en zelfs Santa Lucia (Elvis) – de lijst is eindeloos, al klopt dat van Elvis niet helemaal: Caiola speelde niét mee op de originele Santa Lucia maar overdubde er eind 1965 (dus nadat Santa Lucia op de LP Elvis For Everyone stond) wel een extra gitaar op en dié versie is nog steeds onuitgebracht. Zelf haalde Caiola in 1961 de 19de plaats in de hitlijsten met zijn versie van het TV thema van Bonanza en de 35ste plaats met zijn versie van het filmthema van de western The Magnificent Seven. Zijn laatste hitnotering dateert van 1964 met From Russia With Love. Naast die minstens 50 LP’s (laat op de rommelmarkt Sounds For Spies And Private Eyes uit 1965 zeker niet liggen) speelde hij honderden reclamejingles in en schreef hij een reeks lesboeken voor de gitaar. Caiola speelde nog steeds, met name in een band genaamd Jersey Guitar Mafia ***


Al Caiola toen en Al Cailoa recenter!

Op 13 november overleed in Nashville op 74-jarige leeftijd studiopianist Leon Russell (echte naam: Claude Brides) die lang voor hij zijn lang wit haar en witte baard liet groeien en een hoge hoed opzette zijn carrière al eind jaren ’50 begon onder meer als lid van de Wrecking Crew studiomuzikanten in Los Angeles bij opnames van bijvoorbeeld The Beach Boys en Jan & Dean en lid was van studiobands als The Super Stocks en The Routers. Onder eigen naam haalde hij 11 keer de hitparade met rock- en popnummers *** Op 16 november overleed op 83-jarige leeftijd de op 3 november 1933 geboren Albert “Diz” Russell van The Regals en The Orioles. The Regals namen in 1954 voor Atlantic Records het door Russell geschreven Got The Water Boiling op, in 1959 gecoverd door Billy Lee Riley op Sun. Daarnaast vormde de melodie ook de basis voor doo-wop klassieker Speedo van The Cadillacs. Sonny Til huurde The Regals in 1955 in om zijn nieuwe Orioles te worden nadat de oorspronkelijke groep van Crying In The Chapel was opgestapt na een financieel dispuut. Vanaf 1960 zocht hij zijn heil buiten de muziek, later was hij eigenaar van boek- en platenwinkels en optiekwinkels. In 1978 kwam hij opnieuw bij The Orioles om na de dood van Sonny Til in 1981 leadzanger te worden, daarbij niet gehinderd door het feit dat hij een bariton en Til een tenor was. De groep trad ook op als The Legendary Orioles. Russell was gediagnoseerd met dementie en trad voor het laatste op in februari van dit jaar *** Op 20 november overleed op 79-jarige leeftijd Marie Dixon, de weduwe van Chess contrabassist en producer Willie Dixon. De Dixons huwden in 1956, in 1984 richtte Willie Dixon de Blues Heaven Foundation op, een non-profit organisatie met als doel het promoten van de blues, het verlenen van de Muddy Waters Scholarship studiebeurs, het verlenen van hulp aan bluesmuzikanten in nood en het terugwinnen van achterstallige rechten en royalties. Na Willie’s dood in 1992 nam Marie de stichting over, kocht ze de voormalige Chess gebouwen aan S. Michigan Avenue 2120 in Chicago en verhuisde ze in 1997 de Blues Heaven Foundation And Museum daar naartoe. Ze was nog steeds voorzitster *** Op 24 november overleed de op 13 oktober 1936 geboren Shirley Bunnie Foy die in 1954 Gloria Alleyne verving bij de begin jaren ’50 opgerichte meidengroep The Dell Tones (ook gespeld als The Delltones en The Dell-Tones) en in 1955 meezong op twee van hun singles, Don't Be Long/ Baby Say You Love Me en My Special Love/ Believe It. In 1959 vestigde ze zich in Parijs waar ze huwde met de Franse jazz pianist Pierre Franzino en uitgroeide tot een ook in Amerika gewaardeerde jazz-zangeres. Ze overleed aan een hartaanval in Nice waar ze woonde sinds de jaren ’90 *** Op 1 december overleed op 89-jarige leeftijd Travis Holley, een van de broers van Buddy Holly. Hij leerde Buddy zijn eerste akkoorden op de gitaar en werkte met hem in de familiezaak de Holley Tile Company: samen met Buddy betegelde hij de badkamer in het ouderlijk huis van de Holleys en een deel van de Norman Petty Studio. In recentere tijden bouwde hij gitaren en poseerde hij voor het standbeeld van Buddy Holly in Lubbock. Travis was jarenlang een zware roker, was een halve long kwijt en leed aan chronische obstructieve longziekte. Samen met zijn broer Larry Holley en diens kinderen Randy en Sherry nam Travis als The Holly Family en The Holley Family minstens drie albums op: Holly's House, A Family Album, Holley's House 2, A Family Album en For His Glory, A Tribute To Our Lord. Buddy Holly’s zus Patricia overleed in 2008, zijn andere broer Larry Holley is nu 91 jaar


1958 van links naar rechts: Larry Holley, Travis Holley, Buddy Holly en Buddys' zwager JE Weir
Op de rechterfoto Travis Holley in recentere tijden

*** Op 3 december overleed op 91-jarige leeftijd producer Harry Balk, bekendst van zijn werk met Little Willie John (Fever, 1956), Del Shannon (Runaway, 1961), Johnny & the Hurricanes, The Royaltones en Jamie Coe. Balk runde met zijn zakenpartner Irving Michanek (Micahnik) muziekuitgeverij Vicki Publishing, managementbureau Talent Artists, productiehuis Embee Productions en platenlabel Twirl Records dat actief was van 1961 tot 1965 en opnames leasde aan Warwick en Big Top. Als u naar uw Johnny & the Hurricanes platen kijkt zal u merken dat bij veel van hun nummers als componisten Tom King & Ira Mack staat, pseudoniemen voor respectievelijk Harry Balk en Irving Michanek, bijzonder handig aangezien ze steevast liedjes in public domain kozen die ze verrockten en waarvoor ze via hun naam als “componist” de volle pot opstreken: Red River Valley werd Red River Rock, Blue Tail Fly werd Beatnik Fly en There Is A Tavern In Town werd Rockin’ T. Hurricanes frontman Johnny Paris heeft jarenlang moeten vechten om zijn deel aan royalties op te kunnen strijken en Del Shannon startte in 1963 een rechtszaak tegen Harry Balk. Later werkte Balk als producer met artiesten als Marvin Gaye en was hij hoofd Artiesten & Repertoire bij Motown ***


Herb Hardesty geeft'em van jetje!

Eveneens op 3 december overleed Herb Hardesty wiens tenorsaxofooon bepalend was voor de sound van Fats Domino: Hardesty speelde 57 jaar voor Fats (van The Fat Man in 1949 tot Fats’ allerlaatste optreden in Tipitina’s in New Orleans in 2006) en nam 90 % van alle solo’s voor zijn rekening: Ain’t That A Shame, I’m Walkin’, Blue Monday (op baritonsax) en I’m Gonna Be A Wheel Someday, allemaal Herb Hardesty. Daarnaast speelde hij ook mee op platen van onder meer Lloyd Price (Lawdy Miss Clawdy, 1952), Little Richard, Smiley Lewis, Shirley & Lee, Bobby Mitchell en Roy Brown. De in New Orleans geboren Hardesty leerde op school trompet spelen en speelde eind jaren ’30 al in bands. In 1946 leerde hij bandleider Dave Bartholomew kennen met wie hij begon op te treden, en Hardesty werd lid van de J & M studio band die op zovele door Bartholomew geleide opnamesessies in Cosimo Matassa's studio speelde. Van zodra Domino de hitlijsten haalde werd Hardesty full time lid van diens band. Hardesty werd ook als solo act getekend door de manager van The Diamonds en die solo opnames, begeleid door Fats Domino’s band, verschenen in 2012 op de Ace Records 20 track CD Herb Hardesty: The Domino Effect. Hardesty trad op met Fats Domino tot de jaren ’70 toen hij naar Las Vegas verhuisde waar hij lid werd van de orkesten van Duke Ellington en Count Basie en artiesten als Frank Sinatra, Tony Bennett en Ella Fitzgerald begeleidde. Vanaf de jaren ’80 speelde hij opnieuw bij Fats Domino. Hardesty was 91 jaar maar trad nog steeds op *** Op 10 december overleed de 81-jarige tenor George Michael “Mac” Mantalis van The Four Coins, in 1957 met het nummer A Broken Promise te zien in de rock ‘n’ roll film Jamboree, ook bekend onder de Britse titel Disk Jockey Jamboree. Helaas is A Broken Promise een zoetgevooisde ballade en waren The Four Coins geen rock ‘n’ roll band maar een vocal harmony zanggroep in de stijl van The Four Freshmen en The Four Aces...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)


Billy Miller (l) en André Williams doen de hoedendans

Op 13 november overleed op 62-jarige leeftijd William Henry “Billy” Miller Jr, samen met zijn echtgenote Miriam Linna de bezielers van Kicks Magazine en Norton Records. Miller, van opleiding een bachelor in fotografie en kunst, leerde zijn muze Linna (ooit een halve maandag drumster bij The Cramps, ze nam niet met hen op) kennen in 1977 op een platenbeurs: hij verkocht, zij kocht. Hun in 1979 opgestarte Kicks was misschien wel het beste rock ‘n’ roll blad ooit, ook al verschenen er tot 1992 slechts zeven nummers. Kicks verscheen namelijk wanneer het blad af was, en dat duurde met pakweg 100 pagina’s kleine druk nogal eens. Miller en Linna begrepen als geen ander dat rock ‘n’ roll in de eerste plaats draaide om de begrippen fun en wild, en hun interviews met originele artiesten kwamen dan ook steevast neer op de vraag: “vertel eens het wildste wat je ooit uitgestoken hebt”. Alle gekheid op een stokje vervulde Kicks een pioniersrol wat betreft de studie van artiesten als Hasil Adkins, Bobby Fuller, Arch Hall Jr., Ron Haydock en The Trashmen. In 1986 starten ze het platenlabel Norton Records dat aan de basis lag van de hernieuwde interesse in jaren ’50 artiesten als Hasil Adkins en André Williams en van hedendaagse bands als The Untamed Youth (en daardoor onrechtstreeks ook The Dave & Deke Combo) en Bloodshot Bill (CAN). Miller en Linna speelden zelf ook in The Zantees (hun LP Out For Kicks op Bomp uit 1980 verscheen in Nederland op Rockhouse) en later in The A-Bones die onder meer opnamen met Johnny Powers, Rudy “Tutti” Grayzell, Roy Loney, André Williams en The Great Gaylord: Miller zong, Linna drumde. In 2010 stonden The A-Bones nog op Sjock (B). In 2009 startten ze uitgeverij Kicks Books op dat pulpfictie en beatliteratuur (her)uitgaf en begin 2016 openden ze in Brooklyn, New York hun eigen Norton Record Shop. Miller leed al enkele jaren aan diabetes, multipel myeloom (in Nederland ook bekend als de ziekte van Kahler, een kwaadaardige aandoening van plasmacellen, meestal in het beenmerg) en nierfalen en had recent ook een been moeten laten amputeren. Hij werkte momenteel aan boek over Fortune Records dat volgend jaar had moeten verschijnen *** Aan alles komt een eind: frontman Joey Simeone laat weten dat The Bellfuries er mee ophouden. Na het afwerken van de vastliggende Amerikaanse data en een korte Europese tour volgend jaar die in april vier keer halt houdt in Nederland (zie de data in uw onmisbare Be There © rock ‘n’ roll calendarium) gaat de band in alle vriendschap op non-actief, al sluit Simeone niet uit dat The Bellfuries nog zullen optreden bij speciale gelegenheden *** Maar alles komt ook terug: Brian Setzer liet in een recent interview verstaan dat er mogelijk een Stray Cats reünie komt: “Weet je, ja, we gaan dat doen”, aldus de nu 57-jarige opperkat, “we willen terug samen spelen. We moéten terug samen spelen. We zijn een speciale band, we hebben echt wel een goeie chemie. Ik weet niet wanneer, maar hopelijk voor ik mijn kuif kwijt ben”. The Stray Cats werden opgericht in 1978 en hun Farewell Tour dateert van 2008.

KORT ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Met op het ogenblik van schrijven 287.602 verkochte exemplaren op de teller (goed voor goud) van The Wonder Of You: Elvis Presley With The Royal Philharmonic Orchestra scoorde Elvis zijn 13de nummer 1 album in Engeland wat hem gelijk bombardeert tot de solo-artiest met het meeste nummer 1 albums in Engeland – het record voor meeste nummer 1 albums blijft in handen van The Beatles met 15 albums. En omdat er tegenwoordig meer charts dan albums zijn stond The Wonder Of You ook op nummer 1 in de Physical Album Chart en de Album Sales Chart, en in Amerika in de Billboard Top Classical Albums *** Volgend jaar in mei komt de Wonder Of You live caravaan met Elvis op groot scherm begeleid door groot orkest trouwens naar Nederland en België *** Uit op Concetta Records, het platenlabel van Connie Francis: een duet met Elvis en Connie gecreëerd door Elvis’ originele Love Me Tender uit 1956 aan haar cover uit 1961 te plakken. Op de single staat ook Heartbreak Hotel in duet versie *** De Amerikaanse TV-zender HBO gaat een nieuwe documentaire over het leven van Elvis maken met “niet eerder vertoonde foto’s en zeldzame bewegende beelden uit wereldwijde privécollecties, tot nu toe ongekende toegang tot de archieven van Graceland, opnames in Graceland zelf en meer dan 20 nieuwe interviews met sessiemuzikanten, producers en mensen die Elvis gekend hebben”. Als partners in de drie uur durende tweedelige docu worden Priscilla Presley, Ernst Jorgensen van RCA/ Follow That Dream, intimus Jerry Schilling en This Is Elvis (1981) regisseur Andrew Solt genoemd *** Wie de Follow That Dream releases verzamelt kan trouwens terecht bij Erik Lorentzen’s nieuwe driedelige hardcover boekenreeks getiteld The World Of Follow That Dream Records Volume 1 tot en met 3, samen een studie van 1200 pagina’s oftewel 8 kilo *** Op 18 november openden de erfgenamen van mode ontwerper Nudie Cohn aan Broadway Avenue 409 met Nudie’s Honky Tonk wat ze zelf als de “langste toog in Nashville” betitelen. De thema bar annex restaurant is uiteraard verfraaid met memorabilia zoals vintage Nudie suits van Hank Williams en Johnny Cash, met als pieces de resistance Cohn’s persoonlijke customised Nudiemobile Cadillac Eldorado en een replica van het gouden 50 Million Elvis Fans Can’t Be Wrong pak dat hij in de jaren ’50 ontwierp voor Elvis. Het originele gouden pak hangt in Graceland ***


Links Joe Esposito, Kolonel Parker en Elvis op de set van Wild In The Country; rechts (meer dan wij kunnen zeggen): Joe Esposito op 29 augustus 1969 op de foto met Elvis, Frank Sinatra én Fred Astaire!

Op 23 november overleed Joe Esposito die Elvis leerde kennen in 1958 in Duitsland waar ze allebei hun legerdienst vervulden. Esposito werd eerst manusje-van-alles en vanaf 1968 Elvis' road manager: je kan geen foto van Elvis on the road zien zonder dat Esposito er mee op staat. Esposito had kleine rolletjes in Elvis films als Kid Galahad (1962), It Happened At The World’s Fair (1963), Kissin’ Cousins (19645), Spinout (1966), Clambake (1967), Stay Away Joe (1968), Live A Little Love A Little (1968) en The Trouble With Girls (1969), liep door beeld in de concertfilms That’s The Way It Is (1970) en Elvis On Tour (1972) en speelde zichzelf in de biopic This Is Elvis (1981). Hij was in 1967 een van de twee getuigen op Elvis’ huwelijk, was als een van de eersten ter plaatse toen Elvis levenloos werd aangetroffen, was degene die de slechte tijding aan Priscilla en aan Kolonel Parker bracht, en droeg mee Elvis’ kist op zijn begrafenis. Na Elvis' overlijden werkte hij op Graceland nog een jaar de lopende zaken af, startte hij een limo service en werd hij road manager voor onder meer The Bee Gees, John Denver, Karen Carpenter en Elvis’ schoonzoon Michael Jackson. Later werkte hij in casino’s in Las Vegas. Esposito was een graag geziene gast op Elvis treffens en verzilverde uiteraard zijn Elvis connectie: hij bracht de docu Elvis: His Best Friend Remembers (2002) en de boeken Elvis Intimate And Rare (1997), Remember Elvis (2006), Celebrate Elvis Volume 1 (2006) en Volume 2 (2007), Elvis Straight Up (2007) en Good Rockin’ Tonight (2016) uit en verleende zijn medewerking aan documentaires als The Definitive Elvis (2002), Elvis By The Presleys (2005) en zelfs Helmut Lotti: My Tribute To The King (2002). De 78-jarige Esposito kampte al geruime tijd met gezondheidsproblemen *** Op 4 december overleed op 79-jarige leeftijd de op 12 februari 1937 geboren Lawrence Gordon “Larry” Muhoberac Jr., pianist in de TCB Band van Elvis’ comeback in het International Hotel in Las Vegas op 31 juli 1969 tot februari 1970 (hij speelt mee op de live-LP’s Elvis On Stage en Elvis In Person At The International Hotel). Die baan had naar Glen D. Hardin moeten gaan maar die was pas beschikbaar vanaf februari 1970. Daarna werkte Muhoberac voor artiesten als Ray Charles, Tina Turner, Neil Diamond en Barbara Streisand. Muhoberac had al af en aan voor Elvis gewerkt onder de namen Larry Gordon en Larry Owens sinds februari 1961 als vervanger van Floyd Cramer die vanaf 1960 scoorde als solo-artiest met hits als Last Date en On The Rebound. Muhoberac werkte mee aan de soundtracks van de films Frankie And Johnny (1966), Paradise Hawaiian Style (1966), Speedway (1968) en Stay Away Joe (1968) en als Elvis in die films piano speelde waren de handen die je in close up zag meestal die van Muhoberac! Hij leed al een aantal jaren aan dementie en verbleef sinds februari 2015 in een verzorgingstehuis *** En de volgende op deze lijst wordt misschien Sonny West, het Memphis Mafia lid dat in ongenade viel nadat hij in juli 1977 twee weken voor Elvis’ dood met zijn neef Red West en Dave Hebler het schandaalboel Elvis: What Happened? uitbracht. Sonny West werkte vanaf 1960 voor Elvis als lijfwacht en was op Graceland verantwoordelijk voor het wagenpark. In 2007 verscheen zijn boek Elvis: Still Taking Care Of Business. West werd twee maand geleden gediagnoseerd met longkanker had en ligt momenteel op intensieve met een longontsteking.

15 december 2016
GROENE DEUR VOOR ALTIJD TOE: JIM LOWE OVERLEDEN


Links Jim Lowe in 1957, rechts The Green Door...

Op 12 december overleed op 93-jarige leeftijd Jim Lowe, de radio DJ uit New York die een nummer één hit scoorde met The Green Door en er op 17 november 1956 één week lang in slaagde Love Me Tender van Elvis Presley mee van de top te duwen. Lowe begon zijn platencarrière in 1953 met Gambler's Guitar op Mercury maar het was labelgenoot Rusty Draper die datzelfde jaar met de hit ging lopen, terwijl in Vlaanderen Bobbejaan Schoepen er in 1958 De Lachende Vagebond van maakte. Lowe zou tot pakweg 1968 plaatjes blijven uitbrengen. In 1973 verscheen nog een heropgenomen Green Door met Teresa Brewer op backing vocals, maar uiteindelijk werd de radio zijn lang leven: pas in 2004 nam hij op zijn 81ste voorgoed afscheid van de radiomicrofoon. In 1960 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk Of Fame ter hoogte van Hollywood Boulevard 6341. Lowe was al langere tijd ziek. U vindt zijn output op de 33 track Despo bootleg CD Rockin’ Behind The Green Door en de Jasmine 26 track CD Green Doors Closed Doors And Gamblers Guitars.
Wat zich nu juist achter de groene deur afspeelt wordt nergens in het liedje gezegd, maar de deur in kwestie heeft misschien wel echt bestaan: volgens de legende was het de deur van ofwel de nog steeds bestaande (zij het na een brand heropgebouwde) bar-restaurant The Shack in Columbia, Missouri waar Lowe naar de universiteit ging ofwel van de eerste lesbische club in Londen, de in 1931 geopende en in 1985 gesloten Gateways gelegen op de hoek van Kings Road 239 en Bramerton Street in Chelsea, in 1968 te zien in de Britse film The Killing of Sister George. Dat gebouw staat er nog steeds en doet nu dienst als opslagruimte van een winkel, maar de deur is anno 2016 blauw geschilderd. De origine van dit verhaal ligt wellicht bij producer en notoir homoseksueel Joe Meek die in 1956 werkte aan Frankie Vaughan’s Britse cover van Green Door, maar voor beide theorieën ontbreekt elk spoor van concreet bewijs. Mogelijk inspireerden songschrijvers Bob Davie (arrangeur van Santo & Johnny’s Sleepwalk en producer van Linda Scott’s I’ve Told Ev’ry Little Star) en Marvin Moore zich evenwel wel op literaire bronnen: er komen al dan niet groene deuren waarachter zich vreemde zaken afspelen voor in Fitz-James O'Brien’s kortverhaal The Lost Room uit 1858, in O. Henry’s kortverhaal The Green Door uit 1906, in HG Wells’ kortverhaal The Door In The Wall uit 1911 en in Mildred Wirt Benson’s detective roman voor tienermeisjes Behind The Green Door uit 1940, herdukt in 1951.


Links de groene deur van The Shack, rechts de nu blauwe deur van wat ooit de Gateways club was

Het nummer werd gecoverd door onder meer Gene McDaniels (1960), Skip & Flip (1961), als instrumentale ska door saxofonist Roland Alphonso (1961), Eskew Reeder (1962), Bill Haley & the Comets (instrumentaal in 1962 voor het Mexicaanse label Orfeon Records en vocaal in 1964 voor Decca), Jumpin' Gene Simmons (1964), Ace Cannon (1972), The Cramps (1981), Shakin’ Stevens die er in 1981 opnieuw een hit mee haalde, psychobillyband Skitzo (1988), Country Dick Montana (1996) en bij ons live on stage door Clark & the Aces (B).

24 november 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


At aan het werk aan zijn badhuis!

In Grashoek in Limburg opende na 16 jaar zwoegen en alles voor 95% zelf gebouwd te hebben Attilio Koning, alias At’s Crazy Record Hop, Uitspanning Zonnedauw, een duurzaam kampeerterrein waar nog old school met een tentje kan worden gekampeerd en het begin van wat het eerste volledig zelfvoorzienend energieneutrale vakantie themapark ter wereld moet worden, omgeven door het natuurgebied Nationaal Park de Verheven Peel, het hoogveengebied waar men vroeger turf stak. Vanuit zijn achtergrond als bouwkundige heeft At de afgelopen jaren via zijn bedrijf Ecoranch verschillende energie- en ventilatiesystemen ontwikkeld die hij toepast in Uitspanning Zonnedauw, met het sanitair gebouw als het eerste afgeronde project: alle energie wordt duurzaam opgewekt, rioolwater wordt gerecycled en hergebruikt, afvalwater wordt opgevangen en op het terrein zelf gezuiverd met behulp van een helofytenfilter, verwarmen, koelen en de productie van warm tapwater gebeurt onder andere door middel van koude- en warmteopslag in de grond. Al deze voorzieningen zijn al in gebruik in Nederland, een combinatie ervan nog niet en juist dat is het unieke concept van Uitspanning Zonnedauw. Mooi, en helemaal mooi is dat At bij het ontwerp en de bouw van Uitspanning Zonnedauw is uitgegaan van de Nederlandse architect Michel de Klerk van de Amsterdamse School: het sanitair gebouw Ons Badhuis, de toegangspoorten en de bewegwijzering zijn helemaal in jaren ‘20/’30 art deco stijl, de nog te bouwen accommodaties als een horecafaciliteit, educatief centrum, bed & breakfast en grasdakwoningen krijgen dezelfde art deco stijl en sfeer, decoraties en kleuren. Terug in de tijd met de high-tech van nu! Info: www.uitspanning-zonnedauw.nl *** In juli schreven we al dat er eind dit jaar een mogelijk reünieconcert van The Midnight Ramblers zat aan te komen, nu kunnen we daar een datum op plakken: zaterdag 3 december in gemeenschapshuis de Wouwer in Ravels (B) in het gezelschap van The Revolutionaires (GB) en The Slipmates (B) *** Na hun succesvolle verschijning op TV met Waylon in RTL Night op 28 juli hebben The Ragtime Wranglers een nummer opgenomen, het door contrabassist Huib Moor geschreven Nashville Boogie, dat inmiddels op Waylon’s nieuwe, vierde CD staat *** Op 10 november waren Jimmy Jemain & the Rapiers te gast bij het TV programma Tijd Voor Max. Naast een ultrakort fragment aan het begin van het programma met het nummer Move It zagen we ze helemaal aan het einde weer terug met een volledige uitvoering van The Young Ones. De Britse muzikanten waren te gast ter gelegenheid van hun tour langs de Nederlandse theaters. Gek genoeg werden Jimmy Jemain & the Rapiers niet bij naam genoemd maar enkel als A Tribute To Cliff & the Shadows gepresenteerd. Voor de data die nog moeten komen: zie onze onmisbare Be There (c)! Als je het stukje nog even wil kijken kan dat via deze link. Wat Jiving Walter er live on stage van vond leest u in Rockin’ Lifestyle ***


Eddy Christiani

En tot slot staan we nog even stil bij het overlijden op 24 oktober van de op 21 april 1918 in Den Haag geboren gitarist en zanger, componist en tekstschrijver Eduard “Eddy” Christiani die zijn eerste plaat, Zonnig Madeira, opnam in 1938 met John de Mol & his Swing Specials. In 1939 was hij de eerste Nederlandse artiest die een elektrische gitaar (Epiphone model Electar M) bespeelde en in 1941 de eerste Nederlander die een elektrische gitaarsolo opnam. Zijn gitaarsound werd bepalend voor het geluid van het Orkest Frans Wouters, zijn populariteit nam in de periode na de tweede wereldoorlog reusachtige vormen aan en Christiani werd een waar popidool. De lezers van het muziekblad Tuney Tunes verkozen hem in 1953 tot de populairste zanger van Nederland en hij bleef bovenaan in de poll staan tot en met 1956. Ondanks een sympathiek novelty nummer als Ik Fluit De Rock ‘n’ Roll van rond 1955 was het opvallend genoeg net die rock ‘n’ roll die het einde van zijn succes inluidde: met de opkomst van de rock 'n’roll stopte Christiani met het opnemen van platen om zich als gitarist toe te leggen op begeleidings- en studiowerk. Met Sucu Sucu (Mijn Sombrero) maakte hij in 1961 een comeback en met de Amerikaanse versie van het nummer haalde hij de 82ste plaats in de Billboard Hot 100. Begin jaren ’60 werd hij ontdekt door de Nederlandse gitaarbands: zijn single Little Geisha/ Du Du Liegst Mir Im Herzen paste helemaal in hun stijl en Wild Geese werd in 1963 gecoverd door The Jumping Jewels. Christiani werd in 1962 en 1963 door de lezers van het maandblad Muziek Parade uitgeroepen tot de populairste Nederlandse gitarist en zijn uitbundig gebruik van echo-effecten leidde tot zijn bijnaam Eddy Christianianiani. Christiani was tot 2010 actief als zanger van het levenslied, al trad hij sedert 2008 niet meer op in zalen.


Eddy Christiani in 1969 op de foto met Chet Atkins (r)

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

U droomt er al jaren van om zelf op Rockin’ Around Turnhout te spelen in plaats van likkebaardend naar al die andere bands te kijken? Het kan, als u deelneemt aan de Rockin’ Around Turnhout talentenjacht en vóór 15 december uw YouTube link, sound clips, online media of desnoods uw lief opstuurt naar info@grasshopper.be! Uit alle kandidaten worden vier bands geselecteerd die zaterdagnamiddag 15 april 2017 elk een half uur mogen strijden voor gratis tickets voor het zaterdagavond festival én een plaatsje op Rockin’ Around Turnhout 2018 *** Als u tegen dan nog niet gesplit bent natuurlijk *** Begin volgend jaar verschijnt op Crazy Times Music (F) Old Friend, het tweede album van Lawen Stark & the Slide Boppers, en de oude vriend in de titel is wijlen Carl Da Silva van Carl & the Rhythm All Stars (F) *** Je komt wat tegen op eBay, zoals het complete interieur van een Antwerpse winkel uit 1963. Vraagprijs: 10.000 euro.


Te koop, rechtstreeks uit 1963!

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op komst: Darrel Higham’s eerste solo album in acht jaar *** En zijn ex Imelday May heeft Call Me uit, de eerste single van haar nieuwe album Life Love Flesh Blood, een productie van T Bone Burnett met wat hulp van Jeff Beck, Jools Holland en zelfs Bono van U2. Een nieuw album, haar eerste sinds drie jaar, betekent in dit geval voor la May ook een nieuwe sound en een nieuwe look waarover ze in een interview verklaarde: “Ik had er genoeg van een haarstijl te zijn, een imago, een stijl. Het kwam tot een punt waarop ik niet meer mezelf maar een karikatuur was. Ik voelde me opgesloten en verveeld door discussies over mijn stijl in plaats van over mijn muziek, songschrijven en producen, wat is wat me drijft”. Al heeft iedereen het paradoxaal genoeg nu net over haar nieuwe look...


Imelda May toen...

...en Imelda May nu: zoek de zeven verschillen!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Blijkbaar niet echt blakend van gezondheid: Brian Wilson, gefotografeerd in een rolstoel op LAX Airport in Los Angeles. De 74-jarige opper Beach Boy die zijn jongere broers Dennis (verdronken in 1983) en Carl (aan longkanker overleden in 1998) overleefde trad in september nog op in Engeland in het kader van de Pet Sounds 50th Anniversary Tour waarbij Wilson niet alleen die LP uit 1966 integraal uitvoerde (Wouldn’t It Be Nice, Sloop John B, God Only Knows,...) maar met aan zijn zij Al Jardine op zang en gitaar en Jardine’s zoon Matt Alan Jardine op zang (hij zong Don’t Worry Baby) er ook zowat alle Beach Boys klassiekers als California Girls, I Get Around, Little Deuce Coupe, Shut Down, Good Vibrations, Help Me Rhonda, Barbara Ann en Surfin’ USA doorjoeg. Fun Fun Fun! Wilson bracht recent zijn autobiografie uit makkelijkshalve getiteld I Am Brian Wilson, en voor 2017 heeft hij 37 Amerikaanse concerten in de pijplijn voor de Pet Sounds 50th Anniversary Tour ***

Brian Wilson (foto: AKM-GSI-XPOSURE)

De Britse tour van Charlie Gracie in maart 2017 wordt aangekondigd als “mogelijk zijn laatste Britse tour”. Gracie is nu 80 jaar en in 2017 zal het precies 60 jaar geleden zijn dat hij voor het eerst in Engeland optrad! *** Paramount Pictures heeft de rechten op Peter Guralnick’s vorig jaar verschenen biografie Sam Phillips: The Man Who Invented Rock 'n' Roll gekocht en kondigt Leonardo Di Caprio aan als titelrolspeler en producent naast medeproducenten Mick Jagger van The Rolling Stones en Peter Guralnick zelf. Sun baas Sam Phillips overleed in 2003 op 80-jarige leeftijd *** Bear Family (D) doet het weer met The King Of Country Music: The Complete Foundational Recordings 1936-1951 oftewel het complete werk van Roy Acuff & the Smoky Mountain Boys op Vocalion, ARC en Columbia, samen goed voor een DVD met hun complete Grand Ole Opry film uit 1940, een hardcover boek van 184 pagina’s met “honderden deels onuitgegeven foto’s” en 226 tracks oftewel net geen 11 uur muziek op negen CD’s, inbegrepen de instrumentale Old Time Barn Dance LP van The Smoky Mountain Boys uit 1948 *** Wellicht binnenkort tegen de vlakte: de Starday-King Sound Studio aan Dickerson Pike 3557 in Nashville, een eind weg van de toeristische hot spots en de hippe buurten van het “nieuwe” Nashville. Let wel: hier werd niet de Starday rockabilly van artiesten als Sonny Fisher, Rudy Grayzell, Glenn Barber en Sleepy LaBeef ingeblikt, want het in 1952 in Beaumont, Texas als country label opgerichte Starday Records verhuisde pas in 1960 naar Madison, Nashville. De bureaus werden in al 1957 verhuisd toen Starday bazen Harold “Pappy” Daily en Don Pierce een partnerschap aangingen met Mercury Records als Mercury-Starday en de locatie op het wat afgelegen Dickerson Pike werd gekozen omdat de huisprijzen daar goedkoper waren en omdat Starday zich letterlijk als onafhankelijk label wou presenteren. De deal met Mercury hield uiteindelijk slechts anderhalf jaar stand omdat geen van beide partijen tevreden was met de resultaten en kort daarop gingen ook Daily en Pierce hun eigen weg: Daily stapte op en nam Starday’s meestbelovende artisten mee (The Big Bopper en de jonge George Jones), Pierce bleef eigenaar van Starday en bouwde het label in de jaren ’60 toen country steeds meer pop werd uit tot het traditionele country label bij uitstek dat ook aandacht besteedde aan bluegrass, gospel, hillbilly humor en country gitaar instrumentals en tot thuishaven en reddingsboei voor country sterren op hun retour gedumpt door de major labels als Red Sovine, Moon Mullican, Cowboy Copas en Johnny Bond. Achter de Starday bureaus liet Pierce een state of the art studio bouwen die in mei 1960 opende en ook gebruikt werd door andere labels om pop, rock ‘n’ roll, pop, soul, gospel en soul op te nemen: het was hier dat James Brown in 1970 Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine opnam – volgens de legende werd de fa?ade van het gebouw bruin geschilderd ter ere van James Brown. Pierce verkocht Starday in 1968 aan de LIN Broadcasting Corporation in Nashville die ook het rhythm ‘n’ blues- en countrylabel King Records uit Cincinnati kocht en de twee labels samenvoegde tot het onafhankelijke Starday-King Records dat in 1971 werd doorverkocht aan een investeringsgroep waar ook songschrijvers Jerry Leiber & Mike Stoller deel van uitmaakten en die op zijn beurt de Starday catalogus, label en studio in 1976 verkochten aan Gusto Records, een label opgericht door Moe Lytle en Starday producer Tommy Hill die de studio had geleid sinds begin jaren ’60. Lytle is de huidige eigenaar maar de studio staat leeg sinds het overlijden van Hill in 2002. Een groep enthousiastelingen heeft intussen een actie opgezet om de studio te redden en te restaureren *** Je komt wat tegen op eBay, zoals een lot van 115 “blues en jazz” master tapes van de Vee Jay studio in Chicago, sinds 1963 opgeslagen in een geacclimatiseerde ruimte en met al het originele papierwerk en studio notities er netjes bij geleverd, alleen de rechten op de muziek zelf zijn niet inbegrepen in de vraagprijs van 39.950 dollar. De tapes dateren uit de tijdspanne 1959 tot 1963 en bevatten opnames van artiesten als Jimmy Reed (titels als Jimmy’s Rock, Rockin’ With Reed, Roll And Rhumba en Boogie In The Park), Jerry Butler (He Will Break Your Heart), John Lee Hooker, The Spaniels, Pee Wee Crayton, Gene Allison, The El Dorados en Dee Clark.
Tapes, tapes...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 21 september overleed op 76-jarige leeftijd Frank Miller, ritmegitarist op Treat Her Right van Roy Head & the Traits uit 1965, opgenomen voor Huey Meaux in de Gold Star Studios in Houston, uitgebracht op Don Robey's Back Beat label en een nummer 2 hit: enkel Yesterday van The Beatles hield Treat Her Right van de top. The Traits namen voor het eerst op in 1958, Miller kwam er rond 1962 bij en speelde een jaar of zes bij de groep alvorens vanaf de jaren ’70 carrière te maken in de verzekeringswereld tot zijn pensionering in 2005 waarna hij zich stortte op zijn hobbies schilderen, tuinieren en doe-het-zelven. Miller leed aan alzheimer. Roy Head zelf treedt op zijn 75ste nog steeds op *** Op 25 september overleed Phyllis Latricia Otis, echtgenote van Johnny Otis en moeder van hun zoon, rhythm ‘n’ blues muzikant Shuggie Otis. Phyllis zelf heeft nooit muziek gemaakt maar Johnny Otis gebruikte haar naam wel als componist wanneer hij om contractuele redenen niet zijn eigen naam onder bepaalde liedjes kon zetten zoals Rock Me Baby (Johnny Otis, 1952), Shake It (Johnny Otis, 1954) en The Wallflower (Etta James, 1955). Later werkte ze in Los Angeles voor Unicef. Phyllis Otis werd 94 jaar en is begraven naast de in 2012 overleden Johnny Otis met wie ze sinds 2 mei 1941 71 jaar gehuwd was ***

Gladys Bond en haar dochter Becky

Op 25 oktober overleed Eddie Bond’s echtgenote Gladys Stephens, tevens kortstondig zangeres bij Eddie Bond & the Stompers. Ze huwden in 1953, hadden twee dochters en toen Eddie in 2013 overleed waren ze 59 jaar gehuwd *** Op 3 november overleed op 94-jarige leeftijd croonster Kay Starr (echte naam: Katherine Laverne Starks) wier Rock ‘n’ Roll Waltz (1956) géén rock ‘n’ roll is maar Oh Babe (1952?) wél! Starr, die het vak nog leerde in het orkest van Glen Miller en in 1960 haar eigen ster kreeg op de Hollywood Walk Of Fame, nam nog wel meer lekkers op zoals haar cover van Ghostriders In The Sky en haar duetten met Tennessee Ernie Ford. Plunder de platenkast van uw ouders!

29 oktober 2016
BOBBY VEE OVERLEDEN

Bobby Vee

En het houdt niet op: op 24 oktober overleed op 73-jarige leeftijd voormalig tieneridool Bobby Vee die met Rubber Ball en Take Good Care Of My Baby in 1961 twee highschool klassiekers scoorde.
Bobby Vee werd op 30 april 1943 in Fargo, North Dakota geboren als Robert Thomas Velline in een muzikale familie: zijn vader speelde viool en piano, zijn oom speelde sax en zijn twee oudere broers speelden gitaar, logisch dan ook dat Bobby als tiener wou rock ‘n’ rollen en samen met zijn broer Bill een bandje opstartte dat The Shadows werd gedoopt. The show must go on is een keiharde showbizzwet en de een zijn dood de ander zijn brood is een waarheid als een koe, en de bal ging voor The Shadows aan het rollen toen op 3 februari 1959 Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper omkwamen in een vliegtuigongeval. Hun Winter Dance Party tour hield die dag halt in Moorhead, Minnesota en uit het lokale talent werden de 15-jarige Vee en zijn Shadows uitverkoren om het gat op de affiche te dichten. Op 1 juni 1959 namen Bobby Vee & the Shadows voor Soma Records hun debuutsingle Suzie Baby/ Flyin’ High op die opgepikt werd door Liberty en tot een contract met Liberty leidde. Trivia: in die vroege dagen speelde in Vee’s band heel kort een pianist genaamd Elston Gunnn, pseudoniem voor Robert Zimmerman die in 2016 voor zijn songteksten de Nobelprijs voor literatuur zou winnen: Bob Dylan. Dylan vermeldt Vee lovend in zijn autobiografie en zong tijdens een concert in 2013 in Saint Paul, Minnesota het nummer Suzie Baby waarbij hij het publiek om applaus voor de aanwezige Vee vroeg!


Bobby Vee in mei 1961 op de cover van de Tuney Tunes, tussen twee van zijn betere LP's

Bobby Vee bracht tot 1972 minstens 19 LP’s uit (wij onthouden vooral Bobby Vee Meets The Crickets uit 1962, Bobby Vee Meets The Ventures uit 1963 en I Remember Buddy Holly uit 1963), bekende songs van hem zijn de Clovers cover Devil Or Angel (1960), Run To Him (1961), de Crickets cover More Than I Can Say (1961, bij ons een hit in 1980 in de cover van Leo Sayer) en The Night Has A Thousand Eyes (1963). In totaal haalde Vee 38 keer de Billboard Hot 100 waarvan 14 singles de Top 40 en 10 singles de Top 20 haalden, en hij was te zien in de films Swingin’ Along (1961), Play It Cool (1962), Just For Fun (1963) en C’Mon Let’s Live A Little (1967). Hij bleef altijd actief en zelf zagen we hem een keer op een oldies festival ergens begin jaren ’90: bij Rubber Ball stuiterde hij reuzeballen over het podium.

Dion (l), Bobby Vee en Buddy Knox (r)

Vee kondigde op 29 april 2012 aan dat hij een jaar eerder was gediagnoseerd met alzheimer en stopte met optreden: de hem resterende tijd bracht hij door met het samen met zijn drie zoons (die zelf optreden als The Vees) opnemen van wat in 2014 zijn laatste CD werd, The Adobe Sessions, verschenen op zijn eigen Rockhouse label. Vorig jaar overleed zijn echtgenote Karen met wie hij in 1963 huwde aan leverfalen. Zelf bracht hij het laatste jaar van zijn leven door in een verzorgingstehuis. Trivia: Bobby Vee overleed op de verjaardag van een van de artiesten aan wie hij zijn doorbraak dankte, The Big Bopper.


Bobby Vee toen en Bobby Vee later...

20 oktober 2016
PHIL CHESS OVERLEDEN


Van links naar rechts: Phil Chess, Muddy Waters, Little Walter en Bo Diddley

Op 19 oktober overleed Philip “Phil” Chess, samen met zijn broer Leonard oprichter van Chess Records in Chicago, het label waarvan dankzij artiesten als Chuck Berry en Bo Diddley het belang voor de rock ‘n’ roll geschiedenis moeilijk óverschat kan worden – of hoe twee joodse zakenmannen essentieel waren voor de erkenning van de zwarte muziek. De op 27 maart 1921 als Fiszel Czyz in Czestochowa, Polen geboren Chess migreerde in 1928 met zijn broer Leonard (echte naam: Lejzor Czyz) naar Chicago waar hij in 1946 na zijn legerdienst samen met zijn broer de Macomba Lounge club op de hoek van 39th en Cottage Grove uitbaatte. Twee jaar later werd Leonard partner in het plaatselijke Aristocrat Records, in 1950 vervoegd door Phil tot ze het label volledig in handen hadden. Het label bracht jazz en zwarte popmuziek uit maar concentreerde zich na een naamsverandering in Chess in rhythm ‘n’ blues, en met succes: nog meer dan de rock ‘n’ roll met naast Chuck Berry en Bo Diddley artiesten als Etta James, The Moonglows en The Flamingos was het de blues die de dienst uitmaakte op Chess met namen als Muddy Waters, Little Walter, Buddy Guy, Sonny Boy Williamson, Willie Dixon, Memphis Slim en Howlin Wolf, met Phil Chess actief betrokken als producer in de Chess studio gelegen South Michigan Avenue 2120, in 1990 door de stad uitgeroepen tot Chicago city landmark. Op Chess verscheen zelfs rockabilly van artiesten als Mel Robbins, Billy Barrix, Rusty York, Bobby Sisco, Eddie Fontaine, Jimmy Lee & Wayne Walker, Dale Hawkins en Bobby Dean. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat Chess Records het alpha en omega van de rock ‘n’ roll zijn: één van de platen die beschouwd wordt als de eerste rock ‘n’ roll plaat ooit, het bij Sun Records opgenomen Rocket 88 van Jackie Brenston & his Delta Cats, werd in 1951 origineel uitgebracht op Chess, en de enige rock ‘n’ roll plaat in outer space is ook een Chess opname, namelijk Chuck Berry’s Johnny B. Goode uit 1958 dat op een plaat staat in 1977 door de Voyager de hemel ingeschoten om tot in de eeuwigheid tijd en ruimte te doorkruisen in de hoop op een ontmoeting met buitenaards leven! Over Chess Records werden twee films gemaakt: Cadillac Records (2008) en Who Do You Love (2010).


1960: Phil Chess, Etta James en Chess producer Ralph Bass (r)

De broers verkochten Chess in 1968 aan General Recorded Tape waarna Phil Chess zich in 1972 terugtrok in Arizona. In recentere tijden liep hij hersenschade op bij een val waarna hij opnieuw moest leren spreken en lopen. Hij overleed op 95-jarige leeftijd op zijn ranch in Tucson. Leonard Chess overleed in 1969 op 52-jarige leeftijd aan een hartkwaal. De Chess catalogus is nu eigendom van de Universal Music Group en wordt beheerd door Geffen Records.


Phil Chess (r) in 2013 met Leonard Chess' zoon Marshall Chess (l)

20 oktober 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Vanaf januari 2017 (misschien al eerder) te zien zijn op diverse podia bij jou in de buurt: The Boppin' Rockets, de nieuwe band van ex-Jetsetters Deon Buck, omschreven als “rockabilly met een bluesy bijt”. Naast Deon Buck op contrabas bestaan The Boppin' Rockets uit Guy Pisters (zang, ritmegitaar), Maurice Meesters (drums) en Huub Goosen (leadgitaar) *** The Shakin’ Arrows ontkennen met klem de geruchten dat ze er mee zouden gaan stoppen. Zou ook jammer zijn na 56 jaar: The Shakin’ Arrows zijn al actief sinds 1961! Wel heeft de band in goed onderling overleg besloten hun jaarlijkse “Duitsland tour” naar Der Brabander in Winterberg te annuleren omdat de specialisten van zanger Jan van Helvoirt vinden dat twee concerten per weekend in dit stadium van zijn herstel na een hartaanval en het plaatsen van een stent in december 2015 onverantwoord zou zijn.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 24 november opent in het Atomium in Brussel de tentoonstelling Sabena: Glamour Reizen over de hoogdagen van de in 2001 bankroet gegane Belgische luchtvaartmaatschappij aan de hand van originele voorwerpen, vliegtuigmaquettes, uniformen, affiches, foto’s, archiefvideo’s, gadgets en souvenirs die de 78-jarige geschiedenis van Sabena illustreren met de nadruk op de tijd toen reizen met het vliegtuig nog stond voor service, luxe en comfort in plaats van low cost. Voor liefhebbers van de TV-reeks Pan Am! De tentoonstelling loopt tot 10 september 2017. Info: www.atomium.be *** Nieuwe bands, laat ze maar komen: The Sparkletunes (nee, niét The Sparkletones) spelen fifties en early sixties rock ‘n’ roll en bestaan uit Caro Carnage op zang, Jean Colling van Lawen Stark & the Slide Boppers op drums, Gaby Greco op bas, Romain D'aloia op gitaar en Frank Musso op piano *** Rubriek personeelswissels: contrabassist Bas Vanstaen stopt om persoonlijke redenen bij Walter Broes & the Mercenaries en wordt vervangen door Clark Kenis van Moonshine Reunion die eerder al met Walter Broes samenspeelde in Clark & the Aces *** Erebelg Mark Sprex (GB) van The Rhumba Kings werkt aan drie soloprojecten die gaan verschijnen in 2017: een album onder de naam Sprex Mafia met Guana Batz gitarist Stuart Osborne (GB), een album getiteld Rebel Songs For The Broken Hearted opgenomen met Paul Fenech (GB) van The Meteors in diens El Rancho Loco Studios in Milaan, en een album opgenomen met gitarist Boz Boorer (GB) van The Polecats in diens studio in Portugal. Wij kunnen er ook niet meer aan uit dus volg alles zelf op www.marksprex.wixsite.com/marksprex *** Tot eind oktober op tour in de States: Country Cooking, ondanks de naam de andere rock ‘n’ roll band van Michel Brasseur van Smooth & the Bully Boys. Opvallend: ze spelen vijf keer in het Jerry Lee Lewis Café in Memphis.

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Cliff Richard wordt definitief niet vervolgd voor seksueel kindermisbruik. In juni werd besloten de toen al twee jaar durende zaak te laten rusten omdat er onvoldoende bewijs was voor de beschuldigingen die door vier destijds minderjarige mannen werden geuit en betrekking hadden op de jaren 1958 tot 1983, maar twee van de vermeende slachtoffers dienden een verzoek tot herziening in. Een onafhankelijk team heeft nu de zaak opnieuw bekeken en beide verzoeken afgewezen. Overigens verschijnt op 11 november het 102de album van de intussen 75-jarige Sir Cliff getiteld Just Fabulous Rock 'n' Roll, opvolger van The Fabulous Rock 'n' Roll Songbook uit 2013. Op Just Fabulous Rock 'n' Roll covert Cliff rock ‘n‘ roll klassiekers als Roll Over Beethoven, Great Balls Of Fire, Sweet Little Sixteen én zijn eigen debuutsingle Move It uit 1958. Daarnaast bevat het album één nieuwe song getiteld It's Better to Dream alsmede een door de wonderen der techniek gecreëerd Blue Suede Shoes duet met Elvis. Het album verschijnt ook als Special Edition Deluxe CD en op vinyl-LP *** Rhythm Bomb heeft Rockstar Records overgekocht, het Britse label dat vanaf eind jaren ’70 zowat elke noot die Eddie Cochran ooit speelde in kaart bracht. De eigenaar van Rockstar is evenwel Richard Weize van Bear Family die in 2015 na 40 jaar uit Bear Family stapte en het Duitse re-issue label in handen liet van een aantal van zijn medewerkers die al 20 jaar deel uitmaken van de berenfamilie. De nu 71-jarige opperbeer kocht in de loop der jaren een aantal jaren ’50 labels (Ekko, Crest, Silver waarvoor Eddie Cochran alle drie opnam, Viv) en plant daar nu minutieuze heruitgaven van onder de noemer Richard Weize Archives, blijkbaar in samenwerking met Rhythm Bomb *** Wild Wax Combo (DK) heeft na 13 jaar gitarist Andre Prethun vervangen door nieuwkomer Walter Clerici. Prethun speelt tegenwoordig bij The Ramblin Bandits (DK) wier debuut een dezer uitkomt *** Op 31 december vindt in Tempsford, Sandy Beds, en dat kan enkel in Engeland zijn, een reünie plaats van Bob & the Bearcats in de originele bezetting Bob Butfoy, Darrel Higham, Les Curtis en Nick Hoadley, en in juni 2017 gaan ze dat nog een keertje overdoen op Screamin (E) *** Nog meer Britse bands die gaan reünieën: The Fantoms staan na 30 jaar in originele bezetting op de Tennessee Club kerstweekender die merkwaardig genoeg eind november plaatsvindt en in september 2017 staan alle Avengers na 27 jaar opnieuw samen op de Ted Do in Blackpool.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

Chuck Berry vierde op 18 oktober zijn 90ste (!) verjaardag en kondigde gelijk aan volgend jaar een nieuw album uit te brengen op Dualtone Records. Het album zal eenvoudigweg Chuck heten, is zijn eerste studio album sinds Rock It uit 1979 en zou al volledig ingeblikt zijn met de band die hem de laatste 20 jaar meer dan 200 keer begeleidde in de Blueberry Hill club in St Louis, Missouri bestaande uit Jimmy Marsala (al 40 jaar Berry’s bassist), Robert Lohr (piano), Keith Robinson (drums) en Chuck’s kinderen Charles Berry Jr (gitaar) en Ingrid Berry (harmonica) *** Al is het alweer van augustus of zo geleden dat Berry daar nog op het podium stond en liggen er momenteel geen nieuwe data vast *** Je komt wat tegen op eBay, zoals die 67-jarige Canadees die platen verzamelt sinds zijn 11de en om gezondheidsredenen zijn volledige vinylverzameling van de hand doet waaronder 5802 Britse jaren ’50 en ’60 rock ‘n’ roll en doo-wop singles in originele persing, 2522 Britse jaren ’50 en ’60 rock ‘n’ roll LP’s in originele persing, 480 import rock ‘n’ roll en doo-wop LP’s, 507 Frans-Canadese rock ‘n’ roll LP’s, 480 nooit gespeelde import LP’s, 1175 originele Canadese singles, 100 originele EP’s, 246 picture sleeve-singles, 26 Canadese Elvis singles uit 1956 met lichtblauw label, twee Canadese Elvis EP’s met lichtblauw label, de Canadese Elvis LP 1254 uit 1956 met lichtblauw label, de Canadese Jerry Lee Lewis EPA-107, 275 stuks rock ‘n ‘roll bladmuziek én een MBS Studio acetaat van Roy Orbison’s pré-Sun Records Jewel single Ooby Dooby/ Trying To Get To You uit 1956, alles bij elkaar bijna 13.000 platen. Vraagprijs: 296.000 Canadese dollars, omgerekend pakweg 200.000 euro... *** Voorzien voor release in 2018: de biopic The Big O: Roy Orbison in een productie van zonen Alex Orbison en Roy Orbison Jr. met Wesley Orbison als executive producer. Het script geschreven door Ray Gideon en Bruce Evans (eerder verantwoordelijk voor Stand By Me) is “gebaseerd op het verhaal geschreven door Alex en Roy Jr.” *** Verkocht voor 165.000 dollar: het huis gelegen aan Hank Thompson Road 22760 in Cookson, Oklahoma, in 1955 gebouwd voor Hank Thompson die er woonde tot 1967 waarna Merle Travis er woonde vanaf 1977 en er aan een hartaanval stierf in 1983. In 1961 werd er een aanlegsteiger naar het vlakbij gelegen Tenkiller meer aangebouwd en het huis werd in die dagen beschouwd als bijzonder modern en daarmee in retrospect dus pure futuristische fifties maar stond al jarenlang leeg ten prooi aan de elementen en vandalisme. De nieuwe eigenaar zegt dat de structuur nog in verrassend goede staat is voor een huis dat in de verkoopsvoorwaarden werd omschreven als “voor afbraak of complete renovatie”, wil er minstens deeltijds gaan wonen en zal het huis restaureren, niet zozeer in de originele staat maar wel “in de geest en de geschiedenis van het huis”. De toiletpot staat er in elk geval niet meer: de troon waarop zowel Thompson als Travis zaten werd eerder dit jaar meegejat door Deke Dickerson toen hij in het huis op prospectie ging en staat nu in Deke’s tuin *** Tot eind deze maand loopt in het History Theatre in Saint Paul, Minnesota de musical Teen Idol: The Bobby Vee Story, een productie in samenwerking met Vee’s zonen Jeff en Tommy Vee. Bobby Vee wordt gespeeld door de ons onbekende Tyler Michaels terwijl een hoop andere zangers-acteurs een hoop andere artiesten van begin jaren ’60 vertolken. De nu 73-jarige Vee is zelf niet langer actief: in 2012 liet hij weten gediagnoseerd te zijn met Alzheimer *** Tommy Roe heeft zijn autobiografie uit getiteld From Cabbagetown To Tinseltown And Places In Between *** Op 1 november verschijnt op DVD en BluRay Batman: Return Of The Caped Crusaders, een nieuwe animatiefilm van 78 minuten die zich afspeelt in het continuüm van de originele Batman TV-reeks die liep van 1966 tot 1968. Opvallend: de stemmen van Batman, Robin en Catwoman werden ingesproken door de originele acteurs Adam West, Burt Ward en Julie Newmar.


Bam! Biff! Zonk!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 31 juli overleed Pat Hervey, door haar kleine gestalte zowat het Canadese antwoord op Brenda Lee. Hervey haalde in 1962 en 1963 de Canadese hitlijsten met nummers als Mr. Heartache, A Mother’s Love, Heaven For Awhile, Tears Of Misery en Walking In Bonnie’s Footsteps, nam op in Nashville waar ze via Chet Atkins binnengehaald werd bij RCA Victor maar slaagde er nooit in door te breken in Amerika. Later was ze vooral actief als countryzangeres en na haar huwelijk met jazzgitarist Oliver Gannon als zangeres-bassiste in hun Oliver Gannon-Patty Hervey Quartet. Hervey leed aan kanker *** Op 3 september overleed op 77-jarige leeftijd de op 3 oktober 1938 geboren cajunzanger Clifford Joseph “Pee Wee” Trahan die rock ‘n ‘roll opnam als Tommy Todd (Tag Along, 1958) en Jericho Jones (Black Magic, 1959) maar berucht werd door de zes racistische countrysingles die hij als Johnny Reb opnam van 1966 tot 1970 in de studio van JD “Jay” Miller in Crowley, Louisiana, origineel uitgebracht op Miller’s in 1966 opgestarte Reb Rebel label en eenvoudig samen te vatten als prima muziek met verwerpelijke teksten. Jarenlang was er onduidelijkheid over wie achter die artiestennaam schuil ging, ook al omdat er ook andere zangers gelijkaardig materiaal opnamen als “Johnny Reb”. Het materiaal zou nog jarenlang de ronde doen op Ku Klux Klan verzamelplaten en uiteindelijk kwam Trahan naar buiten – mogelijk omdat hij zag dat iedereen er geld aan verdiende behalve hijzelf. Er zijn niet veel foto’s van hem in omloop en hij was – begrijpelijk – uiterst karig met interviews, maar uit die paar interviews blijkt dat hij er geenszins spijt van had, integendeel: het was allemaal maar om te lachten en snel geld te verdienen en hij was best goeie maatjes was met JD Miller’s zwarte artiesten, wat hem niet belette om in 2003 een comeback album getiteld It’s The Attitude Stupid op te nemen. Pee Wee Trahan is ook bekend als songschrijver van nummers als South To Louisana (Johnnie Allan in 1962, het cajun antwoord op Johnny Horton’s North To Alaska) en de cajun hymne Lâche Pas La Patate (Jimmy C. Newman in 1974). Naast de muziek had hij in Crowley een autorijschool die hij in 2008 overliet aan zijn zoon, zoon intussen veroordeeld tot zeven jaar cel wegens sex met een van zijn leerlinges op het moment van de feiten jonger dan 16. Trahan kreeg een katholieke begrafenis ***


Jean Shepard en op de rechterfoto Jean Shepard (r) met Patsy Cline

Op 25 september overleed de op 21 november 1933 geboren Ollie Imogene Shepard oftewel zangeres Jean Shepard die van 1956 tot 1981 minstens 79 singles en 24 LP’s uitbracht, 73 keer de countryhitparade haalde en één nummer 1 scoorde. Shepard werd ontdekt door Hank Thompson die haar binnenlijfde bij Capitol: haar debuutsingle in 1952, Crying Steel Guitar Waltz/ Twice The Lovin’ met begeleiding van Jimmy Bryant, Speedy West en Cliffie Stone, brak weinig potten maar A Dear John Letter, een duet met Ferlin Husky tegen de achtergrond van de Koreaanse oorlog, werd in 1953 gelijk een crossover pophit en de enige nummer 1 in haar carrière. De volgende single was een vervolg op A Dear John Letter getiteld Forgive Me John. In 1955 werd Shepard lid van de Grand Ole Opry, in 1959 werd ze Cash Box’s Top Female Artist, in 1960 huwde ze Hawkshaw Hawkins die drie jaar later omkwam in de vliegtuigcrash die ook het leven van Patsy Cline en Cowboy Copas eiste – één maand later werd hun zoon Hawkshaw Jr. geboren, nog steeds actief als countryzanger onder de naam Hawk II. In 2014 verscheen haar autobiografie Down Through The Years, op 21 november 2015 werd ze de eerste vrouw die 60 jaar lid was van de Grand Ole Opry en kondigde ze aan dat er mee stopte. Op het moment van haar overlijden was ze het Grand Ole Opry lid met de langste ononderbroken staat van dienst. Bear Family (D) verzamelde in 1995 151 Capitol opnames 1952-1964 van Jean Shepard op de 5 CD-box The Melody Ranch Girl. Ze overleed op 82-jarige leeftijd aan Parkinson ***


Marilyn Monroe drie weken voor haar dood

Op 30 september overleed op 94-jarige leeftijd fotojournalist George Barris die op 13 juli 1962, drie weken voor haar dood op 5 augustus, op het strand van Santa Monica en in de heuvels van Hollywood de laatste fotosessie van Marilyn Monroe maakte. Monroe was 36, droeg enkel een bikini, een visserstrui en een handdoek en zag er nooit méér naturel en stralender uit. Barris en Monroe leerden elkaar kennen in 1954 op de set van The Seven Year Itch, na haar dood verhuisde hij voor 20 jaar naar Frankrijk. In 1995 verscheen van zijn hand het fotoboek Marilyn, Her Life In Her Own Words: Marilyn Monroe's Revealing Last Words And Photographs waarvan hij zei dat hij er samen met haar aan begonnen was. Barris maakte ook beroemde foto’s van generaal Dwight D. Eisenhower op de welkomstparade in New York op 19 juni 1945 (hij was officieel legerfotograaf van 1942 tot 1945), Elizabeth Taylor, Steve McQueen, John Wayne, Marlon Brando, Frank Sinatra en Sophia Loren, alsmede de foto op de hoes van Chubby Checker’s The Twist *** Onwaarschijnlijk toch: je koopt ooit een te gekke instrumentale single, in casu Boss van The Rumblers (genoemd naar Link Wray’s Rumble), daarna koop je de gelijknamige LP die de groep uitbracht, daarna blijken ze genoeg te hebben opgenomen om twee full CD’s mee te vullen, en dan lees je ineens dat op 3 oktober Rex De Long overleed, de tweede saxofonist van The Rumblers en essentieel in de totstandkoming van die twee CD’s. The Rumblers worden meestal geklasseerd onder surf maar waren eigenlijk een all round instrumentale band die al een saxofonist hadden, Bob Jones, maar besloten dat ze er even goed twee konden gebruiken en zo kwam De Long in 1963 bij de groep ná Boss (gebaseerd op Caterpillar Crawl van The Strangers uit 1959) dat een hitje werd in februari 1963. De Long speelde sax en later ook orgel en piano bij The Rumblers en droeg ook vocaal zijn steentje bij. The Rumblers bleven bestaan tot 1967 toen enkele groepsleden hun legerdienst moesten vervullen en namen op voor Highland (hun debuut Stomping Time/ Intersection in 1962), Downey en Dot, namen ook vocale nummers op en waren ook actief onder de namen Little Johnny & the Rumblers, The Nylons en The Bel Cantos. In de jaren ’70 speelde De Long met mede-Rumbler Wayne Matteson in een duo genaamd The Four Hand Band. De Long was nog steeds muzikaal actief (The Rumblers deden blijkbaar ook een aantal reünieconcerten) maar ook al een aantal jaren ziek – hij overleed onverwacht in zijn slaap. Het bijna complete oeuvre van The Rumblers staat op hun Ace CD’s It’s A Gas en Rumblin’ & Rare ***


The Rumblers in 1965 als The Bel Cantos met Rex De Long rechts op de foto

Op 5 oktober overleed Joan Marie Johnson, in 1963 in New Orleans samen met haar nichten Barbara Ann en Rosa Lee Hawkins oprichtster van The Dixie Cups die werden ontdekt door Joe Jones (die van You Talk Too Much uit 1960) die hun manager werd en een auditie regelde voor songschrijvers-producers Jerry Leiber & Mike Stoller die hen tekenden voor hun Red Bird label. Hun Chapel Of Love (door Phil Spector, Jeff Barry en Ellie Greenwich eigenlijk geschreven voor The Ronettes) werd nummer 1 in juni 1964 en ook hun versie van de New Orleans traditional Iko Iko (1964, voor het eerst opgenomen in 1953 door James “Sugar Boy” Crawford onder de titel Jock-a-Mo) mag met recht en rede een klassieker worden genoemd. Johnson stapte in 1966 uit de groep omdat ze aan een bloedziekte leed. In recentere tijden trad ze bij speciale gelegenheden nog aan met The Dixie Cups. Johnson werd 72 jaar. Anno 2016 treden The Dixie Cups nog steeds op onder leiding van de Hawkins zussen ***


Joan Marie Johnson rechts bij The Dixie Cups

Op 12 oktober overleed op 80-jarige leeftijd Motown songschrijver Robert Bateman, ontdekker van The Marvelettes en schrijver van hun Please Mr Postman (in 1961 Motown’s eerste nummer 1) en Twistin’ Postman. Hij zong ook zelf, met name in de in 1957 opgerichte Satintones die van 1959 tot 1961 zes singles uitbrachten op Motown (Tomorrow And Always werd na de release ingetrokken toen ze een rechtszaak aan de broek kregen omdat het verdacht veel op Will You Love Me Tomorrow van The Shirelles leek) en op Motown voorloper Tamal, maar een hit hebben ze nooit gescoord en eind 1961 splitten The Satintones. Daarna deed hij vooral productiewerk. Bateman kreeg een maand geleden een hartaanval en lag sindsdien in coma. U vindt het complete Satintones werk op de in 2009 verschenen Ace CD The Satintones Sing: The Complete Tamla And Motown Singles Plus.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

In april 2017 exclusief voor Europa op de 15de editie van Good Rockin’ Tonight in Attignat (F): The Hardrock Goners (CAN) met een eerbetoon aan hun in 2004 overleden zanger Ray Condo. Ook steelgitarist Jimmy Roy van The 5 Star Hillbillies staat daar op de affiche dus die zal ook wel meespelen. Originele fifties artiesten aldaar zijn Johnny Powers en Mike Waggoner *** Op 6 oktober overleed op 85-jarige leeftijd Ted Harvey, in de eerste helft van de jaren ’70 drummer en daarmee één derde van Hound Dog Taylor & the Houserockers: jawel, da’s Harvey op Give Me Back My Wig (1971). Taylor zelf overleed na drie LP’s in 1975 aan longkanker waarna Harvey en tweede gitarist Brewer Phillips nog regelmatig samenspeelden: in 1995 brachten ze het dubbelalbum Good Houserockin' uit. Phillips overleed in 1999.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


De vingerafdrukken van Elvis...

Op 29 oktober houden ze op Graceland opnieuw een veiling, en naast de Aqua Blue Vine jumpsuit uit 1973 (geschat op 250 tot 350.000 dollar) zijn wij vooral geïnteresseerd in de originele platenstampers van Elvis’ Sun 209 debuutsingle That's All Right (30 tot 40.000 dollar) en Blue Moon Of Kentucky (20 tot 30.000 dollar) uit 1954, drie Sun Records cheques uitgeschreven aan Elvis, Scotty Moore en Bill Black ter betaling voor de opnamesessie van I’m Left You’re Right She’s Gone op 15 november 1954 (20 tot 25.000 dollar - Elvis kreeg 82,5 dollar betaald, Scotty en Bill elk 41,25 dollar), alsmede in Elvis vingerafdrukken van op zijn aanvraag uit 1970 bij de politie van Beverly Hills voor een vergunning om een verborgen wapen te mogen dragen (30 tot 40.000 dollar) *** Elvis staat met 40 miljoen dollar trouwens op de vierde plaats in de Forbes Top 10 van de meest verdienende dode beroemdheden. Op nummer 1 staat zijn ex-schoonzoon Michael Jackson met 825 miljoen dollar, op de tweede plaats Peanuts tekenaar Charles Schulz (48 miljoen dollar), derde is de ons onbekende golfer Arnold Palmer (40) en na de Bob Marley’s en John Lennons gener wereld staat Bettie Page op de tiende plaats met 11 miljoen dollar. Meer dan ze ooit bij leven verdiende!

Naar Boven

6 oktober 2016
WIN 2 KAARTJES VOOR THE WIENERS & FRIENDS PLAY THE EVERLY BROTHERS!

De 80ste verjaardag van Don Everly op 1 februari 2017 is aanleiding voor The Wieners om op zaterdag 14 januari een Everly Brothers Tribute concert te brengen in Theater De Hofnar in Valkenswaard waarbij Jaap Wijn en Rob Roemers, al 12 jaar de kern van The Wieners, een van de meest optredende rock ’n’ roll bands van Nederland en in het verleden reeds te zien in De Wereld Draait Door, zullen worden ondersteund door hun vaste drummer Jan Timmermans én diverse muzikale gasten waaronder de nestor van de Valkenswaardse muziekscene Will Theus en het Bredase duo The Crying Carlalas dat tevens de afterparty zal opluisteren Na de tribute-CD Bird Dogs, live opgenomen voor een uitverkocht huis in country club Het Turfschip in Nieuwkoop en voor slechts € 5,-- + verzendkosten te koop via de webshop www.everlybrothers.nl, is er nu een reeks Everly Brothers Tribute concerten waarmee ze in november zelfs in Engeland optreden. Op 14 januari in Valkenswaard brengen The Wieners een avondvullende ode aan de koningen van de samenzang uit de jaren ’50 en ’60 met behalve livemuziek ook geluidsfragmenten, anekdotes en nog veel meer: wereldhits als Bye Bye Love, Bird Dog, Til I Kissed You, All I Have To Do Is Dream en vele andere pareltjes zullen klinken net alsof Don en Phil Everly vlak voor je neus staan. Let op: dit optreden is een luisterconcert, dus niet om te dansen, dat plaats vindt in een theaterzaal met zitplaatsen, dus wees er op tijd bij voor de beste stoelen. De voorverkoop is al begonnen en gaat hard want er zijn al flink wat kaarten verkocht terwijl er maximum 350 in kunnen, dus als je er in Valkenswaard bij wil zijn wacht je best niet te lang en koop je nu al je tickets à € 15,-- via www.everlybrothers.nl of aan de zaal zelf.



Of u kan er gratis naar toe! Boppin’ Around mag van Jaap Wijn twee kaartjes ter waarde van € 15,-- per stuk weggeven, maar daar moet je wel wat voor doen, namelijk als eerste antwoorden op de vraag: aan welke twee andere jaren ’50 artiesten brachten The Wieners in het verleden al een tribute? Tip: je vindt het antwoord op de Wieners websites www.rockabillyband.nl en www.everlybrothers.nl. Mail als de gesmeerde boterham je antwoord naar de Boppin' Around redactie en de eerste twee hebben prijs!
Edit 9 oktober 2016: Je hoeft niet meer te mailen, de eerste mailers - en dus de prijswinnaars zijn Martin van der Vliet en Johan Dortmans. Gefeliciteerd!

Naar Boven

29 september 2016
DOGGONE IT: GOODBYE GOODBYE JOE CLAY


Joe Clay: de rockabilly held getemd... Links op de foto in eerdere dagen, rechts op recentere datum

Op 26 september overleed Joe Clay, de man die op basis van twee jaren ’50 singles, Ducktail/ Sixteen Chicks en Get On The Right Track/ Cracker Jack, allebei uit 1956, tot het einde der tijden zal vereerd worden als rockabillyheld – maar wat voor geweldige twee singles, en bij uitbreiding wat voor geweldige jaren ’50 output, zijnde exact negen nummers + twee alternatieve uitvoeringen, in 1986 samen de kortste Bear Family LP en later CD aller tijden.
De op 9 september 1939 geboren Joe Clay (echte naam: Claiborne Joseph Cheramie) zong en drumde (en mocht na zijn herontdekking tijdens zijn concerten op rock ‘n’ roll festivals graag een rondje drummen), wist zich in 1955 aan de Louisiana Hayride in Shreveport, Louisiana op een groepsfoto tussen Luke McDaniel en Elvis te wurmen, drumde op 1 september 1955 één keertje voor Elvis bij een optreden in het Pontchartrain Amusement Park in New Orleans toen DJ Fontana ziek en Clay Elvis’ voorprogramma was, kreeg een contract bij RCA sublabel Vik Records wat resulteerde in die twee fantastische rockabillysingles, deels opgenomen met gitaristen als Mickey Baker, Hal Harris en Link Davis en deels opgenomen met twee drummers, en kwam in mei 1956 (dus twee maanden vòòr Elvis) op televisie in de Ed Sullivan Show waar hij Ducktail niet mocht zingen maar werd verplicht het tamme Only You van The Platters te coveren wat hij geeneens zelf had opgenomen. In 1960 nam hij in de Cosimo studio in New Orleans zes swamp-popnummers op die in 1962 en 1963 onder het pseudoniem Russ Wayne verschenen op een klein label uit New Orleans, Samter Records, en daarna verdween Joe Clay van de rock ‘n’ roll radar om aan de slag te gaan als clubmuzikant in en rond New Orleans onder de naam CJ Cheramie. In 1986 werd hij gelokaliseerd door de Britse rock ‘n’ roll promotor Willie Jeffrey toen hij werkte als chauffeur voor de plaatselijke schoolbus – en erg populair was bij de schoolkinderen als hun met de radio meezingende buschauffeur. In 1986 verscheen zijn jaren ’50 output op de Bear Family LP Ducktail en trad Clay voor het eerst op in Europa, en dat is hij sindsdien blijven doen op rock ‘n’ roll festivals in Europa, Amerika en Japan, een rol die hij met verve speelde en waar hij zelf zichtbaar van genoot – wij hebben nooit iemand ook maar één onvertogen woord over Joe Clay horen zeggen. In 1989 nam hij begeleid door The Wigglers (NL) de door Thomas Livius gepende single Rock Little Lilly/ Be Bop Boogie Bop op voor het Nederlands-Belgische Mac label, in 2005 bracht hij een nieuwe CD uit op El Toro (E) getiteld The Legend Is Now.


Joe Clay in 1986 als rockende buschauffeur. Rechts: het welbekende Bear Family album

Clay viel op 9 april van dit jaar tijdens het derde nummer van zijn optreden op Let’s Bop 4 in Somain (F, hij werd er begeleid door onze eigen Tinstars) flauw, wat geweten werd aan een combinatie van vermoeidheid, warmte, jetlag en te weinig gegeten. Op 11 juni was hij nog een van de headliners op het 18de Screamin festival in Calella (E). Eind juli begin augustus werd hij gediagnoseerd met nierkanker die was uitgezaaid naar zijn beendergestel en een dij. De nier werd weggenomen maar hij reageerde slecht op de chemo en de behandeling werd gestaakt. Clay overleed omringd door zijn familie en werd 78 jaar.

Naar Boven

29 september 2016
ZANGERES LYDIA OVERLEDEN



Lydia & the Melody Strings (foto: archief Ben Steneker)

Dagblad De Stentor meldt dat zangeres Lydia Tuinenburg op 25 september op 76-jarige leeftijd overleed in de Verenigde Staten. De Apeldoornse zangeres scoorde in 1959 een megahit met haar cover van Send Me The Pillow die van november 1959 tot augustus 1960 negen maanden onafgebroken in de Top 10 stond, de eerste Nederlandse pophit gezongen door een artiest van Indonesische afkomst. De carrière van het tienersterretje duurde van mei 1959 (plaatopname Send Me The Pillow) tot exact 22 november 1960 (emigratie naar Costa Mesa in Californië) en omvatte 11 singles, drie EP’s en één 25 cm LP, in 1993 gebundeld op de Rarity CD Lydia: I Can't Stop Loving You.
De op 27 april 1940 in de havenstad Tjilatjap (thans: Cilacap) aan de zuidkust van centraal Java geboren Lydia Tuinenburg kwam in de jaren ’50 naar Apeldoorn met haar familie die zich vestigde in Zuid aan de Rietzangerweg. Haar één jaar jongere broer Charles, afwisselend op drums en contrabas, formeerde in 1958 de groep The Melody Strings waar Lydia en Ben Steneker (tweede stem op Send Me The Pillow die later zou later uitgroeien tot ’s lands bekendste countryzanger en tot de dag van vandaag optreedt met zijn dochter) die beide zongen bij een cabaretgezelschap zich in februari 1959 aansloten. Met The Melody Strings wonnen ze een talentenjacht wat leidde tot radio-optredens en plaatopnames waaronder covers van Heartbeat (Buddy Holly), Lipstick On Your Collar (Connie Francis), Your Cheatin' Heart en Take These Chains From My Heart (2x Hank Williams), en Have I Told You Lately That I Love You (iedereen). Op enkele van die nummers krijgen ze ondersteuning op gitaar van Eddy Christiani, latere opnames gebeuren met The Rollers. In het voorjaar van 1960 verhuisden Charles en Lydia Tuinenburg naar Zaandam en werden The Melody Strings ontbonden - tijdens hun laatste optreden voor de Muziek Expres Teenagers Show op 2 april 1960 in het Amsterdamse Carré werd Lydia begeleid door The Black Dynamites. Lydia vluchtte in 1960 evenwel naar Amerika omdat ze zwanger was van een producer in dienst van platenmaatschappij Bovema, zonder zelfs de gouden platen voor Send Me The Pillow op te halen - destijds kreeg je goud voor de verkoop van 100.000 singles. Eind 1960 werd het stil rond Lydia totdat in de muziekbladen van februari 1961 plotseling foto’s verschenen van Lydia met haar in oktober 1960 geboren zoontje Francis-Gary. Lydia bleek in het grootste geheim getrouwd te zijn en was op 22 november 1960 voorgoed vertrokken naar Californië. Haar man was reeds eerder als emigrant naar Amerika vertrokken. In 1965 kwam ze even terug naar Nederland voor twee optredens in Apeldoorn. De organisatoren gebruiken haar roem om er zelf rijk van te worden en vanaf dat moment moet ze niets meer van de showbusiness weten. Wanneer organisator Jan Vis haar begin 1990 benadert voor de Goud Van Oud Shows van de Veronica Omroep Organisatie weigert ze vriendelijk maar beslist.


Twee platen van Lydia uit 1960

Op 19 november 2016 stond Lydia gepland als eregaste op de reünie van Soos ’59, een jaarlijkse bijeenkomst voor oudere jongeren met Apeldoorns bloed, haar eerste concert in Nederland in 60 jaar, en volgens organisatoren Gerrit van Cotthem en Ton van Laarhoven zou Lydia daar zingen met een eigen begeleidingsband. Contractueel stond er niets op papier en de organisatoren hebben de teruggetrokken Lydia die nog steeds in de Verenigde Staten woonde niet persoonlijk gesproken. “Ze is wel blijven zingen en dat deed ze nog steeds’’, aldus Van Cotthem en Van Laarhoven. “In een kerkkoor, want ze was aangesloten bij een kerkelijke gemeenschap.” Alle contacten verliepen via Naldi Tuinenburg, de jongere broer van de voormalige popster die zelf succes oogstte met Renate & Naldi & the Goossens Brothers en mee zou spelen in de begeleidingsband, net als Ben Steneker. De mannen achter Soos’ 59 hadden al eerder geprobeerd Lydia Tuinenburg aan zich te binden, maar nu Lydia en een aantal familieleden die ook naar Amerika zijn geëmigreerd in het najaar op familiebezoek in Apeldoorn gingen komen was het eindelijk mogelijk – alleen is het helaas niet zover gekomen: ze overleed in Amerika in de nacht van zondag 25 op maandag 26 september in het bijzijn van haar familie aan de gevolgen van een hersenbloeding. Het concert op het Zwitsal terrein in Apeldoorn gaat op verzoek van de familie wel door: Lydia's broers zullen haar nummers spelen.

Naar Boven

 

29 september 2016
CRY-BABY NEEMT AFSCHEID VAN HATCHET-FACE...


Kim McGuire als Hatchet-Face in Cry-Baby...

Op 14 september overleed de op 1 december 1955 geboren Kim Diane McGuire, de actrice die in 1990 op onvergetelijke wijze gestalte gaf aan Mona "Hatchet-Face" Malnorowski, zowat het lelijkste personage in Cry-Baby – en in die film zaten véél lelijke personages. Haar memorabelste zin in de film: “There’s nothing the matter with my face. I got character!” McGuire was de dochter van een advocaat en werd zelf ook advocaat, met als hobby’s dansen en toneelspelen. Schandaalregisseur John Waters kondigde al in 1985 een filmproject “over een vrouw met multipele schoonheidsproblemen” aan getiteld Hatchet-Face, film die er nooit kwam, maar het personage Hatchet-Face dook vijf jaar later wel op in Cry-Baby, een rol mogelijk oorspronkelijk bedoeld voor een van Waters’ vaste acteurs, de in 1988 overleden travestiet Divine. Wat daar ook van zij, Waters plaatste een advertentie voor “een actrice met het lichaam van Jayne Mansfield en het gezicht van Margaret Hamilton”, de actrice die in 1939 in The Wizard Of Oz de grote boze heks speelde. McGuire werd ter plekke aangenomen en haar op zich al, euh, ongewone uiterlijk werd nog eens versterkt door groteske make up zodat ze er in de film als het ware kubistisch uitziet. Of zoals ze zelf ooit in een interview zei “nadat ze me in Cry-Baby hebben gezien vinden de mensen dat ik er in het echt goed uitzie”... McGuire zou na Cry-Baby nog in drie films en drie TV-reeksen te zien zijn maar stopte midden jaren ‘90 met acteren waarna ze aan de slag ging als advocaat. Eerder deze maand werd ze onwel naar een ziekenhuis gevoerd waar een longontsteking werd vastgesteld. Ze reageerde slecht op de behandeling en overleed na twee hartstilstanden. McGuire werd 60 jaar.


Kim McGuire naast Johnny Depp (r) in Cry-Baby...

En kijk hieronder nog even dat smakelijke muziekclipje uit de film:

Naar Boven

29 september 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

De eerste Nederlandse band op Wild Records (USA) is een feit: Lil’ Sal & the Wildtones uit Amsterdam. Ze waren op Viva Las Vegas en hebben toen gelijk bij Wild in Los Angeles een (nog te verschijnen) CD opgenomen *** Eind dit jaar duiken The Three Farmers Boys opnieuw de studio in met Ed (zoon van Kees van The Barnstompers) Stigter op leadgitaar *** En The Hot Rhythm Ramblers gaan een CD uitbrengen op Catty Town Records, een nieuw label gelieerd aan Rhythm Bomb (D) *** Ook op komst: The Original Sound Of The Taildraggers, een compilatie met alle zelfgeschreven nummers van de eerste drie Taildraggers albums + twee onuitgebrachte tracks. Teken des tijds: het album zal in eerste instantie alleen digitaal online verkrijgbaar zijn via CD Baby.... ***

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Best een prestatie in deze internettijden: begin september verscheen de 100ste Back To The Roots, het magazine dat zichzelf omschrijft als “het veelzijdigste bluestijdschrift in de Benelux sinds 1995 en het enige Nederlandstalige tijdschrift over alle traditionele bluesstijlen”. De hoofdmoot is uiteraard blues maar het vijf keer per jaar verschijnende BTTR besteedt ook zijdelings aandacht aan verwante muziekgenres als gospel, cajun, zydeco, boogie woogie en doo wop. Info: www.backtotheroots.be

KORT EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Cleet Boris (l) en de Franse swingzanger Charles Trenet in 1989; rechts rock 'n' roll tekenwerk van Boris

Jantje ‘Bluecap’ van Parijs meldt het overlijden op 2 mei jongstleden van de Franse zanger-striptekenaar Hubert Mounier alias Cleet Boris, maker van de rock ’n’ roll strip J’Ai Reussi: Le Monde Merveilleux Du Rock (1987), in Nederland in 1989 bij Eppo verschenen als Hoe Word Ik Een Rock-Star en volgens onze Jan minder bekend maar even goed als de strips van Frank Margerin (de Lucien reeks) en de Atoom stijl van Serge Clerc’s geweldige La Legende Du Rock 'n'Roll, bij ons Legendes Van De Rock ‘n’ Roll. Mounier zong bij de Franse door jazz beïnvloede poprock band L'Affaire Louis Trio die in de jaren ’80 en ’90 minstens vijf albums uitbracht - in de YouTube clip van hun Ce Soir uit 1985 zie je de liefde voor de retro jaren ‘50 en voor Atoom strips. Na L'Affaire Louis Trio begon hij een succesvolle solocarrière waardoor hij meer muziek maakte dan tekende: naast Hoe Word Ik Een Rock-Star verscheen in het Nederlands alleen nog De Vredestempel (1986). De op 21 september 1962 in Lyon geboren Mounier was 53 jaar en overleed aan een hartaanval *** The Long Road is een nieuwe autobiografie van 350 pagina’s van Dave Lodge, in de jaren ’70 manager van Tommy Bruce. Het boek staat boordevol anekdotes over artiesten als Billy Fury, Vince Eager, Danny Rivers, Billie Davis, Wee Willie Harris, Dave Sampson, Mike Berry en Terry Dene. Lodge schreef in 2006 een biografie van Tommy Bruce getiteld Have Gravel Will Travel *** Vince Eager heeft trouwens een CD samengesteld met het complete werk van de pas overleden Joe Meek protegé Danny Rivers, samen met onuitgebrachte nummers en live-opnames van zijn 70ste verjaardag goed voor in totaal 20 tracks. De opbrengst van Can't You Hear My Heart op Peaksoft Records (GB) gaat naar zijn weduwe Emily *** De Sun sessie die Johnny Horsepower (DK) opnam met WS Holland op drums die op de lange baan was geschoven omdat Rydell’s Records (F) er mee stopte zal uitgebracht worden door El Toro Records (E) *** Al laat Steve Rydell inmiddels weten in tegenstelling tot eerdere berichten toch door te gaan met zijn label en opnamestudio *** Vintage Rock magazine (GB) is blijkbaar zo’n succes dat de uitgeverij nu ook een zustertijdschrift uitgeeft: op 28 september verscheen de eerste uitgave van Country Music, al mikt dat met namen als Dolly Parton, Del McCoury, Merle Haggard en Willie Nelson helaas duidelijk op de liefhebber van de moderne country *** Hé, we lezen hier net dat The Caezars (GB) er mee gestopt zijn, zonder enige specifieke reden. Hun laatste concert spelen ze op 14 oktober in Dusseldorf (D) *** Rockabilly 82 is een nieuw fotoboek over de rock ‘n’ roll scene in Normandië (F) met 104 pagina’s en 58 zwart-wit foto’s van fotograaf Gil Rigoulet vergelijkbaar met The Teds van Chris Steele-Perkins uit 1979, inmiddels beschouwd als een klassieker van de Britse documentairefotografie en volgende maand opnieuw herdrukt. De tekst bij Rockabilly 82 is in het Frans én het Engels en geschreven door sociologe Gildas Lescop.


Een kiekje uit het fotoboek Rockabilly 82

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

Nooit gedacht dat we het nog zouden meemaken maar er is nieuw werk verschenen van Larry Collins en dat is behoudens twee singles in 1969 en 1970 geleden van 1962. Collins’ nieuwe output blijft (voorlopig?) beperkt tot één enkele vinylsingle op Sleazy Records (E) getiteld Rockabilly Forever (Screw The Rest)/ Bed Time Story Girl met Larry Collins zelf op zang en gitaar, Big Sandy drummer Joe Perez en de man die het allemaal mogelijk heeft gemaakt, Deke Dickerson op bas. Van nieuw werk van The Collins Kids sámen (geleden van 1960) is nog steeds geen sprake *** Nooit gedacht dat we het nog zouden meemaken maar Roddy Jackson heeft een nieuwe plaat opgenomen en dat moet zo ongeveer van 1965 geleden zijn. Het album zou volgend jaar verschijnen op het Amerikaanse label Hi-Ho Records en naar hier komen via Rhythm Bomb (D) *** Van nieuw werk van een oude artiest naar het complete werk van een oude artiest: A Music Man Like Nobody Ever Saw is de eerste boxset gewijd aan blueslegende Arthur ‘Big Boy’ Crudup die 124 tracks verzamelt op vijf CD’s en daarmee zijn complete opnames bij elkaar brengt van 1941 tot 1962, met uiteraard zijn originelen van That’s All Right, My Baby Left Me, So Glad You’re Mine en Mean Ol’ Frisco. De doos is uit op Bear Family en gaat vergezeld van een hardcover boek van 68 pagina’s *** Een aantal enthousiastelingen steekt de koppen en de handen bij elkaar om 10.000 £ in te zamelen voor een standbeeld van Eddie Cochran op Rowden Hill in Chippenham, Wiltshire (GB) waar Cochran op 17 april 1960 op 21-jarige leeftijd overleed toen de taxi die hem, zijn verloofde Sharon Sheeley en Gene Vincent na een Britse tour naar de luchthaven vervoerde uit de bocht ging en op een lantaarnpaal knalde. Op die plaats staat nu al een gedenksteen maar die is er niet zo best aan toe: de betonnen basis is aan het afbrokkelen en de steen zelf is beschadigd door de grasmachines die het perkje onderhouden *** Onwaarschijnlijk maar waar: dit jaar vieren The Blue Echoes uit Lansing, Michigan die in 1959 twee singles uitbrachten (u vindt hun It’s Witchcraft en Cool Guitar op minstens 12 Buffalo Bop-achtige compilaties!) hun 60ste verjaardag met anno 2016 aan het roer nog steeds originele zanger-gitarist-pianist Larry Palmiter en originele zanger-gitarist Roger Benham (allebei 75) en op drums Benham’s 49-jarige zoon Craig Benham. The Blue Echoes treden nog steeds tot twee keer per maand op. Haal ze naar de Rave! ***



Boven: The Blue Echoes toen...
Onder: ...en Roger Benham (l) en Larry Palmiter van The Blue Echoes nu!

Binnenkort verschijnen er drie boeken over The Drifters, alle drie van de hand van Peter Burns (GB) van www.soulmusichq.com: Driftin’ over de Drifters geschiedenis van 1953 tot 2008, Driftin’ Apart over alle soloverhalen en afsplitsingen, en een boek over Ben E. King, Drifters leadzanger van 1958 tot 1960. Burns leerde King kennen in 1964 en het was de bedoeling dat ze samen King’s autobiografie gingen schrijven, waartoe de vorig jaar overleden King nooit gekomen is. Daarnaast interviewde Burns de in 1972 overleden Clyde McPhatter, Drifters leadzanger in 1953-1954, enkele keren in 1967 en 1968 *** Wij lezen in Vintage Rock dat er volgend jaar geen Long Island Doo Wop Festival (USA) meer komt: jammer, want op de 15de en dus laatste editie dit jaar stonden daar op twee dagen tijd toch maar mooi onder meer – gaat u er even rustig voor zitten – Herman Santiago & the Teenagers, Jay Siegel & the Tokens, Chris Montez, Tony Middleton & the Willows, The Dubs, The Diablos, The Solitaires, Bill Carey & the Danleers, The Heartbeats, John Kuse & the Excellents, The Mystics, Chuck Girard & the Hondells, Amy Ortiz & the Chantells, Johnny Farina, Kathy Young, Larry Chance & the Earls, Eugene Pitt & the Jive Five, Willie Winfield & the Harptones, The Jarmels, Jimmy Beaumont & the Skyliners en Charlie Thomas’ Difters op het podium – vaak soms met slechts drie songs per act, geruggesteund door een band die zo maar eventjes 200 songs diende in te studeren *** Buddy Holly wordt de eerste rock ‘n‘ roll artiest die zijn eigen munt krijgt: naar aanleiding van Holly’s 80ste verjaardag op 7 september bracht de munterij Elemetal Mint de Buddy Holly: Not Fade Away herdenkingsmunt uit, de eerste in wat een reeks American Music Icons moet worden. De munt wordt geslagen in Holly’s thuisstaat Texas met aan de ene kant Holly’s afbeelding en op de andere kant zijn bril en handtekening met aan beide zijden bladmuziek, het geheel onder licentie van BMG Rights Management, de firma die in 2015 de rechten op Holly’s imago en catalogus kochten van zijn nu 83-jarige weduwe Maria Elena Holley, aanwezig bij de officiële voorstelling van de munt.

Maria Elena Holley

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Op 26 augustus overleed de 81-jarige Placido "Pat" Anthony Salerno die in 1960 op Jordan Records met de Bobby Warren Five de surfachtige instrumentale single Nite-Beat/ Medicine Man uitbracht waarvan beide deuntjes door hem waren gecomponeerd. Salerno werd later leraar en hoofd van de muziekafdeling van een middelbare school. In 1974 stopte hij met lesgeven en opende hij een stal renpaarden *** Op 31 augustus overleed de 72-jarige Richard “Rick" Michael Scrofani, tweede tenor van doo wop-quintet The Ducanes die in 1961 onder leiding van Phil Spector één single uitbrachten, I’m So Happy Tra La La (origineel van Lewis Lymon & the Teenchords)/ Little Did I Know op Goldisc Records. Van The Ducanes zou enkel bariton Eddie Brian verder gaan in de muziek, met name bij The Connotations en The Autumns. Scrofani leidde zijn eigen bouwbedrijf *** Op 3 september overleed de 79-jarige Bill Buntin, de contrabassist van Johnny Carroll die meespeelde op de Phillips International single That’s The Way I Love/ I’ll Wait (1957, niet bij Sun zelf opgenomen maar door Sun uitgebracht in licentie – Rock Baby Rock It en You Made Me Love You bleven onuitgebracht). Wellicht is Buntin ook van de partij op Carroll’s demo opnames van onder meer Crazy Little Mama, Cut Out, Hearts Of Stone, Sexy Ways, Stingy Thing en Why Cry uit 1955 die pas in 1989 voor het eerst het licht zagen op Carroll’s Sunjay LP Rock ‘n’ Roll Rarities. Op Carroll’s bekendste rockabillynummers Wild Wild Women, Crazy Crazy Lovin' en Hot Rock speelt hij niét mee: Decca tekende Carroll als soloartiest en niet met zijn groep The Hot Rocks en die nummers werden dan ook opgenomen met studiomuzikanten. In 1957 was hij naast Carroll te zien op contrabas in de film Rock Baby Rock It waarin Carroll op bijzonder overtuigende wijze de nummers Wild Wild Women, Crazy Crazy Lovin’, Rockin’ Maybelle en Sugar Baby uitvoert. Na zijn legerdienst werkte Buntin tot zijn pensioen in 2015 35 jaar voor de Texas Electric Service Company en 22 jaar voor Flowers Construction/ Wilbros, een ander energiebedrijf. Bunting was al enige tijd ziek. Merkwaardig genoeg vonden wij op Soundcloud een rock ‘n’ roll instrumental getiteld Rockabilly Bill opgedragen aan Bill Buntin en ingespeeld door Jay Salam, en dat was in de jaren ’50 Carroll’s gitarist ***


Bill Buntin (l), Johnny Carroll en Jay Salam (r)

 

In 2014 schreven wij over het overlijden van de toen 86-jarige Glenn Edward McDuffie, mogelijk de man op de iconische foto van VJ Day op Times Square in New York gemaakt op 14 augustus 1945 (de dag van de capitulatie van Japan) door fotograaf Alfred Eisenstaedt, nu is op 8 september op 92-jarige leeftijd de vrouw op de foto overleden, Margarete “Greta” Zimmer Friedman. Tenminste: hoogstwaarschijnlijk de vrouw op de foto, want er zijn meerdere kandidaten: minstens drie vrouwen beweerden de verpleegster op de foto te zijn, net zoals er minstens elf mannen beweerden de matroos in kwestie te zijn, niet verwonderlijk aangezien er die dag allicht wel meer werd afgekust door mariniers. Op Times Square is de kus vereeuwigd als standbeeld, fotograaf Alfred Eisenstaedt overleed in 1995. In 2012 verscheen het boek The Kissing Sailor: The Mystery Behind The Photo that Ended World War II waarin schrijvers George Galdorisi en Lawrence Verria de man en de vrouw op de foto probeerden te identificeren aan de hand van forensische analyse en fotografische interpretatie, en uit dat boek kwam Friedman naar voor als de waarschijnlijkste kandidate. In 2012 werd ze door CBS News op Times Square herenigd met George Mendonsa, een van de waarschijnlijkste kandidaten voor de matroos, die nog steeds leeft en nu 93 jaar is. Friedman was merkwaardig genoeg een Oostenrijkse die in 1939 met twee zussen naar Amerika emigreerde op de vlucht voor de nazi’s: hun ouders kwamen om in concentratiekampen. Ze was al enige tijd ziek, woonde in een rusthuis en overleed aan een longontsteking, aldus haar zoon in een interview met de krant New York Daily News ***


Greta Zimmer in 1945...?

Ook op 8 september overleed in San Luis Obispo, California de in 1943 geboren Jeff(rey) Christensen, in 1961 drummer en mede-oprichter van Jim Waller & the Deltas, een surfgroep die opviel omdat ze een orgel in de gelederen hadden. In 1963 brachten ze de single Surfin’ Wild/ Church Key en de LP Surfin' Wild uit, beide op Arvee Records. Ze brachten ook minstens drie vocale singles uit, What I Want/ I've Been Blue (Trac Records, 1961), Bells Are Ringing/ Super Hawk (Warner Brothers, 1963 als Jay & the Deltas) en Give My Love A Chance/ Goodnight My Love als The Deltas (Cambridge Records, 1964) alvorens in 1967 uit elkaar te gaan. Na de muziek werd Christensen zakenman in Fresno *** Op 16 september overleed de op 28 februari 1941 in Memphis geboren Edward "Eddie" Cash, geen familie van Johnny Cash, wel de man die met zijn debuutsingle Doing All Right in 1958 een volbloed rockabilly klassieker opnam, al schatten wij de B-kant daarvan, het magisch-realistische Land Of Promises, nog net iets hoger in maar da’s puur persoonlijk. De single verscheen op Peak Records en de nummers werden gepubliceerd door Lan-Den Publishing: “Lan” stond voor Lansky Brothers oftewel de kleermaker van de koning, de kledingzaak in Memphis waar Elvis zijn flashy pakken kocht: zij staken mee achter Peak Records. Bij Sun Records nam Cash datzelfde jaar Hey Good Lookin’ op dat toen onuitgebracht bleef en pas in 1986 aan de wereld werd geopenbaard. Een ander onuitgebracht Sun nummer is Little Bitty Pretty Girl van gitarist Roland Janes met Cash op zang. Eddie Cash bracht tot 1961 in totaal slechts vier singles uit op Peak, Todd en Roulette, uitgezonderd één B-kantje netjes gecompileerd op de eerder dit jaar in Spanje op Sleazy Records verschenen 9 track rood vinyl 10-inch Doing All Right. Skeleton Fight staat daar niét op: dat in 1976 op de Collector CLS 2302 LP Super Rock ‘n’ Roll Part B foutief aan Eddie Cash toegeschreven nummer is in werkelijk Mack Allen Smith in 1964. Cash trad vanaf 1966 18 jaar lang op in Las Vegas en vanaf 1992 vijf jaar in Branson, Missouri alvorens zijn eigen oldies theater uit de grond te stampen in het Belfry Music Theatre in Delavan, Wisconsin. Eddie Cash was recent gediagnoseerd met kanker *** Op 20 september overleed zangeres Micki Marlo wier carrière begon op 14-jarige leeftijd als model toen ze nog op de middelbare school zat (en Frankie Avalon haar buurjongen was). Via producer Bernie Lowe kwam ze op Capitol Records waarvoor ze onder meer I'm Gonna Rock-Rock-Rock (1954, beschaafde swing) en I'm Going To Sit Right Down And Cry opnam, dat laatste met het orkest van Billy May in 1954 vòòr Elvis en te betitelen als croonerswing – het origineel van I'm Going To Sit Right Down And Cry dateert uit hetzelfde jaar en verscheen op Epic als B-kant van Roy Hamilton's You'll Never Walk Alone. Na een overstap naar ABC-Paramount nam ze onder meer Nappy Brown’s Little By Little (1956, een typisch blanke cover van een zwart nummer) en het door Paul Anka geschreven What You've Done To Me (1957) op, solo én als duet met Paul Anka. Marlo trad nog steeds op met haar zoon, stand-up comedian en imitator Bobby Mayo Jr. Ze werd 88 jaar ***


Johnny Dee alias John D. Loudermilk

Op 21 september overleed de op 31 maart 1934 geboren songschrijver John D. Loudermilk, een neef van Ira en Charlie Loudermilk, beter bekend als The Louvin Brothers. Loudermilk schreef meer dan 400 songs in alle mogelijke stijlen waarvan de bekendste wellicht Ebony Eyes (The Everly Brothers, 1961), Torture (Kris Jensen, 1962), Talk Back Trembling Lips (Johnny Tillotson, 1963) en Sittin’ In The Balcony zijn: Loudermilk nam het origineel van Sittin’ In The Balcony zelf op in 1957 onder de naam Johnny Dee alvorens Eddie Cochran met de cover en de hit ging lopen. Andere opnames van Loudermilk zelf zijn Asiatic Flu/ That’s All I’ve Got als Ebe Sneezer & his Epidemics (1957) en Road Hog onder zijn eigen naam in 1962: u ziet dat wij een voorkeur hebben voor geinige liedjes. Wie interesse heeft in Loudermilk als zanger kan terecht op zijn Bear Family verzamelaars Sittin’ In The Balcony (al zijn Colonial en Columbia opnames van 1956 tot 1959) en Blue Train (26 pop-country opnames uit de jaren ’60 voor RCA). Loudermilk leed aan botkanker en werd 82 jaar *** Something Weird Video meldt het overlijden op 26 september op 90-jarige leeftijd van de godfather of gore, cultregisseur Hershell Gordon Lewis, in de jaren ’60 een pionier van de zogenaamde splatter movie, goedkoop gemaakte extreem gewelddadige films waarin het bloed met hectoliters vloeide in technicolor zoals Blood Feast (1963) en... Two Thousand Maniacs (1964), film met Playboy’s Playmate Of The Month June 1963 Connie Mason in de hoofdrol waarin een stel rednecks en hillbillies de 100ste verjaardag van hun dorpje vieren door het vermoorden van yankee toeristen! Er wordt flink met geconfedereerde vlaggen gezwaaid en er loopt voordurend een bluegrassband in beeld (“The Pleasant Valley Boys”) die nummers ten berde brengt als Rollin’ In My Sweet Baby’s Arms, Old Joe Clark, Dixie en The South’s Gonna Rise Again. Dat laatste, ook bekend als Rebel Yell en onder de eerste regel Robert E. Lee Broke His Musket On His Knee, werd door Lewis zelf geschreven én ingezongen omdat hij vond dat de zanger van The Pleasant Valley Boys niet diep genoeg ging. Het werd als The South’s Gonna Rise Again in 1981 gecoverd door Johnny Legend en is niet dezelfde South’s Gonna Rise Again uit 1958 van Jesse James alias Lee Denson, gecoverd door The Flying Saucers en The Black Knights. Vòòr hij films maakte behaalde Lewis een master’s degree in journalistiek en was hij universiteitsprof Engelse literatuur. Begin jaren ’70 liet hij de filmindustrie achter zich om zich toe te leggen op marketing: hij richtte een marketing agentschap op, schreef meer dan 20 boeken over het onderwerp en gaf seminaries (en zat drie jaar in de cel voor fraude). Hij was ook een graaggeziene gastspreker op filmfestivals en een van zijn succesnummers daar was het zingen van The South’s Gonna Rise Again. Zijn hobbies waren minder bloederig dan zijn films: diepzeeduiken, tennis en het verzamelen van sierborden (waarover hij ook een boek schreef).


Hershell Gordon Lewis

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 24 september overleed op 68-jarige leeftijd Stanley Dural Jr., oprichter en accordeonist van zydecoband Buckwheat Zydeco. In 1971 richtte hij de 15-koppige funk- en soulband Buckwheat & the Hitchikers op, vanaf 1976 speelde hij orgel bij Clifton Chenier’s Red Hot Louisiana Band, en in 1979 richtte hij Buckwheat Zydeco op, in 1987 de eerste zydecoband die een contract tekende bij een major label, Island Records. Buckwheat Zydeco was in 1986 te horen op de soundtrack van de film The Big Easy, trad op op de slotceremonie van de Olympische zomerspelen van Atlanta (1996) en beide inauguraties van president Clinton (1993 en 1997), en kreeg in 2010 een Grammy Award voor Best Zydeco Or Cajun Music Album voor hun door Steve Berlin van Los Lobos geproduceerde Lay Your Burden Down. Dural leed aan longkanker.


Off topic: en wat vond u van Imelda May's nieuwe look op Pinkpop...?

ELVIS NIEUWS & GOSSIP

Op 24 juli overleed in het Methodist Hospice Residence in Memphis de 86-jarige Alvin Lansky, in zijn laatste jaar op de middelbare school uitgeroepen tot Best Geklede. Daarna ging hij met enkele van zijn broers aan de slag in de kledingzaak van zijn ouders, Lansky Brothers, de kleermaker van de koning, en Alvin ging er prat op dat hij degene was die Elvis een stropdas leerde knopen. Later had hij met zijn broer Irvin een zaak in cosmetica en barbiermateriaal, eind jaren '70 opende hij Mister Hats, de hoedenzaak op S Highland Street 113 die hij nog steeds runde. Alvin Lansky overleed net als zijn broer Bernard Lansky aan de gevolgen van Alzheimer *** En op 21 augustus overleed op 73-jarige leeftijd Glen Dale Spreen die van 1969 tot 1973 in de American Sound Studios in Memphis voor Elvis werkte als arrangeur van onder meer Suspicious Minds. Daarnaast schreef hij mee aan het nummer Holly Leaves And Christmas Trees (1971) *** In Las Vegas is de laatste Monaco toren geïmplodeerd van het in april 1955 geopende Riviera Hotel & Casino: binnenkort wordt de Monte Carlo vleugel gesloopt en dan is het vooorgoed gedaan met het hotel dat figureerde in films als Ocean's 11 (1960), Diamonds Are Forever (1971), Austin Powers: International Man Of Mystery (1997) en 3000 Miles To Graceland (2001). Het tweeduizend kamers tellende hotel sloot na 60 jaar de deuren in mei 2015, het terrein werd voor 182,5 miljoen dollar verkocht aan een toerismebureau dat er een conventiecentrum zal neerpoten. Elvis trad er op in november 1956 *** Alles komt terug: Jack White van rockband The White stripes en de man die vorig jaar in januari Elvis’ originele Sun acetaat My Happiness kocht, is de zitbank uit het kantoor van Sun baas Sam Phillips aan het restaureren. Eenmaal hersteld in de originele staat krijgt de bank een plaats in de Sam Phillips Recording Services studio uitgebaat door Phillips’ kleindochter Halley Phillips *** The Man Who Dared To Steal The King is een nieuwe DVD-documentaire over Raymond "Bubba" Green, de man die twaalf dagen na het overlijden van Elvis diens lichaam wilde opgraven om een losgeld te eisen *** Waarschijnlijk weer zo’n lullig home video’tje waarin die Green een uur lang een monoloog afsteekt... *** Graceland gaat de grootste upscaling krijgen sinds het in 1982 opende voor het publiek middels een nieuw “bezoekers en entertainment complex” aan de westkant van Elvis Presley Boulevard aan de overkant van Graceland dat bijna vier voetbalvelden en daarmee vijf keer zo groot zal zijn als alle nu aldaar gelegen souveniershops en eettentjes die dan ook in één klap zullen weggevaagd worden. Daarnaast komt er een zes verdiepingen en 450 kamers tellend resort hotel dat The Guest House At Graceland gaat heten, een theater met 464 zitplaatsen, een zwembad, een gratis shuttle service naar de luchthaven van Memphis en een EP's Bar & Grill restaurant zal bevatten en het Heartbreak Hotel moet vervangen. Nieuwe faciliteiten zijn onder meer een nieuw automuseum, twee restaurants, een multifunctioneel gebouw, zes winkelruimtes en een museum. Het vliegtuigmuseum blijft bestaan, het hotel gaat open op 27 oktober in aanwezigheid van onder meer George Klein, DJ Fontana, James Burton, Ronnie Tutt, Norbert Putnam, Terry Blackwood van The Imperials, Jerry Schilling, Dixie Locke Emmons (Elvis’ lief in 1954), Anne Helm (Elvis’ tegenspeelster in de film Follow That Dream, 1962) en Cynthia Pepper (Elvis’ tegenspeelster in de film Kissin' Cousins, 1964), het hele project zou af moeten zijn tegen volgende lente, totale investering: 137 miljoen dollar *** Benieuwd wat ze gaan doen met het intussen vervallen huis van vader Vernon Presley áchter Graceland: Vernon kocht het huis gelegen aan Dolan Drive aan de achterkant van Graceland in 1964 (een van de eerste huizen in Memphis met een jacuzzi) en woonde er tot 1978 waarna hij verhuisde naar Graceland.

4 september 2016
ANTWERPSE MUZIEKSCENE NEEMT AFSCHEID VAN LENN DAUPHIN


Lenn Dauphin: sterkte voor zijn familie en vrienden...

Op 31 augustus overleed de op 23 november 1973 geboren Lenn Dauphin, interim contrabassist bij (Crystal &) Runnin’ Wild, The Mighty Quiffs, The Bop A-Tones, The Million Dollar Sunrise, The Domino’s, Sin Alley en Hètten Dès. Dauphin was twee weken geleden na een ongelukkige val op zijn appartement in kritieke toestand in het ziekenhuis opgenomen met een schedelbreuk en een hersenbloeding. Naast zijn rock ‘n’ roll werk was hij fotograaf en speelde hij in verschillende alternatieve bands, bij bluegrass band Hank Van Damme en op de bluegrass soundtrack van de oscargenomineerde Belgische film The Broken Circle Breakdown (2012) – in de film is hij niet te zien maar hij trad wel op met de Broke Circle Breakdown Bluegrass Band die de soundtrack live ten lande ten gehore bracht. In 2009 begeleidde hij Patrick Ouchène als Copycat, de Belgische kandidaat op het Eurovisiesongfestival in Moskou. Dauphin was 42 jaar en laat een dochtertje na. De uitvaart vindt plaats op vrijdag 7 september in de Sint-Pauluskerk op de Veemarkt in Antwerpen. Ook wij betuigen ons medeleven aan zijn familie en vele vrienden.

Naar Boven

4 september 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Deon Buck

Deon Buck stopt om persoonlijke redenen per direct als contrabassist van CC Jerome’s Jetsetters. Buck was oprichtend lid van de groep die 10 jaar lang niet alleen in Nederland en België optrad maar ook in Engeland, Duitsland, Italië, Spanje en zelfs Japan en Australië. Zanger-gitarist Jeroen van Gasteren voegt daaraan toe dat dit meteen het einde van The Jetsetters als dusdanig betekent, al zal de band nog steeds buitenlandse artiesten als The Vargas Brothers (USA, in oktober), Louis King (Australië) en Earl Jackson (GB) begeleiden, mogelijk mét Deon Buck, en zullen Jeroen, drummer Coen Molenschot en pianist Dick Elsendoorn samen blijven spelen in andere projecten zoals The Frontmen met Martin Ubaghs van The Bellhops op contrabas. Resterende Jetsetters concerten werden ingevuld door Arno Vervest (ex-Kingsnakes) en Bas Vanstaen (ex-Baboons, nu Walter Broes & the Mercenaries) *** Op 1 oktober opent in de Nieuwe Kerk op de Dam in Amsterdam de expositie 90 jaar Marilyn: Omzien Naar Een Iconische Vrouw met meer dan 140 persoonlijke bezittingen van actrice Marilyn Monroe uit haar laatste huis op 5th Helena Drive in Brentwood, California. Na haar dood op 5 augustus 1962 werden haar eigendommen gezamenlijk opgeslagen en onberoerd gelaten door de erfgenamen tot ze 37 jaar later werden geveild. Een deel werd gekocht door Monroe verzamelaar Ted Stampfer en daarvan worden nu kledingstukken, accessoires, persoonlijke documenten, foto’s en filmfragmenten gepresenteerd met als hoogtepunt de witte jurk uit de film The Seven Year Itch (1955). De tentoonstelling loopt tot en met 5 februari 2017, info www.nieuwekerk.nl. Marilyn Monroe zou op 1 juni van dit jaar 90 geworden zijn, haar halfzus Berniece Baker Miracle (zelfde moeder, andere vader) die het boek My Sister Marilyn (1994) schreef leeft nog en is er nu 97 *** Voor wie wil leren dansen: Clandestien gaat op 14 september van start met een nieuwe cursus, info: www.clandestienamsterdam.nl *** Tot onze grote verrassing kregen we op 28 juli jongstleden tijdens het TV-programma RTL Night The Ragtime Wranglers te zien en te horen. De Rotterdamse groep begeleidde Waylon die zo nu en dan de stamboom van de popmuziek in het programma mag behandelen. In eerdere uitzendingen kwamen derhalve blues, jazz en country aan de beurt, nu was het tijd voor de rock ‘n’ roll, van Elvis tot The Day The Music Died. Waylon schreef speciaal voor de uitzending het eigen nummer Nashville Boogie, dat je hieronder kunt zien. Op YouTube staan meer clipjes van die uitzending.


BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

De RTBF meldt het overlijden op 5 augustus op 68-jarige leeftijd van de op 13 maart 1947 geboren Roberto Epis alias Rockin’ Roberto, de Belgische rocker met de Italiaanse roots die in 1978 een Belgische hit scoorde met zijn cover van Vince Taylor’s Brand New Cadillac, daarbij op geen enkele manier gehinderd door het feit dat hij geen woord Engels sprak. Opvolgers Rocky Road Blues (1978) en Little Lou (1980) haalden nog net de hitparade en Roberto bracht ook minstens twee LP’s uit, Recorded Live In Brussels On A Hot Summer Night ?(1976) en Roberto & his Rockers (1979), maar daarna was het gedaan met de roem en verdween Roberto opnieuw in de anonimiteit. Hij trad occasioneel nog steeds op, soms met zijn jongere broer Marco Epis op drums en met Sébi Lee op piano *** Alles komt terug: na een stilte van ongeveer 12 jaar spelen Benvis & his Rockets, begonnen met optreden ergens rond 1998, op 19 november een eenmalig reünieconcert in het Depot in Leuven naar aanleiding van 10 jaar Radio Modern. Te dier gelegenheid verschijnt ook een nieuwe Radio Modern dubbel-CD met meer dan 50 nummers *** Het Elvis concert met gitarist James Burton op zaterdag 3 september in Leopoldsburg is afgelast omdat Burton’s enige zoon Jeff een hartaanval kreeg en momenteel voor zijn leven vecht. De organiserende ElvisMatters club laat weten dat de kaartjes geldig blijven voor een later concert waarvan de datum nog dient vastgelegd *** Na bijna 10 jaar stapt Jorge Fortunato (steel gitaar/ akoestische ritmegitaar/ mandoline) uit Moonshine Reunion. Zijn afscheidsoptreden vindt plaats op zondag 4 september in het Ace Café in Reet *** Een smakelijk tussendoortje: de Amerikaanse hamburgerketen Burger King neem concurrent Quick over. Mogelijk al vanaf de herfst kan u whoppers beginnen vreten.

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Reeds overleden op 13 mei maar het duurde even voor we hem konden situeren: de op 3 oktober 1942 in Birmingham geboren Jimmy Powell, meestal gerangschikt onder Britse rhythm ‘n’ blues maar met Dance Her By Me (1962) en Sugar Baby (1962, met Big Jim Sullivan op gitaar) heeft hij toch enkele prima rock ‘n’ roll tracks op zijn naam. Daarnaast speelde hij mondharmonica op My Boy Lollipop van Millie Small (1964), al is dat laatste niet zeker: mogelijk was het Pete Hogman van The Five Dimensions, Powell’s toenmalige band. In de jaren 70 stopte hij met de muziek en runde hij een meubelzaak, later richtte hij een parkeerbedrijf op. Powell werd 73 jaar en trad nog steeds op *** The Jime (DK) drummer Jan Frifelt meldt het overlijden op 25 augustus van hun zanger-gitarist Vince Gordon, in 1984 oprichter van het trio. Gordon was blijkbaar al enige tijd ziek *** Op komst op Rhythm Bomb (D): nieuw werk van Crystal & Runnin’ Wild (B), Little Victor (USA), Nico Duportal (F), Joakim Tinderholt (N), Benny Peters (Australië) en The Kokomo Kings (S) *** Reeds uit op Rhythm Bomb (B): nieuw Belgisch werk van Shakedown Tim & the Rhythm Revue. Recensie: binnenkort!

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/ '60s)

The Everly Brothers: Deux Enfants Du Rock is een nieuw Franstalig boek van Alain Fournier verschenen bij Editions Camion Blanc, een uitgebreidere versie (520 pagina’s) van zijn boek Route d'Everly uit 1993. Fournier ontmoette de Everly’s voor het eerst in Parijs in 1965, is sinds 1974 correspondent van de Everly Brothers International Fan Club en was in 1980 verantwoordelijk voor een Franse tour van Don Everly en Wanda Jackson. Het boek bevat een LP discografie *** In Bon Aqua, Tennessee is op twee locaties het Storytellers Museum And The Cash Hideaway Farm geopend in een boerderij en in een winkel een mijl verder. Aan die boerderij was Cash op een merkwaardige manier gekomen: een boekhouder die een deel van Cash’s cash verdonkeremaande kocht er eigendommen mee en toen Cash daar in 1972 op uit kwam kocht hij ze zelf over om ze daarna te verkopen, behalve die boerderij waar hij graag mocht verpozen als hij niet on the road was. De boerderij werd in 2015 gekocht door verzamelaar Brian Oxley samen met de winkel die ook van Cash was geweest met een klein podium waarop de Man In Black de locals placht te vermaken. Oxley vond er onder meer een achtergelaten videoband uit 1975 met beelden van een party. Te zien in het museum zijn diorama’s, schilderijen, brieven, handgeschreven songteksten, een One Piece At A Time cadillac en kogelgaten in de muren van toen Cash zijn dochter Cindy leerde schieten. Oxley zou ook optredens gaan organiseren op het podium. Als u in Tennessee op vakantie bent: www.storytellersmuseum.com ***

En dan kan u gelijk een hapje gaan eten in de nieuwe Sun Diner op Third Avenue South 105 naast het Johnny Cash Museum in Nashville, een samenwerking tussen Sun Records en de TC Restaurant Group *** De in 2014 overleden George Hamilton IV kreeg op 19 juli (het zou zijn 79ste verjaardag geweest zijn) in zijn geboorteplaats Winston-Salem, North Carolina een brug naar zich genoemd. Hamilton was uiteraard in de eerste plaats countryzanger maar nam in 1956 met If You Don’t Know wel een bona fide rockabillysong op. Voor zijn andere rock ‘n’ roll en teen rock gerelateerde werk verwijzen we u naar zijn in 2009 op Bear Family (D) verschenen 32 tracker The Drugstore’s Rockin’: To You And Yours *** Een brug... *** Altijd nog beter dan een ontwenningskliniek naar je genoemd te krijgen zoals Amy Winehouse! *** 29 juli werd in de staat Oklahoma officieel uitgeroepen tot Jody Miller Day ter ere van countryzangeres Jody Miller wier carrière zich afspeelde in de tweede helft van de jaren ’60 en in de jaren ’70 met vooral covers van pophits zoals Queen Of The House (haar antwoord op Roger – geen familie – Miller’s King Of The Road en in 1965 goed voor een grammy voor Best Country Vocal Performance), The Chiffons’ He’s So Fine (1971 en goed voor een dit keer niét verzilverde grammy nominatie) en Skeeter Davis’ To Know Him Is To Love Him (1972). De nu 74-jarige Miller woont in Oklahoma en treedt nog steeds op *** Ook uit Oklahoma is Wanda Jackson die dit jaar al meer in een ziekenhuisbed lag dan op een podium stond maar zich niettemin klaar maakt om haar 32ste studioalbum op te nemen. De 78-jarige Jackson struikelde vorig jaar toen ze in Nashville uit een vliegtuig stapte en diende sindsdien drie operaties aan haar knie te ondergaan. “Ik draag een spalk”, aldus Jackson in een kranteninterview “omdat ik mijn knie niet mag buigen. Als ik op het podium sta kan ik die spalk eraf doen. Wel, hij zàl eraf gaan, wat ze ook zeggen”. De opnames van haar derde comeback album sinds 2011, dit keer in een productie van rockchick Joan Jett, zijn uitgesteld met een voorlopige release datum ergens begin 2017 *** Nog gezondheidsperikelen: de Rockabilly Hall Of Fame meldt dat Sleepy LaBeef, intussen ook al 81, zijn rug heeft beschadigd bij een val en voorlopig al zijn concerten annuleert *** Meer nieuw werk: de 78-jarige Hayden Thompson gaat in oktober in Finland een nieuwe CD opnemen, na Hayden Thompson en Standing Tall zijn derde comeback album voor Bluelight Records sinds 2007 *** James Burton gaat in zijn woonplaats Shreveport, Louisiana zijn eigen James Burton Guitar And Car Museum openen waar hij niet alleen zijn eigen gitaren en auto’s gaat tentoonstellen maar ook die van bevriende beroemdheden. Er zou ook een podium komen en het geheel wordt gecoördineerd via zijn non-profit James Burton Foundation *** Opvallende naam op de Blackpool Soul Weekender (GB) in juni jongstleden: de nu 70-jarige Dee Dee Sharp, bekend van haar begin jaren ’60 nummers op Cameo Parkway zoals Mashed Potato Time, Gravy, Ride en Do The Bird. Die nummers zong ze evenwel niet, wel haar latere northern soul klassiekers! ***


Donna Loren toen en nu!

En de headliner op het Tiki Oasis festival in augustus in San Diego was de nu 69-jarige Donna Loren die opnam van 1959 (toen ze amper negen jaar was) tot 1968. In 1965 bracht ze de LP Beach Blanket Bingo uit, en ze was te zien en te horen in vijf Beach Party films 1964-1965 en twee Batman episodes (1966). In 1968 zette ze haar carrière on hold om een gezin te stichten, sinds 1982 maakt ze opnieuw platen en sinds 2009 treedt ze opnieuw op, maar dit was haar eerste full concert sinds 1968. Volgend jaar verschijnt haar autobiografie Donna Loren: Mover And Shaker In The Center Of A Mid-Sixties Pop Maelstrom *** Nog een merkwaardige naam op die Tiki Oasis affiche: The New Sonics. Dat zit zo: originele groepsleden Gerry Roslie en Larry Parypa willen blijkbaar niet meer toeren waardoor de huidge Sonics geen enkel origineel groepslid meer bevatten! Hun plaats werd ingenomen door Jake Cavaliere van The Lords of Altamont op keyboards en Evan Foster van The Boss Martians op gitaar. Roslie en Parypa zouden wel nog opnemen met de band. Vorig jaar verscheen This Is The Sonics, hun eerste nieuwe full album in meer dan 40 jaar.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

21 juli overleed op 82-jarige leeftijd Lewis “Lewie” Steinberg, in 1962 de originele bassist van Booker T & the MG’s op Green Onions, en dat was dus niet de veel bekendere Donald “Duck” Dunn die Steinberg in 1965 verving. Als het aan Steinberg had gelegen had die instrumental trouwens anders geheten: zijn voorstel was Funky Onions wat door de platenfirma net iets te, euh, funky werd bevonden – of dat is tenminste één van de theorieën over het ontstaan van de titel. Steinberg speelde op de eerste twee Booker T & the MG’s LPs, Green Onions (1962) en Soul Dressing (1965). Hij leed aan kanker. Na zijn overlijden zijn orgelist Booker T. Jones en gitarist Steve Cropper de enige nog levende originele MG’s: drummer Al Jackson werd in 1975 vermoord, Dunn overleed in 2012 *** Op 23 juli overleed Billy Poore die van 1960 tot 1963 vijf singles uitbracht als lid van The Trend-Dells, The Sultans en The Recalls en onder de naam The Kid. Later was hij vooral actief als promotor en auteur van het boek Rockabilly: A 40 Year Journey (1998). De boeken Why It Had To Be Elvis en Rockabilly Rumours And Untold Tales hebben wij nooit gezien, net zomin als het Rockabilly Revue magazine dat hij zou uitgegeven hebben van 1989 tot 1994. Vanaf 1981 runde hij zijn eigen Renegade Records waarop materiaal verscheen van onder meer Narvel Felts, Robert Gordon en Marti Brom, vanaf 1993 trad hij opnieuw zelf op. Daarnaast werkte hij veel samen met Danny Gatton. Op Rock-A-Billy Records verscheen zijn single A Whole Lotta Racket/ Fool Fool Fool , een single op Het Japanse Blue Moon label hebben wij opnieuw nooit gezien, net zomin als zijn CD Last Of The Renegades (2011). Wél zeker verschenen: zijn 24 tracker 50 Years Of Flatout Rock ‘n’ Roll 1961-2011. Poore leed aan Parkinson *** Phil Friendly meldt dat zijn manager Lee Silver overleed, waarmee Friendly waarschijnlijk de enige hedendaagse artiest was die werkte met een originele jaren ’50 manager: Silver runde sinds de jaren ’50 het onafhankelijke label Tru Gems/ Brunswick Music dat hij gebruikte om liedjes uit zijn muziekuitgeverijen Admiration Music Publishing, Gele Music Publishing, Marble Music Co en Labell Music Co aan de man en aan de grote labels te brengen, en op die manier namen Les Paul & Mary Ford al in 1951 het door Silver geschreven Fire (I‘m Keeping My Heart Away From Fire) op. Soms scoorde Silver zelf als producer, met als grootste hit Short Shorts van The Royal Teens uit 1958, origineel verschenen op een ander label van Lee Silver, Power Records, voor het werd overgekocht door ABC Paramount. Andere aan Silver gelieerde nummers zijn Baby Talk van Jan & Dean (1959) en To Be Loved van The Pentagons (1962). Later werkte hij met Jody Reynolds, en op Silver’s platenlabel verschenen onder meer de CD’s Jody Reynolds: Endless en The Pentagons: Then And After. Voor Phil Friendly hield hij zich vooral bezig met het verkopen van diens songs aan films en TV *** Op 24 juli overleed onverwacht de op 27 oktober 1944 geboren Frankie Jean Lewis Terrell, de zus van Jerry Lee Lewis die nog steeds in hun geboorteplaats Ferriday woonde en daar naast haar drive-in drankwinkel op Louisiana Avenue haar eigen Jerry Lee Lewis Family Museum uitbaatte ***


Enkele platenhoezen door Jack Davis
Elvis zoals gezien door Jack Davis

Op 27 juli overleed de op 2 december 1924 geboren cartoonist John Burton "Jack" Davis Jr die het va k leerde vanaf 1950 als tekenaar voor de Tales From The Crypt, Haunt Of Fear, Vault Of Horror, Piracy, Incredible Science Fiction, Shock Suspenstories, Terror Illustrated, Crime Suspenstories, Frontline Combat en Two-Fisted Tales strips van EC Comics. Davis ontwierp de definitieve versie van de door Al Feldstein bedachte Crypt Keeper en tekende alle Crypt covers van nummer 29 tot 46. Sinds mei 2014 was hij de laatste nog levende EC tekenaar: van het EC team leeft enkel nog de nu 86-jarige Marie Severin die niet tekende maar alleen inkleurde. Davis is evenwel bekendst van Mad: als één van de oprichters van het satirische magazine verscheen zijn werk al in de allereerste uitgave van oktober 1952 en hij tekende voor Mad tot februari 1997. Daarnaast tekende hij voor Panic en Cracked (twee jaren ’50 stripbladen in de stijl van Mad) en ontwierp hij later filmposters, advertenties en boek- en tijdschriftcovers. Da’s allemaal jeugdsentiment maar er is wel degelijk een link met rock ‘n’ roll: Davis tekende ook platenhoezen, vooral voor muziek met een hoek af zoals John Zacherley (de LP Monster Gallery, 1963), Johnny Cash (de LP Everybody Loves A Nut uit 1966), Homer & Jethro, Jerry Reed, Spike Jones en recenter zelfs The Phantom Surfers (The Great Surf Crash Of ’97). Ander mooi werk van hem zijn zijn Elvis cartoons uit de Mad van december 1956 en de door hem getekende filmposter van American Graffiti (1973). In december 2014 kondigde hij op zijn 90ste aan te stoppen: “ik kan nog wel tekenen, maar niet meer zo goed als vroeger”... *** Op 8 augustus overleed William “Bill” James Nolte Jr., na het vertrek van John Lane drummer bij Bill Haley & the Comets van 1969 tot de herfst van 1971. Nolte kwam uit de country en ging na Bill Haley opnieuw in de country: u kan hem horen zingen op de Bear Family Bill Haley boxset The Warner Brothers Years And More. Daarnaast werkte hij als stuntman in een pretpark en als limochauffeur. Bill Nolte werd 75 jaar.


Nick Nolte op drums bij Bill Haley

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Reeds op 18 maart overleden maar nu pas tot ons doorgedrongen: de 61-jarige David Egan uit Lafayette, keyboardspeler en zanger van cajun supergroep Lil Band Of Gold met onder meer Tommy McLain, Warren Storm en Steve Riley in de gelederen en tegenwoordig actief als The Mama Mama Mamas. Daarnaast speelde Egan in cajun groep Filé. David Egan had kanker *** Op 19 juli overleed de 81-jarige regisseur Garry Marshall, bedenker en executive producer van de TV-reeks Happy Days (1974-1984) en bedenker van Happy Days spin-off Laverne And Shirley – Marshall’s zus Penny Marshall speelde Laverne. Marshall acteerde ook zelf: één van zijn eerste niet-gecrediteerde rolletjes was een slechterik in de James Bond film Goldfinger (1964). Marshall overleed aan een longontsteking na een beroerte *** Op 16 september verschijnt het nieuwe album van Southern Culture On The Skids getiteld The Electric Pinecones *** Ongezien: Rhythm Bomb Records (D) start een rechtszaak op tegen een van zijn eigen artiesten, Jai Malano, omdat Malano blijkbaar vertikt de haar geleverde CD’s te betalen en al meer dan een half jaar niet thuis geeft. Daarnaast zou ze ook Rhythm Bomb opnames hebben aangeboden als gratis download. Wie haar boekt voor een concert wordt gevraagd contact op te nemen met Rhythm Bomb.


Off topic: acteur Christian Lees ontmoet Jerry Lee Lewis die hij vertolkt in de nieuwe Million Dollar Quartet TV reeks. Lewis is de enige van het kwartet die nog leeft.

29 juli 2016
ALAN MILLS VAN COAST TO COAST OVERLEDEN

Alan Mills

Frank Nelissen meldt het overlijden op 21 juli van de op 12 juli 1955 geboren Alan Mills, leadzanger van Coast To Coast, de rock ‘n’ roll band uit Northamptonshire die erin slaagde een platencontract te krijgen bij Polydor Records (UK) en het bekendst werd in maart 1981 met hun Britse Top 10 hit (Do) The Hucklebuck, origineel een instrumental uit 1948 van Paul Williams & his Hucklebuckers, een jaar later vocaal uitgebracht door Roy Milton en vòòr de versie van Chubby Checker (1960) en vooral The Royal Showband Waterford (1961) al gedaan door Lionel Hampton, Louis Armstrong en zelfs Frank Sinatra! De Coast To Coast hit zou een jaar later dan weer de Franstalige cover La Fille Du Flipper van Les Forbans (F) opleveren.


Alan Mills tweede van links in een vroege bezetting van Coast To Coast

Coast To Coast werd in 1977 opgericht door Bud Smith (bas) en Bob Debank (gitaar), na een auditie kwam Alan Mills erbij als zanger, aangevuld met Graham Woofey op drums. Dit was de originele bezetting die in 1978 al de EP Rock This Joint/ The South's Gonna Rise Again/ Dixieland Rock/ The Great Pretender op Yorki Records uitbracht en begin jaren ’80 uitgroeide tot een zevenkoppige popgroep wier repertoire ook rock ’n’ roll bevatte. Merkwaardig genoeg kwam het net voor het succes van (Do) The Hucklebuck tot onenigheid tussen Mils en de rest van de groep en werd hij vervangen door een nieuwe zanger, de in 2015 overleden Sandy Fontaine alias Alex Giannini, met als resultaat dat u op de clips van Top Of The Pops Alan Mills hoort maar Sandy Fontaine ziet. Op de single werd Mills’ zang behouden, op de LP Coastin’ werd die overgedubd door Fontaine. De opvolger, de Brenda Lee cover Let's Jump the Broomstick met zang van Sandy Fontaine, werd in 1981 nog een hit in Engeland maar daarna verdween Coast To Coast weer uit beeld, al brachten ze nog minstens twee singles uit alvorens rond 1985 te splitten en in verschillende nieuwe bezettingen opnieuw op te duiken. Mills trad nog steeds op als Alan Mills & Coast To Coast omdat de rechten op de naam Coast To Coast in handen zijn van Bud Smith en saxofonist Sonnie Torlot. Mills bracht in 2004 op Foot Tapping Records de solo-CD Let’s Groove uit, had naast de muziek een bouwbedrijf en was actief in de lokale politiek. Hij was al enige tijd ziek en werd 61 jaar. En Frank Nelissen zou Frank Nelissen niet zijn als hij niet met Alan Mills had gecorrespondeerd en een gesigneerde single bezit!


Alan Mills 2x live: links ten tijde van Coast To Coast, rechts recenter

Naar Boven

29 juli 2016
IS HET HEARTBREAK HOTEL MYSTERIE OPGELOST?


Een foto op de voorpagina van de Odessa American gedateerd 3 november 1953

Eind 2015 meldden wij dat een Engelsman genaamd Tony Plews alias George Smith een boek aan het schrijven is over de genesis van Elvis’ eerste RCA single en zijn eerste gouden plaat, het op 10 januari 1956 opgenomen Heartbreak Hotel, nu beweert ene Randy Boswell, een professor journalistiek aan de universiteit van Carleton, Canada gespecialiseerd in research via historische kranten, in een artikel in het Amerikaanse rockblad Rolling Stone de oplossing te hebben gevonden. Het probleem is dat de intussen overleden Heartbreak Hotel componisten Tommy Durden en Mae Boren Axton altijd beweerd hebben dat ze de inspiratie voor het liedje haalden uit een krantenartikel uit 1955 uit de Miami Herald over een man die zelfmoord pleegde in een hotel en een briefje achterliet met de woorden “I walk a lonely street”. Die man is nooit geïdentificeerd en zelfs de bewuste krant is nooit gevonden, al zijn er wel vervalste exemplaren van opgedoken.
Door het doorploegen van digitale krantenarchieven uit de zomer en herfst van 1955 uit de zuidelijke staten van Amerika kwam Boswell op het spoor van een gangster uit Chicago genaamd Alvin Krolik die in november 1953 een aantal overvallen op hotels, restaurants en drankslijterijen opbiechtte aan de politie: Krolik had berouw én de indruk dat de dienders hem op het spoor waren, gaf zich aan en weet zijn criminele spiraal aan liefdesverdriet na een mislukt en amper vijf weken durend huwelijk met nachtclub accordeoniste Agnes Sampson. Krolik beweerde daarenboven artiest te zijn (hij claimde dat er schilderijen van hem “in een cocktail lounge aan de North Side” hingen en vermomde zich door zijn gezicht te beschilderen met olieverf) én aspirant schrijver: hij zou zijn belevenissen neergeschreven hebben als waarschuwing voor anderen in een manuscript dat zich bij een New Yorkse uitgever bevond en in die "ongepubliceerde autobiografie" zou volgens de kranten de passage "if you stand on a corner with a pack of cigarettes or a bottle and have nothing to do in life, I suggest you sit down and think. This is the story of a person who walked a lonely street. I hope this will help someone in the future." gestaan hebben waarvan de "lonely street" metafoor zijn weg vond naar diverse krantenkoppen en tegelijk dienst doet als metafoor voor de opkomende rock ‘n’ roll geboren uit een gevoel van vervreemding en verveling onder de jeugd. Krolik kreeg een symbolische celstraf maar beterde zijn leven blijkbaar niet: in augustus 1955 wordt hij bij een gewapende overval op een drankslijterij in El Paso, Texas door de winkeleigenaar doodgeschoten.


Agnes Sampson en Alvin Krolik

Het verhaal wordt bevestigd door Mitchell Pomper uit Chicago, de 58-jarige zoon van Agnes Sampson uit haar tweede huwelijk. Sampson trad op als accordoniste in nachtclubs tot in de jaren ’70 en overleed drie jaar geleden op 80-jarige leeftijd. Tussen haar bezittingen vond Pomper een studioportret van Alvin Krolik die net als Agnes Sampson begraven is in Waldheim Jewish Cemetery in Forest Park, Chicago.

21 juli 2016
ROCK 'N' ROLL NIEUWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Aan alles komt een eind: The Flaming Stars uit Monnickendam zijn er mee gestopt. Ze konden het succes niet aan ? *** Maar alles komt ook terug: The Midnight Ramblers hebben de koppen bij elkaar gestoken betreffende een mogelijke reünie eind dit jaar *** Ignition heeft een nieuwe drummer, Peet Schenk die we natuurlijk nog kennen van The Wildcats en Hot Rock.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

De Rock, Billy & Boogie Truefire gitaar instructievideo van Walter Broes was zo’n succes (meer dan 1000 stuks over de digitale toonbank) dat er volgend jaar een vervolg komt *** François Van Kerckhoven, mogelijk België’s grootste Expo 58 verzamelaar, stelt op 3 november op de openingsreceptie van zijn 58 jaar Expo 58 tentoonstelling ter gelegenheid van Niel jaarmarkt zijn tweede boek over de Wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel voor, Expo 58 En Zijn Medewerkers, en dat in aanwezigheid van oud-medewerkers en oud-hostessen van de Expo. In 2013 verscheen van zijn hand het boek Expo 58 En Zijn Bierbrouwers *** Afdeling jeugdsentiment: dit jaar wordt Lucky Luke 70 jaar! Onze favoriete cowboy zag het levenslicht in 1946 op de bladzijden van het Franstalige stripblad Spirou, meer bepaald op 7 december 1946 in hun Almanach 1947. Twee jaar na Morris’ overlijden in 2001 werd Lucky Luke overgenomen door de Franse tekenaar Hervé Darmenton alias Achdé. De reeks rond de poor lonesome cowboy, zijn paard Jolly Jumper en zijn gezworen aartsvijanden de Daltons werd in 23 talen vertaald waaronder enkele Afrikaanse en Aziatische talen. In Kortrijk waar Lucky Luke tekenaar Maurice “Morris” Van Bevere werd geboren worden tijdens de braderie begin september twee stadspleinen omgebouwd tot een westerndorp slash saloon met Lucky Luke-gerelateerde activiteiten voor kinderen onder het toeziend oog van de Daltons. De voorgevel van het stadhuis die te lijden heeft onder aantasting door vervuiling en momenteel gerenoveerd wordt kreeg nu al een werfdoek van 46 op 12 meter oftewel bijna 600 vierkante meter afbeeldingen van Lucky Luke, de stad gaat wedstrijden organiseren en in de bibliotheek loopt vanaf heden een tentoonstelling over het standbeeld van de cowboy dat twintig jaar geleden is onthuld. Minder fraai is dat uitgeverij Dupuis de Lucky Luke albums gaat restylen (lettertype, inkleuring en de Nederlandse vertaling van de oorspronkelijk Franse teksten) en van een nieuwe cover gaat voorzien om er een grotere eenheid in te steken.


De originele avonturen van Lucky Luke...


Links: Een Lucky Luke parodie door de Franse rock 'n' roll striptekenaar Frank Margerin. Rechts: de door
Morris getekende hoes van de LP Mississippi River's uit 1975 van de Franse rock 'n' roll zanger Dick Rivers

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 22 juni overleed de op 3 december 1943 geboren Mike Hart (echte naam: Michael William Hart), ook actief als Henry Hart en in 1962 oprichter, zanger, gitarist en saxofonist van The Roadrunners, ook bekend als The Liverpool Roadrunners om verwarring met andere bands met die naam te vermijden. The Roadrunners staan te boek als rhythm ‘n’ blues beatgroep die niettemin veel rock ‘n’ roll covers op hun repertoire hadden zoals Rip It Up, Long Tall Sally, Slow Down, You Better Move On en uiteraard Road Runner die hun weg vonden naar hun eerste, in Duitsland verschenen LP Twist-Time Im Star-Club 4, opgenomen in de Star Club in Hamburg en uitgebracht op het eigen label van de Star Club waar de groep residentie hield in 1963 en 1964. In thuisstad Liverpool speelden ze in de Cavern en deelden ze een aantal keren de affiche met The Beatles, onder meer op het laatste Beatles optreden in de Cavern op 3 augustus 1963. Hart ging in 1965 solo, de groep splitte een jaar later *** De Britse Crown Prosecution Service meldt dat er na twee jaar onderzoek onvoldoende bewijs is betreffende de beschuldigingen van seksueel misbruik tegen Cliff Richard en laat de zaak daarom vallen: “wij verontschuldigen ons voor de extra angst veroorzaakt door de manier waarop we omgingen met de media interesse in de zaak en zullen hier lessen uit trekken”. 22 maanden geleden vond in Cliff’s woning een huiszoeking plaats. De reactie van Cliff Richard las: "Sinds de sterk gemediatiseerde en door de BBC gefilmde huiszoeking heb ik ervoor gekozen niet in het openbaar over deze zaak te spreken. Hoewel ik onder druk werd gezet om “mij uit te spreken” in plaats van mijn onschuld staande te houden, wat gemakkelijk was omdat ik nooit iemand heb aangerand, heb ik ervoor gekozen te zwijgen, ondanks het wijd gedeelde gevoel van onrechtvaardigheid over hoe deze zaak is aangepakt. Verdachten zou nooit bij naam genoemd mogen worden tot ze officieel beschuldigd zijn. Ik heb volledig met het onderzoek meegewerkt en begrijp niet waarom alles zo lang heeft moeten duren. Niettemin ben ik blij dat dit alles ten einde is, ook al gaat de uitspraak volgens sommigen niet ver genoeg omdat ze niet uitdrukkelijk stelt dat ik onschuldig ben, wat ik uiteraard ben. Dat is het grote probleem: mijn reputatie wordt geschaad omdat de CPS enkel iets algemeens zegt over “onvoldoende bewijs”. Hoe kan er bewijs zijn voor iets dat nooit plaats vond?!” *** Toch ongelooflijk om in alle heisa rond de brexit in prime time nieuws plots de naam van de in 1999 overleden Screaming Lord Sutch te horen vallen: UKIP leider Nigel Farage vertelt blijkbaar graag dat hij de allereerste verkiezing waar UKIP in 1994 in Eastleigh aan mee deed verloor “maar toch Screaming Lord Sutch versloeg met 169 stemmen”. Nog een link: ex-Screaming Lord Sutch gitarist en eigenaar van een van Sutch’s originele hoge hoeden Lord Toby Jug (echte naam: Brian Borthwick) die in 1987 lid werd van de Official Monster Raving Loony Party als schaduwminister van geestelijke gezondheid werd in 2014 uit de partij gezet wegens verregaande kritiek op UKIP en startte een jaar later dan maar zijn eigen Eccentric Party Of Great Britain.

Screaming Lord Sutch versus UKIP...

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)

Een rommelmarkt waar wij graag hadden rondgeneusd: de yard sale op Jerry Lee Lewis' ranch in Mississippi, gesloten voor het publiek sinds 2005. Van The Killer zelf, nochtans wat wij een goede occasie zouden durven noemen, kregen de honderden aanwezigen evenwel geen glimp te zien *** We worden er met z’n allen niet jonger op: Sonny Burgess verhuist van zijn hometown Newport naar Little Rock, Arkansas om bij zijn zoon te gaan inwonen *** En we worden er ook niet gezonder op: Sarah “Tina” Craddock, de zus van Gene Vincent, is opgenomen in het St. John's Regional Medical Center in Oxnard, California. Haar dochter Brandi vraagt voor haar te bidden, nooit een goed teken *** En Joe Clay’s dochter meldt dat Joe “is going through a few medical issues right now’. Ook hier wordt een schietgebedje gewaardeerd. De nu 77-jarige Clay viel op 9 april van dit jaar tijdens het derde nummer van zijn optreden op Let’s Bop 4 in Somain (F) flauw, wat geweten werd aan een combinatie van vermoeidheid, warmte, jetlag en te weinig gegeten *** Sugartime: The Sweet And Sticky Life Of Country Music Legend Charlie “Sugartime” Phillips van Cy Cushenberry is een biografie van de man die Sugartime schreef en origineel opnam in 1956 in de studio van Norman Petty (begeleid door Buddy Holly en Jerry Allison!) vòòr The McGuire Sisters (1957, zij gingen met de pop hit lopen) en Johnny Cash (1961). Phillips trad op in de Louisiana Hayride, de Grand Ole Opry, de Big D Jamboree en de Ozark Jubilee en hield er een country carrière van meer dan 60 jaar aan over. Als u hem niet kent: Bear Family bracht de Charlie Phillips 35 tracker Sugartime uit met zijn complete opnames tot 1967 met onder meer een demo van Sugartime, een vervolg getiteld No More Sugartime en de rockabilly nummers Be My Bride en Faker. Phillips is nu 79 jaar *** De in 2005 overleden Johnnie Johnson krijgt postuum een Congressional Gold Medal, niet voor zijn verdiensten als pianist van Chuck Berry, wel voor zijn verdiensten bij de marine. Johnson was een van de eerste Afro-Amerikanen die in 1942 dienst nam bij het toen nog gesegregeerde US Marine Corps en entertainde daar de troepen als lid van het jazz orkest van Bobby Troup, componist van Route 66. Een 700-tal van de 24.000 soldaten die toen hun opleiding kregen in Camp Montford Point in North Carolina kregen intussen de medaille *** De Lubbock Entertainment And Performing Arts Association gaat een Buddy Holly Hall Of Performing Arts And Sciences bouwen met 2200 zitplaatsen. De werken gaan deze herfst van start, het theater met 2200 zitplaatsen zou de deuren moeten openen in 2019 *** En Jackie Wilson zaliger krijgt op 26 augustus zijn eigen straat in zijn geboorteplaats Highland Park, Michigan als Cottage Grove Street officieel herdoopt wordt tot Jackie Wilson Lane op initiatief van de non-profit Jackie Wilson Foundation. Het gebeuren wordt opgeluisterd door optredens van onder meer Mary Wilson van The Supremes, de nu 78-jarige Joe Billingslea & the Contours, en ex-Jackie Wilson gitarist Billy Davis (én van 1959 tot 1965 bij Hank Ballard’s Midnighters, hij leerde Chubby Checker nog de twist dansen en bracht in 1960 als Billy Davis & the Legends de single Spunky Onions/ Goodbye Jesse uit).


Het graf van Jackie Wilson, the complete entertainer

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIPS)

Op 26 mei overleed jazz gitarist en allround entertainer Con Astone, in 1957 te zien op gitaar naast Teddy Randazzo in de Alan Freed film Mr Rock ‘n’ Roll tijdens de songs Next Stop Paradise en Kiddio. Astone was 79 en leed aan longkanker maar trad nog steeds op, voor het laatst een maand of drie, vier geleden *** Op 28 mei overleed na een lang ziekbed Floyd Robinson die in 1959 de door Chet Atkins geproducede hit Makin' Love scoorde, maar voor het zover was had hij in 1958 voor zijn neef Jesse Lee Turner al de hit The Little Space Girl geschreven. Omdat novelty nummers goed in de markt lagen vroeg RCA Victor om meer en dat werd volgens het versnelde stemmetjes Chipmunks principe van David Seville’s Witch Doctor (bij ons bekend als Vader Abraham’s Smurfen principe) het nummer My Girl. Diskjockeys ontdekten al snel dat de B-kant een stuk beter was en Makin’ Love haalde de Top 20, ondanks het feit dat een aantal radiostations het nummer in de ban sloegen vanwege de suggestieve titel. In Engeland haalde Makin’ Love de Top 10 (en werd het in 1959 gecoverd door Vince Eager) en in West-Europa inspireerde het anderstalige coverversies als T' Aimer Follement (in 1960 de debuutsingle van Johnny Hallyday) en Locamente Te Amaré (Dúo Dinámico en Mina). Robinson’s acht singles en titelloze LP op RCA en zijn opnames voor Dot (The Art Of Makin’ Love uit 1961!), Jamie, United Artists en Groove bestaan vooral uit teenpop. Er was ook een Floyd Robinson die in 1954 vier singles opnam voor King Records en een Floyd Robinson die begin jaren ’50 samen met Autry Inman opnam voor Decca Records als het bluegrass duo Jack & Daniel maar het lijkt ons twijfelachtig of dit dezelfde artiest is. Mid jaren ’60 was hij engineer op sessies van Duane Eddy, in 1971 en 1975 nam hij twee duetten op met Jesse Lee Turner die minstens zeven Floyd Robinson composities opnam. Vanaf eind jaren ’60 nam Robison opnieuw volgens het Chipmunk principe minstens 14 LP’s op met religieuze muziek voor kinderen met titels als Charlie The Hamster Teaches Bible Stories With Floyd Robinson en Charlie The Hamster Sings The Ten Commandments With Floyd Robinson tot hij in 1977 een rechtszaak voor plagiaat en inbreuk op auteursrecht aan de broek kreeg van advocaat Ross Bagdasarian Jr., de zoon van de intussen overleden David Seville. De zaak werd in den minne geregeld maar betekende wel het einde van de godsvruchtige avonturen van Charlie de hamster en zijn neefjes Stanley en Huey, en misschien was dat wel het beste voor iedereen aangezien die platen nogal eens opduiken in lijstjes van de slechtste platen aller tijden. Robinson bleef actief als sessiemuzikant en producer tot de jaren ’80. Naast de muziek had hij een zaak in tweedehandsauto’s en schreef hij twee boeken, het studieboek Guitar Playing Made Easy (1992) en de roman The Guitar (1994). Robinson werd 83 jaar *** Op 1 juni overleed Joyce Mann, de echtgenote van Carl Mann. Joyce leed aan een bloedziekte, zij en Carl waren nog geen 10 jaar gehuwd. Ook Carl Mann zelf kampt al enkele jaren met gezondheidsproblemen maar heeft wel een nieuwe CD uit, Rockabilly Renaissance. Recensie: binnenkort! *** Op 18 juni overleed de op 11 augustus 1936 in Aragua de Barcelona, Anzoátegui geboren Carmen Susana Duijm Zubillaga, Miss Venezuela 1955 en in Londen verkozen tot Miss World 1955, de eerste Venezuelaanse én Latijns-Amerikaanse vrouw die Miss World werd. Bij Miss Universe 1955 eindigde ze als semi-finaliste in de Top 15. Het kroontje leidde voor het model tot een carrière als actrice en TV-presentatrice. En daar schoonheid erfelijk is vertegenwoordigde haar dochter Carolina Cerruti Venezuela bij Miss World in 1983 ***


Carmen Susana Duijm Zubillaga, Miss World 1955

Op 20 juni overleed op 79-jarige leeftijd Billy Mac “Bill” Ham, vooral bekend als manager van bluesrock trio ZZ Top van 1971 tot 2006. Veel minder bekend is dat Ham zelf ook ooit zong: in 1960 bracht hij twee doo-wop singles uit met The Van Dells, Dream/ Wanderer en Big Lucas/ Cry Cry My Darling. In 1969 richtte hij managementbureau Lone Wolf Productions op dat naast ZZ Top ook scoorde met countryzanger Clint Black *** Op 27 juni overleed Bonny "Sir Mack" Rice, van 1957 tot 1963 lid van de in 1955 opgerichte doo-wop groep The Falcons en baritonzanger op hun You're So Fine hit uit 1959. Na de split van The Falcons ging hij solo: met het door hem geschreven Mustang Sally haalde hij de Top 15 in de rhythm ‘n’ blues charts maar het was Wilson Pickett (trouwens ook een ex-Falcon) die er een jaar later een soulklassieker van maakte. Rice was 82 jaar en leed aan Alzheimer ***


Links Ralph in The Stanley Brothers en rechts Ralph Stanley in latere tijden...

Op 23 juni overleed banjospeler en bluegrass legende Dr Ralph Edmund Stanley, de Man Of Constant Sorrow, op 89-jarige leeftijd aan huidkanker. Na zijn legerdienst werd Ralph Stanley in 1946 samen met zijn broer Carter lid Roy Sykes & the Blue Ridge Mountain Boys, daarna richtte hij met Carter hun eigen Clinch Mountain Boys op die later The Stanley Brothers & the Clinch Mountain Boys warden. In 1948 tekenden ze voor het kleine Rich-R-Tone Records, daarna namen ze op voor Columbia, Mercury en King Records. Begin jaren ’60 werden ze opgepikt door de folk revival, in 1966 stierf Carter aan levercirrose en werd Ralph frontman. In The Clinch Mountain Boys startten onder meer Keith Whitley en Ricky Skaggs hun carrière. De soundtrack van de film O Brother Where Art Thou catapulteerde Stanley in 2000 tot superstar status: hij won een Grammy voor het nummer O Death wat hij later overdeed met zijn album Lost In The Lonesome Pines. De “dokter” in zijn naam komt van een eredoctoraat muziek toegekend door de Lincoln Memorial University in Harrogate, Tennessee in 1976, hij kreeg in 1984 de National Heritage Fellowship van de National Endowment For The Arts, werd in 2000 door de Library Of Congress officieel benoemd tot Living Legend, in 2004 kreeg hij in Clintwood, Virginia zijn eigen Ralph Stanley Museum And Traditional Mountain Music Center, in 2006 ontving hij de National Medal Of Arts. In 2009 verscheen zijn autobiografie Man Of Constant Sorrow: The Life And Times Of A Music Legend. Stanley trad nog steeds op samen met zijn kleinzoon Nathan Stanley. De originele versie van Man Of Constant Sorrow werd al in 1928 ingeblikt (toen wellicht nog letterlijk) door Emry Arthur, The Stanley Brothers namen het op in 1950 én in 1959. De Soggy Bottom Boys versie in O Brother Where Art Thou werd ingezongen door countryzangers Dan Tyminski van Union Station (lead), Harley Allen en Pat Enright gebaseerd op het Stanley Brothers arrangement ***


Meer dan wij kunnen zeggen: Mike Pedicin tweede van links op de foto met Frank Sinatra

Op 26 juni overleed Michael L. “Mike” Pedicin op de gezegende leeftijd van 98 jaar: de in 1917 geboren Pedicin was in de jaren ’50 met zijn Mike Pedicin Quartet en Mike Pedicin Quintet al een van de oudste blanke artiesten die rock ‘n’ roll opnamen. Bandleider Mike Pedicin was jazz saxofonist, leerde spelen toen hij tien jaar was en had zijn eerste betaalde muzikantenbaantje in 1940. In zijn eerste band, The Four Sharps, werd de ritmegitaar gespeeld door Dave Appell, later met zijn Applejacks de huisband van Cameo Records. Net als andere groepen uit Pennsylvania, met name Bill Haley & the Comets, smeedde Pedicin vanaf eind jaren ‘40 een hybride mengvorm van swing, rhythm ‘n’ blues en country. Na opnames voor het lokale Gotham label wordt Pedicin begin 1955 getekend door RCA Victor, op dat moment en nog vòòr de ontdekking van Elvis op zoek naar een tegenhanger voor Bill Haley en/ of een blank equivalent voor The Treniers. Op sommige van die opnames toetert ook Sam "The Man" Taylor mee op sax en op zijn eerste sessie covert Pedicin het één maand oude Mambo Rock van Bill Haley. The Large Large House was een bescheiden hitje in maart 1956, Pedicin’s bekendste nummer is zijn cover van Faye Adams’ Shake A Hand op Cameo uit 1958. Tot in de jaren ’60 nam hij op voor onder meer Federal, ABC-Paramount en Apollo Records en hij bleef tot minstens de jaren ’80 actief. Zijn Bear Family CD Jive Medicin uit 1994 bevat 32 tracks (23 RCA opnames waarvan vijf onuitgebracht + 9 live opnames uit 1955), op Hydra verscheen in 2013 de 29 tracker Burnt Toast And Black Coffee. Voor liefhebbers van nummers met titels als The Banjo Rock, Saxi Boogie, The Beat, Hotter Than A Pistol, Hey Pop Give Me The Keys, Disc Jockey Boogie, When The Cats Come Twistin' In, Rockin' On A Rocket, Mmm Boy, Hi Yo Silver, One Potato Two Potato, The Dickie Doo en Gotta Twist! Ook Pedicin’s zoon Michael Pedicin Jr is jazzsaxofonist *** Op 7 juli overleed op 83-jarige leeftijd Rokusuke Ei die de originele Japanse tekst schreef van Ue O Muite Aruko van crooner Kyu Sakamoto uit 1961 dat in 1963 als Sukiyaki de eerste plaats bereikte in Amerika en nog steeds het enige in het Japans gezongen nummer is dat daarin slaagde. Het liedje werd uit Japan meegebracht door een Britse muziekuitgever die het wilde laten opnemen door jazzman Kenny Ball en die instrumentale versie kreeg de makkelijker in het oor liggende titel van het Japanse eenpansgerecht sukiyaki mee, waarbij netjes werd voorbijgegaan aan het feit dat het nummer waarvan de originele titel “ik kijk omhoog als ik wandel” betekent ontstond uit Ei’s frustratie over de Amerikaanse militaire aanwezigheid in Japan na de tweede wereldoorlog. Een Amerikaanse DJ kreeg het Japanse origineel te pakken en begon dat te draaien met als resultaat dat de Japanse versie onder de adoptieve titel ook in Amerika werd uitgebracht en vervolgens de hele wereld veroverde: bij ons werd het in het Engels gecoverd door The Blue Diamonds (1963), in het Nederlands als In Yokohama door Wanda de Fretes (1963) en instrumentaal door Tony Vos (1963). Een andere instrumentale versie is die van The Ventures uit 1963, een Amerikaanse versie met een andere tekst is My First Lonely Night van Jewel Akens (1964). In 1999 bracht de Japanse PTT een postzegel van 50 yen uit ter ere van het nummer Sukiyaki. Ei leed aan Parkinson wat hem niet belette tot een week voor zijn overlijden op te treden in zijn eigen radioprogramma. Hij schreef vanaf 1985 ook minstens negen boeken. Zanger Kyu Sakamoto kwam in 1985 om het leven in een vliegtuigongeluk ***


Het Sukiyaki team in 1968 met van links naar rechts schrijver Rokusuke Ei, zanger Kyu Sakamoto
en componist Hachidai Nakamura

Op 16 juli overleed de op 31 juli 1938 geboren Bonnie Jean Brown, één derde van The Browns, het trio dat als geen ander de vocal harmony in de country bracht. Brown was de jongste van de drie Browns die voorts bestonden uit zus Maxine en broer Jim Ed. Hun Looking Back To See uit 1954 is ook in rockabillykringen populair, maar hun grootste hit was het door Chet Atkins geproducede The Three Bells uit 1959 (10 weken op nummer één in de countrycharts en zelfs een tiende plaats in de Rhythm ‘n’ Blues hitlijsten!) dat al dateert uit 1939 en bekendst is in de Franse uitvoering Les Trois Cloches van Edith Piaf & Les Compagnons De La Chanson uit 1946. Vòòr The Browns deden The Andrews Sisters het al in 1946 en in Nederland werd het bekend als De Drie Klokken door Mieke Telkamp (1960 ) en als Bim Bam door André van Duin (1982). 50 jaar na The Browns dook hun versie op in de laatste twee episodes van The Sopranos. The Browns toerden in de jaren ’50 met Elvis, Jim Ed begon in 1965 aan een solo carrière, drie jaar later splitte het trio dat lid was van de Grand Ole Opry, de Ozark Jubilee en de Louisiana Hayride. Ook Maxine ging solo maar Bonnie stopte met zingen om haar twee dochters op te voeden. Begin 2015 was ze nog te horen op het laatste album van Jim Ed die in juni 2015 op 81-jarige leeftijd overleed aan longkanker. Drie maand later kreeg Bonnie te horen dat ook zij aan terminale longkanker leed. Bonnie Brown werd 77 jaar. Het enige nog levende groepslid is nu de 84-jarige Maxine Brown die niet meer optreedt *** Diezelfde 16de juli overleed Gary Sanford Paxton (echte naam: Larry Wayne Stevens), zanger en co-producer van Alley Oop van The Hollywood Argyles, in 1960 op nummer één. Daarnaast was hij de Flip van het duo Skip & Flip (It Was I, 1959 en Cherry Pie, 1960) – de andere helft was Clyde "Skip" Battin. Na de split van Skip & Flip werd hij in Hollywood producer van onder meer Monster Mash (Bobby "Boris" Pickett, 1962) en Sweet Pea (Tommy Roe, 1965). Paxton bezat vijf studios en diverse platenlabels en was op zijn minst excentriek te noemen: Brian Wilson van The Beach Boys bewonderde hem, producer Phil Spector (momenteel in de cel voor moord) was bang voor hem. Na een hippie decade boordevol excessen, alcohol en drugs bekeerde hij zich in 1971 en was hij vooral actief als country en gospel producer: in 1975 won hij de Grammy Award voor Best Inspirational Album voor zijn LP The Astonishing, Outrageous, Amazing, Incredible, Unbelievable, Different World of Gary S. Paxton. Uit diezelfde periode dateert het verhaal dat hij in 1980 neergeschoten werd in opdracht van een van zijn countryartiesten en twee keer klinisch dood was tijdens de operatie die hem het leven redde. Paxton was 77, er werd geen doodsoorzaak opgegeven. Hij leed aan hepatitis C, een ziekte die hem in 1990 al bijna fataal werd ***


Links: Gary Paxton rechts bij Skip & Flip. Rechts: Gary Paxton recenter!

Maar gelukkig valt er heel af en toe in deze rubriek ook goed nieuws te rapen: steel gitarist Santo Farina, de helft van Santo & Johnny (Sleepwalk, 1959) is in tegenstelling tot wat eerder de ronde deed op Facebook niét dood: de overleden Santo Farina bleek een neef van hem met dezelfde voornaam. Johnny Farina treedt nog steeds op, broer Santo is al jaren onvindbaar en dus niet benaderbaar voor een eventuele reünie.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

The Mavericks, altijd buitenbeentjes geweest, gaan volledig onafhankelijk en richten hun eigen platenlabel op, Mono Mundo Recordings, waardoor ze voor het eerst sinds ze in 1991 bij MCA tekenden buiten het mainstream labelsysteem stappen. In oktober verschijnt het livealbum All Night Live Volume 1, gevolgd door een nieuwe studioplaat in de lente van volgend jaar. The Mavericks kwamen opnieuw bij elkaar in 2011, brachten sindsdien de comeback albums In Time (2013) en Mono (2015) uit en sleepten twee Grammy nominaties in de wacht *** Merkwaardig bericht uit de Korean Times: de Koreaanse rockabillyband Streetguns werd op 20 juni in het Hard Rock Café in de Lotte World Mall in Seoul uitgeroepen tot Global Winner in de 2016 Hard Rock Rising "Rock Local/ Win Global" showcase, liet daarmee bijna 10.000 punk, metal en alternatieve bands achter zich, en won 50.000 dollar, een optreden in het Hard Rock Hotel Ibiza, een professionele videoclip opname, 1000 CD’s of DVD’s en een prijzenpakket van Fender Instruments. De wedstrijd werd ingericht door Hard Rock International en Reverb Nation in 100 Hard Rock locaties in de hele wereld. Het vijfkoppige Streetguns werd opgericht in 2014 nadat de in 2001 begonnen RockTigers een nieuwe zanger aantrokken. Die RockTigers worden beschouwd als de eerste Koreaanse rockabillyband (een genre dat ginds klaarblijkelijk "kimchibilly" heet) en traden op in Japan en Amerika *** Op 16 augustus verschijnt de autobiografie van Slim Jim Phantom onder de titel A Stray Cat Struts: My Life As A Rockabilly.

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Elvis en Chips Moman

Op 13 juni overleed de op 12 juni 1937 geboren producer Lincoln Wayne “Chips” Moman die op zijn 14de met zijn gitaar naar Memphis trok, daar werd ontdekt door Warren Smith en vervolgens toerde als gitarist voor Johnny Burnette en Gene Vincent. Als sessiegitarist werkte hij onder meer voor de Gold Star studio in Los Angeles en het producersvak leerde hij bij Stax waar hij achter de knoppen zat bij Carla Thomas's Gee Whiz (1960), Burnt Biscuits/ Raw Dough van The Triumphs (1961) en Booker T & the MG’s’ Green Onions (1962, de groepsnaam kwam deels van Moman’s auto!). Hij verliet Stax in 1964 na een financieel dispuut en opende in 1967 op 827 Thomas Street 827 in Memphis zijn eigen American Sound Studio waar meer dan 120 pop, soul en countryhits werden opgenomen: op één bepaalde week waren zelfs meer dan een kwart van de nummers in de Billboard Hot 100 opgenomen bij American Sound! Moman werkte er onder meer met The Gentrys (Keep On Dancing) en soul groep The Box Tops (The Letter) en was in januari en februari 1969 producer van wat bekend werd als Elvis’ Memphis sessies die nummers als Suspicious Minds, In The Ghetto, Don't Cry Daddy, Kentucky Rain voortbrachten, samen goed voor de LP’s From Elvis in Memphis (1969) en From Memphis To Vegas/ From Vegas To Memphis oftewel Back In Memphis (1970). American Sound sloot de deuren in 1972 en werd inmiddels platgebulldozerd: op het terrein zijn nu een schoonheidssalon en een parking. Moman was in 1985 nog producer van Highwayman, het titelloze debuut van country supergroep The Highwaymen (Johnny Cash, Kris Kristofferson, Waylon Jennings en Willie Nelson) en van Class Of 55 van ex-Sun Records supergroep Roy Orbison, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Johnny Cash. De man kreeg in 2011 in zijn geboorteplaats LaGrange, Georgia waar hij sinds de jaren ’80 opnieuw woonde een stuk van de Pegasus Parkway autostrade naar hem genoemd, de Chips Moman Highway. Moman leed al enkele jaren aan een longziekte en overleed één dag na zijn 79ste verjaardag. Zijn laatste publiek verschijning was op 29 mei bij een concert van Willie Nelson *** Op 21 juni overleed op 74-jarige leeftijd trompettist Wayne Jackson, de helft van The Memphis Horns, de blazerssectie van Stax Records die niet alleen meetoeterde op soul- en funkplaten van Otis Redding (Dock Of The Bay), Eddie Floyd (Knock On Wood), Sam & Dave (Soul Man), Isaac Hayes, Rufus Thomas, The Mar-Keys en Aretha Franklin maar ook artiesten als Dusty Springfield (Son Of A Preacher Man), Neil Diamond (Sweet Caroline), The Doobie Brothers, Peter Gabriel, Neil Young, Billy Joel, Rod Stewart, Joe Cocker, BJ Thomas, U2 en The Robert Cray Band begeleidde. Voor Elvis speelden ze mee op de sessies in 1969 die nummers als Suspicious Minds, Kentucky Rain, Gentle On My Mind, In The Ghetto, Rubberneckin’ en Wearin’ That Loved On Look opleverden. Jackson speelde op 52 nummer één hits, 116 Top 10 platen, 83 gouden en platina albums en 15 platen die een Grammy wonnen. In 2012 kregen The Memphis Horns een Grammy Lifetime Achievement Award. Jackson was al enkele jaren ziek maar was nog actief als gids in het Stax Museum Of American Soul Music. De andere helft van The Memphis Horns, saxofonist Andrew Love, overleed in 2012 aan Alzheimer *** Op het eiland Kauai is begonnen met de sloop van het vervallen en in 1992 door orkaan Iniki beschadigde Coco Palms Resort, in 1961 een van de locaties van de film Blue Hawaii waar Elvis ook graag zelf op vakantie kwam. Tegen de zomer van 2018 zou er een splinternieuw 350 kamers tellend Hyatt resort moeten komen. Elvis’ vaste bungalow 56 is inmiddels tegen de vlakte gegaan *** Het was onvermijdelijk: na het immense succes van If I Can Dream waarop het Royal Philharmonic Orchestra (GB) bekende Elvis nummers van nieuwe orchestrale arrangementen voorzag komt er een opvolger met als werktitel Elvis At Christmas *** En op 5 augustus verschijnt op Sony/Legacy de dubbel-CD Way Down In The Jungle Room, aangekondigd als de “definitieve en meest complete compilatie van Elvis’ laatste sessies” opgenomen met onder meer James Burton (gitaar), Ronnie Tutt (drums), David Briggs (keyboards), Glenn D. Hardin (keyboards), Jerry Scheff (bas), Norbert Putnam (bas) en J.D. Sumner & the Stamps (backing vocals) van 2 tot 8 februari en van 28 tot 30 oktober 1976 in Elvis’ home studio in de Jungle Room in Graceland op 16 tracks waaraan producer Felton Jarvis later strijkers, blazers en overdubs toevoegde. Nummers als She Thinks I Still Care, Blue Eyes Crying in the Rain, I'll Never Fall in Love Again, Danny Boy, Solitaire, Moody Blue, Way Down, He’ll Have To Go en Hurt zagen origineel het licht op de LP’s From Elvis Presley Boulevard (1976) en Moody Blue (1977), Elvis’ laatste twee studioplaten. De opnames werden nu geresequenced “om een fris perspectief te bieden”, de outtakes werden hermixt door Matt Ross-Spang bij de Sam Phillips Recording Service in Memphis met advies van James Burton, Norbert Putnam, David Briggs en Ronnie Tutt. Daarnaast zullen de CD’s ook studiodialoog bevatten en komt er ook een 150 gram vinyl dubbel LP *** Nog meer officiële EPE gasten tijdens Elvis Week in augustus: Barbara Sims die van 1957 tot 1960 als promotor en publiciste bij Sun Records werkte, en acteur Christopher Riordan uit Viva Las Vegas (1964), Spinout (1966) en Clambake (1967). Dat waren hele kleine rolletjes voor Rioradan, net als zijn verschijningen in een hoop beach- en aanverwante films als Get Yourself A College Girl (The Swinging Set, 1964), The Girls On The Beach (Summer Of ’64), A Swinging Summer (1965), How To Stuff A Wild Bikini (1965), Wild On The Beach (Beach House Party, 1965), Dr Goldfoot And The Bikini Machine (1965) en Hot Rods To Hell 52 Miles To Terror, 1967) *** Er is opnieuw hoop voor Frantic Franky: Lisa Marie Presley, inmiddels 48 jaar, gaat na 10 jaar huwelijk scheiden van haar vierde echtgenoot, haar gitarist Michael Lockwood, echtscheiding op grond van onherstelbare ontwrichting. Het echtpaar heeft een meisjestweeling van zeven jaar *** Bij uitgeverij Brave New Books verschijnt nog eens een Nederlandstalig boek(je) over Elvis getiteld De Genesis Van Elvis waarin Bart van Eikema Hommes op 109 paginas “beoogt de culturele wortels van Elvis bloot te leggen door de bronnen te achterhalen waaruit hij kon putten om tot zijn eigen unieke muziekstijl te komen. In welke wereld kwam Elvis terecht en wat was zijn genetische achtergrond? Waar woonde hij, welke kerken en scholen bezocht hij? Door welke artiesten werd hij beïnvloed en welke radiostations bereikten hem via de ether?” *** En de Noorse fanclub The Flaming Star brengt in augustus een biografie van Elvis soundalike Orion uit, in zijn hoogdagen ook erg populair bij ons door zijn optredens op de Rockhouse meetings. Orion was het gemaskerde alter ego van Jimmy Ellis die in 1978 een platencontract tekende met Sun Records, covers van Elvis zong en de geheimzinnige stem was op de Duets en Trio Plus LP’s met Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Charlie Rich. Orion overleed in 1998 op 53-jarige leeftijd toen hij bij een overval op zijn pandjeshuis in Alabama werd doodgeschoten. Het hardcover boek van 408 pagina’s getiteld In The Shadow Of A King bevat “honderden ongeziene foto’s” en een bonus CD met onuitgegeven Sun materiaal van Orion, en zal vanaf midden augustus verkrijgbaar zijn.

Orion...

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina