(reclame)

 

28 maart 2019
BIG NEWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Henk Slabbekoorn

Shadows- en sixtiesband Kontiki meldt het overlijden van hun basgitarist Henk Slabbekoorn. Slabbekoorn begon zijn carrière in 1966 met Kontiki sologitarist Frans Otterloo en slaggitarist Arie Nijkerk in de Rotterdamse rockband The Outcasts '66 die in deze samenstelling bleven spelen tot 1970. Later gingen ze onder de naam North ´84 door als amusementsorkest voor bruiloften en partijen. Kontiki werd opgericht in het jaar 2000. Door het overlijden van Slabbekoorn zijn voorlopig alle Kontiki optredens gecancelled *** Nieuw Nederlands werk: Pretty Little Horses, het vierde en door Tim Knol opgenomen album van The Oldtime Stringband die met meerstemmige zang, banjo, viool, autoharp, mandoline, gitaar en contrabas een mix van bluegrass, folk en americana brengt refererend naar het Appalachen gebergte van Amerika *** En The Eightball Boppers stellen hun vijfde CD voor op zaterdag 11 mei in Café Royal in Mill. Entrée gratis! *** Dik 12 jaar nadat Eric Hofmans, Coen Molenschot en Deon Buck hun laatste optreden als Catrhythm gaven kwam de band begin februari één weekend lang opnieuw bij elkaar onder het motto “rockabilly meets the blues: Catrhythm featuring Hanno Hoefer", toch uitzonderlijk omdat Eric Hofmans en Hanno Hoefer hiervoor speciaal vanuit Roemenië naar Nederland kwamen. Eric Hofmans is al vele jaren woonachtig in Roemenië, speelt daar de sterren van de hemel en is er meerdere malen op de nationale televisie geweest. Ook Hanno Hoefer is inmiddels uitgegroeid tot een nationale TV-bekendheid in Roemenië waar hij naast frontman van zijn eigen Nightlosers nog verschillende andere bands begeleid.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Opvallend: het Sjock festival in juli in Gierle verkocht in voorverkoop al tickets in Amerika, Canada, Kroatië, Ierland, Engeland, Italië, Duitsland, Frankrijk, Noorwegen, Zweden en Luxemburg! *** Oh ja, er komen ook Nederlanders en Belgen, en dan valt weer op dat er meer kaartjes in de voorverkoop zijn verkocht aan Nederlanders dan aan de Belgen zelf! *** De al jaren in België wonende Mark Sprex (GB) van The Rhumba Kings heeft een unplugged soloproject op poten gezet genaamd Pirate Peace Punk beïnvloed door rockartiesten als Kurt Cobain, Henry Rollins, Keith Richards, Adam Ant, Dexter Romweber, Dave Grohl en Jack White. Verwacht u tegen de zomer aan een album op Sprex’ eigen Sprex Records.

Mark Sprex (foto: Rockabella74)

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Boekenplank: My Life Through The Eye Of A Tornado, de memoires van Clem Cattini, drummer op Shakin’ All Over (Johnny Kidd & the Pirates, 1960), Telstar (The Tornados, 1962), Green Green Grass Of Home (Tom Jones, 1966), Ernie The Fastest Milkman In The West (Benny Hill, 1971) en letterlijk honderden andere platen waaronder minstens 44 Britse nummer één hits. De nu 81-jarige Cattini nam in 2016 nog een nieuwe versie van Telstar op met de Londense ska band The Skammers *** Alles komt terug: de Britse jaren ’80 band Breathless, bekend geworden als de band met twee broers van Crazy Cavan, komt in juli en augustus 2020 opnieuw bij elkaar voor twee maanden, toch redelijk uitzonderlijk omdat drummer Colin Grogan tegenwoordig in Australië woont. Breathless kapte er mee in 1992 en de laatste keer dat wij ze hebben weten optreden was in 2016 met toen als enige originele groepslid zanger Pat Grogan. Volgend jaar komen drie van de vijf bandleden opnieuw samen: Colin Grogan, Pat Grogan en gitarist Robert Davis (contrabassist Colin “Eddie” Edwards overleed in 2003 op zijn 40ste aan een hartstilstand) en ze hebben nu reeds concerten vastliggen in Engeland, Finland, Frankrijk, Spanje, Italië, Zwitserland en Duitsland. De groep deed recentelijk een verrassingsreünie op een privéfeestje ter gelegenheid van Cavan’s 70ste verjaardag *** Cavan 70 jaar… We worden oud! *** Maar aan alles komt ook een eind: vaarwel aan de sinds begin jaren ’80 in de Britse psychobillyscene actieve Surf Rats die er definitief mee ophouden. In de jaren ’90 speelden ze als The Love Cowboys een meer op Amerika gerichte rockabillystijl tot frontman Gaz Marson in 2008 een nieuwe Surf Rats bezetting oprichtte met Thomas Fantomas (Kings Of Nuthin’, Frantic Flintstones, Astro Zombies) op contrabas en Gaybeul Gualdi (Astro Zombies, Demented Are Go) op drums. Vorig jaar verscheen 30 jaar na hun debuut Trouble hun vierde studioalbum Strange Things, en hun eerste Britse optreden in 30 jaar op de Bedlam Breakout in maart (headliner: Batmobile!) wordt meteen hun énige Britse optreden in 30 jaar! Dit jaar spelen ze nog een aantal afscheidsconcerten op het vasteland *** Ook het in april 2015 opgerichte trio The Runawayz (GB) stopt “wegens onvoorziene omstandigheden maar vooral omdat frontman Joe Newbon een opportuniteit heeft die te goed is om te laten schieten. Ik ben hard aan het werk om opnieuw in vorm te raken en het zal lang en hard werken zijn om te beginnen, muzikaal gesproken. Ik hoop dat u daar begrip voor heeft”, wat dat ook moge betekenen. The Runawayz werken nog wel hun vaststaande data af en die brengen hen in mei en augustus nog naar Nederland en België *** Op 16 januari overleed de op 4 september 1953 geboren Denis Sire, de Franse striptekenaar met een opvallend rockers uiterlijk en goed bevriend met Frank Margerin, tekenaar van Lucien, toch wel "de" rock 'n' roll strip: ze kwamen elkaar tegen tijdens hun studie in Parijs en vormden een band genaamd Dennis Twist: op YouTube staat een gave clip waar beide mannen te zien zijn met het leuke twist nummer J’Irai Twister Le Blues uit 1982 waar Denis Sire als leadzanger duidelijk het middelpunt is terwijl de veel bescheidener Margerin slechts in een achtergrondkoortje staat. Hoewel Margerin en Sire veel overeenkomsten hadden zoals hun liefde voor motorrijden en de stad Parijs en tekenden voor dezelfde uitgeverij Les Humanoides Associés waren ze qua tekenstijl totaal verschillend: Margerin werd vooral bekend met zijn humoristische en seksloze rock ‘n’ roll strip Lucien terwijl de oversekste Sire het niet kon laten om mooie vrouwen met enorme borsten te tekenen. Naast die vele vage seksstrips maakte Sire af en toe een strip die halvelings iets met rock ‘n’ roll te maken had zoals Bois Willys (1981) en het nooit in het Nederlands verschenen 6T Mélodie (1982). Hij werkte ook mee aan Rock Cartoon: L'Histoire Du Rock En BD (1990) waarin rock- en popsterren worden geëerd door verschillende Franse striptekenaars. Het strenge oordeel van onze Boppin’ Around stripkenner Jan van Parijs: Denis Sire had best wel wat tekentalent als het aankwam op snelle motoren en auto’s en sexy vrouwen maar een goed stripverhaal maken kon hij niet door een hoop slechte tekeningen en waardeloze verhaallijnen…

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s/'60s)


The Killer is er nog!

Ongerustheid omtrent de nu 83-jarige Jerry Lee Lewis die op 28 februari “een lichte beroerte” kreeg: de gezondheidsbulletins spreken van “een volledig herstel mits intensieve therapie”, Lewis werd half maart van het ziekenhuis overgebracht naar een verzorgingstehuis, en al zijn concerten tot 8 juni zijn afgelast *** En de 81-jarige Wanda Jackson kondigt aan te stoppen met optreden om redenen van “gezondheid en veiligheid”. Haar twee vaststaande concerten op Viva Las Vegas en de Nashville Boogie zijn gecancelled *** Opvallende nieuwe CD’s zijn Ghost Riders In The Sky op Jasmine (GB) met 15 vocale en 15 instrumentale versies van dat nummer, Rusty Warren: Songs For Sinners/ Knockers Up met twee seksueel getinte female stand-up comedyplaten uit 1959-1960, en op Ace (GB) de CD Cyclone: Gallic Guitars A Go Go met Franse instrumentale gitaarbands *** Boekenplank: South To Louisiana: The Music Of The Cajun Bayous, een update van het standaard werk over de cajun, zydeco en swamppop notabene geschreven door een Brit, John Broven, goed voor 400 pagina’s en 122 foto’s *** Wat ons er aan doet denken: cajunliefhebbers kunnen gratis en helemaal voor niks op de Blues & Rhythm website www.bluesandrhythm.co.uk de 5de update van Nick Leigh’s intussen 90 pagina’s tellende en bijzonder aan te raden cajun discografie 1946-1989 downloaden *** De Ponderosa Stomp in New Orleans kondigt na 13 edities in 20 jaar aan dat er in elk geval voorlopig geen volgende editie meer komt. Het festival maakte er een erezaak van een nieuw podium te geven aan pioniers uit de rock ‘n’ roll, rockabilly, blues, country en soul.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS ('50s RIP's)

Inmiddels al weer een tijdje terug, maar op 4 september 2018 overleed op 87-jarige leeftijd zanger Donald “Don” Gardner, actief vanaf 1949 met een flinke reeks jazz, gospel en rhythm ‘n’ blues platen, en in 1962 werd zijn I Need Your Loving duet met Dee Dee Ford een hit. Andere geslaagde opnames van hem zijn Going Down To Big Mary’s (1954) en de Drifters cover Up On The Roof op het budget label Bell Records. Vanaf de jaren ’60 was hij actief als soul en blues zanger, en hij was voor zover wij weten nu nog steeds bezig in de jazz *** Op 22 december overleed op 94-jarige leeftijd de op 29 maart 1924 geboren jaren ’40 countryzanger Jimmy Work, bekendst als schrijver en origineel uitvoerder van een countrynummer dat later een klassieker van de rockabillyrevival werd, Tennessee Border. Zijn Tennessee Border verscheen in 1948 en werd gecoverd door onder meer Bill Haley (1948), Red Foley (1949), Jimmie Skinner (1949), Tennessee Ernie Ford (1949), Hank Williams (1951, op de Mother’s Best transcipties) en Ernest Tubb (1954). Work nam het zelf nog een keer op in 1959. Later werd het als rockabilly gecoverd door onder meer Crazy Cavan & the Rhythm Rockers (1977) en Sonny Burgess (1992). Een ander nummer van hem, de ballade Making Believe uit 1954, werd gecoverd door onder meer Kitty Wells (1955), Hank Snow (1955) en Wanda Jackson (1958). Work nam op voor Alben, Decca, Bullet, London, Capitol, Dot en All, na de muziek werkte hij in vastgoed en voor heruitgaven van Work’s, euh, werk moet u uiteraard bij Bear Family (D) zijn *** Op 28 december overleed op 88-jarige leeftijd de op 25 december 1930 geboren bluegrassmuzikant Allerton “Al” Hawkes, oprichter van het platenlabel Event Records. Hawkes speelde gitaar, banjo, contrabas en mandoline en trad op vanaf de jaren ’40 met onder meer Allerton & Alton, naar verluidt het eerste interraciale bluegrass duo. Tijdens zijn legerdienst bij de Armed Forces Radio leerde hij werken met opname apparatuur, later bouwde hij zijn eigen opnamestudio en richtte hij in 1956 zijn eigen country, bluegrass en rockabilly platenlabel Event Records op. Het label was actief tot april 1962 nadat in januari 1961 een magazijn van een van de distributeurs van Event door een brand in de as werd gelegd en zo’n 10.000 platen en bijna alle masters verloren gingen. Later baatte Hawkes op de voormalige locatie van zijn studio een TV-reparatie bedrijf uit, de TV/Sound Cellar die na 35 jaar de deuren sloot in 1989. In de tussenliggende tijd bleef hij actief als performer en producer en verzamelde hij een privé collectie van meer dan 50.000 country en bluegrass platen. Hawkes leed sinds 2000 aan de ziekte van Parkinson en kon niet meer optreden. Zijn Event label was in 2004 het onderwerp van de Bear Family CD That’ll Flat Git It Volume 20 met als bekendste nummer Rollin’ Dynamite van Scotty McKay ***


Tweemaal Shirley & Pat Boone: links uit de oude doos, rechts als twee oude dozen...

Op 11 januari overleed op 84-jarige leeftijd Pat Boone’s echtgenote Shirley, de dochter van Red Foley en de moeder van Pat's zingende dochter Debby Boone. Pat en Shirley namen verschillende duetplaten op zoals Side By Side (1959) en I Love You Truly (1963), waren 68 jaar samen en 65 jaar gehuwd. Een bron uit Pat’s omgeving weet dat Shirley reeds enige tijd leed aan hartfalen en overleed met Pat en hun vier dochters aan haar zijde terwijl ze liedjes zongen voor haar. In december vroeg Pat tijdens een interview met het Christian Broadcast Network voor haar te bidden: “Shirley en ik waren de spreekwoordelijke high school sweethearts. We leerden elkaar kennen toen we 13 waren en verkeerden vanaf 16 jaar. Zij was de homecoming queen, ik was praeses van de studentenvereniging en kapitein van het baseball team. We huwden toen we 19 waren en hadden vier dochters, 16 kleinkinderen en nu negen achterkleinkinderen” *** Trivia: dochter Debby Boone is gehuwd met ene Gabriel Ferrer wiens broer, acteur Miguel Ferrer, een neef is van acteur George Clooney *** De wereld is klein! ***


Boven Reggie Young toen, onder Reggie Young recenter...

Op 17 januari overleed de op 12 december 1936 geboren meestergitarist Reggie Grimes Young Jr. wiens carrière begon in 1956 bij Eddie Bond & the Stompers: Young speelde de gitaarsolo’s op rockabilly classics als Slip Slip Slippin’ In en Rockin' Daddy. Vanaf 1958 speelt hij lead voor Johnny Horton, in 1959 wordt hij lid van de huisband van Hi Records in Memphis waar Elvis’ ex-contrabassist Bill Black de plak zwaait, en zo wordt Young de originele gitarist van het Bill Black Combo en speelt hij mee op hun hits Smokie Part 2 en White Silver Sands. Na Black’s voortijdige overlijden in oktober 1965 wordt hij in 1967 door producer Chips Moman gevraagd om leadgitarist te worden van The Memphis Boys, de huisband van de American Sound Studio met wie hij van 1967 tot 1971 op zo’n 120 pop, country, rock en soul hit singles speelde, op de Elvis sessies in januari en februari 1969 die Suspicious Minds, Kentucky Rain, Don't Cry Daddy en In The Ghetto opleverden, én op de Stax sessies in juli 1973 die de Elvis LP’s Raised On Rock en Good Times opleverden. Daarnaast speelde hij onder meer op Billy Swan’s I Can Help (1974) en bij The Highwaymen, de country supergroep bestaande uit Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson. Reggie Young werd 82 jaar *** Op 21 januari overleed de op 27 april 1931 geboren Maxine Brown Russell, op haar 78ste het laatst levende lid van country trio The Browns dat om twee redenen eeuwige eer verdient: ze toerden in de jaren ’50 met Elvis, en hun door haar geschreven Looking Back To See blijft een hillbilly klassieker van het zuiverste water. Brown overleed aan hart- en leverkwalen met haar familie aan haar zijde. Maxine was de lolbroek van The Browns met wie ze optrad in Engeland en Japan en die in 1963 lid werden van country tempel de Grand Ole Opry. In 2005 verscheen haar autobiografie getiteld Looking Back To See ***

Als vermist opgegeven tijdens de bosbranden die Paradise, California teisterden: Donald "Dante" Drowty, leadzanger van de in 1959 aan het Santa Monica College opgerichte one hit wonders Dante & the Evergreen die in 1960 scoorden met hun uitvoering van het nummer Alley Oop, ook bekend van The Hollywood Argyles: de versie van Dante & the Evergreens haalde net als The Hollywood Argyles de nummer 1 in Cash Box, hoewel enkel The Hollywood Argyles de toppositie van Billboard haalden. De schoolkameraden waren bevriend met Dean Torrence van Jan & Dean die hen onder de aandacht van producers Herb Alpert en Lou Adler bracht die hen tekenden voor het Madison label. Verdere singles haalden niet meer het succes van Alley Oop (enkel opvolger Time Machine was nog een bescheiden hit) en de groep ontbond in 1964. Drowty had daarna een andere groep genaamd Dante & his Friends en bleef actief als songschrijver en producer. Twee andere Evergreens zijn ook al dood: Frank Rosenthal overleed in 1994, Bill Young in 2015, wat betekent dat alleen Tony Moon nog leeft *** Op 13 februari overleed de op 26 oktober 1937 geboren Bobby Caraway, zanger en leadgitarist van The Caraway Brothers met zijn broer Terry op ritmegitaar en duozang die in 1959 als Bobby & Terry Caraway & the Rockats in de Gold Star studio’s de rockabillysingle Ballin’ Keen opnamen voor Crest Records. De broers zouden eind jaren ’60 begin jaren ’70 nog enkele singles uitbrengen als The Caraway Brothers en Bobby had nog een bescheiden carrière als countryzanger. Broer Terry Caraway is ook niet meer onder de levenden *** Op 17 februari overleed George Mendonsa, mogelijk de marinier die een verpleegster zoent op Alfred Eisenstaedt’s beroemde foto V-J Day In Times Square genomen op 14 augustus 1945 op Times Square in New York, de dag dat Japan zich overgaf in de tweede wereldoorlog. Er zijn meerdere kandidaten die beweerden dat ze de man en de vrouw op de foto waren maar Mendonsa werd geïdentificeerd op basis van zijn littekens en tatoeages, al klopt zijn chronologie van de feiten niet met de schaduwen op de foto en met een klok op de achtergrond. Mendonsa overleed twee dagen vòòr zijn 96ste verjaardag. Teken des tijds: kort na zijn dood werd in Sarasota, Florida een standbeeld gebaseerd op de foto besmeurd met #MeToo graffiti


De beroemde kussende marinier overleden?

*** Op 19 februari overleed Linda (Jankowski) Jansen, in 1961 de originele leadzangeres van The Angels op hun eerste twee singles Till en Cry Baby Cry en op hun debuut-LP And The Angels Sing uit 1962. Jansen ging eind 1962 solo en werd vervangen door Peggy Santiglia Ricker die in 1963 lead zong op de grootste Angels hit, My Boyfriend's Back. Jansen trad tot voor kort op onder de naam Linda Jansen’s Angels. Ze werd 74 jaar *** Op 20 februari overleed na een kort ziekbed de op 26 juli 1931 geboren countryproducer Fred Foster die zijn carrière begon in 1953 bij Mercury Records waar hij eind 1955 vruchteloos probeerde Elvis te tekenen – ook Atlantic had interesse maar RCA bood met 40.000 dollar het dubbele van wat Mercury kon of wou betalen (aangezien Elvis in de volgende 12 maanden 10 miljoen platen verkocht verdiende RCA zijn investering terug in minder dan 24 uur). In 1956 stapte hij over naar ABC/ Paramount waar hij Lloyd Price tekende en in 1958 richtte hij eigenhandig Monument Records op: Foster was de man die Roy Orbison tekende voor Monument en als producer rechtstreeks verantwoordelijk voor Orbison klassiekers als Only The Lonely, Pretty Woman, Running Scared, In Dreams, Crying, It's Over, Mean Woman Blues en Blue Bayou. Foster startte in 1963 Monument’s soul/ R ‘n’ B sublabel Sound Stage 7 op met onder meer Arthur Alexander en Ivory Joe Hunter, en bij Monument werkte hij voorts nog met onder meer Dolly Parton, Willie Nelson, Ray Stevens, Tony Joe White, Charlie McCoy, Boots Randolph, Jerry Byrd, Billy Joe Shaver, Grandpa Jones en acteur Robert Mitchum. Hij suggereerde Kris Kristofferson titel en onderwerp voor diens Me And Bobby McGee waarvoor hij een vermelding als co-auteur kreeg. Foster verkocht Monument begin jaren ’80 aan Sony *** Op 21 februari overleed in Oberbayern (D) de op 12 september 1937 in New York geboren Donald Edgar “Gus” Backus, tijdens zijn legerdienst lid van The Del-Vikings, de interraciale doo-wop groep die volledig bestond uit soldaten van de luchtmacht. Het “personeel” van The Del-Vikings kende een groot verloop en Backus doet niét mee op hun doo-wop klassieker Come Go With Me uit 1957, wél op hun Wispering Bells uit datzelfde jaar, en hij zingt lead op de single Cool Shake/ Jitterbug Mary, ook uit 1957. Daarnaast is hij dat jaar met The Del-Vikings te zien en te horen in de film The Big Beat waarin ze het nummer Can’t Wait vertolken. In augustus 1957 wordt Backus getransfereerd naar Wiesbaden (D) waar hij een platencontract als soloartiest krijgt bij Polydor, terwijl ondertussen in Amerika zowel singles van The Del-Vikings als solo singles van Backus verschenen. Na een vijftal singles haalt hij in 1960 voor het eerst de Duitse Top 20 met Brauner Bär Und Weiße Taube, een Duitse versie van Johnny Preston’s Running Bear. Vertalingen en vrolijke liedje gezongen in zijn sappig Duits met Amerikaans accent worden zijn handelsmerk: Muss Idenn (Elvis’ Wooden Heart), het naar de Sputnik satelliet refererende Der Mann Im Mond, Sieben Susse Girls (Paul Evans’ Seven Little Girls), Blue Boy (Conway Twitty’s Lonely Blue Boy), Hallo Pussy Cat (Tom Jones’ What’s New Pussycat), en in totaal haalt Backus 21 keer de Duitse hitparade en was hij te zien in meer dan 20 schlager films. Na een alcoholverslaving gaat hij in 1973 terug naar de States in de olie industrie werken, maar na het overlijden van zijn tweede echtgenote in 2001 keert hij opnieuw terug naar Duitsland. In 2012 was hij speciale gast op de jubileumshow naar aanleiding van 20 jaar Firebirds (De Duitse Firebirds, niet de Engelse Firebirds), in 2014 verscheen zijn autobiografie Ich Esse Gar Kein Sauerkraut, en in 2014 verscheen nog een nieuwe CD. Daarnaast was hij eregast en tourgids op rondritten in een oldtimer bus in de sporen van Johnny Cash’ legerdienst in en om Landsberg (D). Ook zijn zoon Jeffrey Backus is zanger. Recentst zagen wij Backus in een interview met het Duitse boulevard blad Bild verklaren een pensioen van amper 34,83 euro te ontvangen, naar eigen zeggen omdat hij opgelicht werd door zijn voormalige managers die in plaats van zijn inkomsten aan te geven het geld in eigen zak staken. Gus Backus trad niet meer op na twee beroertes en was al geruime tijd ziek ***


Boven: Gus Backus toen (links) en recenter (rechts)
Onder: Gus Backus tweede van rechts bij The Del-Vikings

Op 23 februari overleed de op 1 maart 1922 geboren pianist en orkestleider Stan(ley Seymour) Applebaum die als componist en arrangeur werkte met Ben E. King (Stand By Me), Neil Sedaka (Calendar Girl), The Drifters (Save The Last Dance For Me), Brian Hyland (Sealed With A Kiss), Sam Cooke, The Coasters, Connie Francis, Bobby Vinton, Brook Benton, LaVern Baker en zelfs het Glenn Miller Orchestra onder leiding van Ray McKinley, dirigent van het Glenn Miller Orchestra van 1956 tot 1966. Daarnaast was Applebaum onder eigen naam actief in de easy listening en de jazz *** Op 2 maart overleed de 84-jarige B. Bumble van B. Bumble & the Stingers van de piano instrumental Nut Rocker uit 1962 gebaseerd op de mars uit Tchaikovsky’s klassieke ballet De Notenkraker uit 1892. B. Bumble was een van de vele pseudoniemen van de op 7 november 1934 geboren Al(bert) Hazan, vooral actief als producer en componist van in totaal een 80-tal nummers voor onder meer Ritchie Valens (Hi-Tone, 1958), Roddy Jackson (Hiccups, 1958), Wanda Jackson (If I Were You, 1964), Gene McDaniels, Johnny Crawford en James Darren. Dat hij B. Bumble werd was puur toeval: eigenlijk had Ernie Freeman (die piano had gespeeld op de vorige single van B. Bumble & the Stingers, Bumble Boogie uit 1961) moeten piano spelen op de door producer Kim Fowley in elkaar gestoken Nut Rocker sessie maar die kwam niet opdagen en Hazan werd in allerijl opgetrommeld als vervanger die een half uurtje kreeg om het nummer te leren! Nut Rocker werd een hit in zowel Amerika als Engeland waar Hazan zelfs optrad als B. Bumble. Een heruitgave van het nummer haalde in 1972 in Engeland trouwens opniéuw de Top 20! Hazan nam teen rock op als Dudley Duncan en als Ali Hassan leverde hij de uitstekende dubbelzijdige piano instrumental Malaguena/ Chop Sticks (1962) af. Hazan liet de muziek achter zich in 1965, werkte in vastgoed en behaalde hij in 1984 een Bachelor’s Degree in communicatie en in 1990 een Ph.D. in psychologie en ging daarmee aan de slag als therapeut Dr. Hazan gespecialiseerd in relatiebemiddeling en het werken met slachtoffers van geweldmisdrijven *** Op 17 maart overleed de op 26 november 1939 geboren tenor David White Tricker, in 1955 mede-oprichter van Danny & the Juniors en (co)-auteur van hun At The Hop (1957) en Rock ‘n’ Roll Is Here To Stay (1958). White, Danny Rapp, Joe “Terry” Terranova en Frank Maffei begonnen hun carrière als The Juvenaires, naam waaronder ze in 1957 het nummer Do The Bop opnamen dat op suggestie van Dick Clark, toen nog een lokale doch invloedrijke DJ, werd herwerkt tot At The Hop, en het was ook Dick Clark die hen overtuigde de groepsnaam te veranderen in Danny & the Juniors. At The Hop werd in juni 1957 een lokale hit tot Dick Clark in december van dat jaar een last minute vervanging nodig had voor zijn TV show American Bandstand en aan Danny & the Juniors dacht, en de nationale exposure zorgde voor een nationale doorbraak. In 1960 tekenden Danny & the Juniors voor Dick Clark’s Swan label waarop Twistin’ USA hun laatste Top 40 hit werd. White bleef actief als songschrijver: zijn bekendste nummers zijn The Fly (Chubby Checker, 1961), You Don’t Own Me (Lesley Gore, 1963) en 1-2-3 (Len Barry, 1965). In 1965 vormde hij een trio genaamd The Spokesmen die het nummer The Dawn Of Correction opnamen, een antwoord op Barry McGuire’s protest song Eve Of Destruction. De 79-jarige White was vorige maand opgenomen in een ziekenhuis, een doodsoorzaak is niet bekend gemaakt. Danny Rapp pleegde in 1983 op 41-jarige leeftijd zelfmoord. De laatste keer dat wij Danny & the Juniors tegenkwamen bestonden ze uit Joe Terry, Frank Maffei en diens broer Bobby Maffei.

AMERIKAANS ROCK 'N' ROLL NIEUWS (NEO/ HEDENDAAGS)

Op 24 oktober overleed op 75-jarige leeftijd de op 23 juli 1943 geboren Tony Joe White, bekendst als schrijver en originele uitvoerder van het nummer Polk Salad Annie uit 1969. Een ander bekend nummer van hem, Rainy Night In Georgia, werd dan weer bekend in de versie van Brook Benton uit 1970, en hij was ook de schrijver van Steamy Windows en Undercover Agent For The Blues, beide hits voor Tina Turner in 1989. Polk Salad Annie nam hij op op 16 mei 1968 in de RCA Studio B in Nashville met producer Billy Swan en met Elvis-bassist Norbert Putnam op basgitaar. In 1973 speelde hij samen met Carl Perkins, The MGs en The Memphis Horns mee op de Huey Meaux sessies die zouden resulteren in Jerry Lee Lewis' Southern Roots: Back Home In Memphis album. White overleed aan en hartaanval. Polk Salad Annie werd op plaat gecoverd door onder meer Elvis, Tom Jones, Sleepy Labeef, The Boss Hoss (D) en Smokestack Lightnin’(D) in wier werk de invloed van Tony Joe White wel vaker doorklinkt, net zoals op de recenste CD van de Rob Ryan Roadshow (USA/D). Live on stage werd Polk Salad Annie gezongen door onder meer Johnny Cash en Johnny Hallyday (F) *** Afdeling jeugdsentiment: Op 17 december overleed de op 15 oktober 1943 geboren actrice Penny Marshall die bekend werd dankzij haar vertolking van Laverne DeFazio in de TV-reeks Laverne & Shirley die liep van 1976 tot 1983 en waarvoor ze drie keer genomineerd werd voor een Golden Globe award. Laverne & Shirley was een spin off van de reeks Happy Days waarin Laverne en Shirley Feeney (gespeeld door actrice Cindy Williams) hun debuut maakten op 11 november 1975 in de aflevering A Date With Fonzie. Na nog vijf succesvolle gastoptredens in Happy Days besloot Happy Days producer Garry Marshall (Penny’s broer) hen hun eigen reeks te geven die acht seizoenen en 178 afleveringen zou lopen. Ook verleende ze haar stem aan 13 afleveringen van de tekenfilmreeks Laverne & Shirley In The Army (1981-1982) en acht afleveringen van de tekenfilmreeks Laverne & Shirley With Special Guest Star The Fonz uit 1982. Marshall die later regisseur werd was in 2010 gediagnoseerd met longkanker die uitgespreid was naar haar hersenen. Ze schreef een autobiografie getiteld My Mother Was Nuts en overleed op 75-jarige leeftijd aan complicaties van diabetes


Laverne (rechts) & Shirley met The Fonz...

*** Op 19 december overleed op 91-jarige leeftijd componist Norman Gimbel die vooral werkzaam was in film en TV. De reden dat wij Gimbel hier eren: samen met Charles Fox schreef hij het titelthema van de TV-reeks Happy Days die het 11 seizoenen vol hield. Het nummer werd voor het eerst opgenomen in 1974 door ene Jim Haas en die versie werd tijdens het eerste en tweede Happy Days seizoen gebruikt als eindgeneriek – als begingeneriek fungeerde een herwerking van Bill Haley's Rock Around The Clock. Vanaf 1975 werd een nieuwe opname van Happy Days gebruikt als begin- en eindgeneriek en in 1976 werd die versie door Pratt & Mc Clain een internationale hit die ook bij ons hoge ogen scoorde. In het 11de seizoen werd weer een nieuwe versie door ene Bobby Arvon gebruikt. Gimbel begon zijn carrière in de jaren ’50 als componist van populaire muziek: bekende nummers van zijn hand zijn het door acteur Kirk Douglas in 1954 in de Disney film 20.000 Leagues Under The Sea gezongen A Whale Of A Tale, de Engelse vertaling van het oorspronkelijk Italiaanse Sway van Dean Martin (gecoverd door Bobby Rydell) en de Engelse vertaling van het oorspronkelijk Braziliaanse samba nummer The Girl From Ipanema. Eind jaren ’50 werkte hij aan een musical gebaseerd op de roman Stay Away Joe van Dan Cushman die 10 jaar later de basis vormde voor de gelijknamige Elvis film *** Op 24 december overleed op 61-jarige leeftijd de op 21 juli 1957 geboren James Calvin Wilsey, leadgitarist van Chris Isaak op Blue Hotel en Wicked Game. Wilsey speelde op Isaak’s albums Silvertone (1985), Chris Isaak (1986), Heart Shaped World (1989) en San Francisco Days (1993). In 2008 bracht hij de solo-CD El Dorado uit met eerbetonen aan zijn gitaarhelden Duane Eddy, The Shadows, James Burton en Link Wray *** Kan tellen: in Brazilië verschijnt een 3 CD-box getiteld Brasilian Tsunami met 63 Braziliaanse neo-surfbands! *** In januari overleden aan de gevolgen van kanker: Justin “Scotty” Tecce, bekendst als drummer op de CD’s The One And Only (1999) en It’s All True (2009) van Kim Lenz & the Jaguars met de eveneens aan kanker overleden Nick Curran op gitaar. Tecce trad ook een keer op op de Spaanse weekender Screamin’ als lid van doo-wop groep The Fabulous Harmonaires. In 2012 werd hij op zijn 36ste gediagnoseerd met naar zijn botten uitgezaaide prostaatkanker, en in de loop van zijn ziekte raakte hij verlamd aan zijn benen *** Sundazed Music dat de recenste Blue Cheer compilatie uitbracht meldt het overlijden op 28 januari van hun originele drummer Paul Whaley die meespeelde op hun zware sixties versie van Summertime Blues uit 1968. Blue Cheer wordt beschouwd als pionier van de heavy metal muziek. Whaley was de vader van Janis Joplin’s ongeboren baby die ze liet aborteren in Mexico. Merkwaardig genoeg overleed Whaley volgens sommige bronnen reeds in 1993 op zijn 40ste aan een hartaanval, wat zou betekenen dat hij in 1968 15 jaar was. Whaley was na zanger Dickie Peterson het Blue Cheer groepslid met de meeste dienstjaren op de teller: hij was in en uit Blue Cheer tot de groep in 2009 stopte na het overlijden van Peterson. Sindsdien was Whaley gespot als… pizzabakker! *** Nieuw op Brian Setzer’s merchandise tafel: Brian Setzer’s Rockabilly Rub barbecue kruiden. Voor wie zelf graag kokkerelt: het is een mengeling van paprika, zout, look, zwarte peper, mosterdzaad, selderijzout en calciumstearaat, het calciumzout van stearinezuur oftewel voedingsadditief E470 *** Begin januari vond op de zesde Rhythm Collision Weekender in Riverside, California een reünie plaats van Big Sandy’s allereerste band The MoonDawgs die voor het laatst optraden in 1985. Om u een idee te geven: Fly Right With, het debuutalbum van Big Sandy & the Fly-Rite Trio, verscheen in 1990.


Big Sandy, hier bovenaan bij The Moon Dawgs

OVERIG ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 7 januari overleed op 84-jarige leeftijd de Australische TV-persoonlijkheid Jimmy Hannan, in de jaren ’60 en ’70 bij de kangoeroes niet van het scherm te branden in een eindeloze rij spelprogramma’s tot hij op zijn vijftigste een stap opzij zette. Daarnaast bracht hij vanaf 1963 ook een eindeloze rij singles uit waarvan in 1963 het surfy Beach Ball (met op backing vocals de piepjonge Bee Gees) de grootste hit werd. Hannan sneuvelde aan kanker *** Op 3 februari overleed gitarist Peter Posa, zo’n beetje de Nieuw Zeelandse Chet Atkins, Duane Eddy en Shadows in één. Posa bracht van 1959 tot 1971 minstens 37 singles uit, dus werk aan de winkel voor de gitaarfanatici onder u! Zijn grootste hit was The White Rabbit in 1964. Posa’s succes werd gecounterd door depressies en hij kon al enkele jaren niet meer spelen na een beroerte. De quote uit een interview waarin hij verklaarde zo’n perfectionist te zijn dat hij God dankbaar was voor die beroerte omdat hij door zijn verlamming niet meer kon spelen en daarom niet meer depressief werd van de gedachte niet goed genoeg te zijn, typeert Posa dan ook volkomen… Posa was 77 jaar. In 2008 kreeg hij de New Zealand Order Of Merit voor zijn verdiensten aan de entertainment industrie.


Links Peter Posa toen en rechts Peter Posa recenter

ELVIS NIEUWS & GOSSIP


Die Elvis-Ampeln!

In Friedberg, de gemeente in de Duitse deelstaat Hessen waar Elvis gestationeerd was tijdens zijn legerdienst, staat de King sinds december 2018 Elvis afgebeeld op drie verkeerslichten *** In 2018 verschenen er meer dan 70 boeken over Elvis, en dat zijn dan alleen nog maar de Engelstalige boeken! *** Op 15 december 2018 overleed in Nashville op 87-jarige leeftijd de op 7 mei 1931 geboren countrysongwriter Jerry Chesnut, schrijver van de Elvis nummers It's Midnight (1973), Love Coming Down (origineel door George Jones in 1975, Elvis coverde het een jaar later, T-R-O-U-B-L-E (1975) en Woman Without Love (origineel door Bob Luman in 1968, Elvis covered het in 1975). Andere bekende nummers die uit Chesnut’s pen vloeiden waren het voor een Grammy award genomineerde Another Place Another Time (Jerry Lee Lewis, 1968), Looking At The World Through A Windshield (Del Reeves, 1968) en A Good Year For The Roses (George Jones, 1970) *** Op 7 januari overleed op 65-jarige leeftijd Elvis’ stiefbroer Ricky Stanley: toen Elvis’ vader Vernon Presley hertrouwde met de gescheiden Dee Stanley verhuisde zij in maart 1960 met haar drie zonen Billy, David en de toen zesjarige Ricky naar Graceland en kreeg Elvis er in één klap drie stiefbroers bij. De broers groeiden de volgende 17 jaar op op Graceland waar ze te zijner tijd voor Elvis gingen werken. Zowel moeder Dee als de drie broers schreven later boeken over Elvis, zoals Ricky’s Caught In A Trap: Elvis Presley’s Tragic Lifelong Search For Love uit 1992, een boek dat met enige argwaan dient bekeken aangezien Ricky een aantal van zijn jaren met Elvis spendeerde in een drugsroes. In oktober 1977, twee maanden na Elvis’ dood, vond Stanley de Here en uiteindelijk werd hij predikant. Hij sukkelde al enkele maanden met zijn gezondheid en was recent in het ziekenhuis opgenomen omdat hij zich niet goed voelde, waar zijn toestand zienderogen verslechterde ***


Julie Adams & het creatuur van de Zwarte Lagune....

Op 3 februari overleed op 92-jarige leeftijd de op 17 oktober 1926 geboren actrice Julie Adams, in 1965 Elvis’ tegenspeelster in de film Tickle Me. Haar bekendste rol: scream queen in Creature From The Black Lagoon in 1954. Adams publiceerde in 2011 haar memoires getiteld The Lucky Southern Star: Reflections From The Black Lagoon *** En op 5 februari overleed de op 8 oktober 1935 in Memphis geboren George Klein die Elvis leerde kennen in 1948 op de Humes High School toen ze beide 13 jaar jong waren. Klein en Elvis bleven vrienden voor het leven en Elvis was in 1970 getuige op Klein’s huwelijk. Hij had ook kleine gastrolletjes in acht Elvis films. Klein werd in 1957 radio DJ in Memphis en presenteerde van 1964 tot 1973 muziekprogramma’s op TV. Hij schreef drie boeken over Elvis getiteld Elvis Presley: A Family Album (2007), Elvis, My Best Man: Radio Days, Rock 'n' Roll Nights (2011) en Me And A Guy Named Elvis: My Lifelong Friendship With Elvis Presley (2011). Hij is een van de weinigen uit Elvis’ intieme vriendenkring die nooit een onvertogen woord sprak over de King en had nog steeds contact met Priscilla. Hij overleed aan de gevolgen van dementie en aan een longontsteking.

George Klein met Elvis

21 maart 2019
AFSCHEID VAN DICK DALE EN ANDRE WILLIAMS


Dick Dale

Twee totaal uiteenlopende artiesten, de ene blank en de ander zwart, tot hun oude dag actief in twee tegenovergestelde rock ‘n’ roll genres, die elkaar mogelijk nooit hebben ontmoet maar wel op nagenoeg dezelfde leeftijd overleden op nagenoeg dezelfde dag: de rock ‘n’ roll neemt afscheid van surfkoning Dick Dale en black godfather Andre Williams.

 

Dick Dale (echte naam Richard Anthony Monsour, geboren op 4 mei 1937 met Pools en Libanees bloed in de aderen) bekwaamde zich als kind op piano, trompet, ukelele en instrumenten uit het Midden-Oosten als de tarabaki trommel en de oud waarvan we de manier van bespelen terughoren in zijn latere surfmuziek, gekenmerkt door het veelvuldig gebruik van reverb en allicht ook beïnvloed door het feit dat hij als linkshandige een linkshandige gitaar bespeelde waarvan de snaren evenwel niet omgekeerd waren bevestigd, wat betekent dat hij die gitaar eigenlijk ondersteboven bespeelde! Hij bracht van 1958 tot 1967 een twintigtal singles en de LP’s Surfers’ Choice (1962), King Of The Surf Guitar (1963), Checkered Flag (1963), Mr Eliminator (1964) en Summer Surf (1964) uit en was te zien in de films Beach Party (1963) en Muscle Beach Party (1964) en later in 1987 nog een keer in Back To The Beach. Om luider te gaan ontwierp Dale gitaarversterkers voor Leo Fender waaronder de eerste 100 watt versterker. In de jaren ’60 deemsterde zijn ster weg tot hij begin jaren ’80 werd opgevist door de eerste, euh, golf van de surfrevival, en het was vooral het gebruik in 1994 van zijn ijzersterke Misirlou uit 1962 (gebaseerd op een Turks-Egyptische melodie die voor het eerst werd opgenomen in Griekenland in 1927) in de openingssequentie van Quentin Tarantino’s film Pulp Fiction dat hem een nieuw, jong publiek bezorgde, geruggesteund door de nieuwe CD’s Tribal Thunder (1993), Unknown Territory (1994) en Calling Up Spirits (1996, met een heropname van zijn The Wedge uit 1963 getiteld The Wedge Paradiso naar poptempel Paradiso in Amsterdam). In het kielzog van dat succes toerde hij veelvuldig in Europa, ook bij ons, en tussendoor creëerde hij zijn eigen legende en het larger than life personage Dick Dale dat eigenhandig zowel de rock ‘n’ roll als de heavy metal uitvond, over zichzelf sprak in de derde persoon, thuis tijgers en panters hield, en zelf met de tourbus reed. Typerend: we hebben Dick Dale één keer geïnterviewd, wat er op neer kwam dat we hem vijf vragen stelden waarop hij antwoordde met een monoloog van twee uur, waarna de hele organisatie er op aandrong dat ze nu écht wel moesten vertrekken, waarop Dale ons meetroonde naar de tourbus en alle knopjes in de stuurcabine begon uit te leggen. Dick Dale trad nog steeds op, de laatste jaren naar eigen zeggen om zijn medische onkosten te kunnen betalen (hij overleefde darmkanker, leed aan diabetes, rugklachten en nierfalen, en trad op met stoma’s) en voor het laatst op 5 januari als headliner van de zesde Rhythm Collision Weekender in Riverside, California. Hij overleed op 16 maart op 81-jarige leeftijd.


Links Dick Dale toen; rechts Dick Dale recentelijker met zijn zoon Jimmie Dale:
de appel valt niet ver van de boom!

En shake a fuckin’ tailfeather: één dag later overleed op 17 maart op 82-jarige leeftijd de op 1 november 1936 in Bessemer, Alabama in armoede geboren Zephire Andre Williams. Op zes jaar stierf zijn mama, op zijn zestiende was Williams on the road om zich een leven lang een leven bij elkaar te hustlen, te beginnen in 1955 als hij zich bij Fortune Records in Detroit binnenlult en singles als Jail Bait, The Greasy Chicken en het door The Cramps gecoverde Bacon Fat uitbrengt als zanger van The Five Dollars en The Don Juans, nummers die meestal gekenmerkt worden door een dikke vette laag bump ‘n’ grind, zowat Williams’ keurmerk gedurende zijn hele carrière. Zijn grootste wapenfeit: hij is co-auteur van Shake A Tail Feather van The Five Du-Tones uit 1963. In de jaren ’60 en ’70 neemt hij op voor Motown sublabel Miracle, Avin, Wingate, Re-Tic en Chess sublabel Checker, en werkt hij als producer en manager voor The Contours, Edwin Starr en Ike Turner, al zijn veel van die projecten gehuld in de mistbanken van drugsgebruik: in de jaren ‘80 neemt zijn crackverslaving zulke vormen aan dat Williams zijn centen bij elkaar bedelt als dakloze. Pas vanaf midden jaren ’90 krijgt Williams zijn leven opnieuw op de rails met een schijnbaar onophoudelijke reeks nieuwe platen waarop hij vaak gebacked wordt door jonge garagebands en waarop hij alle mogelijke genres omarmt, zoals Mr Rhythm (jaren ’50 rock ‘n’ roll en doo-wop, 1996), Silky (1998), Red Dirt (notabene country, 1999), The Black Godfather (rap, 2000), Aphrodisiac (soul, funk en jazz, 2006) en Can You Deal With It (2008). Zijn recenste album was I Wanna Go Back To Detroit City uit 2016. Tussen de bedrijven door en uiteraard mits betaling van een vriendenprijsje speelde hij op eenvoudig verzoek zijn jaren ’50 nummers: bekijk op YouTube het indrukwekkende clipje van Jailbait uit 2006 begeleid door Ray Collins’ Hot-Club (D). Een opvallende live-CD van hem is trouwens Holland Shuffle, opgenomen in 2003 in de Vera in Groningen met begeleiding door de Nederlandse garageband Green Hornet. Williams vond zichzelf opnieuw uit als blaxploitation peetvader en genoot zichtbaar van zijn rol als vieze oude man annex pooier in opzichtige maatpakken en gleufhoed. In hoeverre dat alles gespeeld dan wel echt was blijft onduidelijk, maar uit de documentaire Agile Mobile Hostile: A Year With Andre Williams uit 2007 blijkt overduidelijk dat hij geen makkelijke kerel was – zowat de helft van die docu zit hij in telefooncellen te dreigen dat ie de peetvader gaat afsturen op de persoon aan de andere kant van de lijn als hij zijn centen niet krijgt! Onze herinnering aan Andre Williams: toen we hem een foto en handtekening vroegen kregen we die, en er bovenop kregen we gratis en voor niks een stomp in onze maag: Williams’ vuist hield stil op 5 cm voor onze buik, en Williams breed grijnzend af… Volgens een mededeling van zijn platenfirma werd Williams twee weken geleden gediagnoseerd met uitgezaaide darmkanker waarna zijn toestand in snel tempo verslechterde.


Links Andre Williams in de jaren '50 en rechts op recentere datum

21 maart 2019
HAPPY HOUR VOOR THE BLUE GRASS BOOGIEMEN


Tim Knol (midden voor) & the Blue Grass Boogiemen

En het nieuwe album van The Blue Grass Boogiemen… is er een van Tim Knol: op 10 mei verschijnt Happy Hour op Knol's eIgen label I Love My Label, en op de 12 nummers op die plaat (en het is ook echt een plaat want ze komt ook uit op echt vinyl) wordt Knol begeleid door The Blue Grass Boogiemen.
Knol koestert een sterke liefde voor bluegrass, muziek waar hij als kind mee opgroeide, en met het opnemen van dit album samen met Nederlands bekendste band in dit genre is een lang gedroomde wens in vervulling gegaan, aldus het juichende persbericht. Het idee om iets samen te doen was er al een aantal jaren maar vorig jaar werden de plannen serieuzer en ging Knol liedjes schrijven met Arnold Lasseur van The Blue Grass Boogiemen die vrij snel werden opgenomen in Knol’s studio in Hoorn. Sinds zomer 2018 traden ze al enkele keren samen op op onder meer het roots festival Once In A Blue Moon in Amsterdam, Knol’s jubileumshow in Paradiso en de Dutch Roots revue op de afgelopen editie van Eurosonic Noorderslag. Knol’s reguliere werk is beïnvloed door powerpop en country uit het eind van de jaren ’60 en begin jaren ’70 en met zijn tijdelijke project The Miseries gaf hij wat extra gas richting punk en garagerock. Voor de samenwerking met The Blue Grass Boogiemen gaat hij verder terug in de tijd naar de oorspronkelijke akoestische bluegrass uit de eerste helft van de twintigste eeuw, een genre dat de Blue Grass Boogiemen al bijna dertig jaar beoefenen en tot in detail beheersen.
Het album wordt officieel voorgesteld op zaterdag 11 mei in de Amstelkerk in Amsterdam, op 29 maart verschijnt reeds een eerste single, en op zondag 21 april start op Paaspop een gezamenlijke tour die voorlopig meer dan 20 shows telt op festivals en in clubs verspreid over het hele land. Nog meer shows worden later aangekondigd.

 

7 maart 2019
BIG NEWS

NEDERLANDS ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Johnny Lion

Nooit meer ranje met een rietje: op 31 januari overleed John van Leeuwarden alias Johnny Lion wiens grootste hit de Nederlandstalige evergreen Sophietje uit 1965 is. Op basis van die Sophietje en haar ranja limonade (volgens de overlevering had je toen in Nederland nog geen fanta of sprite) zou je’t niet zeggen, maar Lion begon zijn carrière al in 1959 met een paar schoolvrienden in de band Johnny & his Jewels, later omgedoopt tot The Jumping Jewels en die scoorden in 1961 een nummer één hit met hun cover van de gitaar instrumental Wheels van The String-A-Longs. In 1965 verliet Lion de band om solo verder te gaan. Sophietje was géén eigen nummer maar een cover van het liedje Fröken Fräken van de Zweedse groep Sven-Ingvars uit 1964, naar het Nederlands vertaald door de bekende liedjesschrijver Gerrit den Braber en opgedragen aan Lion’s vriendin en zakenpartner Sophie van Kleef met wie Lion een kledingboetiek met de naam Sophie en Johnny opende die bleef bestaan tot hun relatie in 1969 afgelopen was. Andere bekende nummers van Johnny Lion waren zijn cover van Brian Hyland’s Ginny Come Lately (1962), Tjingeling (1966), het titellied van de film Brandende Liefde (1983) en Alleen In Dallas (1988). Lion was midden jaren ’60 een heus tieneridool en toen hij samen met The Jumping Jewels een vaste aanstelling kreeg om elke avond op te treden in circus Boltini was de tent letterlijk te klein. Op latere leeftijd verbond Johnny Lion zich aan het Staatscircus van Moskou als perschef en werkte hij als journalist voor diverse tijdschriften en kranten. Johnny Lion was ook actief als acteur in de speelfilms Siberia (1998) en Van God Los (2003). Omroep Brabant meldde in december dat de zanger leed aan de ziekte van Alzheimer en daarnaast longkanker had. Hij heeft zijn vrouw Mariska die op 29 september 2018 overleed slechts vier maanden overleefd. En anno 2019 wil men plastic rietjes verbieden! ***


Johnny Lion rechts bij The Jumping Jewels

Nieuw Nederlands werk: het debuut album van Georgina Peach & the Savoys getiteld I’m On My Way op het Spaanse label El Toro, en het debuutalbum van het in 2014 opgerichte Dry Riverbed Trio getiteld Chained And Bound. Recensie: zodra ze hier door de brievenbus glijden! *** De nieuwe Eightball Boppers CD daarentegen is inmiddels een verhaal van de lange adem geworden: de nummers zijn al bijna een jaar geleden opgenomen maar de CD zal pas verschijnen “ergens in het eerste kwartaal van 2019”. Wél duidelijk is dat er 14 liedjes op komen: vier zelfgeschreven songs, twee moderne covers van niet-rockabilly liedjes, één cover van Kitty, Daisy & Lewis (GB) en de rest oud opgepoetst spul uit ver vervlogen tijden *** Contrabassist Ron Wouters (B) trekt de stekker uit Texarkana Trio wegens “te weinig boekingen en zelfs geen aanvragen meer sinds september *** Daarbij allicht niet geholpen door het feit dat 2/3de van Texarkana Trio ook speelt in Supersonics die wél elke weekend optreden en bezig zijn met de opnames van hun tweede album dat 69 Automobile gaat heten, verschijnt op El Toro en officieel wordt voorgesteld op zaterdag 29 juni in Kaffee Lambiek in Tilburg *** Op 24 februari zetten The Explosion Rockets bij een optreden in Zaal Hercules te Diessen zanger Ruud Kuijpers extra in de schijnwerpers wegens 25 jaar frontman van The Explosion Rockets, een jubileum dat even op losse schroeven kwam te staan toen hij op 16 februari tijdens de toegift als een dekzwabber diende afgevoerd na een afsprong van Olympisch niveau van het podium tussen het publiek en hij geveld werd door een oude knieblessure. Ruud trad in 1994 als 22-jarige toe als zanger van The Explosion Rockets en was daarmee de derde zanger in rij na John Poot in 1985 en Peter de Vaan in 1986 *** Gespot in Kees Stigter’s opnamestudio: de comebackende Chessnuts *** Rough Cut! I Hate The Disco! Opvallende headliner op de gratis rock ‘n’ roll meeting op het Wilhelminaplein in Eindhoven op zaterdag 20 juli: de Schotse veteranen Johnny & the Roccos! *** Nederland krijgt in april 2020 zijn eerste Hard Rock Hotel wanneer het American Hotel op het Leidseplein in Amsterdam wordt omgevormd tot muziekhotel, dat bevestigt algemeen directeur Léon Dijkstra van de overkoepelende groep Eden Hotels na een bericht in Het Parool. In het hotel zijn al honderd kamers en suites voorzien van een muzikaal thema en de komende tijd volgen de overige 75 kamers. Volgens Dijkstra blijft Café Américain, het art deco café in het hotel, zoals het is. De overige openbare ruimten zoals de lobby en de bar worden aangekleed met de rockmemorabilia waar de Hard Rock Hotels om bekendstaan, en als blikvanger wordt een pyjama van Elvis Presley genoemd. De Amerikaanse keten bezit wereldwijd 185 Hard Rock Cafes en 25 Hard Rock Hotels. Op dit moment zit er in Amsterdam al een Hard Rock Cafe op het Max Euweplein. Dijkstra verwacht dat ook veel artiesten de weg naar het Amsterdamse Hard Rock Hotel zullen vinden, waar ze nu nog vaak verblijven in luxe hotels als het Amstel. Een belangrijk lokkertje daarbij moet de professionele muziekstudio in het vernieuwde hotel worden.

BELGISCH ROCK 'N' ROLL NIEUWS


Op de linkerfoto Charlie Gracie in 1957 en daarnaast Charlie Gracie op recentere datum...

De nu 82-jarige Charlie Gracie komt naar België en speelt twee dagen op de V8 Brothers Village in Hooglede-Gits: op zaterdag 6 juli onder eigen naam begeleid door het Don Diego Trio (I), een dag later op zondag als speciale gast bij de set van Don Diego zelf *** Na 10 succesvolle evenementen komt er dit jaar geen Antwerp Vintage Reunion meer *** De gemaskerde bongospeler Señor J stapt uit Fifty Foot Combo dat dit jaar 25 jaar bestaat. Welke impact dat zal hebben valt nog af te wachten want zijn percussie maakte integraal deel uit van Fifty Foot Combo’s monstrofonische sound sinds dag 1 in 1994 en FFC zelf kondigt “enkele veranderingen” aan *** En Fifty Foot Combo bij-product Thee Andrews Surfers zit voor het eerst in 20 jaar in de opnamestudio *** Walter Broes & the Mercenaries zijn de studio ingedoken met Pat Capocci (Australië) *** Na 10 jaar en twee albums stopt zangeres Crystal Dawn bij Runnin’ Wild.

EUROPEES ROCK 'N' ROLL NIEUWS

Op 23 december overleed zangeres Ann Margot “Honey” Lantree van The Honeycombs (GB) die je op basis van hun grootste hit Have I The Right uit 1964 met recht en rede een beatgroep of popgroep zou kunnen noemen, maar dan wel een beatgroep of popgroep geproduced door Joe Meek. The Honeycombs werden opgericht in 1963 en Have I The Right werd opgenomen in Meek’s befaamde studio op de tweede verdieping van Holloway Road 304 in Islington. Have I The Right haalde bij ons in Nederland de tweede plaats van de hitparade. Lantree was niet alleen leadzangeres van The Honeycombs maar ook hun drummer en daarmee moet ze in die tijd een van de weinige drumsters geweest zijn. The Honeycombs brachten minstens negen singles en drie LP’s uit alvorens in 1967 te splitten. Vanaf 1991 traden ze opnieuw op mèt Honey Lantree. Honeycombs leadzanger Denis D’Ell overleed in 2005 aan kanker *** Onverwacht overleden: Timothy Hardy, beter bekend als de Britse swing DJ Tim Helsing alias Tim Hellzapoppin, meer dan 20 jaar organisator van talloze evenementen waarvan de bekendste de Hellzapoppin clubnachten waren. Net voor zijn overlijden stond hij nog achter de draaitafels op de Rhythm Riot (GB) ***

Tim 'Hellzapoppin' Helsing

En een andere DJ die nu hierboven plaatjes draait is Neil Breaks alias Krazy Katt Daddy. Breaks kwam uit Engeland en woonde nog een tijdje in Nederland alvorens zich te nestelen in Kentucky. In november werd hij gediagnoseerd met uitgezaaide longkanker. Hij was bezig aan een behandeling met chemotherapie en immunotherapie maar bezweek aan een hartaanval *** Op 20 januari op 78-jarige leeftijd bezweken aan een beroerte: promotor Paul Barrett, manager van onder meer Crazy Cavan & the Rhythm Rockers, The Jets, Rockin’ Louie en vooral van 1969 tot 1977 van Shakin’ Stevens & the Sunsets. Met Shaky zong Barrett regelmatig een stukje mee, zowel live als op plaat, en hij schreef ook songs voor Shakin’ Stevens, meestal de minder bekende nummers op die LP’ s zoals Superstar, Hand Of A Fool, Spirit Of Woodstock en Rock ‘n’ Roll Singer. Het bekendste Shaky nummer van zijn hand is wellicht het ook door Freddie Fingers Lee opgenomen Frantic. Barrett was als producer betrokken bij minstens zes Shaky LP’s, wat uiteindelijk eindigde in de rechtszaal wegens het niet betalen van royalties toen die platen in het kielzog van Shaky’s hitsucces eindeloos werden gerecycleerd, en Barrett was dan ook de man achter de heruitgave in 2005 van de Shaky LP’s I'm No JD en Rockin' And Shakin' op de CD getiteld How To Be Awarded Two Gold Records And Not Be Paid A Penny in Royalties, met in de hoesnota’s een onverholen uitdaging aan platenmaatschappijen Sony en Universal die de rechten op die platen bezaten hem dan maar te dagvaarden. Ook de CD Play Rock ‘n’ Roll was een uitgave van Paul Barrett met tussen het allegaartje van obscure opnames van onder meer Johnny Powers, Screaming Lord Sutch en John Lewis van The Rimshots een door Barrett gezongen nummer getiteld Shaky Pay Back What You Owe. Hij was betrokken bij de concertfilm Blue Suede Shoes (1980) en werkte mee aan Hilary Heywood’s biografie Shakin' Stevens & the Sunsets uit 1983. Barrett boekte zijn eerste bandje al in 1960 en zijn Paul Barrett Rock ‘n’ Roll Enterprises boekingskantoor droeg dan ook met trots de slagzin “booking the big beat sinds Johnny Burnette in de hitlijsten stond”, en hij stond er om bekend dat hij élke nog levende rock ‘n roll artiest uit de jaren ’50 kon boeken: Bill Haley's Comets, Billy Lee Riley, Bobby Day, Jackie Lee Cochran, Frankie Ford, Mac Curtis, Sonny Fisher, Linda Gail Lewis, Wee Willie Harris (GB), allemaal stonden ze in zijn boekje. Barrett had al enkele beroertes achter de kiezen ***


1980: Paul Barrett met The Comets (derde van rechts)

Phil Haley & his Comments (GB) bestaan dit jaar 25 jaar en dat begint te tellen: de gecombineerde leeftijd van de vier bandleden bedraagt 243 jaar! Op vrijdag 8 maart spelen ze op de tweede uitgave van Rumble In Maastricht, een dag later staan ze op 40 jaar Cruise Inn in Amsterdam *** Wat nog niks is in vergelijking met The Jets (GB) die al 40 jaar rocken ‘n’ rollen! *** The Lucky Devils (F) bestaan dit jaar 20 jaar en zitten nu in de studio voor de opnames van hun zevende album *** En The Spunyboys (F) gaan in juni hun 1000ste optreden vieren met de opname van een live-DVD/CD in Lille (F) en dat gaat me daar een feestje worden met als voorprogramma Black Raven (D) en Mischief (NL) en een hoop speciale gasten waaronder Cliff Edmonds (GB), Heiko Piecha van Foggy Mountain Rockers (D), Jake Calypso, Nico Duportal, Don Cavalli en uit Nederland Arnold Lasseur van The Blue Grass Boogiemen en Ronnie Nightingale *** Gejuich alom of toch op zijn minst in psychobilly kringen toen het bericht binnenliep dat er na 28 jaar stilte nieuw werk gaat verschijnen van The Krewmen (GB) die voor het laatst op een podium stonden in 1996. Het nieuws is evenwel niet helemaal duidelijk want later werd gemeld dat het om onuitgebrachte oude opnames zou handelen *** Eerder meldden we dat de Hembsy weekender er mee stopt maar intussen is het festival overgenomen door Hemsby co-stage manager, DJ, promotor en Ace Café entertainment manager Bill Guntrip. Wel zien we geen originele jaren ’50 artiesten meer op de affiche van de 62ste editie van Hemsby in mei: de headliners zijn Gizzelle (USA) en The Polecats (GB) *** Uit op Western Star (GB): Jack Rabbit Slim Live At The Hoochie Coochie Club, de registratie van hun afscheidsoptreden op 24 november 2018 in de Hairy Dog in Derby *** Ricky Lee Brawn hoopt dit jaar na 17 jaar eindelijk zijn Valvemobile Studio af te werken bij hem thuis in Luton. Brawn startte met Valvemobile in 1995 toen hij een oude BBC vrachtwagen vol opnamemateriaal op de kop kon tikken en daarmee naar zijn klanten toe kon rijden om hen ter plaatse op te nemen, wat hij deed met onder meer Bill Haley’s Comets, The Big Six, The Stargazers, The Space Cadets, Johnny Bach, Number 9, Rusti Steele, The Rimshots, Sugar Ray’s Flying Fortress en zelfs Runnin’ Wild (B). Sindsdien is hij oude opnameapparatuur blijven verzamelen ***


The Big Six met Ricky Lee Brawn derde van links

Brawn laat ook weten dat het optreden van The Big Six op Viva Las Vegas “waarschijnlijk hun laatste concert” wordt *** Luis Arriaga (USA) is wegens nu familieman niet langer frontman van The Dragtones (S) die verder gaan met een zangeres. The Dragtones bestaan voorts uit leden van onder meer The Hi-Winders, The Hives, The Barbwires en Fatboy *** The Cinema Museum in Londen vertoont op 16 maart footage van “drie tot nu toe verloren gewaande afleveringen” van Oh Boy, de ITV rock ‘n’ roll TV show uit 1958-1959. Aanleiding is een nieuwe documentaire getiteld Oh Boy It’s Jack Good over de maker van het muziekprogramma *** Op 26 januari overleed op 86-jarige leeftijd de Franse filmcomponist Michel Legrand die in zijn jeugdjaren enige rock ‘n’ roll pleegde: hij is de Mig Bike (= Big Mike, de Franse vertaling van Michel Legrand) op een van de allereerste Franse rock ‘n’ roll singles, Rock ‘n’ Roll Mops/ Va T'Faire Cuire Un Œuf Man van Henry Cording (= Henri Salvador) & his Original Rock ‘n’ Roll Boys uit 1956, en onder zijn eigen naam verscheen datzelfde jaar een instrumentale swing versie van Rock Around The Clock op single. In 2018 werd er een asteroïde naar Michel Legrand genoemd.

Lees hier de oudere nieuwsberichten

Terug naar de voorpagina