(reclame)
Je
recente release (muziek, boek of wat dan ook) gerecenseerd op onze website?
Stuur deze dan naar de hoofdredactie! |
30 december
2025
CD Recensies
ROCKS/
BOBBY LEE TRAMMELL
Echt bekend is Bobby Lee Trammell niet, maar áls u hem kent
is dat waarschijnlijk van de jiver You Mostest Girl, van het sfeervolle
I Sure Do You Love Baby, van de fake live aan Beatlemania opgehangen
novelty New Dance In France met orgel uit 1964, en van zijn wilde
rockabilly versie van het vooral met Ricky Nelson geassocieerde Shirley
Lee: Trammell nam het in 1957 als eerste op, notabene mét Nelson's
vaste begeleiders James Burton op gitaar en James Kirkland op contrabas.
Trammell's carrière wordt vooral gemarkeerd door missers, sissers,
verkeerde beslissingen, een reputatie als moeilijke mens en brute
pech: Trammell solliciteerde bijvoorbeeld vruchteloos bij Sun Records,
en toen hij in de revival dagen in 1984 optrad op de Rockhouse meeting
in Eindhoven brak hij zijn pols toen hij op de piano wou springen,
een twijfelachtige eer voor ons landje want het zou Trammell's allerlaatste
concert ooit worden! Deze Rocks bevat 32 tracks 1957-1977 en daar
staan naast Trammell's bekendste songs nog een aantal goeie songs
op zoals de geslaagde soort rechtdoor Hucklebuck-achtige twistrocker
Arkansas Twist en het meer in blues stijl gezongen swampy medium tempo
It's All Your Fault in de originele Alley versie uit 1962. De heropname
uit 1977 op Shelby Singleton's gereactiveerde Sun label staat niét
op de CD, het meer countryrock getinte tragere Shirley Lee-achtige
Jenny Lee van die Sun sessie wél. Uh Oh, My Susie J My Susie
Jane, Open Up Your Heart, Woe Is Me en de rechtdoor Johnny B. Goode
kopie I Love 'Em All zijn toffe, gedreven rockers, vaak met piano
en saxofoon in de begeleiding wat zorgt voor een volle sound. Die
muziek evolueert evenwel snel naar rechtdoor rondjes draaiende rockers
met elektrische bas, slepende gitaar bluesrock soms zelfs met mondharmonica,
Money That's What I Want/What'd I Say/Peppermint Twist doorslagjes
als I Need Love en een soort sixties party sfeertje in de stijl van
artiesten als Gary US Bonds, helaas zonder de productiewaarden van
de grote studio’s want Trammell zat meestal op kleine labels
en verkocht en verdeelde zijn singles vanuit zijn kofferbak. Toch
zitten ook tussen deze nummers die een aantal onder u als middelmatig
zullen beschouwen links en rechts pareltjes als If You Ever Get It
Once (You Gonna Want It Again) uit 1963 en het opnieuw fake live Tator
uit 1964. Tollie Frollie bevat volle bak papa oom mow mows. De CD
sluit af met een iets meer country rock getinte heropname van You
Mostest Girl uit 1970 met The Jordanaires op backing vocals. Bobby
Lee Trammell is not really a household name, but if he's popular in
your household it's probably thanks to his jiver You Mostest Girl,
the atmospheric I Sure Do You Love Baby, the fake live novelty New
Dance In France inspired by Beatlemania from 1964 with organ, and
to his wild rockabilly version of Shirley Lee, mainly associated with
Ricky Nelson, even though in 1957 Trammell was the first to record
it, moreover with Nelson's regular accompanists James Burton on guitar
and James Kirkland on double bass. Trammell's career was marked by
mistakes, misses, wrong decisions, a reputation for being difficult
to work with, and sheer bad luck. He auditioned unsuccessfully at
Sun Records for example, and when in the revival days he performed
at the Rockhouse meeting in Eindhoven in 1984 he broke his wrist while
jumping onto the piano, a remarkable end of what turned out to be
Trammell's very last performance ever! This Rocks CD contains 32 tracks
from 1957 to 1977, and in addition to Trammell's best known stuff
there are a number of other decent songs, like the successful straightforward
Hucklebuck styled twister Arkansas Twist and the more blues style,
swampy medium tempo It's All Your Fault in the original Alley version
from 1962. The 1977 re-recording on Shelby Singleton's reactivated
Sun label is not included, but the more country rock tinged, slower
Shirley Lee styled Jenny Lee from the same Sun session is. Uh Oh,
My Susie J My Susie Jane, Open Up Your Heart, Woe Is Me and the straightforward
Johnny B. Goode copy I Love 'Em All are cool, driving rockers, often
with piano and saxophone in tow which creates a full sound. This music
however quickly evolves into straightforward standard turnaround rockers
with electric bass, churning guitar blues rock sometimes even with
harmonica, Money That's What I Want/What'd I Say/Peppermint Twist
copies like I Need Love, as well as a kind of sixties party atmosphere
in the style of artists like Gary US Bonds, unfortunately without
the production values of the big studios, as Trammell's output was
for the most part limited to 45s on small labels which he sold and
distributed from the trunk of his car. Nevertheless among these tunes
which some of you may consider mediocre there are some gems to be
found such as If You Ever Get It Once (You Gonna Want It Again) from
1963 and the again fake live Tator from 1964. Tollie Frollie is full
of papa oom mow mows. The CD finishes with a slightly more country
rock styled re-recording of You Mostest Girl from 1970 with The Jordanaires
on backing vocals. |
GRAB
YOU: THE BRITS ARE ROCKING Vol. 9/ WEE WILLIE HARRIS
De reputatie van de Britse pianorocker Wee Willie Harris rust anno 2026 vooral op die twee op YouTube bewaard gebleven clips van hem en op zijn foto’s in een pantervelletje (meestal met daaronder sokken in schoenen) zoals op het hoesje van deze CD. Een hitmaker kan je hem bezwaarlijk noemen, want hij is zelfs nooit maar in de buurt van een hit gekomen, misschien omdat hij nu eenmaal geen dynamisch zanger als bijvoorbeeld Cliff Richard was (Harris' stem kraakt en piept als een slecht geoliede garagepoort), of misschien gewoon omdat ie er vrede mee nam de clown van de Britse rock 'n' roll te zijn voor zolang het zou blijven duren. Wist hij veel dat het zou blijven duren tot 2023! Een van zijn bekendste songs was zijn zelfgeschreven live debuutsingle Rockin' At The 2 I's van eind 1957 dat uiteraard refereert naar de koffiebar in Soho die de broedplaats was van all things rock 'n' roll in Engeland en waar ook Harris werd ontdekt toen hij er het klappen van de zweep leerde als huispianist. In de intro van dat nummer doet Harris vocaal een heel klein beetje denken aan de grom van Eddie Cochran, maar het wordt al snel een kalme charleston swing stop-starter die veel karakteristieker is voor Harris dan zijn reputatie als een soort Screaming Lord Sutch doet verhopen. Deze Rocks CD bewijst immers dat WWH niet zozeer een rocker dan wel een ras entertainer was die zijn voordeel deed met zijn beurtelings oranje, groen of pink geverfde haar en steevast optrad in een drape met in grote letters zijn naam op de rug. Toch staat er rock 'n' roll op de CD, bijvoorbeeld de toch onverwachte Jimmy Edward cover Love Bug Crawl, zij het voorzien van een massa achtergrondkoortjes, net als No Chemise Please, cover van een Amerikaanse hit van Gerry Granahan. Variété rock 'n' roll is een correcte omschrijving van de muziek hier, bijvoorbeeld Let's Have A Party met een paar andere versregels en een ander arrangement waarin een dixieland klarinet soleert (je hoort WWH bij de solo zeggen "twist it"). De Neil Sedaka cover I Go Ape, een van Harris' bekendste opnames, klinkt een beetje als Sea Cruise van Frankie Ford en daarop doet dan weer een trompet mee. Rosie Lee is big band variété swing, Little Bitty Girl is een teen pop ballade, en er zijn zelfs cocktail crooners (I don't Know Why) en nummers die uit een bonte revue lijken te komen (Row Row Row). Pop, charleston dixieland (Get Happy), blues (WWH solo aan de piano met Riot In Cell Block # 9, het live Back To School Again, het aloude door iedereen gecoverde Trouble In Mind waarin ie weer zijn bovenstebeste Eddie Cochran bovenhaalt), trage piano boogie (Blueberry Hill), meezingers (de Lonnie Donegan cover Have A Drink On Me), het zit allemaal in de muziek van WWH, maar het klinkt vooral gezellig en ouderwets fun. Uiteraard staan er heel wat covers op de CD want al die Britse rockers coverden tegen de sterren op, en de hele The Brits Are Rocking reeks zou je dan ook probleemloos The Brits Are Covering kunnen noemen. Naast de reeds genoemde covers hoor je verder onder meer een sympathiek Wild One van Bobby Rydell, een kalm live Smack Dab In The Middle, een medium tempo Mean Woman Blues met rhythm 'n' blues gitaar en een ritme dat lonkt naar ska, een hoempa Bloodshot Eyes en een dunnetjes klinkend Buona Sera. Nummers die positief uit de band springen zijn het popcorn horror nummer Grab You en de piano/sax pop meets Hawaiiana novelty instrumental Got A Match met iets dat klinkt als een vibrafoon. Ondanks het feit dat de CD slechts een minimum aan echte rock 'n' roll bevat is dit een welgekomen uitgave, want Harris was tot op heden niet echt rijkelijk bedeeld qua re-issues: er bestaat bij ons weten één 16 track bootleg CD en de 30 track RCCD3074 CD die in 2018 bij het Rollercoaster Records boekwerkje (88 paginas) I Go Ape! - The Wee Willie Harris Story van Rob Finnis stak. Die CD bevat meer nummers dan de 26 op The Brits Are Rocking, maar zo ongeveer alles wat niet op Rollercoaster staat, staat op deze Bear Family, plus een paar rariteiten, met name de charleston medley van de enige LP die hij in de jaren '50/'60 uitbracht en die notabene alleen verscheen in Israël (op deze Bear Family staat de hele LP voor het eerst integraal op CD), de filmversie van I Go Ape uit de Italiaanse film Il Mondo Di Notte (1960, zijn Bloodshot Eyes uit die film staat niét op de CD, en misschien zong hij er nog andere songs in, ik heb de film nooit gezien), een live Whole Lotta Shakin' Goin' On in 1962 op de Italiaanse TV, en de nog niet zo lang geleden door El Toro Records op single uitgebrachte Gene Vincent cover Say Mama in 1962 live op de Portugese TV (de B-kant van die single, I Go Ape live op de Portugese TV, sneller en rockender dan de versie uit Il Mondo Di Notte, staat niét op de CD). Whole Lotta Shakin' Goin' On en Say Mama nam Harris trouwens nooit op in een reguliere studio versie. Wat een verschil hoe wild die Say Mama is tegenover de rest van de CD! De geluidskwaliteit van die drie live/film tracks is uiteraard ietsje minder, zij het niet héél veel minder want een aantal van de 26 nummers klinken vrij raar gemixt. Mogelijk was dat al zo bij de productiebron - of het gebrek daaraan. WWH is altijd blijven optreden in zijn oude drape en bracht rond de eeuwwisseling nog twee CD’s uit waarvan één begeleid door The Alabama Slammers, alsmede in 2019 een 4 track vinyl EP met The Wild Angels. Hij overleed in 2023 op 90-jarige leeftijd. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky) In
the year 2026 the reputation of British piano pounder Wee Willie Harris
rests mainly on the two video clips of him preserved on YouTube and
on his photos in leopard skin fur (usually wearing socks and shoes
underneath) as shown on the cover of this CD. To call him a hit machine
would be exaggerated for he never even came close to having a hit,
maybe because he was not exactly a dynamic singer like for instance
Cliff Richard (Harris' voice creaks and squeaks like a garage door
that was never oiled), or perhaps simply because he was happy playing
the clown of British rock ‘n’ roll for as long as it lasted.
He never could have imagined it would last until 2023! One of his
best known songs is his self penned live debut 45 Rockin' At The 2
I's from late 1957, referring to the coffee bar in Soho that became
the breeding ground for all things rock ‘n’ roll in England,
where also Harris was discovered when he learned the ropes as its
house pianist. In the intro to that song Harris' vocals are slightly
reminiscent of Eddie Cochran's growl, but it quickly turns into a
relaxed charleston swing stop-starter much more characteristic of
the real Wee Willie Harris than his reputation as another Screaming
Lord Sutch. This Rocks CD proves that WWH was not so much a rocker
as he was an all round entertainer taking advantage of his alternately
orange, green, or pink dyed hair, invariably performing wearing a
drape with his name on the back in large letters. Nevertheless we
do hear rock ‘n’ roll, for example the unexpected Jimmy
Edward cover Love Bug Crawl, albeit with a lot of backing vocals,
just like No Chemise Please, cover of an American hit by Gerry Granahan.
Variety rock ‘n’ roll is an accurate description of the
music contained herein, for example Let's Have A Party with a couple
of different lines and a different arrangement featuring a dixieland
clarinet solo (you can hear WWH saying “twist it” during
the solo). The Neil Sedaka cover I Go Ape, another one of Harris'
best known recordings, sounds a bit like Frankie Ford's Sea Cruise
with a trumpet joining in. Rosie Lee is big band variety swing, Little
Bitty Girl is a teen pop ballad, and there are even cocktail crooners
(I Don't Know Why) and songs that seem to come from a colorful cabaret
revue (Row Row Row). Pop, charleston dixieland (Get Happy), blues
(WWH solo on the piano with Riot In Cell Block # 9, the live Back
To School Again, the old standard Trouble In Mind as covered by everyone
in which he once again channels his best Eddie Cochran voice), slow
piano boogie (Blueberry Hill), singalongs (the Lonnie Donegan cover
Have A Drink On Me), it's all part of WWH's music, but above all it
sounds cozy and old fashioned fun. Obviously there are quite a few
covers, because all the British rockers covered all the American hits
and the entire The Brits Are Rocking series could just as well be
titled The Brits Are Covering. In addition to the covers already mentioned
you'll hear a sympathetic Wild One (Bobby Rydell), a calm live Smack
Dab In The Middle, a medium tempo Mean Woman Blues with rhythm ‘n’
blues guitar and a rhythm that beckons ska, an oompah Bloodshot Eyes
and a thin sounding Buona Sera. Surprising odd ones out are the popcorn
horror song Grab You and the piano/sax pop meets hawaiiana novelty
instrumental Got A Match with something that sounds like a vibraphone.
|
24 december 2025
STROLL-A-RAMA
VOLUME 5
Volume
5 in this series and looking at the tracklist there's one golden oldie,
A Little Bit Of Soap by The Jarmels, a song in the style of The Drifters
in the early sixties which took me years to start to appreciate. Getting
older changes a person. Some of the songs on here are unfamiliar covers:
Dion's Lonely Teenager gets a female makeover by Betty Jayne, and
we hear a girl group version of The Coasters' Poison Ivy performed
by The De Witt Sisters. You know Buddy Holly's Now We're One, a song
written by Bobby Darin, and guess who's singing The Ding Dongs' version
here? Indeed, an unrecognizable Bobby Darin whose name could not be
put on the record because he was signed to another company. Curtis
Lee's The Wobble is not a Jimmy McCracklin cover but Twist And Shout
style doo-wop, and John Ashley's fake live Let The Good Times Roll
is not the Shirley & Lee song but Louis Jordan's older Let The
Good Times Roll, in 1946 the flip of Ain't Nobody Here But Us Chickens.
Speaking of unknown covers: Kenny Lee Martin brings us the original
recording of The Shape I'm In before Johnny Restivo, but unfortunately
much slower and more pop. |
SHAGGY
DOG: BOSS BLACK INSTRUMENTALS Vol. 3
The third installment in a series of at least five with instrumentals
dug up from the deepest circles of black music confronts us with harmonica
instrumentals (Clifford King's slow blues bopper — contradictio
in terminis, I know — Chicken Shack Boogie, Buster Brown's uptempo
blues rocker The Madison Shuffle with snippets of Down By The Riverside
and Wagner's bridal march), playful jazz pianos (Lloyd Glenn's The
Shakedown), guitar giants (in Two Bones And A Pick T-Bone Walker's
rhythm ‘n’ blues guitar all on its own fights a fierce
battle against an army of saxophones), vegas grind (Curley Hamner's
super fast sax/piano boogie Air Raid) and sax slurpers (Hully Gully
Twist by Bill Doggett whose groovy organ only kicks in after one minute).
More organs are heard in Googie Rene's stroll Ez-zee which uses the
rhythm and intro of Dion's The Wanderer. No sax slurpers without honkers
à la All Nite Long Part 1, sax/guitar by apparently the same
Robert Parker from Barefootin' who used to play sax for good folks
like Fats Domino and Huey “Piano” Smith. Part 2 on the
flip was the same tune with breaks and spoken vegas grind interjections.
Roy Montrell's rhythm ‘n’ blues guitar instrumental Mudd
is much slower and mysteriously jazzy in a Bill Justis Raunchy vibe
than his better known vocal That Mellow Saxophone. In Bobby's Rock
(no idea who Bobby was) Elmore James uses his electrically charged
slide guitar to imitate Duane Eddy, while in Quick Draw Leo Price
manages to blend Duane Eddy's twang with surf music creating a result
that's as exciting as Boogie Bayou Shuffle by Bill Parker who mixes
Bo Diddley with injuns. The atmospheric harmonica instrumental Steady
is surprisingly calm for the usually chaotic Jerry McCain. Earl Hooker
is known as a Chicago blues guitarist but his Dynamite is an explosive
cocktail of guitar, piano and saxophone. Similarly, harmonica player
Sonny Boy Williamson's The Goat contains more boogie piano and rhythm
‘n’ blues guitar than harmonica. Shaggy Dog by Kid King,
the guitar player on the CD cover, has nothing to do with Mickey Lee
Lane but everything with mardi gras in New Orleans, an exotic atmosphere
that also resonates in Skippy Brooks' rhumba Dim Lights. The sounds
of New Orleans can also be heard in Robert Parker's Walkin'. Night
Train, the most familiar title here, is featured in an unexpectedly
fast sax/guitar version by The Viscounts ideally suited for a stripper
who wants to get it over with quickly. The best known artists, Don
& Dewey, deliver a good but fairly standard piano/sax instrumental
much calmer than their patented louder Justine style. |
9 december 2025
WINTER
BUNGALOW/ THE COUNTRY SIDE OF HARMONICA SAM
Op
1 december op het Spaanse label Sleazy Records verschenen single van
de Zweden die puurdere eind jaren '50 begin jaren '60 country maken
dan de country zangers van eind '50 begin '60 zelf. En net zoals die
country zangers allemaal een kerst album uitbrachten doen Samuel Andersson
en zijn maats dat nu ook, of toch minstens een kerst single. Ze coveren
niet de kerst klassiekers maar stellen twee gloednieuwe nummers geschreven
door respectievelijk Theo Lawrence en Dan Englund, twee moderne songwriters
waar The Country Side Of Harmonica Sam al vaak mee samenwerkte.
On
december 1 Spanish label Sleazy Records released a new 45 by the Swedes
who play late fifties and early sixties country music that sounds
more period perfect than the country singers of the late fifties and
early sixties themselves. And just the way that all those country
singers recorded a christmas album, Samuel Andersson and his mates
did the same thing, or at least a christmas single. They stay away
from covering the christmas classics by presenting two brand new songs
written by Theo Lawrence and Dan Englund, two modern songwriters with
whom The Country Side Of Harmonica Sam already often collaborated.
|
|
SANTA
IS ROCKIN' AND ROLLIN'
De jaarlijkse kerst CD van Bear Family begint een al even grote traditie
te worden als kerstmis zelf, en hier zijn opnieuw 25 kerst songs 1954-1966
die de perfecte remedie vormen voor wie niet meer buiten de deur wil
komen wegens allergisch aan de eindeloze White Christmas-sen, Last
Christmas-sen en All I Want For Christmas Is You's. Soms spitsen die
Bear Family kerst CD’s zich toe op rhythm 'n' blues of hillbilly
en uiteraard alle aanverwanten daarvan, maar deze maakt zijn titel
waar en bevat veel pure rock 'n' roll. Bear
Family's annual christmas CD is becoming as much a tradition as christmas
itself, so here's another 25 christmas songs from 1954-1966, the perfect
remedy if you don't want to leave the house because you're allergic
to the endless noise pollution of White Christmases, Last Christmases
and All I Want For Christmas Is You's. Sometimes Bear Family's christmas
CDs focus on rhythm ‘n’ blues or hillbilly and all related
forms of music, but this one lives up to its title and contains a
lot of pure rock ‘n’ roll. |
3 december 2025
LP Recensies
THE
GREATEST LIVE SHOW ON EARTH/ JERRY LEE LEWIS
Jerry Lee Lewis' Live At The Star Club, Hamburg LP uit 1964 wordt
vaak genoemd als een van de beste live platen ooit, en ik zal de laatste
zijn om dat tegen te spreken: The Killer is in bloedvorm, amuseert
zich overduidelijk en je hòòrt bijna hoe de zaal wordt
afgebroken. Om die plaat te situeren: Lewis' carrière lag toen
in Amerika volledig op zijn gat terwijl hij in Europa nog steeds een
rock 'n' roll god was, zij het een rock 'n' roll god die zo weinig
betaald werd dat hij in Europa kwam optreden zonder zijn eigen muzikanten
maar beroep moest doen op een Europese begeleidingsband, in casu The
Nashville Teens (GB), eenvoudigweg gitaar, basgitaar en drums. In
Amerika zat JLL toen bij Smash Records nadat in 1963 zijn Sun contract
afliep en omwille van legale redenen mocht Live At The Star Club,
Hamburg niet in Amerika uitkomen - pas in 1980 was het daar voor het
eerst officieel te koop. Smash keek uiteraard met lede ogen het succes
van Live At The Star Club, Hamburg aan, dus was de keuze snel gemaakt
om zelf ook een live LP uit te brengen. Producers Jerry Kennedy en
Shelby Singleton namen in juli 1964 twee concerten in Alabama op met
een podium vol microfoons, en volgens de promo op de achterflap was
dat voor die tijd revolutionair. Het resultaat kwam uit onder de titel
The Greatest Live Show On Earth en daar brengt Bear Family (D) nu
een one on one copie van uit waarin het oorspronkelijke artwork nauwkeurig
werd nagemaakt, uitgezonder de credits die uiteraard werden aangepast
naar Bear Family. De fout in de tracklisting hebben ze ook hersteld:
op de achterkant van de originele plaat stond Mean Woman Blues foutief
getiteld als I Got A Woman van Ray Charles! Als we beide albums naast
elkaar leggen bevat The Greatest Live Show On Earth minder nummers
(tien tegenover twaalf) in nagenoeg dezelfde verhouding tussen rock
'n' roll (de meerderheid, ik noem Hound Dog, No Particular Place To
Go van Chuck Berry, Long Tall Sally en Jenny Jenny van Little Richard),
twee medium tempo sixties rock 'n' roll nummers (High Heel Sneakers
van Tommy Tucker en Chuck Berry's Memphis Tennessee in Lonnie Mack
stijl maar uiteraard gezongen) en twee country ballades (Together
Again van Buck Owens en de soulvolle Charlie Rich cover Who Will The
Next Fool Be). Wanneer we de "setlists" vergelijken komen
slechts vier songs terug, met name Whole Lotta Shakin' Goin' On, Mean
Woman Blues, Hound Dog en Long Tall Sally, met als grootste verschil
géén Great Balls Of Fire op The Greatest Live Show On
Earth. Niettemin klinken de twee platen erg verschillend: The Memphis
Beats die op dat moment op het punt stonden JLL's vaste pré-Kenny
Lovelace begeleidingsband te worden bestonden uit gitaar, basgitaar,
drums én.... keyboards, wat de muziek uiteraard heel sixties
doet klinken met dat orgeltje de hele tijd op de achtergrond. Gelijkenissen
zijn Jerry Lee die er tussen de nummers vrolijk op los tatert en het
nog meer bijna fake klinkend applaus en zelfs in de handen klappen
dat bijzonder intrusief tussen en middenin de nummers is gemixt. Meisjes
die beginnen te gillen als JLL de trage country Together Again inzet?
Komaan... Jerry
Lee Lewis' Live At The Star Club, Hamburg LP from 1964 is considered
one of the best live albums ever recorded, and I'll be the last to
disagree as the Killer in top form is clearly enjoying himself and
you can almost hear the roof of the venue being blown off. To put
that album in its context: at that time Lewis' career had completely
gone down the drain in America. In Europe he was still regarded as
a rock ‘n’ roll god, albeit a rock ‘n’ roll
god who was paid so little that he had to perform in Europe without
his own musicians, forced to rely on European backing bands, in this
case The Nashville Teens (GB), just guitar, bass guitar and drums.
In the States JLL signed with Smash Records after his Sun contract
expired in 1963, and for legal reasons Live At The Star Club, Hamburg
was not allowed for release in America - it was not officially available
for sale over there until 1980. Smash saw the success of Live At The
Star Club, Hamburg but no money, so the decision to release a live
LP of their own was quickly made. Producers Jerry Kennedy and Shelby
Singleton recorded two concerts in Alabama in July 1964 with a stage
full of microphones, which according to the promo blurb on the back
sleeve was pretty revolutionary for the time. The result was titled
The Greatest Live Show On Earth, and Bear Family (D) now issues it
as a one-to-one copy with the original artwork accurately reproduced,
except for the credits, which have of course been changed to Bear
Family. They also corrected the error in the track listing: on the
back of the original album, Mean Woman Blues was incorrectly titled
I Got A Woman by Ray Charles! When comparing both albums, The Greatest
Live Show On Earth contains fewer songs (ten versus twelve) in almost
the same ratio between rock ‘n’ roll (the majority, I
mention Hound Dog, Chuck Berry's No Particular Place To Go and Little
Richard's Long Tall Sally and Jenny Jenny), two medium tempo sixties
rock ‘n’ roll songs (Tommy Tucker's High Heel Sneakers
and Chuck Berry's Memphis Tennessee played Lonnie Mack style but obviously
sung) and two country ballads (Buck Owens' Together Again and the
soulful Charlie Rich cover Who Will The Next Fool Be). When we compare
the setlists only four songs appear on both sets: Whole Lotta Shakin'
Goin' On, Mean Woman Blues, Hound Dog and Long Tall Sally, the oddest
difference the absence of Great Balls Of Fire on The Greatest Live
Show On Earth. Nevertheless the two records sound very different:
The Memphis Beats who were about to become JLL's regular backing band
pré-Kenny Lovelace, consisted of guitar, bass guitar, drums
and... keyboards, which of course makes the music sound very sixties
with those keyboards the whole time in the background. Similarities
are Jerry Lee chatting cheerfully in between songs and even more fake
sounding applause and even hand clapping mixed very intrusively between
and during the songs. Girls breaking out in screams when JLL starts
the slow country song Together Again? Comeon, get real.... |
CD Recensies
ROCKS/
WYNONIE HARRIS
Wynonie Harris die het vak leerde als zanger in het orkest van Lucky
Millinder is een van de bouwheren van de rock 'n' roll, met als bewijsstuk
nummer 1 Good Rockin' Tonight: Roy Brown schreef het en nam in 1947
de originele versie op, maar het was Harris die het jaar daarop de
hit scoorde met zijn energiekere versie, zes jaar voor Elvis het omtoverde
tot rockabilly. Bij Roy Brown en Wynonie Harris was Good Rockin' Tonight
jump blues, het zwarte muziekgenre met de enigszins misleidende naam,
want het leunt dichter aan bij rock 'n' roll dan bij blues en is in
feite de pré-rock 'n' roll van eind jaren '40 en de eerste
helft van de jaren '50, de zwarte muziek die werd "verblankt"
tot rock 'n' roll. Zeg nu zelf, een nummer als het allesbehalve rustige
Quiet Whiskey hier is toch pure rock 'n' roll? Good Rockin' Tonight
klinkt bij Wynonie Harris als piano boogie met een reeks blazers in
het gespan in een stijl die herinnert aan wat Fats Domino slechts
een paar jaar later aan de lopende band uit de mouw zou schudden.
Rocks presenteert 30 King opnames uit 1947-1957 die blaken van levenslust
vertolkt door de larger than life persoonlijkheid van de zanger met
een stem als een Tarzan call, gegroeid in kracht en allure vanaf midden
jaren '30 via ondermeer die passage in het orkest van Lucky Millinder
met wie hij in 1944 zijn eerste platen opmaakte. Een paar van die
dertig songs melken logischerwijs de Good Rockin' Tonight hitformule
uit, met name Rock Mr. Blues, All She Wants To Do Is Mambo (meer jazz
dan mambo), Good Mambo Tonight en Bad News (There'll Be No Rockin'
Tonight). Naast Good Rockin' Tonight staan er ook andere Wynonie Harris'
klassiekers op als Bloodshot Eyes (de King opname uit 1951, niet de
Roulette heropname uit 1960) in de stijl die dan weer Louis Prima
geen windeieren zou opleveren, het allesbehalve rustige Quiet Whiskey,
Good Morning Judge, Lovin' Machine, songs met steevast een geinig
verhaaltje, en zelfs een cover van Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee. Typisch
voor Wynonie Harris en eigenlijk voor de hele zwarte muziek uit die
preutse dagen zijn dubbelzinnige doordenkers als Bite Again Bite Again,
Lollipop Mama, het van rhythm 'n' blues voorzien Shake That Thing,
Keep On Churnin' ('Til The Butter Comes), Sittin' On It All The Time
en Wasn't That Good, gecoverd door The Stray Cats, Dana Gillespie
en onze eigen Gigantjes. U hebt het al in het snotje: Harris' mag
dan volgens het grote boek der muziekgeschiedenis een blues shouter
geweest zijn met de bijnaam Mr. Blues, maar deze CD bevat een haast
eindeloze reeks zalige jivers opgenomen met studiomuzikanten van het
kaliber Hal Singer, Hot Lips Page, Big John Greer, Red Prysock en
Mickey Baker, nummers als Just Like Two Drops Of Water, Git With The
Grits, Mr. Blues Is Coming To Town, My Playful Baby's Gone (vervolg
op zijn eigen Playful Baby uit 1945 dat niet op de CD staat) en I
want My Fanny Brown. Een enkel nummer als Bite Again Bite Again uit
1947 klinkt logischerwijs wat ouder, in Rock Mr. Blues, That's Me
Right Now en Adam Come And Get Your Rib klinkt Harris' jump blues
meer big band, wat ons eraan doet denken: Oh Babe en Fishtail Blues
staan niét op de CD. Wat er wél op staat is een nummer
van The Royals uit 1952 met Harris als gast stem, je haalt hem er
zo uit, en die Royals waren The Midnighters pré-Hank Ballard.
Wynonie
Harris who honed his skills as the vocalist in Lucky Millinder's orchestra,
is one of the architects of rock ‘n’ roll, with Good Rockin'
Tonight as evidence number 1: Roy Brown wrote it and recorded the
original version in 1947, but it was Harris who the following year
scored the hit with his more energetic version, six years before Elvis
turned it into rockabilly. With both Roy Brown and Wynonie Harris,
Good Rockin' Tonight was jump blues, the black music genre with the
somewhat misleading name because it's actually closer to rock ‘n’
roll than to the blues. As a matter of fact jump blues was the pré-rock
‘n’ roll of the late 1940s and the first half of the 1950s,
the black music that was “whitened” into rock ‘n’
roll. Let's admit it, a song like the anything but quiet Quiet Whiskey
here is pure rock ‘n’ roll, ain' it? Good Rockin' Tonight
sounds like piano boogie with an array of saxophones in a style reminiscent
of what Fats Domino would churn out just a few years later. Rocks
presents 30 King recordings from 1947-1957 bursting with joie de vivre,
performed by the larger-than-life personality of the singer with the
voice like a Tarzan call, a voice that grew in power and allure from
the mid-1930s onwards, partly through his stint in the orchestra of
Lucky Millinder with whom he made his first records in 1944. A couple
of those thirty songs logically milk the Good Rockin' Tonight hit
formula, in particular Rock Mr. Blues, All She Wants To Do Is Mambo
(more jazz than mambo), Good Mambo Tonight and Bad News (There'll
Be No Rockin' Tonight). Besides Good Rockin' Tonight we're treated
to other Wynonie Harris classics like Bloodshot Eyes (the 1951 King
recording, not the 1960 Roulette re-recording) in a style that would
have suited Louis Prima, Good Morning Judge or Lovin' Machine, invariably
songs telling amusing stories, even a cover of Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee.
Typical of Wynonie Harris and indeed of all black music from those
prudish days are double entendre risqué tunes with titels like
Bite Again Bite Again, Lollipop Mama, the rhythm ‘n’ blues-infused
Shake That Thing, Keep On Churnin' (‘Til The Butter Comes),
Sittin’ On It All The Time and Wasn't That Good, covered by
The Stray Cats and Dana Gillespie. You've guessed it by now: Harris
may have been a blues shouter nicknamed Mr. Blues according to the
great encyclopedia of music history, but this CD contains an almost
endless series of blissful jivers recorded with studio musicians of
the caliber of Hal Singer, Hot Lips Page, Big John Greer, Red Prysock
and Mickey Baker, songs such as Just Like Two Drops Of Water, Git
With The Grits, Mr. Blues Is Coming To Town, My Playful Baby's Gone
(a sequel to his own Playful Baby from 1945 which is not on the CD)
and I Want My Fanny Brown. A single track like Bite Again Bite Again
from 1947 sounds a bit older, logically, while in Rock Mr. Blues,
That's Me Right Now and Adam Come And Get Your Rib, Harris' jump blues
sounds more like big band, which reminds us that Oh Babe and Fishtail
Blues are not on the CD. What is included is a 1952 recording by The
Royals with Harris guesting on vocals (you can easily pick him out),
those Royals being The Midnighters pré-Hank Ballard. |
26 november 2025
THAT’LL
FLAT GIT IT Vol. 51: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM
THE VAULTS OF CHALLENGE & JACKPOT RECORDS
Bij Challenge Records, in 1957 opgericht door zingende cowboy Gene Autry, denk ik automatisch aan de instrumentale Champs en hun Tequila, maar op Challenge zaten wel meer bekende artiesten, bijvoorbeeld Big Al Downing (de geniale stop-start stormram Down On The Farm) en Huelyn Duvall (Pucker Paint, Three Months To Kill, de stroll Friday Night On A Dollar Bill, Teen Queen, Comin' Or Goin'). Gelinkt aan Huelyn Duvall wegens ook door hem opgenomen als demo is Bobby Milano's rocker Life Begins At Four O'Clock. Trivia: Milano werd in 1967 veroordeeld tot tien jaar cel voor het plannen van een overval en huwde in 1975 met Louis Prima's ex Keely Smith! Tequila staat niet op de CD, wel drie andere nummers van The Champs. De opwindende instrumental Everybody's Rockin' kennen we van de cover door The Blue Cats (GB) op hun Fight Back uit 1981 en is een supersnelle instrumentale boogie met breaks en onder meer een contrabas solo in een stijl die niet zozeer klinkt als The Champs maar eerder als Bill Haley's Comets. Alley Cat is geen instrumental maar een gezongen uptempo blues stroll, en ook de pré-Tequila jiver Maybelle, uitgebracht onder de naam van hoofd-Champ Dave Burgess, is gezongen. Het instrumentale vuurwerk wordt op deze CD dan ook niet afgeschoten door The Champs maar door de indianen op het oorlogspad in Uprisin' van The Cherokees (naar ik aanneem de facto The Champs, op zich een steeds wisselende groep studiomuzikanten), The Riptides met hun Bo Diddley surf sax attack Machine Gun, en het uptempo steel/piano werkje Moonshine van steelgitarist RaLPh Mooney, co-auteur van Crazy Arms (Ray Price, Jerry Lee Lewis) en later een hele grote studiomuzikant. Nog even terug naar die Tequila: die klassieker staat er dus niet op, wel een schaamteloze vocale kopie met exotischer mambo percussie getiteld The Tequila Song door The Contenders, opnieuw een schuilnaam voor The Champs. Verwacht u op volume 51 van deze nog steeds schitterende reeks aan fantastische strolls als Spark Plug van The Four Teens (B-kant Go Little Go Cat, net als Spark Plug opgenomen bij Norman Petty in Clovis, New Mexico, is een pracht van een stop-start rocker die richting white rock gaat) en Hey Little Car Hop van George Weston (zijn Well Don't You Know is een zevenderangs Elvis imitatie) gekoppeld aan geweldige rockers als Come On van Wynn Stewart en Holy Mack'rel van Prentice Moreland, de stem die op Stranded In The Jungle van The Cadets de zin "great googa mooga, let me outta here" roept. Met Jerry Wallace (Good And Bad, With This Ring), Johnny & Jonie (Kee Ro Ryin') en Kimball Coburn (Boo-Be-Ah-Bee) staat er ook veel cleane rock 'n' roll op, en zelfs een streepje zwarte doo-wop met So Tough en Eyeballin' van John(ny) Jennings & the Kuf-Linx, cult classics als Vampira, in 1958 de jonge Bobby Bare's pré-country ode aan de gelijknamige TV en filmactrice, voorloopster en rolmodel van de gothabillies, en Phil Carter's jungle geïnspireerde Amazon dat klinkt als een indianen song. Kip Taylor's She Got Eyes is gestroomlijnder dan zijn bekendere She's My Witch, maar klinkt met die bongo’s niettemin een beetje vreemd, en in zijn al even ongewone Wail Man Wail staat logischerwijs een scheursax centraal. Didn't It Rock kennen we van Dave & Deke Combo, de originele uitvoering van Jim & Rod (The Noble Brothers) hier is ietsje trager en heeft een saxofoon solo. Dean Beard kennen we van Sun Records (hij nam er in 1956 zeven nummers op waarvan Sam Phillips niets uitbracht, naar Beard's zeggen omdat hij uitging met Phillips' secretaresse - lees: lief) maar bracht post-Sun op Challenge vòòr de Coasters hit Charlie Brown zijn eigen Peanuts verhaaltje getiteld Egad Charlie Brown uit. Zijn Shiverin' And Shakin' klinkt als te opgekuiste Sun sound gekruist met een zevenderangs Little Richard. When The One You Love Don't Love You van Marty Robbins wannabe Lee Harris is voor mijn geld gladde uptempo country pop en geen rock 'n' roll, maar die neem ik er graag bij omdat het best een mooi nummer is. Samen zijn dat 36 tracks 1957-1962 op de nieuwste CD in een reeks die zelfs na 50 volumes nog niets aan kwaliteit heeft ingeboet, zowel op muzikaal gebied als het fysieke product zelf, want er steekt nog steeds een booklet van 38 pagina’s van de hand van Bill Dahl bij met diepgravende achtergrondinformatie voor elke track. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)
When
I think of Challenge Records, founded in 1957 by singing cowboy Gene
Autry, I automatically think of the instrumental Champs and their
Tequila, but Challenge had other well known artists on its roster
as well like Big Al Downing (the brilliant stop-start battering ram
Down On The Farm) and Huelyn Duvall (Pucker Paint, Three Months To
Kill, the stroll Friday Night On A Dollar Bill, Teen Queen, Comin'
Or Goin'). Linked to Huelyn Duvall because he also recorded the songs
as a demo is Bobby Milano's rocker Life Begins At Four O'Clock. Trivia:
in 1967 Milano was sentenced to ten years in prison for planning a
robbery and in 1975 he married Louis Prima's ex-wife Keely Smith!
Tequila is not on the CD, three other Champs tunes are. We know the
exciting instrumental Everybody's Rockin' from the Blue Cats (GB)
cover on their 1981 album Fight Back. It's a super charged instrumental
boogie with breaks and among other mayhem a double bass solo in a
style that sounds not so much like The Champs but more like Bill Haley's
Comets. Alley Cat is not instrumental but a vocal uptempo blues stroll,
and the pré-Tequila jiver Maybelle, released under the name
of head Champ Dave Burgess, is also vocal. The instrumental fireworks
on the CD are therefor not set off by The Champs but by the injuns
on the warpath in Uprisin' from The Cherokees (I assume de facto The
Champs, in itself an ever rotating group of studio musicians), The
Riptides with their Bo Diddley surf sax attack Machine Gun, and the
uptempo steel/piano workout Moonshine by steel guitarist RaLPh Mooney,
co-author of Crazy Arms (Ray Price, Jerry Lee Lewis) and later a famous
studio musician. Back to Tequila: as I mentioned that classic isn't
on the CD, yet a shameless vocal copy with more exotic mambo percussion
titled The Tequila Song by The Contenders, again a pseudonym for The
Champs, is. |
HI-STRUNG
R & B VOLUME 10: SOFT PILLOW
Nummer 10 en wellicht de afsluiter van de reeks samengesteld door de Britse DJ Mark Armstrong die ondanks de titel niet zozeer focust op rhythm 'n' blues maar wel degelijk grossiert in zwarte rock 'n' roll, met uiteraard veel hamerende piano’s, saxofoons die tegen de sterren op toeteren en - noblesse oblige - toch een paar rhythm 'n' blues gitaren. De 28 tracks lopen van 1949 tot 1962 maar de nadruk ligt wel degelijk op rock 'n' roll en zijn directe voorlopers. BB King's Take A Swing With Me is steady rollende rhythm 'n' blues boogie uit 1950 met in de hoofdrol piano, sax en zelfs een trompet solo in plaats van King's geliefkoosde bluesgitaar. Uit datzelfde jaar maar deksels boogiënd is Sure Like To Run van King Karl. Jumpin' jive is er met I Need You I Want You van Emmet Davis en Tell It Like It Is van Roy Milton, het soort medium tempo nummer met zware blazers waar een halve eeuw later Mike Sanchez zijn voordeel mee zou doen. Jiven kan u tot de vroege uurtjes met The Romaines (Till The Wee Wee Morning), The Big Rocker (Rock 'n' Roll Romance) en doo-woppers The Larks die de erfenis van zwarte vocal groepen als The Mills Brothers eren in het knappe Rockin' In The Rocket Room. Nog meer doo-wop wordt opgediend door Cole & the Grandures met het snelle Teenage Correl. Pure rock 'n' roll is de ongelofelijke power van LaVern Baker's stompende stroll Voodoo Voodoo, Slow Down Baby van Bob Gaddy & his Keys, It Feels Good van The Crawford Brothers, Everything's Cool van Pork Chops dat een pseudoniem van Big Bob Kornegay zou zijn geweest, Girl Girl Girl van Jack Hammer vòòr hij de twist koning van Europa werd, en de stop-starter No No Baby van zangeres Carmen Davis & her Joy Makers. Eens te meer bewijst deze CD voor zover dat nog nodig zou moeten zijn dat er al lang vòòr 1954 werd gerockt: She's A My Baby van Jimmie Huff uit 1951 is toch pure rock 'n' roll, of niet? Iemand die in 1951 ook lang bezig was is Amos Milburn, maar van hem biedt Hi-Strung 10 een modernere opname, Soft Pillow uit 1957, meer rock 'n' roll dan we van hem gewoon zijn, zij het met een big band begeleiding die door de poppy achtergrondzangeresjes toch mikte op een tienerpubliek. Ook Wynonie Harris had geen enkele moeite om zijn pré-rock 'n' roll muziek in 1957 om te toveren tot echte rock 'n' roll, getuige zijn That's Me Right Now. Tenorsaxofonist Willis "Gator" Jackson probeert in het instrumentale Rock Rock Rock uit 1952 de big band achter hem en een orgelist vòòr hem omver te blazen, en van de ubercoole Treniers ben ik nog nooit een slecht nummer tegengekomen. Op Everybody Get Together uit 1950, relaxt maar wàt een beat, zie je hen zo voor je geestesoog dansen en swingen! Betty Jean van Harold Burrage is een soort Little Richard nummer in Lucille stijl maar minder schreeuwerig gezongen als de Kleine zelf die op de CD staat met een stop-starter uit 1952 vòòr hij explodeerde als rock 'n' roll held: de blazers zijn er al, maar Ain't Nothin' Happenin' steunt op rhythm 'n' blues gitaar en niet op piano - het moest toen inderdaad nog allemaal gebeuren voor hem. Niet zozeer klein maar vooral dik was Fats Domino, en hij gaf in 1962 zijn eigen twist aan de twist in Dance With Mr. Domino alias Domino Twist. Ik ga niet alle 28 nummers opnoemen, maar neem van me aan dat als deze reeks géén vervolg krijgt ze in elk geval eindigt op een hoogtepunt. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky) Number 10 might be the last one in this CD series compiled by British DJ Mark Armstrong who despite the series' name doesn't really focus on rhythm ‘n’ blues but rather on black rock ‘n’ roll, which equals loads of hammering pianos, saxophones blaring away and — noblesse oblige — some rhythm ‘n’ blues guitars. The 28 tracks span from 1949 to 1962 but the emphasis is definitely on rock ‘n’ roll and its immediate precursors. BB King's Take A Swing With Me is a steady rolling rhythm ‘n’ blues boogie from 1950 featuring piano, sax and even a trumpet solo instead of King's beloved blues guitar. From the same year but boogie-ing hard is King Karl's Sure Like To Run. There's jumpin' jive with Emmet Davis' I Need You I Want You and Roy Milton's Tell It Like It Is, the type of medium tempo song with heavy brass that Mike Sanchez would put to good use half a century later. You can jive till the wee wee hours with The Romaines (Till The Wee Wee Morning), The Big Rocker (Rock ‘n’ Roll Romance) and doo-woppers The Larks who do the legacy of black vocal groups like The Mills Brothers justice in the clever Rockin' In The Rocket Room. More doo-wop is served up by Cole & the Grandures with the fast-paced Teenage Correl. Pure rock ‘n’ roll is the incredible power of LaVern Baker's stomping stroll Voodoo Voodoo, Bob Gaddy & his Keys' Slow Down Baby, The Crawford Brothers' It Feels Good, Everything's Cool by Pork Chops (apparently Big Bob Kornegay in disguise), Girl Girl Girl by Jack Hammer before he became the twisting king of Europe, and the stop-starter No No Baby by chanteuse Carmen Davis & her Joy Makers. Once again this CD proves, insofar as proof was still needed, that rock ‘n’ roll had been around long before 1954: Jimmie Huff's She's A My Baby from 1951 is pure rock ‘n’ roll, isn't it? Someone else who'd already been doing his thing for a long while in 1951 was Amos Milburn, but Hi-Strung 10 offers one of his more modern recordings, 1957's Soft Pillow, more rock ‘n’ roll than we're used to from him, albeit with a big band accompaniment whose pop styled backing singers aimed at the teenage coin. Also Wynonie Harris had no trouble transforming his pré-rock ‘n’ roll music into real rock ‘n’ roll in 1957, as evidenced by That's Me Right Now. Tenor saxophonist Willis “Gator” Jackson tries to blow away the big band behind him and an organist in front of him in 1952's instrumental Rock Rock Rock, and I never came across a bad song by the uber-cool Treniers. On 1950's Everybody Get Together, relaxed but what a beat, you can simply picture them dancing and swinging away. Harold Burrage's Betty Jean is a kinda Little Richard song in the style of Lucille but sung less loudly than the Small One himself who is featured on the CD with a stop-starter from 1952 before he exploded as a rock ‘n’ roll hero: the saxophones are already there but Ain't Nothin' Happenin' is based on rhythm ‘n’ blues guitar rather than piano — back then indeed it wasn't yet happening for him. Fats Domino was not so much small as fat, and in 1962 he gave his own twist to the twist in Dance With Mr. Domino aka Domino Twist. I'm not going to go into detail about all 28 songs, but take it from me that if this series doesn't continue, it sure does end on a high note. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky) |
13 november 2025
Vinyl Recensies
GENTLE
FLOWER/ ROCKIN BONNIE WESTERN BOUND COMBO
Rockin' Bonnie Western Bound Combo is een van die hele goeie bands
die we bij ons veels en veels te weinig kunnen zien om de eenvoudige
reden dat ze uit Italië komen. Wie regelmatig Europese of zelfs
Britse weekenders bezoekt heeft al veel meer kans ze tegen het lijf
te lopen. Ze zijn sinds jaar en dag actief, minstens 15 jaar al, want
voor Western Bound Combo waren ze Rockin' Bonnie & the Rot Gut
Shots en Rockin' Bonnie & the Mighty Ropers, en Massimo Zampini,
in het echte leven muziekleraar, zat daarvòòr al in
The Starliters en dan hebben we het over eind vorige eeuw. Hun ding
is hillbilly en western swing, en ze hebben al een reeks heel fraaie
releases uit, waar ze nu weer een foutloos mini meesterwerkje aan
toevoegen met deze 4 track vinyl EP, netjes verdeeld over twee eigen
nummers en twee covers, drie nummers gezongen door Rockin' Bonnie
en één door Massimo Zampini, en over verschillende stijlrichtingen
waardoor dit plaatje een goeie weergave is van waar ze live voor staan. Rockin'
Bonnie Western Bound Combo is one of those really great bands that
we don't get to see nearly enough, for the simple reason they're from
Italy. If you regularly visit European or even British weekenders
you're much more likely to bump into them. They've been going for
many years now, at least fifteen years, as before the Western Bound
Combo they were Rockin' Bonnie & the Rot Gut Shots and Rockin'
Bonnie & the Mighty Ropers, while Massimo Zampini whose real job
is teaching music previously led The Starliters, and then we're talking
about the end of the last century. Their thing is hillbilly and western
swing, and they already released a couple of very nice releases to
which they add another flawless mini masterpiece with this 4 track
vinyl EP containing two original songs and two covers, three of which
are handled by Rockin' Bonnie and one by Massimo Zampini, representing
the different styles they play live on stage. |
GONNA
BE A BALL/ ED CAVIN & THE BLUE KINGS After a six year absence Ed Cavin & the Blue Kings (S), formed in 2015, made their live comeback in july 2025 at the Dusters Time Travel Meet in Ludviki. That comeback is now being consolidated with vinyl as its currency: four new self-penned songs by Emil Staffanson as Ed Cavin is known to the Swedish civil registry, sounding more like Sun Records but just as wild, desperate and primitive as their 2017 EnRec 45-09 single Don't Be Like That / Love Me and the 2018 EnRec179 CD Street Joint. Title track Gonna Be A Ball has all the madness of an unreleased Sun recording by for example Jimmy Wages or Jack Earls: a short guitar intro, the band kicks in, a long "wèèèèèllll" and off we go on a wild ride with verse, chorus, guitar solo, chorus again, a triple stop, chorus again, another guitar solo, triple stop, chorus, all crammed into less than two minutes. Play it loud and a full dance floor is guaranteed at the Rave! Also the more moderate stop-starter That's Why I Cry, slightly more melodic but just as raw, sounds Sun, especially due to the guest piano, kinda like the best of Narvel Felts, with exactly one more modern chord in it. This respite lasts only for a moment, for Honey Please, another stop-starter, is white rock with a desperately blaring out of tune guest sax that can compete with the best hep cat songs on White Label LPs. Bonfire Baby, the last track, steals the guitar intro from Flying Saucers Rock ‘n’ Roll and is the best song Wildfire Willie & the Ramblers never wrote, the kind of song where you can picture the singer and guitarist dropping onto their knees during the solos. All the fury of the late Tail Records label is bathing in the hi-fi quality of Sun recordings unreleased for fifty years, and everything resonates with everything. The band is back on the live circuit again, and I sure hope to one day catch them live. 300 copies on clear vinyl. Info: www.envikenrecords.com and www.facebook.com/edcavinbluekings (Frantic Franky) |
13 november 2025
YOU
BETTER GET A MOVE ON/ NIKI SULLIVAN
De
Buddy Holly code: in 1957 was Niki Sullivan, een verre neef van Buddy
Holly, als ritmegitarist de vierde Cricket en de ándere brillemans
in The Crickets. Hij speelde gitaar op naar verluidt 27 Buddy Holly
songs waaronder Oh Boy, Rave On, Not Fade Away en Maybe Baby, zat
in de studio op zijn knieën om de switch op Holly’s Stratocaster
gitaar om te schakelen zodat Holly in één ruk van ritmegitaar
kon overschakelen op de solo van Peggy Sue, schreef I'm Gonna Love
You Too (alsmede alle nummers op deze You Better Get A Move On), staat
mee op de hoes van de" Chirping" Crickets LP en is te zien
op de bewaard gebleven TV clips van That’ll Be The Day en Peggy
Sue in de Ed Sullivan Show. Na een jaar stapte hij eind 1957 uit The
Crickets omdat hij niet bestand bleek tegen de druk van het constante
toeren, omdat hij niet goed overweg kon met Jerry Allison (Sullivan
sloeg Allison dat blauwe oog op de hoes van The "Chirping"
Crickets!), en er zat zoals immer ook nog een vrouw tussen. Buddy
Holly, Jerry Allison en Joe B. Mauldin gingen verder de geschiedenis
in als trio en Niki Sullivan werd een voetnoot in de Buddy Holly saga.
Deze op 45 toeren af te spelen vinyl 10 inch, de allereerste Niki
Sullivan compilatie ooit, bevat twaalf tracks: Sullivan's Dot single
It’s All Over / Three Steps To Heaven uit 1958, acht destijds
onuitgebrachte opnames gemaakt in november 1959, en een single uit
- u leest het goed – 1965. It's All Over is een knappe, dreigende
rocker met gedreven gitaar. De stem klinkt niet als Holly, de gitaarbegeleiding
en het achtergrondkoortje wel, maar de saxofoon solo zorgt er voor
dat het geen Holly copie wordt. Het achtergrondkoortje zit ook in
de ballade Three Steps To Heaven (niet het stappenplan van Eddie Cochran),
opnieuw een nummer dat door Buddy Holly had kunnen gezongen worden,
al is de stem opnieuw zoals gezegd helemaal anders. Niettemin verdenk
ik Dot Records er van die single zo Holly mogelijk te hebben willen
doen klinken.
The Buddy Holly
code: in 1957 Niki Sullivan, a distant cousin of Buddy Holly, was
the fourth Cricket and the other guy wearing glasses in the band,
playing rhythm guitar. He reportedly played on 27 Buddy Holly songs
including Oh Boy, Rave On, Not Fade Away and Maybe Baby. He did not
play on Peggy Sue, but sat down on his knees on the studio floor to
flip the switch on Holly's Stratocaster guitar so that Buddy could
go straight from rhythm guitar into the solo. He wrote I'm Gonna Love
You Too (as well as all the songs on this here You Better Get A Move
On), appears on the cover of the “Chirping” Crickets LP,
and can be seen in the video clips of That'll Be The Day and Peggy
Sue from the Ed Sullivan Show. After a year he left The Crickets at
the end of 1957 because he couldn't handle the pressure of non-stop
touring, because he didn't get along with Jerry Allison (Sullivan
gave Allison that black eye on the cover of The “Chirping”
Crickets!), and as always there was also a woman involved. Buddy Holly,
Jerry Allison and Joe B. Mauldin went on to make musical history as
a trio, and Niki Sullivan became a footnote in the Buddy Holly story.
This 45 RPM 10 inch vinyl, the very first Niki Sullivan compilation
ever, contains twelve tracks: his 1958 Dot 45 It's All Over / Three
Steps To Heaven, eight originally unreleased recordings made in November
1959, plus a 45 from—yes indeed —1965. The vocals on It's
All Over, a clever, menacing rocker with driving guitar, don't sound
like Buddy Holly, but the guitar accompaniment and the backing vocals
sure do, although the sax solo ensures that it doesn't turn into a
Holly copy. The backing vocals are also present in the ballad Three
Steps To Heaven, not Eddie Cochran's three plan but another tune that
could have been sung by Buddy Holly, although, as mentioned, the voice
is completely different. Nevertheless I suspect that Dot Records tried
to make it sound as much as possible like Holly. Only two of the 1959
recordings have ever been released before: the more modern sounding
upbeat pop rocker I Told Everybody debuted in 2008 on the Bear Family
BCD 16683 Rockin' And Boppin' In The Desert, Arizona Rockabilly Vol.
2, and the strolling Say Hey Little Lover, another song with a Buddy
Holly style chorus and a few typical Holly chord changes, in 1985
on the Rollercoaster Roll 2008 LP Rollercoaster Rockers Volume 1.
The other six songs, taken directly from the original analog mono
master tapes and not heard until now, are good but sound kinda unfinished
as if they were still in the production stage. Particularly noteworthy
is the rocker Treat 'em Gently with the tight guitar that often pops
up in Sullivan's recordings, accompanied here by a rolling piano.
I Stand Alone is pop, It Really Doesn't Matter Now is uptempo teen
pop, and Waitin' is a sensitive teen ballad. Strangely enough I hear
not only echoes of Buddy Holly but also some Ritchie Valens in Sullivan's
music. Two songs are instrumental: Take 9 is a menacing guitar instro
with a surf sound taken at a stroll tempo, Creepin' In is a medium
tempo rock ‘n’ roll boogie with piano. |
CD Recensies
RIGHT
HAND MAN VOLUME TWO - 1951/1961/ ROBERT LOCKWOOD Jr.
Volume
1 liep van 1941 tot 1956, Volume 2 breidt dat uit van 1951 tot 1961.
Dat overlapt, naar ik aanneem om de songselectie evenwichtiger en
misschien rockender te maken. Wie was Lockwood ook weer? Robert Lockwood
Jr alias Robert Jr Lockwood was de stiefzoon van de mythische Robert
Johnson, de man die op de crossroads zijn ziel verkocht aan de duivel.
Johnson, slechts vier jaar ouder dan Lockwood, woonde samen met Lockwood's
moeder, en zo werd Lockwood de enige bluesgitarist die het vak rechtstreeks
van Johnson leerde, met een carrière die van de jaren '30 tot
minstens 2004 maar liefst acht decennia omspande. Naast de gitaar
beheerste hij ook de piano en de mondharmonica, hij speelde een sleutelrol
in het overbruggen van de delta blues en de Chicago blues, en was
vooral actief als sessiemuzikant. Dat is dan ook de opzet van deze
CD reeks: ten onrechte vergeten (studio)muzikanten hun rechtmatige
plaats in de zwarte muziek toekennen. De meeste van de in totaal 28
nummers van Volume 1 waren pure blues, vaak met piano, waardoor dat
zeker geen rock 'n' roll CD is, wel de ideale achtergrondmuziek voor
een luie zondag. Eens kijken of Volume 2 effectief meer rockt... Volume
1 covered 1941 to 1956, Volume 2 extends that time frame from 1951
to 1961. I assume the overlap is to make the song selection more balanced
and perhaps to make it at least partly more rockin'. So who was Lockwood
again? Robert Lockwood Jr, also known as Robert Jr Lockwood, was the
stepson of the mythical Robert Johnson who sold his soul to the devil
at the crossroads. Johnson who was only four years older than Lockwood
played house with Lockwood's mother, making Lockwood the only blues
guitarist ever who learned the craft directly from Johnson, with a
career spanning no less than eight decades from the 1930s to at least
2004. In addition to the guitar he also mastered the piano and harmonica,
played a key role in bridging the gap between delta blues and Chicago
blues, and was mainly active as a session musician. Which is precisely
the aim of this CD series: to give unjustly forgotten (studio) musicians
back their rightful place in the history of black music. Most of the
28 tracks on Volume 1 were pure blues, often featuring piano, making
it definitely not a rock ‘n’ roll CD yet the ideal background
music for a lazy sunday. Let's see if Volume 2 rocks more... |
5 november 2025
THE
BAND'S 'A ROCKIN'/ JOHNNIE LEE WILLS
Bob
Wills was de koning van de western swing, muziek gebaseerd op de stijlen
en ritmes van de jaren '30 die zijn hoogtepunt kende in de jaren '40.
De muziek zat bij de Wills-sen blijkbaar in de genen want ook zijn
broers Billy Jack, Luke en Johnnie Lee lieten zich niet onbetuigd.
Bob en Billy Jack Wills kregen al eerder een CD aan hen gewijd in
Bear Family's Gonna Shake This Shack Tonight reeks waarin sinds 2005
meer dan 45 CDs verschenen, nu is het de beurt aan Johnnie Lee, zeven
jaar jonger dan Bob, met 31 nummers opgenomen voor Decca, Bullet en
RCA Victor tussen 1941 en 1953. Johnnie Lee leerde het vak als banjo
speler (later switchste hij naar fiddle) bij Bob Wills & the Texas
Playboys en leidde vanaf 1940 zijn eigen Johnnie Lee Wills & All
The Boys toen Bob Wills besloot The Texas Playboys op te splitsen
in een tourversie met als standplaats California en een versie die
"thuis" speelde als huisorkest van Bob Wills' Cain's Ballroom
in Tulsa en daar tot 1958 bij wijze van spreken dagelijks live optrad
voor de radio. Vergeet de CD titel want het nummer The Band's 'A Rockin'
dateert uit 1951 en is dus geen rock 'n' roll maar een shuffelende
quickstep met klarinet, zeer zeker representatief voor deze onwaarschijnlijk
swingende CD. De muziek van Bob Wills, Johnnie Lee Wills en western
swing in het algemeen was in de eerste plaats bedoeld om op te dansen
(de standaard was strak, eenvoudig en dansbaar) en 75 jaar na datum
nodigt ze nog steeds uit tot dansen, gekarakteriseerd door een rollende
honky tonk piano, met af en toe een contrabas solo, en woordspelletjes
met vraag- en antwoordpatronen als The Thingamjig. En al is het dan
geen rock 'n' roll, nummers als Tom Cat Boogie uit 1950 of een piano/klarinet/fiddle/steel
instrumental als Boogie Woogie Highball uit 1950 en zelfs Square Dance
Boogie uit 1947 hebben wel degelijk de drive die rock 'n' roll later
zou kenmerken. Net zo min zijn Coyote Blues, Levee Blues en Devil's
Blues bluesnummers - de term blues verwijst hier eerder naar een gemoedstoestand.
Merkwaardig genoeg werd een klein stukje van de tekst van de medium
tempo piano boogie Devil's Blues uit 1941, woordelijk hernomen in
het rock 'n' roll nummer Brain Cloudy Rock, bekendst van rock 'n'
roll pianist Teddy Redell! Als je de twee broers vergelijkt maak ik
uit deze CD op dat Bob een traditionalist was en Johnnie Lee moderner
met meer invloed uit niet alleen country maar ook uit jazz en blues
én misschien zelfs swingender klonk. Bob Wills was
the king of western swing, a musical format based on the styles and
rhythms of the 1930s that peaked in the 1940s. Music was apparently
in Wills' DNA because his brothers Billy Jack, Luke and Johnnie Lee
also knwe a thing or two about western swing. Bob and Billy Jack Wills
already have their own CD in Bear Family's Gonna Shake This Shack
Tonight series in which more than 45 CDs appeared so far since 2005,
an now it's Johnnie Lee's turn with 31 songs recorded for Decca, Bullet
and RCA Victor between 1941 and 1953. Johnnie Lee, seven years Bob's
junior, learned his jobs as banjo player (later he switched to fiddle)
with Bob Wills & the Texas Playboys and from 1940 led his own
Johnnie Lee Wills & All The Boys when Bob Wills decided to split
The Texas Playboys into a touring version based in California and
a version that played “at home” as the house band in Bob
Wills' Cain's Ballroom in Tulsa and performed live for the radio there
more or less every single day until 1958. Forget the CD title because
their song The Band's 'A Rockin' dates from 1951 and is therefor not
rock ‘n’ roll but a shuffling quick step with clarinet
very much representative of the incredibly swinging music on this
CD. |
RIGHT HAND MAN VOLUME ONE - 1941/1956/ ROBERT
LOCKWOOD Jr.
Ik
had nog nooit van Robert Lockwood Jr alias Robert Jr Lockwood gehoord,
ook al was ie niet alleen een stiefzoon van de mythische Robert Johnson
die op de crossroads zijn ziel verkocht aan de duivel (Johnson, slechts
vier jaar ouder dan Lockwood, woonde samen met Lockwood's moeder)
maar ook de enige bluesgitarist die het vak rechtstreeks van Johnson
leerde, met een carrière die van de jaren '30 tot minstens
2004 maar liefst acht decennia omspande! Dat is dan ook de opzet van
deze CD reeks: ten onrechte vergeten (studio)muzikanten hun rechtmatige
plaats in de zwarte muziek toekennen. Lockwood beheerste naast de
gitaar ook de piano en de mondharmonica en speelde een sleutelrol
in het overbruggen van de delta blues en de Chicago blues, zo lees
ik in de liner notes. De CD opent met zeven tracks uit 1941 en het
verbaast niet dat dat stokoude blues is, qua stijl althans, want het
klinkt net als de rest van de opnames niet stokoud, uiteraard een
complimentje voor de mastering. De drie nummers van Dr. Clayton alias
Peter Cleighton, trage piano boogie met bijrolletjes voor de (akoestische)
gitaar waren Lockwood's opnamedebuut. Let op de ijselijke doodsgil
in Slick Man Blues! In datzelfde jaar 1941 bracht Lockwood tevens
zijn eerste twee 78 toeren platen uit onder eigen naam. De vier kantjes
staan hier mee op en zijn deels metalen slide blues en deels semi-akoestische
rechtdoor blues.
I
had never heard of Robert Lockwood Jr aka Robert Jr Lockwood before,
even though he was not only the stepson of none other than Robert
Johnson, the blues legend who sold his soul to the devil at the crossroads
(Johnson who was only four years older than Lockwood played house
with Lockwood's mother) but also the only blues guitarist who was
taught directly by Johnson himself, with a career spanning no less
than eight decades from the 1930s to at least 2004! But that's precisely
the aim of this CD series: give back unjustly forgotten (studio) musicians
their rightful place in black music history. In addition to the guitar
Lockwood also mastered the piano and the harmonica, playing a key
role in bridging the gap between delta blues and Chicago blues, according
to the liner notes. The CD opens with seven tracks from 1941 so it's
no surprise that this is ancient blues, at least in terms of style,
because like the rest of the recordings it doesn't sound prehistoric,
obviously a compliment for the mastering. The three songs by Peter
Cleighton aka Dr. Clayton here, slow piano boogie with supporting
roles for the (acoustic) guitar, were Lockwood's recording debut.
Note the bloodcurdling scream in Slick Man Blues! In the same year
of our Lord 1941 Lockwood also released his first two 78 RPM records
under his own name. All four sides, partly metal slide blues and partly
semi-acoustic straight-ahead blues, are included. |
29 oktober 2025
TURBOMOUTH/
THE KOKOMO KINGS
Vijfde
album sinds 2013 van The Kokomo Kings (S/DK) met elf nieuwe songs
van de hand van (contra)bassist Magnus Lanshammar (op hun vorige albums
stonden ook enkel eigen nummers). De mondharmonica van Harmonica Sam
is al verdwenen sinds hun derde album, Fighting Fire With Gasoline
uit 2019, om volledig te focussen op de twee gitaren, er zit opnieuw
slide gitaar in, een vleugje luie ska ritmiek (het popgevoelige Something
In Her Eyes dat van The Mavericks had kunnen zijn), trance blues,
rechtdoor rockers, heel veel Fabulous Thunderbirds, bluesboppers overgoten
met een swamp sound. Toch weten The Kokomo Kings ons nog te verrassen,
want dit is misschien wel het commercieelste album dat ze al maakten.
Dat bedoelen we niet slecht want ze leveren nog steeds topkwaliteit
af, maar nu waait er een wind door het album die doet denken aan het
beste van Dave Edmunds & Rockpile (Fishing In The Deep Waters,
op alle Kokomo albums staat wel een nummer met als beeldspraak vissen
- de activiteit, niet, euh, de vis - die ze zelfs eens allemaal hebben
samengebracht op één 10 inch vinyl). The Kokomo Kings
zijn ondanks alles nog steeds géén blues band, hoogstens
een bluesrock band, maar dan wel een die serieus rockt, met nog meer
dan vroeger songteksten die enerzijds absurd grappig zijn (Sugar Diet)
en op andere momenten puur cliché. Muzikaal zitten zowel gitaar
als drums nog meer dan vroeger op het randje van de distortie. But
I Like It is de rechtdoor rocker van dienst met twangy gitaar, en
na het Silicone Brain op Too Good To Stay Away From uit 2017 is er
nu het ska meets tex mex Titanium Heart. Niet overtuigd? Het hele
album staat op YouTube...
Fifth
album since 2013 by The Kokomo Kings (S/DK) with eleven new songs
written by (double) bass player Magnus Lanshammar (their previous
albums also only contained original songs). Harmonica Sam's harmonica
has been disposed off since their third album, 2019's Fighting Fire
With Gasoline in order to focus entirely on the two guitars. there
is as usual slide guitar, a touch of lazy ska rhythm (Something In
Her Eyes that could have been a Mavericks song hints at pop), trance
blues, straightforward rockers, lots of Fabulous Thunderbirds, blues
boppers topped with a swamp sound. Yet The Kokomo Kings still manage
to surprise us as this is perhaps the most commercial album they recorded
That's not meant in a negative way for they still deliver top quality,
but there's a wind blowing through the album that reminds us of the
best of Dave Edmunds & Rockpile (Fishing In The Deep Waters -
all Kokomo albums feature at least song using the imagery of fishing,
they even released all of them on one 10 inch vinyl). Despite everything
The Kokomo Kings still ain't no blues band, at the most a blues rock
band, but a blues rock band that seriously rocks, with even more song
lyrics than before that are absurdly funny (Sugar Diet) and at other
times pure cliché. Musically speaking both the guitar and drums
are even more on the edge of distortion than ever before. But I Like
It is the straightforward rocker of the album with twangy guitar,
and after Silicone Brain on 2017's Too Good To Stay Away From now
here's the ska meets tex-mex Titanium Heart. Not convinced? The entire
album is on YouTube... |
GO
TELL 'EM/ JAY ERNEST WITH THE DON DIEGO TRIO
De Amerikaanse tribute band Church Of Cash, geen onbekenden want ze
toeren hier bij wijze van spreken non-stop, heeft al een paar albums
uit boordevol Cash covers, maar daar wil ik me niet over uitspreken.
Ik hou namelijk niet van het coveren van bekende artiesten. Wat heeft
dat voor zin? Frontman Jay Ernest Kalk heeft na vijftien jaar Church
Of Cash elke bibber en buiging in de stem van Johnny Cash onder de
knie, maar wat is het nut? Als je aan overbekende nummers niets toevoegt
zijn ze in het allerbeste geval een perfecte kopie, maar dan zijn
ze uit de aard der dingen tegelijk overbodig. En als ze niet even
goed zijn valt de vergelijking altijd in je nadeel uit. Beter dan
de originelen kan je niet, en ik moet de eerste Cash tribute wier
zanger de Man In Black perfect imiteert nog tegenkomen. Dat neemt
niet weg dat coverbands dolle pret kunnen zijn, want bij gebrek aan
het origineel neem ook ik graag genoegen met the next best thing.
Toch blijf ik ook dan steevast op mijn honger zitten (dorst heb ik
daarentegen nooit), want als je dan toch zo goed bent, waarom doe
je dan niet je eigen ding? Dat is een lange introductie om u mee te
geven dat ik blij ben dat Jay Ernest nu een niet-Cash album uit heeft,
zijn solo debuut als het ware, al klopt dat technisch gezien niet
want ik zie op zijn website dat Ernest vorig jaar al een solo album
getiteld Hold Your Horses uitbracht, een plaat die klinkt als de mindere
countryrock albums van Johnny Cash vòòr zijn American
Recordings comeback. Het goede nieuws is dat Ernest op Go Tell 'Em
begeleid wordt door Telecaster master Diego Geraci, tegenwoordig de
vaste gitarist bij Church Of Cash tot in Amerika toe, en diens Don
Diego Trio in de bezetting Giulio Farinelli (bas) en Andy Caligaris
(drums). In mei 2024 namen ze in Milaan in Farinelli's Retro Recording
Services studio in drie dagen bijna twintig songs op waarvan er twaalf
het album haalden. Zeven songs zijn van de tandem Ernest-Geraci, er
is één cover en - noblesse oblige - vier songs geassocieerd
met Johnny Cash: Big River (redelijk getrouw maar met ander, meer
twangy gitaarpartijen), Guess Things Happen That Way (mooi met de
gast steel gitaar van Paolo Roberto Pianezza van Lovesick Duo en de
gast backing vocals van The Velvet Candles), Sixteen Tons, en Do The
Bop Ruby. Euh, Do The Bop Ruby? Eigenlijk is dit Rock 'n' Roll Ruby,
geschreven door Johnny Cash voor Warren Smith (er bestaat wel een
demo versie van Johnny Cash), en Do The Bop Ruby hier is een rockabilly
bop interpretatie met meer invloed van het Johnny Burnette Rock 'n'
Roll Trio dan van Johnny Cash noch Warren Smith. Merle Travis' Sixteen
Tons is bekendst van Tennessee Ernie Ford maar werd ook gecoverd door
Johnny Cash, en diens versie hoor ik ik in die van Jay Ernest, maar
de piano voegt een jazzy, haast ragtime element toe. American
tribute band Church Of Cash are no strangers as they tour a lot and
already released a few albums full of Cash covers, but I prefer not
to comment on them, as I do not like bands covering well known artists.
What's the point anyway? After fifteen years leading Church Of Cash
frontman Jay Ernest Kalk has mastered every quiver and tone of Johnny
Cash's voice, but what's the use? If you don't add anything to classic
songs, they are, at best, perfect copies, but then they become by
their very own nature superfluous. And if they're not as good the
comparison will always be to your disadvantage. You can't better than
the originals, and I have yet to come across the first Cash tribute
whose singer perfectly impersonates the Man In Black. That doesn't
take anything away from the fact that cover bands can be great fun,
for in the absence of the real thing me too are more than happy to
settle for the next best thing. Even then I'm often left feeling hungry
(though never thirsty), because if you're that good, why not do your
own thing? That's a long introduction to tell you that it's great
to see that Jay Ernest now releases a non-Cash album, his solo debut
as it were, although technically that's not true because I see on
his website that Ernest already released a solo album last year entitled
Hold Your Horses, a record that sounds like Johnny Cash's lesser country
rock albums before his American Recordings comeback. The good news
is that on Go Tell 'Em Ernest is accompanied by Telecaster master
Diego Geraci, now the regular guitarist with Church Of Cash from Europe
to America, and for this album Geraci brought along his Don Diego
Trio buddies Giulio Farinelli (bass) and Andy Caligaris (drums). In
May 2024 they recorded up to twenty songs in three days at Farinelli's
Retro Recording Services studio in Milan, twelve of which made it
onto the album. Seven songs were written by the Ernest-Geraci tandem,
there's one cover and - noblesse oblige - four songs associated with
Johnny Cash: Big River (fairly faithful but with different, more twangy
guitar parts), Guess Things Happen That Way (beautiful with guest
steel guitar by Paolo Roberto Pianezza of Lovesick Duo and guest backing
vocals by The Velvet Candles), Sixteen Tons, and Do The Bop Ruby.
Err, Do The Bop Ruby? It's actually Rock ‘n’ Roll Ruby,
written by Johnny Cash for Warren Smith (there exists a demo version
by Johnny Cash), and Do The Bop Ruby here is a rockabilly bop interpretation
more influenced by Johnny Burnette's Rock ‘n’ Roll Trio
than by either Johnny Cash or Warren Smith. Merle Travis' Sixteen
Tons will be most familiar from Tennessee Ernie Ford but was also
covered by Johnny Cash, and I can the Cash version in Jay Ernest's
with the piano bringing a jazzy, almost ragtime element. |
15 oktober 2025
THE
MEN FROM NOWHERE
The Men From Nowhere is een solo project van Miss Mary Ann & the
Ragtime Wranglers gitarist Jelle van Atten die we beter kennen als
Joe Sixpack omdat dat nu eenmaal beter bekt tijdens al die internationale
optredens die ze deden tot in Amerika als voorprogramma van Brian
Setzer en begeleiders van fifties artiesten als The Collins Kids,
Jack Earls, Curtis Gordon en Hardrock Gunter toe - de lijst is haast
eindeloos. Sinds Miss Mary Ann als echtgenote van Jerry Chattabox
naar Engeland verkaste kunnen we ze nog slechts zelden zien, maar
The Ragtime Wranglers treden ook zonder haar op als instrumentale
band en brachten in het verleden reeds twee instrumentale albums uit,
Groove A Tune (2005) en 15 Smoking Tracks (2011). Maar wie Joe Sixpack
wel eens heeft zien deejayen wet dat zijn smaak veel breder gaat dan
enkel rockabilly en hillbilly. Voor deze Men From Nowhere verkent
hij als gitarist heel andere paden, en daarvoor deed hij een beroep
op muzikale vrienden als mede-Ragtime Wrangler Sietse Heslinga (drums),
Donné la Fontaine van T-99 (contrabs), Arjan Spies van The
Kik (drums), Franky Gomez van Doghouse Sam & his Magnatones (drums),
Joe Rivera en David Rockenfeller van New Cool Collective (blazers),
over de grnezen heen Carl Sonny Leyland (piano), en nog een aantal
anderen die ik geeneens ken. The
Men From Nowhere is a solo project by Miss Mary Ann & the Ragtime
Wranglers (NL) guitarist Jelle van Atten, world famous as Joe Sixpack
because that name rolls off the tongue better with all the shows they
played in the States opening for Brian Setzer and accompanying fifties
artists like The Collins Kids, Jack Earls, Curtis Gordon and Hardrock
Gunter—the list is almost endless. Since Miss Mary Ann moved
to England to marry Jerry Chattabox we rarely get to see them, but
The Ragtime Wranglers also play without her as an instrumental band
and they already released two instrumental albums, Groove A Tune (2005)
and 15 Smoking Tracks (2011). But anyone who's ever seen Joe Sixpack
deejaying knows that his musical taste goes far beyond only rockabilly
and hillbilly. With The Men From Nowhere, he explores completely different
territory as a guitarist, with a little heLP from his musical friends
such as fellow Ragtime Wrangler Sietse Heslinga (drums), Donné
la Fontaine from T-99 (double bass), Arjan Spies from The Kik (drums),
Franky Gomez from Doghouse Sam & his Magnatones (drums), Joe Rivera
and David Rockenfeller from New Cool Collective (brass), on the other
side of the ocean Carl Sonny Leyland (piano), and a host of others
I do not know. |
SHOOTIN'
CRAP/ CAT LEE KING & HIS COCKS
Cock Tales, het RBR 5587 debuut uit 2018 van dit kwintet uit Bonn,
was een soort rock 'n' roll interpretatie van cabaret swing met jazzy
toetsen maar evengoed Chuck Berry én rhythm 'n' blues gitaar,
met de dynamiek van een Louis Prima die bijna net zo'n schuurpapieren
korrel 60 stem heeft als Cat Lee King, uiteraard met een prominente
rol voor King's boogie woogie piano en dezelfde gezelligheid als Ray
Collins' Hot-Club in wiens directe omgeving Cat Lee King inderdaad
wel eens opduikt. Ray Collins is trouwens te gast op xylofoon te gast
op deze opvolger van Cock Tales, album in een stijl die niet wezenlijk
is veranderd maar veeleer opengebroken. Het sausje neo swing (titeltrack
Shootin' Crap) geserveerd over rock 'n' roll jive (Headin' For The
Cotton Field, The World Keeps On Turnin') en rhythm 'n' blues gitaar
songs (Miss Bourbon) en de stop-start stroll Sound 'n' Smoke verrassen
niet, tenzij door de kwaliteit, maar wat dacht u van het cabaret-achtige
Tomorrow gebaseerd op ragtime? Brand New Heart klinkt als een Elvis
ballade uit begin jaren '60 en ook in het medium temo jivende Mr.
Big Time zit de geest van Elvis. Over Elvis gesproken: Don't Blame
It On Elvis is dan weer een calypso in de stijl van de op de actualiteit
inspelende calypsos uit de jaren '50 en inderdaad een cover van een
nummer van The Fabulous McClevertys circa 1956-1957, één
van de slechts drie covers op veertien nummers: Last Call For Alcohol
(Julia Lee & her Boyfriends) roept de geest van Wynonie Harris
op, en de derde cover is de bekendste want Pretend kent iedereen als
rock 'n' roll klassieker van Carl Mann. Misschien kent u ook de crooner
versie van Nat King Cole uit 1952, maar zoals hier had ik 'm nog niet
gehoord. Cat Lee King & co maken er immers... jazzy samba van!
Met Nobody staat er op Shootin' Crap zelfs een broeierige tango op,
al bij al met een Jordanaires styled achtergrondkoortje en in een
cabaret sfeer.
Cock
Tales, the 2018 RBR 5587 debut from this quintet from Bonn, was a
kind of rock ‘n’ roll interpretation of cabaret swing
with jazzy touches but also Chuck Berry as well as rhythm ‘n’
blues guitar with the dynamics of a Louis Prima who comes close to
Cat Lee King's coarse 20 grit sandpaper voice as Cat Lee King, and
of course a prominent role for King's boogie woogie pianowhich conjures
up the same conviviality as Ray Collins' Hot-Club in whose inner circle
Cat Lee King does indeed pop up at times. And guess what: Ray Collins
guests on xylophone on this here follow-up to Cock Tales in a style
that has not significantly changed but rather broken open. The neo
swing sauce (title track Shootin' Crap) served over rock ‘n’
roll jive (Headin' For The Cotton Field, The World Keeps On Turnin')
mixed with rhythm ‘n’ blues guitar songs (Miss Bourbon)
and the stop-start stroll Sound ‘n’ Smoke are no surprise
except for their superb quality, but what about the cabaret styled
Tomorrow based on ragtime? Brand New Heart sounds like an early sixties
Elvis ballad, and the ghost of Elvis can also be heard in the medium
tempo jiving Mr. Big Time. Speaking of the king: Don't Blame It On
Elvis is a calypso in the style of the topical calypsos of the 1950s
and indeed a cover of a song by The Fabulous McClevertys circa 1956-1957,
one of only three covers on fourteen songs: Last Call For Alcohol
(Julia Lee & her Boyfriends) evokes the spirit of Wynonie Harris,
while the third cover is the best known, as we can all sing along
Carl Mann's rock ‘n’ roll classic Pretend. You might also
be familiar with Nat King Cole's crooner version from 1952, but I
had never heard Pretend the way Cat Lee King & co play it, turning
it into... jazzy samba! The album even features a smouldering tango
titled Nobody complete with Jordanaires-style backing vocals and a
cabaret atmosphere. |
8 oktober 2025
Vinyl Recensie
FRANKENSTEIN'S
PARTY
Ik
kan me nog het exacte moment herinneren waarop mijn liefde voor alles
wat met horror te maken heeft begon. Eigenlijk waren dat twéé
momenten, waarvan het eerste plaats vond in de lokale bibliotheek,
een plaats die toen nog boekerij werd genoemd. Ik hield van enge verhalen,
het soort avonturenboeken waarin misdadigers het spook uithangen om
de dorpelingen weg te houden van hun duistere zaakjes, maar vond mezelf
toe aan iets sterkers. De bibliothecaris zag in mij een gevorderde
lezer en stopte me een bundel van Edgar Allan Poe toe. Ik ben de brave
man nog steeds dankbaar, want vijftig jaar later lees ik nog nog steeds,
en dan nog het liefst horror. Het andere moment was toen de film The
Bride Of Frankenstein op TV kwam. Ik griezelde al op voorhand, maar
mocht 'em niet zien van mijn ouders. Toch slaagde ik erin de eerste
minuten mee te pikken en zag nog net het monster van Frankenstein
om het hoekje piepen. Nu heb ik al die Universal films uit de jaren
'30 en '40 op DVD, en nu staat het monster van Frankenstein op de
hoes van deze LP met "14 boppin' brainbenders from the boneyard",
oftewel 14 Halloween nummers uit 1956-1965, in Amerika het gouden
tijdperk van de horror en science fiction film én van de singles
met als thema Halloween, toen al razend populair in de States lang
voor het naar het oude continent overwaaide. Op Frankenstein's Party
(dat een paar nummers overlapt met de tegelijk verschenen Atomicat
ACCD187 Hallowscream 4) staan twee klassiekers, Screaming Jay Hawkins'
stotterende Little Demon en het fantastische The Cat van Rod Willis
mét de met posh Brits accent gesproken outro. Die twee totaal
verschillende songs, gestoorde zwarte jive en wilde blanke white rock,
staan symbool voor de verscheidenheid aan rock 'n' roll stijlen op
deze plaat: opwindende jaren '60 fuzz bluesbop (I'm The Wolfman van
Round Robin), big band western saga’s in de traditie van songs
als Black Leather Jacket And Motorcycle Boots (het recent nog door
Marcel Bontempi (D) gecoverde Mad Witch van George Gardner), slepende
zwarte doo-wop (Zombi van The Monotones), jaren '60 garage orgel rock
'n' roll (Casey Jones & the Governors met de Screaming Lord Sutch
cover Jack The Ripper), het beatnik (I Was A) Teenage Creature (Lord
Luther & the Kingsmen) dat nogal eens opduikt in lijstjes van
singles die Lux Interior en Poison Ivy van The Cramps koesterden,
het soulvolle bijna gospel gezongen Ghost Train van Virgil Holmes.
Hoe verschillend die muziekjes ook zijn, de gemeenschappelijk deler
is dat ze allemaal goed zijn. House Of Horrors is een toffe orgel
instrumental uitgebracht onder de naam van TV persoonlijkheid Merv
Griffin (in de eerste helft van de jaren '50 te zien in de films The
Beast From 20.000 Fathoms en Phantom Of The Rue Morgue) compleet met
ijselijk gegil, monsterlijk gezucht en science fiction laboratorium
gebliep, instrumental die klinkt als een novelty kermisorgel versie
van Vegas Grind gekoppeld aan It's A Gas. Uiteraard is er ook pure
rock 'n' roll: Midnight Monster Hop van Jack & Jim, de toeterende
stroll Frankenstein's Party van The Swingin' Phillies, de wilde white
rock van Yes Baby I'm Scared van Dick Barton's Rebels met zo te horen
niet één maar twee valse saxofoons niet alleen tegen
elkaar op maar vooral dòòr elkaar heen, en het aandoenlijk
naïeve Rockin' Ghosts van de Zweedse rock 'n' roll king Little
Gerhard in zijn beste gebroken Engels. I
can still remember the exact moment in time that ignited my love for
all things horror. Actually there were two moments, the first of which
took place in the local library when libraries were still libraries
and not community centers. I loved scary stories, the kind of adventure
books in whichbad guys concoct ghostly dealings to cover up their
crimes and keep the villagers away, but I found myself ready for something
stronger. The librarian saw an advanced reader in me and handed me
a tome of Edgar Allan Poe stories. I am still grateful to the kind
old man, as fifty years later I am still reading, horror still being
my favorite genre. The other moment was when the 1935 movie The Bride
of Frankenstein was shown on TV. I shivered in anticipation but my
parents wouldn't let me watch it. Still, I managed to catch the first
few minutes and just saw Frankenstein's monster peeking around the
corner. Now I own all those Universal films from the 1930s and 1940s
on DVD, and now the Frankenstein monster is on the cover of this LP
with “14 boppin' brainbenders from the boneyard”, 14 Halloween
songs from 1956-1965, America's golden age of horror and science fiction
films and Halloween themed 45s which were already hugely popular in
the States long before halloween crossed the pond. Frankenstein's
Party (which overlaps a few songs with the simultaneously released
Atomicat ACCD187 Hallowscream 4) features two classics, Screaming
Jay Hawkins' stuttering Little Demon and Rod Willis' fantastic The
Cat with its posh British accent outro included. These two completely
opposite songs, crazy black jive and wild white rock, symbolize the
variety of rock ‘n’ roll styles on this record: exciting
1960s fuzz bluesbop (Round Robin's I'm The Wolfman), big band western
sagas in the tradition of songs like Black Leather Jacket And Motorcycle
Boots (George Gardner's Mad Witch, recently covered in Germany by
Marcel Bontempi), luscious black doo-wop (Zombi by The Monotones),
sixties garage organ rock ‘n’ roll (Casey Jones &
the Governors with the Screaming Lord Sutch cover Jack The Ripper),
the beatnik (I Was A) Teenage Creature (Lord Luther & the Kingsmen),
a song which often appears in lists of 45s cherished by Lux Interior
and Poison Ivy of The Cramps, Virgil Holmes' soulful gospel styled
Ghost Train. However different these songs may be, the common denominator
is that they are all damn good. House Of Horrors is a cool organ instrumental
released under the name of TV personality Merv Griffin (seen in the
first half of the 1950s in the films The Beast From 20.000 Fathoms
and Phantom Of The Rue Morgue) complete with bloodcurdling screams,
monstrous sighs and science fiction laboratory bleeps, an instrumental
that sounds like a novelty fairground organ version of Vegas Grind
mixed with It's A Gas. Of course there's also pure rock ‘n’
roll: Midnight Monster Hop by Jack & Jim, the honking stroll Frankenstein's
Party by The Swingin' Phillies, Dick Barton's Rebels' wild white rockin'
Yes Baby I'm Scared with what sounds like not one but two out-of-tune
saxophones not only competing with but especially blocking each other,
and the touchingly naive Rockin' Ghosts by Sweden's rock ‘n’
roll king Little Gerhard in his best broken English. |
CD Recensies
HALLOWSCREAM
4
Sommige
mensen vinden dat Halloween, mijn favoriete feestdag, al begint op
23 september, maar dat klopt niet. Het begin van de herfst valt niét
samen met het begin van de Halloween periode. Wat niet wegneemt dat
ik als liefhebber van Universal en Hammer monsters kan genieten als
een kind van al die Halloween versiering en verkleedpartijen en snoepjes
in de winkels, ook al is het alleen maar een smoes van de grote commerce
natuurlijk, het opvangen van het verlies aan betekenis van allerheiligen
en allerzielen én driekoningen door een carnaval van maken
van een van oorsprong heidense rite geïmporteerd uit Amerika
waar Halloween al een eeuw bestaat én razend populair moet
zijn geweest als je ziet hoeveel horror singletjes er werden gemaakt
in de jaren '50 en '60, ten gelieve van de verzamelaars samengebracht
op een pleïade aan thema LP’s en CD’s die elkaar
vaak overlappen. Some people claim that
Halloween, my favorite holiday, starts on September 23, but that is
incorrect. The first day of autumn does not coincide with the beginning
of the Halloween period. Which does not mean that as a lover of the
Universal and Hammer monsters I don't enjoy all the Halloween decorations,
costumes and candy they sell in the stores as much as any child, even
though I realize that obviously it's just another blatant money making
scheme to compensate the loss of meaning of All Saints' Day, All Souls'
Day and Three Kings' Day by turning a pagan rite into another carnival
imported from the United States. In America Halloween has always been
hugely popular if you look at the amount of horror related 45s recorded
in the 1950s and the 1960s, now sought after by collectors and compiled
on an ever growing number of theme LPs and CDs that often overlap. |
24 september 2025
I’VE
GOT A FEELIN'/ GINA HALEY WITH THE JIVE ACES
Rock
'n' roll royalty: Gina Haley is de jongste telg van Bill Haley die
niet alleen minstens tien kinderen maar vooral de rock 'n' roll op
de wereld zette, dat laatste nog vòòr Elvis op de proppen
kwam. En al heeft ze waarschijnlijk niet veel herinneringen aan haar
vader (toen Haley in 1981 op zijn 55ste overleed aan een hartaanval
was ze amper vijf), ze heeft in elk geval zijn muzikale genen meegekregen.
Als klassiek getrainde pianiste wou ze naar eigen zeggen popmuziek
in de stijl van Billy Joel en Elton John dan wel wereldmuziek gaan
maken, maar dochter zijn ván bleek geen deuren te openen, terwijl
ironisch genoeg de enige manieren waarop ze haar beroemde familienaam
kon uitspelen te maken bleken met Bill Haley zelf, zoals optreden
met al dan niet echte Comets. Van haar eerste album, het in 1999 in
Japan op Heat Wave International verschenen titelloze Gina Haley,
heb ik nog nooit gehoord, haar album met Haley covers begeleid door
de Britse tribute band Phil Haley & his Comments heb ik nog niet
dúrven beluisteren, maar nu is er dit album live on tape opgenomen
op twee dagen in 2020 in de inmiddels gesloten Sugar Ray's Vintage
Recording Studio in Essex met The Jive Aces, zoals algemeen geweten
een garantie voor goed geluimde swing rock 'n' roll, de scientology
versie van Louis Prima, zeg maar. Covid schoof het hele project op
de lange baan, maar nu is het album uit op CD, LP en alle digitale
platformen. De stijl is - gelukkig maar - niét Bill Haley &
the Comets maar jumpin' jive met veel blazers en piano, met naast
toch één Bill Haley hit (een big band Shake Rattle And
Roll met rhythm 'n' blues gitaar) vooral covers van zwarte rock 'n'
roll zangeressen met een tracklist die leest als een best of van zwarte
female classics. Het geheel klinkt inderdaad als een big band, want
The Jive Aces zorgden voor een paar extra gastmuzikanten als Lottie
B (wel vaker te bespeuren in het kielzog van The Jive Aces) op baritonsax
die Jive Aces John Fordham (tenorsax) en Alex Douglas (trombone) bijstaat,
Jim Knowler van The Keytones toen en Bamboozle nu op gitaar, en op
één nummer onze eigen Roy "J. Martin" Raaijmakers
die tegenwoordig het mooie weer maakt bij The Firebirds (de Duitse,
niet de Engelse) op boogie woogie piano. Hoofdpianist op het album
is evenwel Vince Hurley van The Jive Aces. Rock
‘n’ roll royalty: Gina Haley is the youngest descendant
of Bill Haley who not only put at least ten children but also rock
'n' roll onto this world, the latter even before Elvis came along.
And although she probably doesn't have many memories of her father
(she was barely five when Haley died of a heart attack in 1981 at
the age of 55), she certainly inherited his musical genes. As a classically
trained pianist she says she decided to make pop music in the style
of Billy Joel and Elton John and even world music, but being Haley's
daughter didn't open any doors, while ironically the only ways she
could capitalize on her famous family name turned out to be through
the Bill Haley connection itself, like performing with real or counterfeit
Comets. I never heard her first, self-titled album, released in Japan
in 1999 on Heat Wave International, and I didn't yet dare listen to
her album of Haley covers accompanied by UK tribute band Phil Haley
& his Comments, but now there's this album, recorded live on tape
in the course of two days in 2020 at the now defunct Sugar Ray's Vintage
Recording Studio in Essex with The Jive Aces, known all over the world
as a guarantee for good-humored swing rock ‘n’ roll, the
scientology version of Louis Prima, so to speak. Covid put the project
on hold, but now the album is out on CD, LP, and all digital platforms.
Fortunately the style is not Bill Haley & the Comets but jumpin'
jive with lots of horns and piano, featuring one Bill Haley hit (a
big band Shake Rattle And Roll with rhythm ‘n’ blues guitar)
but mainly covers of black female rock ‘n’ roll singers
with a tracklist that reads like a best of black female classics.
The whole thing does indeed sound like a big band because The Jive
Aces brought in a few extra guest musicians such as Lottie B (often
seen in the wake of The Jive Aces) on baritone sax who assists Jive
Aces John Fordham (tenor sax) and Alex Douglas (trombone), Jim Knowler
from The Keytones then and Bamboozle now on guitar, and on one track
Roy “J. Martin” Raaijmakers from Holland who currently
plays with The Firebirds (the German ones, not the British ones) on
boogie woogie piano. The main pianist on the album is however Vince
Hurley from The Jive Aces. |
IT'S
ONLY ROCK 'N' ROLL/ THE SPIKES
Zin in een kwartiertje pure rock 'n' roll? Dan bent U bij The Spikes aan het goeie adres: potige sound en goeie covers van Broken Heart van The Moonlighters (ietsje sneller dan de gemiddelde Broken Heart) en Fancy Dan van Gene Summers, met zelfverzekerde zang, gas erop en uit de kluiten gewassen solo’s op de gitaar, gewoonlijk twee per nummer. Dat ze all round zijn bewijzen ze met hun knappe twangy Elvis versie van Lonely Blue Boy van Conway Twitty inclusief achtergrondkoortje, en er is nog Elvis met One Night With You als stevige stroll. Dat ze de mosterd niet alleen halen bij de klassiekers maar ook bij hedendaagse bands bewijst hun Long Black Shiny Car gebaseerd op de Restless versie, niet op de jaren '50 original van Mike Page. Frontman Matthias Lefkes zingt de intro slordiger dan Mark Harman van Restless en de gitaar klinkt meer Vietnam. Ook Lonely Blue Boy en One Night With You zingt Lefkes zoals Harman die nummers zou kunnen zingen. The Spikes komen uit Heidelberg en Stuttgart, zijn met zijn vier (altijd handig om backstage een kaartje te leggen), en voor de volledigheid vermeld ik dat ze naast Matthias Lefkes (zang) bestaan uit Volker Riegler (gitaar, al tegengekomen in The Pinstripes), Isi Cetinkaya (contrabas) en Jens Weidenheimer (drums) en actief zijn sinds 1993. Da's meer dan dertig jaar, en daarom verbaast me dat ik ze niet ken, want ze hebben minstens één full CD uit. Deze It's Only Rock 'n' Roll is een mini CD'tje met slechts vijf nummers en meer moet dat voor ons soms niet zijn op een goeie dag. Kunnen The Stripes op die manier een uur, anderhalf uur, twee uur vullen? Ik twijfel er niet aan en hoop ze ooit eens live te kunnen zien zonder dat ik ervoor naar Duitsland moet karren. Dit is in elk geval een tof visite kaartje! Info: www.the-spikes.de (Frantic Franky)
Fancy fifteen minutes of pure rock ‘n’ roll? Then The Spikes are perfect for the job: a powerful sound and great covers of The Moonlighters' Broken Heart (slightly faster than the average Broken Heart) and Gene Summers' Fancy Dan, with confident vocals, pedal to the metal and impressive guitar solos, usually two per song. They prove their versatility with a clever twangy Elvis version of Conway Twitty's Lonely Blue Boy including backing vocals, and there's more Elvis with One Night With You played as a solid stroll. Long Black Shiny Car, based on the Restless version rather than the 1950s original by Mike Page, shows that they draw inspiration not only from the classics but also from contemporary bands. Frontman Matthias Lefkes sings the intro more sloppily than Restless' Mark Harman and the guitar sounds more Vietnam. Lefkes also sings Lonely Blue Boy and One Night With You the way Harman might sing 'em. The Spikes hail from Heidelberg and Stuttgart and are four in number (always handy for playing cards backstage) with besides Matthias Lefkes (vocals), Volker Riegler from The Pinstripes on guitar, Isi Cetinkaya on double bass and Jens Weidenheimer on drums. They've been playing since 1993 which is over thirty years, so I'm surprised I never heard of them, for they released at least already one full CD. This here It's Only Rock ‘n’ Roll is a mini CD with only five songs, and sometimes that's all we need on a good day. Can The Stripes fill an hour, an hour and a half, two hours that way? I do no doubt it and hope to be able to catch them live someday without having to drive all the way to Germany. In any case, this is a great calling card! Info: www.the-spikes.de (Frantic Franky) |
17 september 2025
LIFE
IS PRETTY/ TENNESSEE DRIFTERS
Dit is 'em, het albumdebuut van The Tennessee Drifters. Werd tijd
ook onderhand, want de vooruitgeschoven Rocking Rebel Records RRR-999
vinyl single Rocking Rebels Rock On/ Private Eye, een gelimiteerde
oplage van 500 persingen, was veelbelovend maar zette vooral gastzanger
Marcel Hoitsema van Bang Bang Bazooka in het zonnetje. Dat zit zo:
Rob van Sambeek drumde ooit nog een tijdje bij Bang Bang Bazooka,
vandaar. The Tennessee Drifters spelen soms samen met Hoitsema en
vormen op die manier ook een soort Bang Bang Bazooka, maar eigenlijk
zijn ze in de eerste plaats zichzelf, The Tennessee Drifters uit Eindhoven
Rockcity en voor een stukje uit Alkmaar, naast Rob van Sambeek op
de trommels Peter de Wit van Slapback Johnny op contrabas en Jeroen
van Delden van Supersonics en Texarkana Trio op gitaar. Geeft u ze
een daverend applaus! Peter en Jeroen verdelen de zang (met op enkele
songs backing vocals van Marcel) van de veertien eigen nummers (géén
covers), met Rocking Rebels Rock On / Private Eye geschreven door
Bang Bang Marcel, maar daarvoor moet u maar even terugscrollen naar
onze recensie van die single. Het mooie aan Life Is Pretty, behalve
dat ie goed is, is dat ie varieert qua rock 'n' roll stijlen, in tegenstelling
tot van die albums waarvan alle veertien songs eigenlijk krak hetzelfde
klinken. De audio zelf, misschien ietsje opener en lichter dan de
single met Marcel Hoitsema, is een zelfverzekerd en stevig maar warm
geluid waarin wij ons graag koesteren. Stijlvariatie is inderdaad
troef: de CD begint met de wilde rechtdoor rockabilly stop-starter
Boppin' My Life Away met twee vlammende dubbele gitaarsolo’s,
een nummer waarin niet alleen de teddyboys onder jullie zich zullen
kunnen vinden. Ook Tennessee Boogie, Made Up My Mind, titeltrack Life
Is Pretty en Fifteen Cats, een soort mix tussen Sixteen Chicks van
Joe Clay en Rockabilly Guy van The Polecats, zijn volwassen rockabilly
rockers. Fallin' Down The Drain is een wat relaxter stop-start rockabilly
shuffle met een contrabas solo, terwijl het urgentere You Dragged
Me Down flirt met elementen van bluesbop én Johnny Cash én
de gitaarsolo richting rock gaat. Double Blue Boogie is een kruising
tussen bluesbop en rockabilly met gast-mondharmonica van Adri Matheussen
(bluesrock band DeSoto, bluesband The Blackhawks), en met Liquor Blues
staat er zelfs een pure blues op, opnieuw met mondharmonica, maar
ter verdediging kan je aanvoeren dat ie op een stroll tempo is. Er
is ook aandacht voor de country poot van de rockabilly met het western
galopperende Fade Away en het al even mooi melodieuze Fly Away en
Free. De twangy meezinger Rocking Rebels Rock On hint zelfs naar glamrock!
Here it is, The Tennessee Drifters' debut album. About time too, as the advance Rocking Rebel Records RRR-999 vinyl single Rocking Rebels Rock On/ Private Eye, a limited edition of 500, was very promising but mainly put the spotlights on guest singer Marcel Hoitsema from Bang Bang Bazooka. This came about through Rob van Sambeek who used to drum for Bang Bang Bazooka for a while, hence the connection. The Tennessee Drifters sometimes play with Hoitsema which makes them a kind of Bang Bang Bazooka, but they are first and foremost themselves, The Tennessee Drifters from Eindhoven Rockcity and partly from Alkmaar, alongside Rob van Sambeek on drums Peter de Wit from Slapback Johnny on double bass and Jeroen van Delden from Supersonics and Texarkana Trio on guitar. A big round of applause! Peter and Jeroen share the lead vocals (backed by Marcel Hoitsema on a couple of songs) on the fourteen original songs (no covers) of which Rocking Rebels Rock On / Private Eye were written by Bang Bang Marcel, but for that you'll have to scroll back to our review of the 45. The great thing about Life Is Pretty, apart from the fact that it's good, is that it varies in terms of rock ‘n’ roll styles, unlike all those albums where all fourteen songs sound pretty much the same. The audio sound itself, perhaps slightly more open and lighter than the 45 with Marcel Hoitsema, is confident and solid yet warm, a sound we love to bask in. As mentioned the album's trump card is stylistic variety: the CD kicks off with the wild, straight ahead rockabilly stop-starter Boppin' My Life Away with two blistering double guitar solos, a song that will appeal not only to the teddy boy crowd. Tennessee Boogie, Made Up My Mind, title track Life Is Pretty and Fifteen Cats, kind of a mix between Joe Clay's Sixteen Chicks and The Polecats' Rockabilly Guy, are also mature rockabilly rockers. Fallin' Down The Drain is a relaxed stop-start rockabilly shuffle with a double bass solo, while the more urgent You Dragged Me Down flirts with elements of blues bop as well as Johnny Cash with a guitar solo leaning toward rock. Double Blue Boogie is a cross between blues bop and rockabilly with guest harmonica by Adri Matheussen (blues rock band DeSoto, blues band The Blackhawks), while Liquor Blues is a real blues, again with harmonica, but in its defense one could argue it's taken at a stroll tempo. They also veer toward the country side of rockabilly with the western galloping Fade Away and the equally melodious Fly Away and Free. The twangy singalong Rocking Rebels Rock On even hints at glam rock! The votes are in and the jury has decided: Tennessee Drifters have mastered all the rockabilly clichés, but more important is that they can play 'em damn well and give 'em a cool interpretation of their own. Whether life has become prettier with this album I'll leave open to debate, but fact is there's some more great music on it. The album is available on all streaming services, but for € 10 + shipping you can have the CD delivered to your door. Rest assured: vinyl is on the way. Info: www.facebook.com/tennesseedriftersrockabilly (Frantic Franky) |
FOUR/
T BECKER COMBO
Waarom
de zaken moeilijk maken als het makkelijk kan: het vierde album in
zes jaar van het Noord-Franse drumloze T Becker Trio heet gewoon Four
(hun tweede heette Second Round en hun derde Third Time's A Charm).
Alleen is Four niet het vierde album van T Becker Trio maar het eerste
album van T Becker Combo, en dat is T Becker Trio + een drummer. Four
doet ons evenwel nog steeds doen denken aan het beste van de jonge
High Noon, nog steeds dé referentie op het gebied van drumloze
trio’s, en het feit dat wij die vergelijking reeds trokken als
T Becker Trio bewijst dat de drums die ze nu toevoegen hun sound niet
wezenlijk verandert. Eric "Rico" Bessenay van Pete &
the Starphonics probeert immers niet zoveel mogelijk potten en pannen
te raken, continu white rock roffels af te rammelen of zelfs maar
te swingen, maar stelt zich volledig ten dienste van het T Becker
geluid dat we gewend zijn van Christophe "Tof" Becker (zang,
akoestische gitaar), Axel Ribard-Becker (contrabas) en Didier Doudement
(gitaar). Hoogstens gaat ie tijdens een gitaarsolo eens ietsje harder
meppen. Opener Bop A Billy Bop is gelijk een lichtjes fantastische
uptempo bopper (luister hoe mooi die tweede stem meezingt in het refrein),
ook Why Do I Fall In Love, Don't Kiss Me Goodbye, Would You Be Mine,
I'm Back, het speelse Sweetheart Of Mine, het wat Johnny Cash-achtige
Too Late en het mysterieuze, spookachtige western I Want It All zijn
heel fijne uptempo nummertjes, maar eigenlijk zijn ze dat allemaal.
Zoals gezegd doen de dertien nieuwe eigen songs (ook op hun eerste
drie albums stond geen enkele cover) nog steeds denken aan High Noon,
door de opbouw van de nummers, de uitvoering en de fingerpickende
gitaar, en omdat het timbre van Christophe Becker's stem die klinkt
alsof ie een aardappel rondtolt in zijn mond vergelijkbaar is met
Shaun Young. Een andere vergelijking zou je kunnen maken met The Barnshakers
uit Finland, maar iets wat ik nog niet eerder hoorde, in hun Trio
vorm althans, zijn echo’s van Restless. Niet dat ze ineens neo
spelen, absoluut niet, maar 't zit 'em in hier een modern akkoord,
daar een klankflard, mogelijk onbewust. Why complicate matters when simple does it? The fourth album in six years by the drumless T Becker Trio from the north of France is simply called Four (their second was called Second Round and their third Third Time's A Charm). Four is however not the fourth album by the T Becker Trio but the first album by the T Becker Combo, which is T Becker Trio + a drummer. The album still reminds us of the best of the young High Noon, the absolute benchmark when it comes to drumless trios, and since we already made that comparison in the T Becker Trio days it means the drums they add now does not significantly change their sound. Eric “Rico” Bessenay from Pete & the Starphonics does not try to hit as many pots and pans as possible, bang white rock fills non stop or even swing, but puts himself entirely at the service of the T Becker sound that we know and love from Christophe “Tof” Becker (vocals, acoustic guitar), Axel Ribard-Becker (double bass) and Didier Doudement (guitar). At the most he might hit those skins a little harder during a guitar solo. Opening track Bop A Billy Bop is a slightly fantastic uptempo bopper (pay attention how beautifully that second voice sings along in the chorus) and so are Why Do I Fall In Love, Don't Kiss Me Goodbye, Would You Be Mine, I'm Back, the playful Sweetheart Of Mine, the somewhat Johnny Cash styled Too Late and the mysterious, spooky western I Want It All, but as a matter of fact all the tracks are very nice uptempo songs. As I said these thirteen new original songs (their first three albums didn't contain any covers either) are still reminiscent of High Noon due to the structure of the songs, the performance and the fingerpicking guitar, and also because the timbre of Christophe Becker's voice, sounding like he's rolling a potato around in his mouth, is similar to Shaun Young's. Another comparison could be The Barnshakers from Finland, but something I haven't heard before, at least not in T Becker Trio, are echoes of Restless. Not that they suddenly play neo, far from it, but Restless resonates in a modern chord here, a sound snippet there. What it comes down to is that adding a drummer has given the T Becker Trio an injection with new energy, the biggest asset being that Four almost entirely consists of uptempo songs and boredom doesn't get a chance. It's certainly not the wildest rockabilly CD of the year, but it might very well be the most melodic and therefore one of the best, taking into consideration that the year is already entering its final quarter. T Becker Combo sparkles, and this CD is one for the real fans of the genre. Info: www.rocking-all-life-long.com and www.tbeckertrio.wixsite.com/tbeckercombo (Frantic Franky) |
10 september 2025
Boek Recensie
ROY
ORBISON, HET MYSTERIE/ RUDOLF HECKE
Roy
Orbison was de grootste balladeer van het rock 'n' roll tijdperk,
en als dat voor u niet volstaat herinner ik u er graag aan dat hij
zijn carrière begon met voortreffelijke rockabilly op het Sun
label. Met andere woorden: The Big O was there when it happened. Dit
is het eerste Nederlandstalige boek over Roy Orbison en het leest
als een trein, als een Big Train From Memphis als het ware, ware het
niet dat de grootste brillekas sinds Buddy Holly niet uit Memphis
maar uit het godverlaten gat genaamd Wink, Texas kwam. Ik heb ooit
een Engelstalig boek over hem gelezen, Dark Star: The Roy Orbison
Story van Ellis Amburn uit 1990, maar dat boek heb ik niet meer. Nu
ik het zo even nakijk bestaan er nog verschillende boeken over Roy
Orbison, met name Only The Lonely: Roy Orbison's Life And Legacy van
Alan Clayson (1989), Rhapsody In Black: The Life And Music of Roy
Orbison (2013) van John Kruth, en The Authorized Roy Orbison (2017)
van Orbison's zonen Roy Jr, Wesley en Alex Orbison, met dank aan de
research van Marcel Riesco. In hoeverre de Vlaming Rudolf Hecke zich
op die bestaande biografieën heeft gebaseerd kan ik dus helaas
niet zeggen. Er staat géén bronvermelding of bibliografie
in zijn boek, dus ik denk niet dat hij naar Amerika is getrokken om
daar zelf nog levende getuigen op te zoeken, in zoverre die er uitgezonderd
Orbison's zonen nog zijn natuurlijk. Hecke lijkt zich vooral te hebben
gebaseerd op in de internationale pers verschenen archief interviews
met Orbison zelf. En toch, die beschrijvingen van Wink zijn zo levendig
dat het lijkt of hij ter plekke is geweest, dus ik vraag me af waar
hij ze heeft gehaald. Wel maakt de auteur veelvuldig gebruik van de
herinneringen en de foto’s van Ad Swart van de Nederlandse Roy
Orbison fanclub die de meester vanaf de jaren '60 verschillende keren
heeft ontmoet en in concert gezien. Heel af en toe wordt een
stelling niet gestaafd, en het al lang naar de prullenbak verwezen
gerucht dat Elvis optrad in een TV show van Orbison's jaren '50 rockabilly
band The Teen Kings wordt nog maar eens herhaald. Dat is een van de
detailfouten die een beetje slordig overkomen, en zo staan er helaas
nog een paar in. (Oh) Pretty Woman is bij mijn weten niét gecoverd
door Elvis noch door Frank Sinatra, en "Gene Thomas and The Allisons"
hebben nooit een nummer van Roy Orbison opgenomen, wel Gene Thomas
(The Last Song) en The Allisons (Sugar Love), dus dat lijkt mij letterlijk
overgenomen uit het Engels. Welke door Orbison geschreven song is
trouwens opgenomen door Patsy Cline? You're In The Army Now van The
Andrews Sisters is Boogie Woogie Bugle Boy, Hey Miss Fanny moet Hey
Miss Fannie zijn. Searching van The Everly Brothers? Nooit van gehoord.
Het muziekmagazine Luney Tunes is mij onbekend. Dat moet het Nederlandse
popblad Tuney Tunes zijn, net zoals het natuurlijk Gretsch in plaats
van Gretch gitaar is. Stellen dat Beautiful Dreamer de inspiratie
vormde voor Bobbejaan Schoepen's Café Zonder Bier is te kort
door de bocht: Schoepen vertaalde gewoon Slim Dusty's A Pub With No
Beer, wat inderdaad gschreven werd op de melodie van Beautiful Dreamer,
een melodie die teruggaat tot het midden van de 19de eeuw. Het leven
van Johnny Cash kaatste niet over hobbels van celstraffen (Cash heeft
zeven keer de nacht doorgebracht in een politiecel maar is nooit veroordeeld
tot een gevangenisstraf), en de drie mannen die gearresteerd werden
omdat ze Elvis' dode lichaam wilden opgraven om losgeld te eisen behoorden
niet tot de Memphis Mafia. Een enkele keer vergist de auteur zich
bij de omzetting van oude Belgische franken naar hedendaagse euro’s,
en als 1 dollar 10 euro en 400 dollar ruim 4000 euro is kan 15 dollar
nooit 250 euro zijn. |
3 september 2025
Vinyl Recensie
FOR
THE DARING AND LUSTY/ THE AROUSALS
Surf bands komen en gaan, maar surfgitaristen blijven bestaan: The Arousals (B) zijn een trio rond gitarist Christoph Boost en basgitarist Andy Wellens die tien, vijftien jaar terug samen in Los Venturas speelden, in The Arousals aangevuld door de mij onbekende drummer Tom Cools. Spelen Los Venturas eigenlijk nog? Dit is na een demo CD-R twee jaar geleden hun officiële debuut EP, een Record Store Day release gelijk op vinyl, en die klinkt geweldig in een mooie, cleane sound, met drie eigen nummers + één cover, het vrolijk frisse Avalanche van Don & the Galaxies dat The String-A-Longs echoot in een twangiër gitaarklank, met voor de goede orde een drumbreak en een scream. De EP opent evenwel broeierig met het dreigend trage The Penetrator, tergend traag, trager dan een stroll, met uiteraard de gitaar upfront maar met een orgeltje ergens achterin: een net geen twee minuten durende dreun. The Arouser is moderne surf met overdubde gitaren (ik hoor er minstens drie), een stukje Link Wray en gegil dat klinkt alsof het uit een goedkope griezelfilm komt, en de EP eindigt met een stroll met de klassieke gitaarintro van Please Give Me Something van Bill Allen & the Backbeats waarmee uiteraard menige rock 'n 'roll boogies opent, en inderdaad draait ook deze Dirty Boogie Beat plezante rock 'n' roll rondjes. Je hoort en merkt dat hier is nagedacht over hoe alles moet klinken in plaats van gewoon de bandopnemer te laten lopen, en er zit dan ook veel meer in dan enkel reverb en de genre definiërende blubbergitaren, met name iets tegendraads, weerhaakjes, iets dat zit te wachten om eruit te springen, een toefje si(ck)xties, wat ze wellicht hebben bewaard voor op de podia. In elk geval vormen deze twee opgewekte tracks + twee meer duistere nummers samen een mooi staalkaartje van wat The Arousals live neerzetten. Wit vinyl, 300 stuks. Need I say more? Surf Cookie is een surflabel uit Griekenland, dus de handigste manier om dit kleinood te bemachtigen is via de groep zelf. Ze bijten niet! Info: www.surfcookierecords.bandcamp.com and www.facebook.com/TheArousals (Frantic Franky) Surf bands come and go, but surf guitarists are here to stay: The Arousals (B) are a trio centered around guitarist Christoph Boost and bass guitarist Andy Wellens who played together in Los Venturas ten, fifteen years ago. In The Arousals they are joined by drummer Tom Cools who I am unfamiliar with. Are Los Venturas still playing? After a demo CD-R two years ago this is their official debut EP, a Record Store Day release on vinyl, sounding fabulously great with a beautiful, clean sound and featuring three original tracks + one cover, the cheerfully fresh Avalanche from Don & the Galaxies which echoes The String-A-Longs with a twangier guitar sound, with for good measure a drum break and a scream. The EP however opens sultrily swampy with the menacingly slow The Penetrator, agonizingly slow, slower than a stroll, with the guitar of course up front but with an organ hiding somewhere in the background: a pounding that lasts just under two minutes. The Arouser is modern surf with overdubbed guitars (I hear at least three guitars), a bit of Link Wray and screams that sound like they were lifted from a cheap horror movie. The EP ends with a stroll that features Bill Allen & the Backbeats' classic Please Give Me Something guitar intro, also used in many more rock ‘n’ roll boogies, and this here Dirty Boogie Beat is indeed spinning round in pleasant rock ‘n’ roll circles. You notice and hear that a lot of thought has gone into how everything should sound, rather than simply turning on the tape recorder. There is much more to this EP than only reverb and the genre-defining blubbery guitars, something tricky and contrary, lurking in there waiting to jump out, a little bit of si(ck)xties, which they probably save for the stage. In any case these two cheerful tracks + two darker tunes are a nice sample of what The Arousals deliver live. White vinyl, 300 copies. Need I say more? Surf Cookie is a surf label from Greece, so the easiest way to get your hands on this gem is through the band itself. They don't bite! Info: www.surfcookierecords.bandcamp.com and www.facebook.com/TheArousals (Frantic Franky) |
CD Recensies
DESTINATION UNKNOWN/
SPUNYBOYS
Wie Spunyboys nog nooit heeft gezien leeft al een paar jaar op een andere planeet, want Rémi (zang/stuntwerk op de contrabas), Eddie (gitaar) en Guillaume (drums) Spuny wonen niet zozeer in hun hometown Lille (F) als in hun tourbusje en kennen ook Nederland intussen als hun broekzak. Hun muziek is een mix van rechtdoor gitaar rock 'n' roll en springerige rockabilly, soms stroll, soms Bo Diddley, met surfgitaar of een beetje swing of uptempo rhythm 'n' blues, zelfs een mespuntje glamrock, heel af en toe met een modern pop/rock akkoord ertussen, kortom in zowat elke rock 'n' roll stijl, steevast in een wat onstuimige chaotische sound, met voor de goede orde daartussen een occasionele cover als I'm A One Woman Man (Johnny Horton), That's Alright (Mickie Most), de meestamper How Low Can You Feel (Ray Campi), Lights Out (Jerry Byrne), El Camino Real (Lee Dresser) en zelfs Better Be Home van onze eigen Ronnie Nightingale & the Haydocks. Een aantal van hun eigen nummers zijn dan weer duidelijk gekalkeerd van fifties nummers. 't Is duidelijk dat ze rock 'n' roll spelen omdat ze dat niets liever doen, met een aanstekelijk enthousiasme dat zich vertaalt zowel op het podium als op geluidsdrager, zij het dat die geluidsdragers omdat ze alles zelf doen, ook hun eigen platen opnemen, door het niet inhuren van een externe producer resulteren in een ongepolijste, niet opgeleukte sound, met vooral Just A Lille Beat uit 2020 als voorbeeld van opnemen wat gespeeld wordt en niets meer. Het goede nieuws is dat hun vierde langspeler de variatie van Moonshine (2020) bevat maar vanaf de catchy rockende opener Fame In Vain teruggrijpt naar de krachtige doch heldere sound van hun albumdebuut Rockabilly Legacy uit 2013 op Tombstone Records (NL). Wat ik ze nog niet vaak heb horen doen is de sixties/seventies countryrock van Good Man Deep Down en Better Son Since I'm A Dad, nummers die je eerder verwacht bij Smokestack Lightnin' en het hele legertje gelijkaardige Duitse bands. Ik denk dat ze op Destination Unknown ook voor het eerst een ballade zingen, de titeltrack Destination Unknown gebracht in swamp pop stijl, wat ook Frans van Dongen is opgevallen in zijn recensie van hun optreden in Etten-Leur op 22 december jongstleden. Nog meer voorbeelden van die variatie: Lilly-Mai is een toffe melodieuze wat country getinte stroller, Blowin In The Howlin Wind is pop 'n' roll (dat achtergrondkoortje) zonder negatieve connotatie op een ska blues bop ritme, Two Flames Boogie is blues bop gezongen met een ZZ Top grafstem, en Driven By Blues baadt dan weer in een uptempo bluesy bayou swamp. Ook nu laten ze onbeschaamd hun invloeden horen: de tweede solo van Do Right Do Write is pure Johnny Burnette Rock 'n' Roll Trio, en ook dit keer is er een cover van een nummer van een Nederlandse band, In Dreams, vinniger en sneller dan Mischief! Razende rechtdoor rockers als Coffee Tox ontbreken niet, en Rémi eindigt de CD met een bredere lach dan gewoonlijk met hun cover van Roger Miller's komische Dang Me in rockabilly uitvoering, de tweede van de enige twee covers op de veertien songs. Het geheel is zoals gezegd opgenomen in een erg heldere, kwalitatief hoogstaande volle sound, soms met de lead vocal dubbel getracked. En het slechte nieuws? Dat is er niet! Ook uit op vinyl LP. Info: www.facebook.com/spunyboys and www.spunyboys.bandcamp.com (Frantic Franky) If you've never seen Spunyboys you must have spent the last ten years on another planet, for Rémi (vocals/stunt work on double bass), Eddie (guitar) and Guillaume (drums) Spuny live more in their tour van than in their hometown Lille (F). Their music is a mix of straightforward guitar rock ‘n’ roll and bouncy rockabilly, sometimes strollin', sometimes Bo Diddley, with surf guitar or a bit of swing or uptempo rhythm ‘n’ blues, even a pinch of glam rock, very occasionally with a modern pop/rock chord somewhere in there, in short just about every rock ‘n’ roll style, invariably in a somewhat boisterous chaotic sound, and for good measure the occasional cover like I'm A One Woman Man (Johnny Horton), That's Alright (Mickie Most), the stamp along How Low Can You Feel (Ray Campi), Lights Out (Jerry Byrne) and El Camino Real (Lee Dresser). On the other hand some of their own songs are clearly based on fifties tunes. It's quite obvious that they play rock ‘n’ roll because they're nothing they like more, and they play it with an infectious enthusiasm both live on stage and on soundcarrier, albeit that because they do everything themselves, including recording their own records without an outside producer, those sound carriers result in an unpolished, unadorned sound, with 2020's Just A Lille Beat in particular being an example of what they play is what you get and nothing more. The good news is that their fourth full length album contains the variation of Moonshine (2020) but right form the first track, the catchy rockin' Fame In Vain, reverts to the powerful yet bright sound of their 2013 album debut Rockabilly Legacy on Tombstone Records (NL). What I haven't heard them do often is the sixties/seventies country rock of Good Man Deep Down and Better Son Since I'm A Dad, songs you'd rather expect from Smokestack Lightnin' and all those similar German bands. I think a ballad, the swamp pop style title track Destination Unknown, is also a first for them, as Frans van Dongen also noticed in his review of their performance in Etten-Leur (NL) on December 22, 2024. More examples of the musical variety on Destination Unknown: Lilly-Mai is a nice melodic country-tinged stroller, Blowin In The Howlin Wind is pop ‘n’ roll (that background chorus) without negative connotations on a ska blues bop rhythm, Two Flames Boogie is blues bop sung with a deep ZZ Top voice, and Driven By Bluesb athes in uptempo bluesy bayou swamp. Again they unashamedly show their influences: the second solo of Do Right Do Write is pure Johnny Burnette Rock ‘n’ Roll Trio, and there is a cover of a song by a contemporary Dutch band, In Dreams, played more spicy and faster than Mischief! Raging straight ahead rockers like Coffee Tox are not missing, and Rémi ends the CD with a even wider smile than usual with their cover of Roger Miller's comic Dang Me in rockabilly style, the second of the only two covers on the fourteen songs. As I said the whole thing is recorded in a very clear, high quality full sound, sometimes with the lead vocal double-tracked. And the bad news? There ain't any! Also out on vinyl LP. Info: www.facebook.com/spunyboys and www.spunyboys.bandcamp.com (Frantic Franky) |
23 juli 2025
THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 50:
Een
jubileum: de 50ste CD in een reeks die begon in 1993 en nog steeds
hetzelfde eenvoudige principe bezigt: op één CD per
label de beste rock 'n' roll en rockabilly opnames samenbrengen. Voor
nummer 50 geen taart maar gewoon opnieuw een CD boordevol rock 'n'
roll en country bop, dit keer uit de archieven van Columbia, een label
waarvan wij weten dat ze iets van rock 'n' roll kenden sinds de drie
CBS Rockabilly Classics LP’s van eind jaren '70. Dit is reeds
de vijfde Flat Git It CD gewijd aan Columbia, onderafdeling Epic en
Epic onderafdeling OKeh, het record voor deze reeks, maar de bodem
van het vat is duidelijk nog niet in zicht want dit is opnieuw een
feest geworden voor wie houdt van rockabilly die vertrekt vanuit het
country en hillbilly idioom. Time
to celebrate: this is the 50th CD in a series that started in 1993
and still uses the same simple principle, bringing together on one
CD the best rock ‘n’ roll and rockabilly recordings per
label. There's no cake for number 50, just another CD chock full of
rock ‘n’ roll and country bop, this time from the archives
of Columbia, a record label familiar with rock ‘n’ roll,
as we learned in the late seventies with the three CBS Rockabilly
Classics LP’s. This is no less than the fifth Flat Git It CD
dedicated to Columbia, its sublabel Epic and Epic sublabel OKeh, which
makes Columbia the record holder in the series, but so far they did
not reach the bottom of the barrel for this is once again a feast
for lovers of rockabilly rooted in the country and hillbilly idiom. |
AN
EVENING IN ITALY
In de jaren '50 was de Italiaanse invloed in de Amerikaanse muziek
niet te onderschatten. Dat ging al langer mee natuurlijk, naar ik
aanneem omdat er al langer zangers met Italiaanse roots populair waren,
Sinatra op kop. Recent las ik zelfs ergens dat ook bij ons in de jaren
'50, de tijd waarin een vakantie naar het buitenland binnen het bereik
van meer mensen kwam dan ooit tevoor, een Italia mode heerste, wellicht
omdat Italië ver genoeg was om exotisch te zijn maar tegelijkertijd
dicht genoeg om benaderbaar te zijn. In België had je daarbovenop
de influx van Italianen die kwamen werken in de steenkoolmijnen, zwaar
labeur waar de Belgen hun neus begonnen voor op te halen. Italië
en Italianen stonden voor levensvreugde, vrolijkheid, jovialiteit,
een hechte familiale gemeenschap, en uiteraard voor lekker eten. La
dolce vita, mooie kleren, goed weer, Sophia Loren, Gina Lollobrigida,
noem alle clichés maar op. Bear Family brengt onder het motto
"dining, dancing and romancing the Italian way" 28 "Italiaanse"
tracks 1949-1963 bij elkaar, en terwijl ik gelijk een fles chianti
open trek opent de CD gelijk met mogelijks de allerbekendste "Italiaanse"
song, want er is niemand op deze aardbol die Buona Sera van Louis
Prima nog nooit heeft gehoord. De rock 'n' roll versie op Capitol
uit 1957 wel te verstaan, niet de originele op Mercury uit 1950. Prima,
Keely Smith en The Witnesses onder leiding van saxofonist Sam Butera
komen nog een keer langs de eettafel met Angelina / Zooma Zooma dat
de fantastische zin "I eat antipasta twice just because she is
so nice, I eat zuppa minestrone just to be with her alone, Angelina,
the waitress at the pizzeria" bevat, opnieuw de heropname uit
1957 van een nummer dat die prima Prima reeds in 1944 had opgenomen.
Andere Italo klassiekers zijn Domenico Modugno's originele Nel Blu
Dipinto Di Blu uit 1958 (als Volare gecoverd door ondermeer Bobby
Rydell en Dean Martin), de bossa nova Cuando Cuando Cuando in de originele
versie van Tony Renis uit 1962 (ook gedaan door Pat Boone en The Drifters),
en Tu Vuo' Fa' L'Americano van Renato Carosone uit 1956 over de Italiaanse
tienerjongens die middels rock 'n' roll, baseball, whiskey-sode en
Camel sigaretten op de verderfelijke Amerikaanse toer gaan, liedje
dat verkort tot Americano zelfs werd gecoverd door het Brian Setzer
Orchestra. Tintarella Di Luna horen we niet in de originele versie
van Mina uit 1959 maar in de coverversie van een jaar later als rustige
jive met saxofoon door Vittorio und die Rivieras van de als kind in
Duitsland verzeild geraakte Vittorio Casagrande. Nog zo'n rock 'n'
roll-ende swing is Lou Monte's Pizza Boy USA waarin de elektrische
gitaar hand in hand gaat met accordeon.
In
the 1950s Italy had a huge influence on American music. Of course
this did not come out of the blue: singers with Italian roots had
been popular for quite some time, Sinatra leading the pack. Italian
immigrants formed a significant portion of the American population,
and Italy became a romantic dream destination for rich Americans.
Italy and Italians stood for la dolce vita, cheerfulness, joviality,
a close-knit family community, and of course for delicious food. Quality
clothes, sunny weather, Sophia Loren, Gina Lollobrigida, we all know
the clichés. Bear Family, “dining, dancing and romancing
the Italian way,” brings together 28 "Italian" tracks
1949-1963, and while I start on a bottle of chianti the CD starts
with possibly the most famous “Italian” song of them all,
as there is not one person on this earth who never heard Buona Sera
by Louis Prima. The 1957 rock ‘n’ roll version on Capitol,
that is, not the original recording on Mercury from 1950. Prima, Keely
Smith and The Witnesses led by saxophonist Sam Butera join us at the
dinner table again with Angelina / Zooma Zooma which includes the
superb line “I eat antipasta twice just because she is so nice,
I eat zuppa minestrone just to be with her alone, Angelina, the waitress
at the pizzeria,” again the 1957 re-recording of a song Prima
had already recorded in 1944. Other Italo classics include Domenico
Modugno's original Nel Blu Dipinto Di Blu from 1958 (covered as Volare
by Bobby Rydell and Dean Martin among others), the bossa nova Cuando
Cuando Cuando in Tony Renis' original 1962 version (also done by Pat
Boone and The Drifters) and Tu Vuo' Fa' L'Americano by Renato Carosone
from 1956 about the Italian teenage boys who become corrupted when
rock ‘n’ roll, baseball, whiskey soda and Camel cigarettes
drags them into the American lifestyle, a song that was shortened
to Americano and even covered by the Brian Setzer Orchestra. We hear
Tintarella Di Luna not in Mina's original 1959 version by Mina but
in the cover version one year later played as a calm jive with saxophone
by Vittorio und die Rivieras led by Vittorio Casagrande, an Italian
who grew up in Germany. Another rock ‘n’ roll swing is
Lou Monte's Pizza Boy USA in which an electric guitar plays side by
side with an accordion. |
16 juli 2025
CD Recensies
BEAR
FAMILY RECORDS ROCKS Vol. 2
Deze CD is een sampler van Bear Family's Rocks reeks, een reeks van
inmiddels meer dan 50 CD’s die telkens het spotlicht richten
op één artiest, zowel de grote legendes, de pioniers
die het pad effenden, of artiesten uit de rhythm 'n' blues en de country
waarvan je slechts één of twee rock 'n' roll songs kent
maar die telkens heel wat meer op hun kerfstok blijken te hebben.
Vol. 1 was gewijd aan de zwarte rock 'n' roll, Vol. 2 aan de blanke
rock 'n' roll met maar liefst 35 nummers 1956-1962 gaande van cult
klassiekers tot net niet de allergrootste hits: geen Let's Have A
Party van Wanda Jackson maar Baby Loves Him, geen Susie Q of Little
Pig van Dale Hawkins maar Four Letter Word (Rock). Het zijn in elk
geval allemaal top songs van top artiesten met vooral heel veel wilde
nummers als Hold Me Hug Me Rock Me van Gene Vincent, Birthday Cake
(Keep Your Hands Off Of It) van Jerry Lee Lewis en Link Wray's instrumentale
jiver Raw-Hide. Tot de betere rockers behoren Pretty Girl van Eddie
Cochran en Rollin' Dynamite van Scotty McKay, Sleepy LaBeef covert
Bo Diddley opkruissnelheid in Ride On Josephine (de versie die eindigt
met gitaar, niet de versie die eindigt met een optrekkende auto),
Milk Cow Blues is misschien het snelste nummer dat Ricky Nelson ooit
opnam, en hoe lang is het geleden dat u nog gebopt hebt op Sweet Love
van Rusty York en Diggin' The Boogie van Roy Hall? This
CD is a sampler of Bear Family's Rocks series, a series which is up
to 50 CD's now each CD focussing on one single artist, either one
of the legends, the pioneers who paved the way, or artists from rhythm
‘n’ blues and country music of which you only know one
or two rock ‘n’ roll songs but each time turn out to have
a lot more to their credit. Vol. 1 was dedicated to black rock ‘n’
roll, Vol. 2 to white rock ‘n’ roll with no less than
35 songs 1956-1962 ranging from cult classics to not quite the biggest
hits: not Wanda Jackson's Let's Have A Party but Baby Loves Him, not
Dale Hawkins' Susie Q or Little Pig but Four Letter Word (Rock). Anyway
they're all top songs by top artists with lots of wild songs like
Gene Vincent's Hold Me Hug Me Rock Me, Jerry Lee Lewis' Birthday Cake
(Keep Your Hands Off Of It) and Link Wray's instrumental jiver Raw-Hide.
Among the better rockers are Eddie Cochran's Pretty Girl and Scotty
McKay's Rollin' Dynamite, Sleepy LaBeef covers Bo Diddley at top speed
in Ride On Josephine (the version that ends with guitar, not the version
that ends with a car pulling up), Milk Cow Blues may be the fastest
song Ricky Nelson ever recorded, and how long has it been since you
bopped to Rusty York's Sweet Love and Roy Hall's Diggin' The Boogie? |
ROCK-A-BALLADS
Vol. 1
Rock
'n' roll platen spelen en de trage nummers skippen. Herkenbaar? Toch
staan de LP’s er vol van, want het basisbeginsel in de jaren
'50 was dat een single een snelle én een trage kant moest hebben.
Sommige mensen verzamelen ejuist die trage songs, en er zijn dan ook
massa’s CD labels die daarop inspelen, ook Bear Family zelf
met hun The Ballads Of reeks, de tegenhanger van hun Rocks reeks.
De eerste van twee Rock-A-Ballads CD’s is logischerwijs een
compilatie van rock-a-ballads waaruit blijkt dat zelfs de allerwildste
rockers hun softe kantje hadden, zoals daar zijn een zwijmelende Jack
Scott (My True Love, ommekant van Leroy), een lustig fluitende Ronnie
Self (I Ain't Goin' Nowhere met op Jordanaires leest gestoelde backing
vocals, de ommekant van Bop-A-Lena), Sleepy LaBeef (Lonely in de Wayside
versie, niet de versie op Mercury), Ronnie Hawkins (Someone Like You)
en rockabilly Mac Curtis (Come Back Baby). Als er één
ding blijkt uit de CD dan is het dat in rustige nummers evenveel stijlvariatie
zit als in rock 'n' roll, van de betoverende Patsy Cline Walkin' After
Midnight in een donker steegje en de slepende swamp pop van Gene Dunlap
& the Jokers (What Do I Want, ommekant van hun rocker Made In
The Shade) via de smeermiddelen genaamd Sonny James (I Can See It
In Your Eyes) en Marty Robbins (You Don't Owe Me A Thing) tot de teen
pop van Warner Mack (Since I Lost You, ommekant van Rock-A-Chicka).
In het beste geval levert dat mooie, gevoelige liedjes op waarin de
stem van de uitvoerder perfect tot haar recht komt als de hoog uithalende
Rudy "Tutti" Grayzell (I Think Of You), esoterische sfeerschepping
als Bitter Tears van Rodney Scott, en existentiële meesterwerkjes
als A Cheat van Sanford Clark (teen angst verpakt in gitaartwang)
en The Grave van Tony Casanova (liefde over het graf heen). Klassiekers
zijn Ritchie Valens' Robert & Johnny cover We Belong Together,
de dromerige steelgitaar instrumental Sleepwalk van Santo & Johnny,
en een melancholieke Ricky Nelson in Poor Little Fool. Klassieker
dan Elvis kan niet, met dank aan het breekbare maar magistrale Anyway
You Want Me, en waar Elvis was doken zijn schaduwen als Ral Donner
(Turn Back The Clock) op. Een bekende song in een minder bekende uitvoering
is Weldon Rogers met een Trying To Get To You ergens tussen Elvis
en Roy Orbison op Sun Records in, bovendien begeleid door Orbison's
groep The Teen Kings. Over Sun gesproken: de CD bevat vier opnames
van het magische gele label uit Memphis, Carl Perkins' zeurderige
maar daarom niet minder knappe Sure To Fall, het medium tempo Breeze
van Vernon Taylor, de gedreven stijl van Tracy Pendarvis, zelfs in
een ballade als A Thousand Guitars, en die I Think Of You van Rudy
Grayzell, ommekant van zijn rocker Judy. Gek genoeg klinken Tommy
Hill met het origineel onuitgebrachte Can't HeLP It met name door
de platte saxofoon, de in Canada opgenomen Hank Thompson cover Most
Of All van Les Vogt & the Prowlers, en Tooter Boatman met het
medium tempo More And More (I Love You, ommekant van The Will Of Love)
in de piano stijl van Jerry Lee Lewis exact als Sun!
Playing
rock ‘n’ roll records and skipping the slow songs. Guilty?
Yet those LP’s are full of them, because the basic principle
in the fifties was that a single had to couple a fast side with a
slow side. Some people especially collect the slow songs so there
are loads of CD labels catering for that segment, including Bear Family
themselves with their The Ballads Of series, the counterpart of their
Rocks series. The first of two Rock-A-Ballads CD’s is obviously
a compilation of rock-a-ballads, proving that even the wildest rockers
were soft and tender at heart, even a swooning Jack Scott (My True
Love, the flip of Leroy), merry whistling Ronnie Self (I Ain't Goin'
Nowhere with Jordanaires inspired backing vocals, the flip of Bop-A-Lena),
Sleepy LaBeef (Lonely in the Wayside version, not the Mercury version),
Ronnie Hawkins (Someone Like You) and rockabilly Mac Curtis (Come
Back Baby). Now if there's one thing the CD shows it's that there's
as much style variation in quiet songs as there is in rock ‘n’
roll, from the enchanting Patsy Cline Walkin' After Midnight in a
dark alley and the smouldering swamp pop of Gene Dunlap & the
Jokers (What Do I Want, the flip of their rockin' Made In The Shade)
via the lubricants named Sonny James (I Can See It In Your Eyes) and
Marty Robbins (You Don't Owe Me A Thing) to the teen pop of Warner
Mack (Since I Lost You, the flip of Rock-A-Chicka). At its best this
resulted in beautiful, sensitive songs that perfectly showcased the
performer's voice, for example Rudy “Tutti” Grayzell hitting
the high notes in I Think Of You, esoteric atmospheric creations as
Rodney Scott's Bitter Tears, and existential masterpieces like Sanford
Clark's A Cheat (teen angst wrapped in guitar twang) and Tony Casanova's
The Grave (love beyond the grave). Classics include Ritchie Valens'
Robert & Johnny cover We Belong Together, Santo & Johnny's
dreamy steel guitar instrumental Sleepwalk and a melancholy Ricky
Nelson in Poor Little Fool. More classic than Elvis is impossible,
courtesy of the fragile but masterly Anyway You Want Me, and wherever
Elvis trod his shadows like Ral Donner (Turn Back The Clock) popped
up. A familiar song in a unfamiliar rendition is Weldon Rogers' Trying
To Get To You somewhere in between Elvis and Roy Orbison on Sun Records,
on top of it accompanied by Orbison's group The Teen Kings. Speaking
of Sun: the CD contains four recordings from the magical yellow Memphis
label, Carl Perkins' whining but no less great Sure To Fall, Vernon
Taylor's medium tempo Breeze, Tracy Pendarvis' driving style even
in a ballad like A Thousand Guitars, and Rudy Grayzell's aforementioned
I Think Of You by, the flip side of his rockin' Judy. Remarkably enough
Tommy Hill's originally shelved Can't HeLP It sounds exactly like
Sun, mainly because of the flat saxophone, just like Les Vogt &
the Prowlers' Canadian Hank Thompson cover Most Of All and Tooter
Boatman's medium tempo More And More (I Love You, the flip of his
The Will Of Love) in the piano style of Jerry Lee Lewis. |
9 juli 2025
CD Recensies
ROCKS/
ETTA JAMES
Etta
James' grootste hit is de soulballade At Last uit 1960, maar wij vereren
haar in de eerste plaats voor haar handjevol rockers als de wilde
stop-starter Tough Lover en de nummers die inspeelden op Hank Ballard's
Annie sage, in de eerste plaats het medium tempo The Wallflower alias
Roll With Me Henry met Richard "Louie Louie" Berry in de
rol van Henry, in 1954 haar debuutsingle begeleid door het orkest
van haar ontdekker Johnny Otis, maar ook het uptempo Dance With Me
Henry (gebaseerd op Georgia Gibbs' opgekuiste cover van The Wallflower)
en Hey Henry, en Henry duikt opnieuw op in Number One. Wat is er nog
van haar beschikbaar op rock 'n' roll gebied? Die vraag beantwoordt
Bear Family met 29 Modern/Kent/Crown en Chess/Argo tracks uit 1954-1963,
kwaliteitsmuziek met smeuïge saxpartijen, soms begeleid door
een klein combo, soms een hele big band erachter, vergelijkbaar met
de rock 'n' roll van andere zwarte zangeressen als Ruth Brown. Voorbeelden
zijn het swingende Good Lookin' en Baby Baby Every Night, de trage
jiver Good Rockin' Daddy, een jumpend Shortin' Bread Rock, de rustige
doo popper I'm A Fool, en een veel gebruiksvriendelijker By The Light
Of The Silvery Moon dan Little Richard's schreeuwlelijke versie: als
Little Richard voor de rockers is dan was Etta James voor de hele
familie, zie en hoor ook Hickory Dickory Dock en Tough Mary tot variéte
als Come What May. If It Ain't One Thing, Next Door To The Blues en
Pushover kondigen de meidengroepen van de jaren '60 aan, uit een vleugje
gospel als de Sister Rosetta Tharpe cover Strange Things Happening
ontstond de soulmuziek (Something's Got A Hold Of Me), er is nog meer
early sixties met Plum Nuts, en daaruit voortvloeiend de popcorn met
Spoonful (duet met haar verloofde Harvey Fuqua van The Moonglows)
en het uptempo popcorn noir met strijkers Seven Day Fool waarop u
kan strollen van de snelle. The Pick-Up is een flirtende parlando
over een traag stroll ritme, en Market Place mag dan wel over New
Orleans gaan maar heeft een oosterse mambo exotica groove. Voor een
CD getiteld Rocks staan er heel wat medium tempo nummers op zoals
W-O-M-A-N dat ongetwijfeld inspeelde op I'm A Man van Bo Diddley,
misschien bekender in de antwoordversie Mannish Boy van Muddy Waters.
Ook de burlesque bumper I Just Want To Make Love To You uit 1960,
Etta’s antwoord op Muddy Waters’ door Willie Dixon geschreven
Just Make Love To Me uit 1954, kan je nauwelijks rock ‘n’
roll noemen, maar het is en blijft een fantastisch nummer. Helaas
kan ik het niet meer horen zonder aan het reclamefilmpje voor diet
cola uit 1996 te denken waardoor I Just Want To Make Love To You in
1996 bij ons zelfs een Top 30 hit werd. Op de CD staan ook live versies
van What'd I Say met basgitaar en orgel en een bluesy traag burlesque
Baby What You Want Me To Do van haar live LP Etta James Rocks The
House uit 1963 die baadt in het typische nachtclub sfeertje van de
live soul albums uit die periode. Etta
James' biggest hit was the 1960 soul ballad At Last, but we revere
her primarily for her handful of rockers like the wild stop-starter
Tough Lover and the songs she contributed to Hank Ballard's Annie
saga, the medium tempo The Wallflower aka Roll With Me Henry with
Richard “Louie Louie” Berry in the role of Henry, in 1954
her debut 45 accompanied by the band of the man who discovered her,
Johnny Otis, as well as the uptempo Dance With Me Henry (based on
Georgia Gibbs' cleaned up cover of The Wallflower) and Hey Henry,
and Henry also turns up in Number One. So what are her rock ‘n’
roll recordings? Bear Family provides the answer with 29 Modern/Kent/Crown
and Chess/Argo tracks from 1954-1963, quality music with delicious
saxophones, sometimes accompanied by a small combo, sometimes with
an entire big band behind her, and similar to the rock ‘n’
roll from other black female artists like Ruth Brown. Examples include
the swinging Good Lookin' and Baby Baby Every Night, the slow jiver
Good Rockin' Daddy, a jumpin' Shortin' Bread Rock, the calm doo popper
I'm A Fool, and a much more user friendly By The Light Of The Silvery
Moon than Little Richard's screaming version: if Little Richard is
for the rockers then Etta James was for the whole family, see and
hear also Hickory Dickory Dock and Tough Mary and variety music like
Come What May. If It Ain't One Thing, Next Door To The Blues and Pushover
announce the girl groups of the sixties, from a touch of gospel like
the Sister Rosetta Tharpe cover Strange Things Happening arose soul
music (Something's Got A Hold Of Me), and with Plum Nuts there's even
more early sixties which evolved into popcorn with Spoonful (duet
with her fiancé Harvey Fuqua of The Moonglows) and the uptempo
popcorn noir with strings Seven Day Fool on which you can stroll uptempo.
The Pick-Up is a flirtatious parlando over a slow stroll rhythm, and
Market Place tells a story about New Orleans but has an oriental mambo
exotica groove. For a CD titled Rocks there are quite a few medium
tempo numbers such as W-O-M-A-N which without any doubt taps into
Bo Diddley's I'm A Man, probably better known as Muddy Waters' answer
version Mannish Boy.In the same way 1960 burlesque grinder I Just
Want To Make Love To You, Etta's answer to Muddy Waters' 1954 Just
Make Love To Me written by Willie Dixon, can hardly be called rock
‘n’ roll, but it is and remains a fantastic song. Unfortunately
I can't hear it anymore without thinking of the 1996 Diet Coke commercial
that actually turned I Just Want To Make Love To You into a Top 10
hit in the UK that year. Also on the CD are live versions of What'd
I Say with bass guitar and organ and a bluesy slow burlesque Baby
What You Want Me To Do from her 1963 live LP Etta James Rocks The
House that oozed the typical nightclub atmosphere of the live soul
albums of the period. |
THE
TEDDY McRAE ORCHESTRA & RAE COX * ENRICA RECORDINGS 1955-1963/
TEDDY "Mr. BEAR" McRAE
Eerlijk is eerlijk: ik heb nog nooit gehoord van Teddy McRae. Of wacht,
als ik de tracklisting bekijk: Hi Fi Baby uit 1958 natuurlijk, track
4 op de vierde Desperate Rock 'n' Roll LP! Had dat dan gezegd! Volgens
de info in de liner notes was de in 1908 geboren Teddy McRae een tenorsaxofonist,
bandleader, arrangeur en producer die het vak leerde in de jaren '20
en '30 bij ondermeer Chick Webb, Artie Shaw en Ella Fitzgerald en
in de jaen '40 samenwerkte met Billie Holiday, Count Basie, Cab Calloway,
Jimmie Lunceford, Lionel Hampton en Louis Armstrong. Dat klinkt allemaal
heel jazzy, maar begin jaren '50 stortte hij zich op de boomende rhythm
'n' blues markt, ondermeer als schrijver van All She Wants To Do Is
Rock van Wynonie Harris. Deze CD bevat "zijn rhythm 'n' blues
opnames als frontman én als sideman, en een selectie van nummers
verschenen op het eind jaren '50 door hem opgerichte Rae Cox label
en sublabel Enrica", geselecteerd door Ronni Boysen. In concreto
zie ik To
be honest, I never heard of Teddy McRae. But wait, the tracklisting
does ring a bell: 1958's Hi Fi Baby of course, the fourth track on
the fourth Desperate Rock ‘n’ Roll LP! Why didn't you
say so! According to the liner notes, Teddy McRae, born in 1908, was
a tenor saxophonist, bandleader, arranger and producer who learned
his chops in the twenties and thirties s with among others Chick Webb,
Artie Shaw and Ella Fitzgerald, and in the forties worked with Billie
Holiday, Count Basie, Cab Calloway, Jimmie Lunceford, Lionel Hampton
and Louis Armstrong. All of this sounds very jazzy, but in the early
fifties he plunged into the booming rhythm 'n’ blues market,
even writing All She Wants To Do Is Rock for Wynonie Harris. This
CD contains “his rhythm ‘n’ blues recordings both
as a frontman and sideman, as well as a selection of songs released
on his late fifties Rae Cox label and its sublabel Enrica,”
as selected by Ronni Boysen. This can be broken down into |
2 juli 2025
|
THAT’LL
FLAT GIT IT Vol. 48: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM
THE VAULTS OF STARDAY RECORDS
Starday
Records gevestigd in Beaumont, Texas was van alle onafhankelijke platenlabels
in de jaren '50 en '60 misschien wel het meest hardcore country, wat
niet wegneemt dat ze al heel vroeg op de rockabilly trein sprongen.
Hoe ze die overgang maakten hoor je compromisloos op Bear Family's
tweede That'll Flat Git It CD gewijd aan Starday's rockabilly output
(de eerste was Vol. 47, BCD17671): country songs uptempo spelen, er
een flinke drum beat op plakken, en alles toevoegen wat flink lawaai
kon maken zoals een boogie woogie piano en zelfs een steel gitaar
en - het moet tenslotte rock 'n' roll voorstellen - saxofoon, vaak
ingespeeld door Link Davis, met als (mogelijk onbewust) resultaat
dat het soms klonk als zwarte jump blues. Voorbeelden te over op Volume
2, vaak opgenomen in de Gold Star studio in Houston met Hal Harris
op gitaar, bijvoorbeeld Link Davis' ode aan Elvis waarin de Trucker
From Tennessee nergens bij naam wordt genoemd, Glenn Barber's Shadow
My Baby met die buigende contrabassnaren (denk ik) en Rock Candy Rock
van Rocking Martin, culminerend in Jitterbop Baby van Hal Harris.
Onbegrijpelijk dat zo'n fantastisch nummer destijds onuitgebracht
bleef en pas in 1978 boven water kwam op Ace Records in Engeland!
Sterker: de gitarist op zoveel Starday opnames heeft zelf nooit iets
uitgebracht onder eigen naam op het label. Of
all the independent record labels in the fifties and sixties Starday
Records out of Beaumont, Texas was perhaps the most hardcore country,
which does not mean they didn't jump on the rockabilly train as soon
as it left the station. How they made that transition can be heard
uncompromisingly on Bear Family's second That'll Flat Git It CD dedicated
to Starday's rockabilly output (the first was Vol. 47, BCD17671):
by playing country songs uptempo and adding a pronounced drum beat
plus anything else that could make considerable noise like a boogie
woogie piano and even a steel guitar and - after all it has to represent
rock 'n' roll - saxophone, often played by Link Davis, with the (possibly
unconscious) result that their recordings sometimes sounded like black
jump blues. Examples abound on Volume 2, often recorded at the Gold
Star studio in Houston with Hal Harris on guitar, for example Link
Davis' ode to Elvis in which the Trucker From Tennessee is nowhere
mentioned by name, Glenn Barber's Shadow My Baby with its sliding
double bass strings (I think) and Rocking Martin's Rock Candy Rock
by Rocking Martin, culminating in Jitterbop Baby by Hal Harris. Incomprehensible
that such an incredible song was not released at the time and only
surfaced in 1978 on Ace Records in England! As a matter of fact the
guitarist on so many Starday recordings never released anything on
the label under his own name. |
| BOP-A-RAMA
VOLUME 5
Wij houden wel van een bopje op tijd en stond, logisch, anders hadden
we onszelf destijds niet Boppin' Around maar Jivin' Around of Strollin'
Around genoemd. En al zijn lijf en leden intussen zo stijf en stram
dat we de dansvloer niet meer zo vaak onveilig maken als we wel zouden
willen, de muziek komt nog steeds op de eerste plaats. Een CD die
mikt op de boppers kan dan ook op extra aandacht onzentwege rekenen,
al zijn we er ons van bewust dat Atomicat CD’s steevast een
grote verscheidenheid aan rock 'n' roll stijlen bieden. De CD begint
in elk geval met Johnny Taylor & the Rhythm Blue Boys' betere
springende rockabilly bopper Mixed Up Rhythm 'n' Blues, ondanks die
rhythm 'n' blues in de titel rockabilly met een fikse steel gitaar
solo, zo recht komt ie uit de country. De tekst is volledig gemaakt
aan de hand van songtitels, maar die woorden "rhythm 'n' blues"...
komen er niet in voor! Nog meer van dat soort boppers waarop je niet
stil kan blijven staan zijn Hey Baby (Tom James) en For You (Keith
McCormack & the Rock 'n' Rollers die later The String-A-Longs
werden), en op Derrell Felts' knappe It's A Great Big Day kan je zowel
boppen als strollen want het tempo verandert constant. Dick Bills'
Rockin' And A Rollin' klinkt dankzij de twee gitaarsolos vooral als
gecountrifiëerde jaren '60 rock 'n' roll, maar wat een nummer
van de oom van Glen Campbell wiens carrière midden jaren '50
als tiener aanving als gitarist in Dick Bills & his Sandia Mountain
Boys. Steve Shuma (Thunder Lightnin') en Jimmy Stone & the Rolling
Stones (Found) gaan dezelfde jaren '60 country bop richting uit maar
zijn melodieuzer, en zo te horen eveneens jaren '60 maar dankzij de
backing vocals te situeren in de vokale surfrock zijn Charlie Herman
& the Keytones (La-Do-Da Da).
We
like a little bop every now and then, obviously, otherwise we wouldn't
have called ourselves Boppin' Around but Jivin' Around or Strollin'
Around. And although these days our bones are so stiff that we don't
hit the dance floor as often as we would like, the music still matters.
A CD that aims at the boppers always grabs our attention, even though
we are aware that Atomicat CDs always offer a wide variety of rock
‘n’ roll styles. The CD gets off to a great start with
Johnny Taylor & the Rhythm Blue Boys' mighty jumpin' rockabilly
bopper Mixed Up Rhythm ‘n’ Blues, despite this "rhythm
‘n’ blues" in the title rockabilly with a sound steel
guitar solo and therefor straight from the farm. The lyrics consist
entirely from song titles, yet those words “rhythm ‘n’
blues”... are never heard! Two other boppers you can't stand
still on are Hey Baby (Tom James) and For You (Keith McCormack &
the Rock ‘n’ Rollers who later became The String-A-Longs),
and on Derrell Felts' fantastic It's A Great Big Day you can both
bop and stroll as the tempo changes constantly. Dick Bills' Rockin'
And A Rollin' sounds mostly like countrified sixties rock 'n’
roll thanks to the two guitar solos, but what a song by the uncle
of Glen Campbell who began his career as a teenager in the mid-fifties
as a guitarist in Dick Bills & his Sandia Mountain Boys. Steve
Shuma (Thunder Lightnin') and Jimmy Stone & the Rolling Stones
(Found) head in the same sixties country bop direction but are more
melodic, and by the sound of it also sixties but situated in vocal
surf rock thanks to the backing vocals are Charlie Herman & the
Keytones (La-Do-Da Da). |
