THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 53: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM THE VAULTS OF CHALLENGE & JACKPOT RECORDS
Bear Family, BCD17783

Na volume 51 is dit de tweede Flat Git It CD gewijd aan Challenge en onderafdeling Jackpot Records, begin 1957 opgericht door Gene Autry die door had dat het tijdperk van de zingende film cowboys definitief achter hem lag en trachtte zijn zakelijke investeringen te diversifiëren. De grote kindervriend zou zijn aandelen in Challenge reeds eind 1958 verkopen aan zijn partners, maar Challenge bleek een blijvertje dat het uithield tot eind jaren '60, en al is het dan nu misschien geen household name meer, ze brachten toen wel degelijk goeie rock 'n' roll uit. Een aantal namen van de eerste Challenge CD komen terug, bijvoorbeeld Wynn Stewart met een alternatieve Take 3 met studio count in van een zo te horen iets snellere versie van de geweldige rechtdoor jiver Come On dan op de eerste Challenge/Jackpot CD. Zijn She Just Tears Me Up, ook met (een hele korte) studio count in, rockt iets voorzichtiger. Een andere alternatieve en volgens mij snellere versie is de Juliet van Huelyn Duvall, een artiest die lijkt op te duiken op élke rockabilly compilatie. Geen probleem voor mij, want hij heeft schijnbaar al zijn nummers meerdere keren opgenomen en ik hoor graag zijn melodieuze stem en zijn frisse, speels opgewekte aanpak. Een tweede voorbeeld daarvan horen we in Hum-Dinger. Op de CD staat ook een minder perfect gezongen en gespeeld Juliet door Jerry Arnold die op dezelfde manier ook Duvall's Three Months To Kill aanpakt. Beide opnames bleven onuitgebracht en waren misschien slechts bedoeld als demo? Arnold's enige Challenge single was vreemd genoeg een cover van opnieuw een nummer van Duvall notabene een maand eerder verschenen op Challenge, de ballade Little Boy Blue.
Huisband en paradepaardje van Challenge waren The Champs die het label met Tequila zijn eerste hit bezorgden en in het kielzog daarvan een schier onuitputtelijk arsenaal aan instrumentals inblikten waaruit hier de klasse van de aanstekelijke piano boogie Go Champ Go en de wereldschijf Midnighter opgeduikeld worden. Fantastische jiver, die Midnighter, al kende ik ooit een Engelse ted die telkens als dat nummer werd gedraaid op zijn handen de dansvloer over en weer bopte. Opper Champ Dave Burgess nam onder eigen naam ook gezongen nummers op zoals de betere teen rock Lovey Dovey Baby begeleid door The Champs en dat hoor je zo aan het aanstekelijk riffje dat in de melodie zit en probleemloos tot een Champs instrumental had uitgewerkt kunnen worden. Naast zelfverzekerde teenbilly (Great Day In The Morning van The Four Teens, een Norman Petty productie die niét klinkt als Buddy Holly), gepolijste tiener doo-wop (Cute van Kimball Coburn, de enige artiest in het uitgebreide (38 pagina’s!) CD booklet van Bill Dahl geïdentificeerd als nog in leven: Coburn zingt nog steeds, zij het enkel in de kerk, want hij gaat tegenwoordig op zijn 87ste door het leven als Reverend Doctor Kimball Boyd Coburn) horen we ook weirdobilly als Ooh Yeah Baby van Kip Tyler & the Flips wier Nothing But Tough van Kip Tyler & the Flips een sterke rocker is. Minder sterk is het aan All Shook Up van Elvis schatplichtige My Roberta van Dean Beard bekend van Rakin' And Scrapin' op Sun Records, al is er nooit iets verschenen van hem op het magische label uit Memphis: alles wat ie daar opnam bleef onuitgebracht. Op Challenge zaten ook zwarte artiesten: Big Al Downing klinkt in de medium tempo rocker Oh Babe vocaal als Fats Domino, en The Kuf-Linx waren een doo-wop groep met in de rangen een zus van saxofonist Plas Johnson. Hun All That's Good rockt prima met zo te horen The Champs als begeleiders, terwijl Service With A Smile medium tempo jungle exotica is met opnieuw de onmiskenbare saxofoon van The Champs. Ook zwart hoewel zijn Teacher Drives Me Crazy richting de betere teen rock uitgaat was Prentice Moreland, de stem die "great googa mooga, let me outta here" riep op Stranded In The Jungle van The Cadets. Zwart klìnken doet ondanks zijn Mexicaanse roots de blanke Chuck Rio, de saxofonist van Tequila die niet te beroerd was om zijn gezongen Denise, een sax screamer in de stijl van artiesten als Don & Dewey, in te zetten met een paar Tequila akkoorden.
Opvallend is de aanwezigheid van een aantal sixties nummers als de fuzz gitaar/orgel instro Buzzzzzz (eigenlijk gewoon de melodie van Money That's What I Want) uit 1963 van Jimmy Gordon en The Rangers' eveneens instrumentale bijna garage rock surf met blues invloed Kim Fowley productie Mogul Monster, al kunnen bijdehante DJs dit best wel gebruiken als sixties jiver. Ook Hedley & Lee's Everly kopie Trouble uit 1963 heeft een sixties inslag, zij het in dit geval early sxities, en de sixties zitten eveneens in Alan Pierce & the Tonekings' stormachtige gitaar/sax instro Swampwater en in Tarantula van Bob Regan (de helft van Bob & Lucille, The Canadian Sweethearts), een opwindende gitaar instrumental uit 1964 die meer doet denken aan auto races dan aan spinnen. Vocale sixties rock 'n' roll is Jack Southern's Darlene van met zijn orgeltje (jammer voor de stemmen ertussen geplakt om een live sfeertje te creëren). Al Lucas' Sweet Tooth For My Baby Ruth uit 1959 en Jerry Fuller's Anna From Louisiana met zijn mondharmonica uit 1960 zou je kunnen beschouwen als de overgang tussen de fifties en de sixties. Laat u door dat handjevol sixties klinkende nummers echter niet afschrikken, want dan loopt u een erg goeie CD mis. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

GINGER SNAP: BOSS BLACK INSTRUMENTALS Vol. 5
Koko Mojo, KMCD 109

Zwarte instrumentals staan voor saxofoons, orgel, rhythm 'n' blues gitaren en mondharmonica, en wie zich reeds een van de vorige volumes aanschafte weet wat ie kan verwachten. De CD opent met een bekende melodie, Susie Q, uiteraard een magische riff, hier netjes doch ietsiepietsie sneller gekopieerd door Billy & the King Bees die de zanglijn vervingen door sax. Bekende artiesten zijn Jimmy Reed met de rechtdoor gitaar boogie Boogie In The Dark, BB King die een eind weg improviseert op zijn gitaar in het uptempo Don't Touch, en saxofonist Buddy Lucas wiens sfeervolle blues instrumental Show Down evenveel zo niet meer gitaar en mondharmonica bevat als sax want die valt pas in na twee derde van het nummer. Ginger Snap van The Exotics dat de CD zijn titel gaf en Bui Bui van L. Hollis & the Mackados hebben iets jungle exotica-achtig, er is bluesy mondharmonica met Haze Hart (Red River Shuffle), en Reggie Boyd friemelt een paar spacy geluiden uit zijn gitaarsnaren voorbij de brug in het voor de rest vrij standaard en erg jammend klinkende Nothing But Good. De Partying Groove van RD Stokes is gebaseerd op die van Booker T & the MG's gekoppeld aan een rondje Honky Tonk boogie, en in die optiek mag het resultaat geslaagd worden genoemd. Ook The Parkays (zinspeling op The Mar-Keys en The Bar-Kays?) gaan Booker T & the MG's achterna, zelfs titelgewijs met Green Monkeys. Nòg funkier groovend zijn het leger uptempo saxofoons in het gelid in Jimmy McCracklin's Trottin en Big Bo Thomas' How About It, en tragere nummertjes van Mack Johnson (het wat New Orleans klinkend In The Dog House), The Furys (The Storm) en Googie Rene (Rowdy Dowdy). Helemáál boogaloo gaan de orgeltjes in Dawn (David Rockingham Trio) en Slipping In (Lee Walker), terwijl de overstuurde Temps (Braggin') en Ho-Dads (Honky dat een tragere Braggin' lijkt) net geen sixties garage psychedelica zijn. Veel sixties of in elk geval early sixties trouwens op deze CD want zo klinken ook The Mixtures (The Last Minute) en Whispering Smith (Harmonica Twist, geen twist maar uiteraard wel mondharmonica). Op veel van de nummers hier kan trouwens gestrolld worden. Met Herb Hardesty is iets vreemds aan de hand, want de saxofoon is volledig weggevallen op zijn Chicken Twist, je hoort ze nog net ergens heel ver weg. Het lijkt alsof er iets mis is gegaan in de mastering en één kanaal is weggevallen van een fake stereo single, met als resultaat dat er één lange Bo Diddley groove overbleef. Bo Diddley zelf brengt iets meer variatie aan in zijn The Twister dat opnieuw niets te maken heeft met de twist maar eerder één lange uptempo gitaar niet uitzonderlijk inspiratievolle improvisatie lijkt. Een andere Bo was Big Bo Thomas en het twist ritme van zijn gezellige Big Bo's Twist op Duchess Records (dat was toch de bijnaam van Bo Diddley's gitariste?) gaat richting frat rock.
Wie niet maalt om al die sixties sounds zal zich verkneukelen in deze 26 tracks, of eigenlijk 27 want How About It van diezelfde Big Bo Thomas bestaat uit Part 1 en 2 aan elkaar geplakt. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

THE WORLD IS PINK
Bear Family, BCD17788
English version: see below

Géén 50 shades of grey maar 30 traces of pink: als er één kleur is die symbool staat voor de jaren '50 dan is het zuurstokroze: Elvis droeg kauwgumroze broeken en de knalroze Cadillac waar hij mee rondreed behoort tot de universeel herkenbare jaren '50 beeldvorming. De zwart-witte in legergroen en camouflagebruin gedrenkte oorlogsjaren maakten plaats voor zachte pasteltinten als muntgroen en baby blauw, tot aan de jaren '50 en al dat roze een symbolisch einde kwam toen president John F. Kennedy in 1963 werd doodgeschoten en zijn rode bloed en roze hersenen over first lady Jackie Kennedy's roze Chanel mantelpakje spatten, de aanloop naar de kleurexplosie van de bontgekleurde jaren '60 en de jaren '70 die zo oranje waren dat je ogen er pijn van deden. Voorbeelden van think pink waren in de jaren '50 Dodie Stevens' Pink Shoe Laces, al even teen pop als A White Sport Coat (And A Pink Carnation), nummer onafscheidelijk verbonden met Marty Robbins, maar de cover van Johnny Desmond hier mag er desalniettemin best wezen. Johnnie Ray's carrière liep tegen 1957 al op zijn laatste poten maar het swayende Pink Sweater Angel was dat jaar even expressief en dynamisch zij het iets beheerster als zijn grote hit Cry. Pink Champagne van The Tyrones (zang: George Leser) is uiterst jive-bare piano-sax zogenaamde "house rock 'n' roll" dubbel zo snel als de originele versie van een zwart nummer van Joe "Honeydripper" Liggins uit 1950. Hetzelfde nummer wordt in een heel ander, trager arrangement geserveerd als bluesy big band met vibrafoon door Lionel Hampton, en er staat nog een derde versie op de CD, als live in een nachtclub opgenomen uptempo zwarte boogie woogie sax door Rusty Bryant & the Carolyn Club Band. Liggins' origineel staat niét op de CD. The Pink Panther op de CD is niet het Henry Mancini thema van de blunderende politie inspecteur uit de films die het gelijknamige tekenfilmfiguurtje voortbrachten maar een stop-start doo-wopper van The Tads. Dat nummer werd meer rock 'n' roll gecoverd door meestergitarist Al Casey, al hoor je er nog steeds zowel de doo-wop als de zwarte origine in. Sherry Pink van saxofonist Vido Musso is een uptempo instrumentale jazz improvisatie die flink honkt. Nog meer instrumentaal werk is orkestleider Sonny Lester's Perfume And Pink Chiffon van zijn LP How To Strip For Your Husband uit 1962 dat meer te maken heeft met naar de jaren '40 lonkende rustige easy listening swing dan met burlesque, een enkele melodieflard niet te na gesproken. Pinkie van Earl Bostic is een vrolijke uptempo sax rocker, en er is een brokje variété pop met Mitchell Torok (Pink Chiffon), Vicki Young (Pink Shampoo met lichte banjo inslag) en zelfs de universeel inzetbare Tennessee Ernie Ford (Pretty Little Pink beïnvloed door Johnny Horton en Davy Crockett). De bekendste Cherry Pink And Apple Blossom White is de instrumentale mambo van Perez Prado, maar Georgia Gibbs levert een gezongen versie af met een film arrangement in de plaats van de mambo, uiteindelijk misschien geen verrassing want het nummer werd bedacht door Louis "Louiguy" Guglielmi, de Franse filmcomponist die ook de melodie van La Vie En Rose schreef. Waarlijk alles kon in die dagen pink, zelfs Hawaiiaanse muziek: Pink Hawaii door de veelzijdige studiogitarist Billy Mure met gelegenheidsgroep The Islanders.
Ik vind de erg gevarieerde stijlmix van deze CD tot nu toe ronduit fascinerend, en dan moet het aandeel rock 'n' roll nog komen want dat gaat pas loos vanaf halfweg de 30 tracks 1950-1963, te beginnen met de afdalende akkoorden van Carl Perkins' Pink Pedal Pushers op Sun, een ingehouden nummer met een haarscherpe doch helaas te korte gitaarsolo, primitiever dan de versie die hij minder dan een jaar later zou opnemen voor Columbia en minder afgewerkt dan de ook hier te horen versie die Jerry Lee Lewis er van opnam voor Sun, eveneens pas later uitgebracht. Op The World Is Pink staat nog een derde origineel onuitgebrachte Sun opname, de sympathieke uptempo country rocker Pink Wedding Gown van OC Holt, een man die bij Sun nooit voorbij het stadium van de proef opnames is geraakt. Bij geen enkel platenlabel trouwens, want behalve die paar onuitgebrachte Sun nummers heeft ie bij ons weten nooit iets anders opgenomen. Ten onrechte, te oordelen naar Pink Wedding Gown. Eddie Cochran's Pink Pegged Slacks is een zwart geïnspireerde Tired And Sleepy-achtige rockabilly stop-starter, en uiteraard staan hier een paar songs op over roze Cadillacs: Hal Willis' springerige rockabilly My Pink Cadillac, Sammy Masters' nog springender Pink Cadillac (veel beschaafder gecoverd door Rusty Draper, ook te horen op de CD), en de gemene uptempo stop-time stroll Pink Cadillac van Larry Dowd & the Rock-A-Tones. Met een naam als Merle Matts II & his Melody Range Riders verwacht je hillbilly, maar hun Pink Shoes is rock 'n' roll van de primitiefste soort inclusief toeterende platsax. Nog rock 'n' roll gemaakt door zo te horen voormalige cowboys was Pink Bow Tie van Jerry Dove & his String Busters (zang: Bill Massey) die er zelfs een steelgitaar bijsleuren. De wildste rocker van het verzamelde zootje ongeregeld is Wally Willette & his Globe Rockers' ode aan de dronkenschap Pink Elephants, hoewel Gene Rambo & the Flames' levendige melodieuze rechtdoor rocker Pink Pedal Pushers And Bright Red Hair ook een geduchte kandidaat is. Pink And Black, de ultieme kleurcombinatie van Sonny Fisher, is rockabilly van het echooste soort, en omdat het niet altijd Cadillacs moeten zijn eindigt de CD met Gene Vincent, altijd een buitenbeentje geweest, in het gezelschap van de '56 Blue Caps cruisend aan het stuur van zijn Pink Thunderbird.
Voor wie het leven door een roze bril ziet brengt deze CD, net als een glas roze porto, kleur in je leven. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

No 50 shades of grey but 30 traces of pink: if there’s one color that symbolizes the fifties, it’s cotton candy pink. Elvis wore bubblegum pink pants, and the bright pink Cadillac he drove is part of the universally recognizable fifties imagery. The black and white, army green and camouflage colored war years gave way to soft pastel shades like mint green and baby blue, until the fifties and all that pink came to a symbolic end when president John F. Kennedy was assassinated in 1963 and his red blood and pink brain splattered across first lady Jackie Kennedy’s pink Chanel suit, the prelude to the color explosion of the brightly colored sixties and the seventies which were so orange it hurt your eyes. Examples of think pink in the fifties include Dodie Stevens’ Pink Shoe Laces, as teen pop as A White Sport Coat (And A Pink Carnation), a song inextricably linked to Marty Robbins, even though Johnny Desmond’s cover here is quite good. Johnnie Ray’s career was already on its last legs by 1957, but the swaying Pink Sweater Angel that year was just as expressive and dynamic albeit slightly more restrained than his big hit Cry. Pink Champagne by The Tyrones (vocals: George Leser) is extremely jive-able piano-sax so-called house rock ’n’ roll twice as fast as the original version of this 1950 black Joe “Honeydripper” Liggins song. The same song is presented in a completely different, slower arrangement as a bluesy big band piece featuring vibraphone by Lionel Hampton, and there’s also a third version on the CD as an uptempo black boogie woogie sax piece recorded live in a nightclub by Rusty Bryant & the Carolyn Club Band. Liggins’ original is absent. The Pink Panther on the CD is not the Henry Mancini theme of the bumbling police inspector from the films that spawned the cartoon character of the same name, but a stop-start doo-wop number by The Tads. That song was covered in a more rock ‘n’ roll style by master guitarist Al Casey, though you can still hear both its doo-wop and blues roots. Sherry Pink is an uptempo instrumental jazz improvisation by saxophonist Vido Musso who knew how to honk, and there's more instrumental workouts with band leader Sonny Lester’s Perfume And Pink Chiffon from his 1962 LP How To Strip For Your Husband, which has more to do with relaxed easy listening forties swing than with burlesque, except for a few bars of the melody. Earl Bostic’s Pinkie is a cheerful uptempo sax rocker, and there’s a bit of variety pop with Mitchell Torok (Pink Chiffon), Vicki Young (Pink Shampoo with a touch of banjo) and even the universally applicable Tennessee Ernie Ford (Pretty Little Pink, influenced by Johnny Horton and Davy Crockett). The best known Cherry Pink And Apple Blossom White is Perez Prado’s instrumental mambo, but Georgia Gibbs brings us a vocal version with a film score arrangement instead of the mambo, perhaps not a surprise since the song was composed by Louis “Louiguy” Guglielmi, the French film composer who also wrote the melody of La Vie En Rose. Literally everything could be viewed through pink colored glasses in those days, even Hawaiian music: check out Pink Hawaii by the versatile studio guitarist Billy Mure with the one-off group The Islanders.
So far I find the variety of styles on this CD fascinating, and the rock ‘n’ roll part hasn't even started yet. It really kicks off halfway through the 30 tracks 1950–1963 with the descending chords of Carl Perkins' Pink Pedal Pushers on Sun Records, a restrained track with a razor sharp but unfortunately too short guitar solo, more primitive than the version he would record less than a year later for Columbia and less polished than the version recorded by Jerry Lee Lewis for Sun which is also included here and just like Perkins' remained unreleased at the time. The World Is Pink also contains a third originally unreleased Sun recording, the charming uptempo country rocker Pink Wedding Gown by OC Holt who never made it past the demo stage at Sun. Or at any record label for that matter because aside from those few unreleased Sun tracks he never recorded anything else to my knowledge. Unfairly so, judging by Pink Wedding Gown. Eddie Cochran’s Pink Pegged Slacks is a blues inspired Tired And Sleepy style rockabilly stop-starter, and of course there are a couple of songs here about pink Cadillacs: Hal Willis’ bouncy rockabilly My Pink Cadillac, Sammy Masters’ even bouncier Pink Cadillac (covered much more civillised by Rusty Draper, also included on the CD), and Larry Dowd & the Rock-A-Tones' mean uptempo stop-time stroll Pink Cadillac. A band name like Merle Matts II & his Melody Range Riders suggests hillbilly, but their Pink Shoes is rock ’n’ roll of the most primitive kind, complete with a blaring tenor sax. Another rock ’n’ roll track apparently made by former cowboys was Pink Bow Tie by Jerry Dove & his String Busters (vocals: Bill Massey) who even throw in a steel guitar. The wildest rocker among this motley crew is Wally Willette & his Globe Rockers’ ode to drunkenness Pink Elephants, though Gene Rambo & the Flames’ lively melodic straight-ahead rocker Pink Pedal Pushers And Bright Red Hair is also a strong contender. Pink And Black, Sonny Fisher's ultimate color combination, is rockabilly of the most echoing kind, and since it doesn’t always have to be Cadillacs the CD ends with Gene Vincent — always an outsider — cruising at the wheel of his Pink Thunderbird in the company of the ’56 Blue Caps.
For those of you still in the pink, this CD, just like a glass of pink port, adds more color to your life. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

ROCKIN' COUNTRY STYLE VOLUME 5
Atomicat, ACCD178
English version: see below

Het gaat snel, even snel als de muziek zelf, want hier is alweer nummer 5 in deze reeks met niet alleen rock 'n' roll diep verankerd in country maar vooral country die je met wat goeie wil rockend kan noemen. Niet te verwarren met de gelijknamige reeks op Classic Records (S) destijds waarvan ook minstens vijf volumes verschenen! De ingrediënten zijn bekend: shuffelende ritmes op alle mogelijke snelheden, honky tonk pianos, fiddles, snerpende steel gitaren, een enkele verdwaalde accordeon, jazzy swing (de trompet solo in Rockin' Too Much van Gary Van & the Starlighters), fingerpickende billy (het ouderwetse New Way Rockin van de allesbehalve hopeloze Hopeless Homer), semi-akoestische fox chases op gospelbasis (The Life We Live van Jimmy Renfro & his Memory Valley Boys met zang van Vernon Filler), veel inspiratie en transpiratie uit western swing (Shine Shave And Shower van John Talley & the Night Owls, de cornet in Cracker Barrel Farmer van Gabe Tucker & his Musical Ramblers met achter de microfoon Charlie Harris), plus een flinke scheet boppin' hillbilly (Gene Henslee's Dig'n And Datin' dat nogal eens opduikt op rockabilly compilaties). Felice & Boudleaux Bryant gaan hillbilly (en verbasterden daartoe hun naam tot het toepasselijker Bood & Fileece Bryant) in Overweight Blues, nummer in de stijl van de duetten van Tennessee Ernie Ford & Jo Stafford maar nòg meer novelty, en ik heb zelfs het gevoel dat Felice zoveel mogelijk in de stijl van Tennessee probeert te zingen. Het nummer is tevens het bewijs dat Amerikanen reeds in de jaren '50 te dik waren. Rosalie Allen klinkt in het zwoel strollende It'd Surprise You als de hillbilly versie van Mae West, en er is zelfs het country equivalent van de meidengroepen met The Apaapa Sisters die de Train Of Love nemen (niet die van Johnny Cash maar met Paul Anka als machinist) en in de solo heel rockabilly beginnen te klinken. Coveren was in die tijd een olympische sport en de CD bevat verschillende voorbeelden zoals een meer country geïnspireerd Singing The Blues door Thumper Jones, het pseudoniem waaronder de jonge George Jones een cent bijverdiende door hits te coveren voor budget labels. Buffalo Johnson brengt een gitaar boogie versie van Frankie And Johnny (ook Hobo Joe's Boogie van Luke Simmons & his Blue Mountain Boys is een boogie) en Sixty Minute Man van The York Brothers is een gezapige versie van een zwarte hit. Nog covers zijn Ernie Lee & his Southerners' niks mis mee versie van Lefty Frizzell's If You Got The Money I Got The Time en Rita Robbins' snellere versie van Jimmy Lee Fautheree & Country Johnny Mathis' If You Don't Somebody Else Will - Robbins covert wellicht Wanda Jackson's versie van dat opgewekte nummer uit 1954. Het krakendste nummer is Ray Moore & the Texas Pioneers' hillbilly versie van That's All Right uit 1956, dus naar ik veronderstel ná Elvis. Toch gek, Elvis die van een bluessong rockabilly maakt, waarna iemand het opneemt in hillbilly stijl. Rockender gaat het eraan toe bij het door saxofoon aangedreven Can't Play Hookey van Tommy Wood (pseudoniem van Eddie Noack) en bij I Shot Sam, Margie Word's antwoord op George Jones' Who Shot Sam, zelf een vervolg op zijn eigen White Lightning. Geen cover maar de original is Johnny Tyler's Oakie Boogie uit 1946, alweer een prima boogie. Andere namen die een koeienbelletje doen rinkelen zijn Pee Wee King (de onweerstaanbare jiver Hoot Scoot met Dick Glasser achter de microfoon), Hank Locklin (de gestroomlijnde country swinger Baby You Can Count Me In), Frankie Miller (het vlotte Lookin' Around Downtown) en Autrey Inman's You've Got To Leave Those Other Guys Alone (hillbilly).
Zoals elke CD in deze reeks staan hier drie nooit eerder uitgebrachte acetaatopnames op, en aangezien het destijds niet belangrijk werd bevonden de naam van de zangers te noteren neem ik aan dat de opnames bedoeld waren om rond te shoppen. Jammer, want het vrolijke uptempo één man op één akoestische gitaar With Enough Love (From You), het uptempo male-female piano duetje Itsy Witsy Bitsy Me en zelfs het wat plechtig standaard country nummer Scrap Book op maat van een Marty Robbins zijn zeer zeker de moeite waard. Bovendien is de hi fi kwaliteit van alle drie songs optimaal. We moeten hier niet teveel woorden aan verspillen en kunnen volstaan met te zeggen dat de 33 tracks 1946-1960 op deze CD en bij uitbreiding de hele reeks verplichte kost is voor de liefhebbers en verzamelaars ter zake. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Things move fast, as fast as the music itself, cos this is already number 5 in this series featuring not only rock ’n’ roll deeply rooted in country music but above all country which with a little good will one can call rockin'. Not to be confused with the series of the same name on Classic Records (S) back in the day of also at least five volumes! The ingredients are familiar: shuffling rhythms at every possible speed, honky tonk pianos, fiddles, screeching steel guitars, the occasional stray accordion, jazzy swing (the trumpet solo in Gary Van & the Starlighters' Rockin' Too Much), fingerpicking billy (the old fashioned New Way Rockin’ by the anything but hopeless Hopeless Homer), semi-acoustic gospel based fox chases (Jimmy Renfro & his Memory Valley Boys' (vocals: Vernon Filler) The Life We Live), plenty of inspiration and perspiration from western swing (John Talley & the Night Owls’ Shine Shave And Shower, the cornet in Gabe Tucker & his Musical Ramblers' (vocals: Charlie Harris) Cracker Barrel Farmer), and a hefty dose of boppin’ hillbilly (Gene Henslee’s Dig’n And Datin’ which pops up quite often on rockabilly comps). Felice & Boudleaux Bryant go hillbilly (and even changed their name to the more appropriate Bood & Fileece Bryant) in Overweight Blues, a song in the style of the Tennessee Ernie Ford & Jo Stafford duets but even more novelty, and I even get the feeling that Felice is trying to sing as much as possible in Tennessee’s style. The song is also proof that Americans were already overweight back in the 1950s. In the sultry, strolling It’d Surprise You Rosalie Allen sounds like the hillbilly version of Mae West, and there’s even the country equivalent of girl groups with The Apaapa Sisters boarding the Train of Love (not Johnny Cash’s but with Paul Anka as the engineer), starting to sound very rockabilly in the solo. Covering songs was an olympic sport back then and the CD includes several examples like a more country styled Singing The Blues by Thumper Jones, the pseudonym under which a young George Jones earned a few extra bucks covering hits for budget labels. Buffalo Johnson delivers a guitar boogie version of Frankie And Johnny (Luke Simmons & his Blue Mountain Boys’ Hobo Joe’s Boogie is also a boogie), and The York Brothers' Sixty Minute Man is a laid back version of a black hit. Other covers include Ernie Lee & his Southerners’ perfectly fine version of Lefty Frizzell’s If You Got The Money I Got The Time and Rita Robbins’ faster version of Jimmy Lee Fautheree & Country Johnny Mathis’ If You Don’t Somebody Else Will — Robbins is likely covering Wanda Jackson’s version of that upbeat 1954 song. The most raucous track is Ray Moore & the Texas Pioneers’ hillbilly version of That’s All Right from 1956, so I assume recorded after Elvis. It’s funny though, Elvis turning a blues song into rockabilly, and then someone recording it hillbilly style. Things get even more rockin' with the saxophone fuelled Can’t Play Hookey by Tommy Wood (Eddie Noack in disguise) and I Shot Sam, Margie Word’s answer to George Jones’ Who Shot Sam, in itself a follow up to his own White Lightning. Not a cover but the original version is Johnny Tyler’s Oakie Boogie from 1946, yet another great boogie. Other names that ring a bell include Pee Wee King (the irresistible jiver Hoot Scoot with Dick Glasser on vocals), Hank Locklin (the streamlined country swinger Baby You Can Count Me In), Frankie Miller (the smooth Lookin’ Around Downtown) and Autrey Inman’s You’ve Got To Leave Those Other Guys Alone (hillbilly).
Like every CD in this series volume 5 features three unissued acetate recordings, and since it wasn’t deemed important at the time to note the singers’ names I assume they were intended for shopping around. That’s a shame, because the cheerful, uptempo one guy on one acoustic guitar With Enough Love (From You), the uptempo male-female piano duet Itsy Witsy Bitsy Me and even the somewhat solemn standard country song Scrap Book in the style of Marty Robbins are definitely worth listening to. Moreover, the hi-fi quality of all three is excellent. We needn’t waste too many words here and can simply conclude that the 33 tracks 1946–1960 on this CD — and by extension the entire series — are essential for enthusiasts and collectors of the genre. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

SOME THINGS NEVER CHANGE/ CARL PERKINS
Sun Record Company, 15047815128
English version: see below

Een nieuwe plaat van Carl Perkins, da's straf, omdat de man die Blue Suede Shoes schreef en als eerste opnam overleed in 1998 toen hij slechts 65 jaar was, het einde van een carrière die begon met wat een reuzehit had moeten worden maar voor zijn neus werd weggekaapt door Elvis, een carrière vooral gekenmerkt door dikke pech. Het zij zo, maar hij is toch maar mooi meer dan twintig jaar ouder geworden als Elvis, met als bijeffect dat ik Carl Perkins live heb gezien en Elvis niet. De opnames van Some Things Never Change werden gemaakt in 1990, deels als zeven demo’s op band bij Carl Perkins thuis in Jackson, Tennessee in zijn garage, deels drie studio opnames gemaakt in Nashville, met zijn zonen Stan (drums) en Greg (bas), op piano Joe Schenk die in die dagen wel meer bij Carl Perkins speelde, en studio muzikanten Jerry Douglas (dobro, lap steel) en Pete Finney (steel). Producer Bill Lloyd die de opnames destijds maakte en ze nu bewerkte en hermixte, vond ze in 2024 terug op DAT, met als resultaat tien songs, zijnde zes "nieuwe" nummers geschreven door Carl Perkins waarvan eentje er in twee versies op staat, en drie covers: Get Rhythm dat meer klinkt als een country cover van de americana cover door Ry Cooder dan als Johnny Cash, Heart Of My Heart van een vergeten lokaal bandje uit die dagen, en een meer rockabilly Memphis In The Meantime van John Hiatt uit 1987 (naar ik lees was Hiatt's reactie op Perkins's versie "Carl Perkins is what Memphis In The Meantime is all about”). Die Memphis In The Meantime stond in 2005 samen met Baby Bye Bye op de Bear Family CD Carl Perkins Rocks, maar de overige tracks zijn nooit eerder verschenen. Dat resultaat ligt nu, exact zeventig jaar nadat Blue Suede Shoes uitkwam, in de winkel op CD en op splatter vinyl 015047815166, notabene op Sun Records waarmee bijna dertig jaar na Perkins' verscheiden de cirkel rond is. Verwacht u evenwel niet aan de Sun sound van Put Your Cat Clothes On die Perkins trouwens nooit meer zelf heeft gerecreëerd sinds zijn overstap van Sun naar Columbia in 1958?
Het vooruitgeschoven nummer Memphis In The Meantime was prima, maar zulks durft nogal eens de voorbode van een voor de rest zwakke plaat. Laat ik u meteen gerust stellen: dat is hier niet het geval. Sommige dingen veranderen inderdaad nooit, en daartoe behoort de kwaliteit van de platen van Mr. Blue Suede Shoes. Memphis In The Meantime met in de gitaarsolo’s een flard van Lonnie Mack's instrumentale versie van Memphis van Chuck Berry en Baby Bye Bye met steel zijn perfecte voorbeelden van wat ik memphisbilly noem, waaronder ik semi-akoestische rockabilly met fingerpicking en een prominente akoestische ritmegitaar versta. Ook Heart Of My Heart is gebaseerd op memphisbilly maar strekt zijn tentakels uit in meer rock en country-rock richtingen. Op Don'tcha Know I Love You heb ik evenmin iets aan te merken, maar dat nummer is moderne uptempo funky country, genre waarin Perkins zich vanaf de jaren '60 prima in thuis voelde, beluister zijn werk van eind jaren '60 en '70. Het hele album swingt tussen die twee stijlen op een speelse en steeds uptempo manier, bijvoorbeeld met het al even funky tussen rock 'n' roll en country in hangende semi-autobiografische Messin' Around With Rock 'n' Rol waarin hij in de tekst, met yeah yeah yeah's en zelfs met een paar gitaarriffs verwijst naar The Beatles die Perkins' Honey Don't, Everybody's Trying To Be Baby en Matchbox coverden - en zelfs dat eerbetoon aan The Beatles klinkt uitstekend. Een zijstapje is de titeltrack, een vokale crooner op Chet Atkins gitaar, en ook die is goed. Het enige nummer waar ik reserves bij heb is Miss Muddy, een fundering van medium tempo bluesy piano boogie met helaas teveel richtingloze gitaar improvisatie. Het album sluit af met een demo versie van de openingstrack die evenwel klinkt als een volwaardige opname, zij het minder dynamisch dan de studioversie. Het begin van Baby Bye Bye, het als los zand aan elkaar hangende einde van Memphis In The Meantime en nog een paar andere auditieve hints doen me vermoeden dat (een deel van?) de opnames nog niet helemaal afgewerkt waren, maar in dat geval is het mijn inziens juist die jam-achtige sfeer die bijdraagt aan het spontane dat de nummers uitstralen - soms zijn opnames waarbij de muzikanten er zonder druk gewoon op los spelen beter dan wanneer er strikt moet gevolgd worden omdat het nu voor het echt is. Ik heb overigens geen idee of ze er behalve hermixen achteraf nog aan gesleuteld hebben door bijvoorbeeld het toevoegen van extra instrumentatie. Dit waren niet Perkins' laatste opnames want er zouden nog een aantal albums en verschillende multiple artists projecten volgen, maar als Carl Perkins nu nog had geleefd en dit vandaag had opgenomen, had ie er een comeback van formaat mee kunnen bewerkstelligen, want het prachtige aan dit album is dat het niet alleen fantastisch maar vooral alsof het niet in 1990 maar gisteren werd opgenomen. En misschien komt er nog een vervolg, want Bill Lloyd zei in een interview met het Britse magazine Vintage Rock dat ie nog twee audiocassettes van 90 minuten heeft vol demo’s van Carl Perkins die hij toen kreeg om songs uit te selecteren. U kan het hele album beluisteren op YouTube. Info: www.sunrecords.com (Frantic Franky)

A new Carl Perkins album, now there's something you don't see every day! Not in the least because the man who wrote and first recorded Blue Suede Shoes passed away in 1998 at the age of only 65, the end of a career that began with what should have been a massive hit but was snatched right from under his nose by Elvis, a career characterized above all by sheer bad luck. Be that as it may he still lived more than twenty years longer than Elvis, with the added bonus that I saw Carl Perkins live on stage and never saw Elvis. The recordings for Some Things Never Change were made in 1990, to be precise seven demos laid down on tape in the garage at Carl Perkins’ home in Jackson, TN + three studio recordings made in Nashville,with his sons Stan (drums) and Greg (bass), on piano Joe Schenk who played with Carl Perkins regularly back then, and studio musicians Jerry Douglas (dobro, lap steel) and Pete Finney (steel). Producer Bill Lloyd who made the recordings rediscovered them in 2024 on DAT, edited and remixed them, resulting in ten songs: six “new” tracks written by Carl Perkins, one of which appears in two different versions, and three covers: Get Rhythm which sounds more like a country cover of Ry Cooder’s americana cover than like Johnny Cash, Heart Of My Heart from a long forgotten local band from those days, and a more rockabilly styled version of John Hiatt's Memphis In The Meantime from 1987 (I read that Hiatt’s reaction to Perkins’ version was “Carl Perkins is what Memphis In The Meantime is all about”). Memphis In The Meantime appeared in 2005 together with Baby Bye Bye on the Bear Family CD Carl Perkins Rocks, but the other tracks have never been published before. Exactly seventy years after the release of Blue Suede Shoes you can buy them on CD and on splatter vinyl 015047815166, even more remarkably on Sun Records, which brings Carl Perkins full circle nearly thirty years his passing. But do not expect the Sun sound of Put Your Cat Clothes On, a sound not even Perkins himself ever recreated after he moved from Sun to Columbia in 1958.
The lead single Memphis In The Meantime was pretty good, but a good lead track often announces a mediocre album. Let me reassure you rightaway that that is not the case here. Some things indeed never change, and the quality of Mr. Blue Suede Shoes’ albums is one of them. Memphis In The Meantime, featuring a snippet of Lonnie Mack’s instrumental version of Chuck Berry’s Memphis in the guitar solos, and Baby Bye Bye with steel guitar are perfect examples of what I call memphisbilly, which I define as semi-acoustic rockabilly with fingerpicking and a prominent acoustic rhythm guitar. Heart Of My Heart is also based on memphisbilly but extends its reach into more rock and country-rock directions. No complaints about Don’tcha Know I Love You either, yet that song is modern uptempo funky country, a genre in which Perkins felt right at home starting in the sixties, just listen to his work from the late sixties and seventies. The entire album swings back and forth between those two styles in a playful and consistently upbeat way, for example with the equally funky semi-autobiographical Messin’ Around With Rock ’n’ Roll which hovers between rock ’n’ roll and country, its lyrics, yeah yeah yeah's and guitar licks referencing The Beatles who covered Perkins’ Honey Don’t, Everybody’s Trying To Be Baby and Matchbox, and even this tribute to The Beatles sounds excellent. Of the beaten rockabilly path is the title track, a vocal crooner over Chet Atkins style guitar, and that one is good as well. The only track I have reservations about is Miss Muddy, basicly a medium tempo bluesy piano boogie with unfortunately too much pointless improvisation on the guitar. The album ends with a demo version of the opening track, which nonetheless sounds like a full recording, albeit less dynamic than the studio version. The beginning of Baby Bye Bye, the loose ending of Memphis In The Meantime and a couple of other auditory clues make me suspect that (part of?) the recordings were not finished yet, but if that was the case it’s precisely the jamming atmosphere that in my opinion contributes greatly to the spontaneity the songs exude — sometimes recordings where the musicians just play without any pressure are better than when they have to follow everything according to the book because “this time it’s for real”. I have no idea if the recordings have been tinkered with afterwards, part from remixing them, by for example the addition of extra instruments.
These were not Perkins’ final recordings, as several more albums and various all star projects would follow, but if Carl Perkins were still alive today and had recorded this, he would have staged a major comeback with it, for the wonderful thing about this album is that it’s not only great, but above all it sounds as recorded yesterday instead of in 1990. There might even be a follow up, because in an interview with the UK Vintage Rock magazine Bill Lloyd said that he has two 90 minute audio cassettes full of Carl Perkins demos he received back then to select songs from. You can listen to the entire album on YouTube. Info: www.sunrecords.com (Frantic Franky)

EPiC - ELVIS PRESLEY IN CONCERT (ORIGINAL MOTION PICTURE SOUNDTRACK)
RCA/Legacy/Sony Music, 199584153222
English version: see below

De film, gebaseerd op nooit eerder vertoond concertmateriaal gefilmd voor That’s The Way It Is (1970), 16mm footage van Elvis On Tour (1972) en 8mm home movies, moet ik nog steeds gaan kijken, de soundtrack heb ik al. En daar valt toch een en ander over te zeggen. Dat mag ik, want iedereen heeft er zijn zegje al over gedaan. Logisch, want wat hier gepresenteerd wordt als 75 minuten "nieuwe Elvis" met naar ik lees wat in de film werd ingekort in full version op geluidsdrager, is sterk bewerkt, zeg maar gemanipuleerd. De vraag die zich daarbij opdringt is uiteraard of dat nodig was. Wellicht ontbreekt mij de bioskoop ervaring, maar heel veel van die 75 minuten klinken mij toch raar in de oren. Ik ben onvoorwaardelijk Elvis fan, ook van de jaren '70 Elvis, en ik heb al die live platen van de '68 Comeback Special over From Memphis To Vegas (1969), On Stage (1970), That's The Way It Is (1970), Aloha From Hawaii (1973), As Recorded At Madison Square Garden (1972) en Elvis Recorded Live On Stage In Memphis (1974) tot Elvis In Concert (1977) al allemaal een miljoen keer beluisterd. Ik ken mijn Elvis en ik hou van mijn Elvis, waaraan wat mij betreft niets dient gewijzigd of toegevoegd. Evenmin heb ik behoefte aan alle soundboards en audience recordings van alle andere Elvis concerten, want beter dan de officiële releases zijn ze nooit.
De EPiC soundtrack kan grofweg opgedeeld worden in pakweg twintig live tracks, al dan niet gecombineerd uit concert audio en repetities, en een vijftal studio opnames, merkwaardig voor een film met "in concert" in de titel. Reeds bij mijn allereerste beluistering valt me op dat een aantal van de live opnames sneller lijken dan normaal. Bewust? Zou best kunnen, want er zijn vaak strofes weggelaten uit de songs, alles is hermixt, er is links en rechts ook bas en backing vocals toegevoegd. Is de basdrum niet veel luider, en James Burton's gitaar dunner, en de onnatuurlijke scherpe basgitaar veel prominenter in de mix dan de drums in plaats van samen één solide fundering te vormen? Ligt de nadruk niet teveel op de hogere regionen? Werd de stem van Elvis gecompresseerd? Staat er teveel echo op? Een drumcomputer op Always On My Mind dat een compleet ander barok arrangement kreeg, maar voegen de gitaar in de intro, de strijkers en nieuwe drums alsmede het weglaten van de backing vocals iets toe? Maken ze Always On My Mind beter? Wat mij betreft echt niet. Kijk, ik ben geen moeilijke jongen. Je kan mij bezwaarlijk een audiofiel noemen want ik beluister mijn rock 'n' roll ook maar op een oude doch degelijke stereo installatie, maar hoe is dit eigenlijk allemaal hermixt? Met AI uit elkaar getrokken om opnieuw samengevoegd te worden om goed te klinken in een IMAX bioscoop, en vandaar weer digitaal vertaald naar CD en vinyl? De mixing lijkt ook te verschillen van track tot track. Da's één ding, iets anders is dat het nodig werd gevonden hier en daar blazers en strijkers toe te voegen. Waarom werd geopteerd voor Burning Love in de versie met de Royal Philharmonic van de CD If I Can Dream uit 2015, met elk hoekje en gaatje opgevuld met tierlantijntjes en op de EPiC soundtrack nog extra verruïneerd door het storend gegil en gejuich van het publiek? Is dat wat regisseur Baz Luhrmann bedoelt wanneer hij zich in de liner notes afvraagt wat Elvis "als musical searcher looking for different flavors, sounds, licks and riffs" vandaag de dag zou doen met zijn muziek? Drumroffels in Can't Help Falling In Love? Waarom de "Hampton Road 1972" Bridge Over Trouble Water en niet de superieure That's The Way It Is of On Tour versie?
Is er dan niks goed? Toch wel: 't is leuk dat er hier en daar een stukje Elvis monoloog werd tussen geplakt, en soms werkt het gewoon. Zo levert de combinatie van concert en repetitie een opwindend Polk Salad Annie op, en ook de strollende medley van Little Sister en Get Back is ondanks de nieuwe muziek die ze erop hebben geplakt de moeite. Het is knap hoe van Oh Happy Day, enkel bekend van op repetities, een echt live nummer is gemaakt, want hier doen alle extra orchestratie en de toevoeging van een gospelkoor wat ze moeten doen, namelijk het nummer optillen. Sowieso blijft Elvis' stem op het merendeel van de tracks ronduit fantastisch, het beste bewijs van hoe Elvis zelf beter was dan alles wat ze nu met zijn muziek doen.
De mash-ups, "entirely new tracks from nieuwe tracks gedistilleerd uit Elvis DNA" oftewel bestaande songs die gecombineerd worden tot nieuwe songs, kunnen me evenmin overtuigen. Toegegeven: de nieuwe Wearin' That Loved On Look met stukjes Night Life, I John en Let Yourself Go in een soortement Mission Impossible jasje is zo knap gedaan dat het van mij een hit mag worden. Maar Love Me, die hartverscheurend mooie ballade uit 1956, wordt vakkundig de nek omgewrongen tot een dub versie met spacey gegil en echos, een drumcomputer en seventies begeleiding. In The Ghetto kreeg een electronica invulling waarover nog flink zal gediscussieerd werden, met onder meer de toevoeging van de paar versregels uit Men With Broken Hearts, een nummer dat Hank Williams in 1950 opnam als Luke The Drifter, door Elvis in 1970 live on stage gereciteerd ter introductie van Walk A Mile In My Shoes. Ik kan me trouwens niet goed voorstellen hoe het gaat overkomen als ik Elvis deze In the Ghetto zal zien zingen op muziek die er niets mee te maken heeft? A Change Of Reality is zeer, zeer vreemd, want de zang van Charro wordt gecombineerd met stukjes muziek en tekst uit Edge Of Reality, Change Of Habit en Are You Lonesome Tonight... tegen een ibiza electronica achtergrond! De Don't Fly Away PNAU Remix tenslotte die in 2022 reeds op de soundtrack van Luhrmann's Elvis biopic stond is in feite een electronica remix van Suspicious Minds mashed up met Any Day Now. Heiligschennis ware een betere titel geweest. Geheel terzijde: Elvis' grapjes ben ik na drie keer ook wel beu gehoord, en waarom de lachversie van Are You Lonesome Tonight nog eens uit de kast halen?
Ik kan hier best nog over doorbomen, maar ik rep me beter naar de bioscoop, want zoals gezegd klinkt het wellicht allemaal beter met IMAX of 5.1 surround geluid en in het beste geval perfect kristalhelder beeld dat je aandacht opeist. Al vrees ik toch dat ik in deze soundtrack geen miljoen keer ga opleggen. EPiC is ook uit op dubbel LP in drie varianten: zwart vinyl, rood gemarmerd vinyl en als één gele + één oranje LP. Info: www.graceland.com (Frantic Franky)

I still need to see the film, based on previously unseen concert footage shot for That’s The Way It Is (1970), 16mm footage from Elvis On Tour (1972) and 8mm home movies, but I already have the soundtrack. And there’s a lot to say about it. Which I’m allowed to, because everyone else already had their say. Which makes sense, for what is presented as 75 minutes of “new Elvis” — with according to what I read complete versions of songs cut short in the film — is heavily tampered with, or rather manipulated. The question is of course whether that was necessary. Perhaps I miss the movie experience, but a lot of those 75 minutes sound strange to me. Now I am an unconditional Elvis fan, including of the seventies Elvis, and I have listened a million times to all the live albums from the ’68 Comeback Special through From Memphis To Vegas (1969), On Stage (1970), That’s The Way It Is (1970), Aloha From Hawaii (1973), As Recorded At Madison Square Garden (1972) and Elvis Recorded Live On Stage In Memphis (1974) all the way to Elvis In Concert (1977). I know my Elvis and I love my Elvis, and as far as I’m concerned there’s no need to change or add anything. Nor do I feel the need for all the soundboard and audience recordings from all the other Elvis concerts, because they never better the official releases.
The EPiC soundtrack can be roughly divided into some twenty live tracks — some of which combine concert audio with rehearsal footage — and five studio recordings, somewhat surprising for a film with “in concert” in the title. When listening for the first time I immediately hear that some of the live recordings seem faster than usual. Intentional? Quite possible, because often verses are omitted, everything has been remixed, with the addition of bass and backing vocals here and there. Isn’t the bass drum much louder, and James Burton’s guitar thinner, and the unnaturally sharp bass guitar much more prominent in the mix than the drums, instead of blending together to form a solid foundation? Isn’t the emphasis too much on the high registers? Has Elvis’s voice been compressed? Too much echo? A drum machine on Always On My Mind with a completely different baroque arrangement, but do the guitar in the intro, the strings and the new drums, as well as the omission of the backing vocals, add anything? Do they make Always On My Mind better? IMHO: definitely not to . Look, I’m not being picky. You can hardly call me an audiophile as I listen to my rock ‘n’ roll on an old but solid stereo system, but how was all this actually remixed? Taken apart with AI in order to be reassembled so it’s supposed to sound good in an IMAX theater, and from there digitally transferred back to CD and vinyl? The mix also seems to vary from track to track. That’s one thing, while another is that it was deemed necessary to add brass and strings here and there. Why did they choose the version of Burning Love featuring the Royal Philharmonic from the 2015 If I Can Dream CD with every nook and cranny filled with frills, on the EPiC soundtrack even more ruined by the distracting audience screaming and cheering? Is this what director Baz Luhrmann meant when he wonders in the liner notes what Elvis “as a musical searcher looking for different flavors, sounds, licks and riffs” would do with his music today? Drum rolls in Can't HeLP Falling In Love? Why the “Hampton Road 1972” version of Bridge Over Troubled Water and not the superior That’s The Way It Is or On Tour version?
So is there nothing worthwhile? Actually there is: it’s nice touch to sprinkle in a few snippets of Elvis monologue, and sometimes everything just works fine. The combination of concert and rehearsal results in an exciting Polk Salad Annie for example, and the thundering medley of Little Sister and Get Back is a real pleasure to listen to, despite the new music they put on top. It’s impressive how they managed to upgrade Oh Happy Day — hitherto only known from rehearsals — into an actual live recording, because here all the extra orchestration and the addition of a gospel choir do exactly what they’re supposed to do: elevate the song to a new level. It also reminds one that Elvis’s voice remains fantastic trhough the album, which only goes to proof that Elvis himself was better than anything they’re doing with his music here.
The mash-ups — “entirely new tracks distilled from Elvis' DNA”, in other words parts of songs combined into new songs — do not convince me either. Having said this, I do admit that the new Wearin' That Loved On Look with snippets of Night Life, I John and Let Yourself Go in a kinda Mission Impossible style arrangement is so skillfully done that I wouldn’t mind it becoming a hit. But the heartbreakingly beautiful ballad 1956 ballad has been turned into a dub version with spacey screams and echoes, a drum machine, and seventies style musical backing. In The Ghetto, including the addition of a few lines from Men With Broken Hearts, a song Hank Williams recorded in 1950 as Luke The Drifter which Elvis recited live on stage in 1970 as an introduction to Walk A Mile In My Shoes, got an electronic treatment that’s sure to spark quite a bit of debate. I can’t really imagine how it will come across when I see Elvis sing this In the Ghetto to music that has nothing to do with it. A Change Of Reality is exactly what the title promises because the vocals of Charro are combined with snippets of the music and the voice from Edge Of Reality, Change Of Habit and Are You Lonesome Tonight... against an Ibiza style electronic backdrop! Which brings me to the Don’t Fly Away PNAU Remix (already on the soundtrack of Luhrmann’s Elvis biopic in 2022), essentially an electronic remix of Suspicious Minds mashed up with Any Day Now. Sacrilege would have been a better title. Just as an aside: after hearing Elvis’ jokes for the third time they get boring, and why dig up the comic version Are You Lonesome Tonight version again?
I can go on here but I better hurry up to my local cinema, because like I said it probably sounds a lot better in IMAX or 5.1 surround sound and in the best possible scenario with perfect crystal clear picture quality that demands all your attention. But I don’t think I’ll be spinning this soundtrack a million times. EPiC is also available on double LP in three versions: black vinyl, red marbled vinyl, and with one yellow + one orange LP. Info: www.graceland.com (Frantic Franky)

ROCK AND ROLL JUNGLE/ RING-DANG-DILLY
Ring-Dang-Dilly, Streaming
English version: see below

Nieuwe bands, laat ze maar komen, zeker als het handelt om scene veteranen: Ring-Dang-Dilly (B), opgericht in 2024, zijn bekende kopjes Michel Van Den Bosch (gitaar, Slick Nick & the Casino Special, Catslappin' Chrissy), Erik Le Clerq (contrabas, Casablanca Carambol Company, Fabulous Moonrakers) en Joris Govers (drums, Moonshine Reunion), dus eigenlijk Revenuer Men zaliger (2020-2023) met een zangeres in plaats van een zanger, want toen Revenuer Men frontman Tom Vloemans de muziek niet langer kon combineren met zijn baan vond de groep zangeres Lorraine Thompson. Omdat Revenuer Men And One Revenuer Woman niet bepaald vlotjes over de tong rolt drong een naamswijziging zich op, en Ring-Dang-Dilly was geboren. Dat is de titel van een swingende zwarte rock 'n' roll song van Big Maybelle die ze wel live spelen maar niet op deze release staat, en de zeven songs hier, opgenomen in de studio van ex-Moonshine Reunion gitarist Kris Wouters, situeren zich inderdaad in die hoek. Zes daarvan zijn covers van inderdaad zwarte nummers, maar de gebruikelijke female rockers die elke band met een zangeres brengt zijn opvallend afwezig, hoewel ze live bijvoorbeeld een gemene Fujiyama Mama neerzetten. Integendeel horen we hier juist nummers die door mannen werden gezongen.
Rock 'n' Roll Jungle opent in een meedeinend medium stop-start tempo met de gelijknamige Joe Benson song die uitnodigt tot meebrullen door het songtitel antwoordpatroon van de bandleden in het refrein en tot dansen dan wel meetappen met de voet door de boogie gitaarsolo’s. Hey Bartender (Floyd Dixon) shuffelt meer, Wear Your Black Suit was bij Willie Egan Wear Your Black Dress, trouwens niet het enige nummer over kleding hier. Dat heb je natuurlijk met een zangeres, hahaha. Soulful Dress, de enige van de zes covers oorspronkelijk uitgevoerd door een zangeres, Sugar Pie DeSanto in 1964, bevat early sixties accenten en een beetje Bo Diddley, en big bad Bo zit helemaal in het enige eigen nummer hier, Green, overgebleven uit de setlist van The Revenuer Men en Bo Diddley beat afwisselend met stevige rechtdoor bluesrock. Big Bess, de pure rocker van Louis Jordan uit 1956 die werd gedaan als swing door Si Cranstoun en door Die Boogie Banausen, opent met jungle drums en wordt een rechtdoor stopt-start gitaarrocker. Je hoort er zo in gedachten een diepe baritonsax bij, maar die is afwezig bij Ring-Dang-Dilly. Alle zes covers hadden op hun originele fifties uitvoeringen trouwens saxofoon. Big Bess heeft wel gast bluesharp, ingespeeld door Tom Vloemans die op die manier ook een beetje van de partij is bij de nieuwe versie van zijn oude band. Jump With You Baby is van BB King maar schrik niet: zijn kalme blues swing wordt door Ring-Dang-Dilly voorbeeldig verrockt.
Je hoort niet dat dit de eerste echte band van Lorraine Thompson is want ze heeft een verrassend breed bereik en zingt niet alleen vol zelfvertrouwen maar vooral boordevol expressie en krachtig zonder geforceerd te klinken. Goeie dictie ook. De mix van de instrumenten is netjes verdeeld met alles mooi in de front, ook het klikken van drums en contrabas dat een speels en frivool effect geeft. Links en rechts hoor ik een bluesy gitaartoon in de voor de rest 100 % rockende muziek, en er zit in verschillende nummers ook iets tegendraads. Het geheel gaat wat richting Seatsniffers en dan vraag ik me automatisch af hoe dit zou klinken geproduced door Walter Broes. Of misschien toch beter niet: uiteindelijk zit niemand te wachten op een band die klinkt als The Seatsniffers zonder sax met een zangeres.
Terzijde: het is mooi om te zien dat elke bandlid van Moonshine Reunion intussen zijn eigen zij-project heeft: naast Joris Govers met Ring-Dang-Dilly speelt frontman Clark Kenis momenteel alles plat met Clark & the Aces, gitarist Wan De Brabander doet mooie dingen met Truck Stop Cutie, en gitarist Piet Vercauteren heeft nog minstens vijf andere bands. Nog mooier is dat Moonshine Reunion zelf ook gewoon blijft optreden, als ze nog gaatjes vinden in de agenda natuurlijk. Teken des tijds: Rock And Roll Jungle is alleen digitaal beschikbaar op Spotify, Apple Music en God weet welke andere streaming platformen. Een handige jongen/meid downloadt dit, brandt het op een CD'tje, print het hoesje full colour uit, en hoopt van ganser harte dat Ring-Dang-Dilly dit verkocht krijgt aan een platenfirma met het oog op een fysieke release, of nog beter, de kans krijgt een full album op te nemen. Info: www.ringdangdilly.com (Frantic Franky)

New bands, bring 'em on, especially when they’re scene veterans: Ring-Dang-Dilly (B) was formed in 2024 by familiar faces Michel Van Den Bosch (guitar, Slick Nick & the Casino Special, Catslappin’ Chrissy), Erik Le Clerq (double bass, Casablanca Carambol Company, Fabulous Moonrakers) and Joris Govers (drums, Moonshine Reunion), basicly The Revenuer Men (2020–2023) with a female vocalist replacing Revenuer Men frontman Tom Vloemans who could no longer balance the music with his real job. When they found Lorraine Thompson it became pretty obvious that The Revenuer Men And One Revenuer Woman didn't exactly roll off the tongue so a new name was in order, hence Ring-Dang-Dilly, the title of a swinging black rock ’n’ roll song by Big Maybelle which they do play live but is not on this release. Six out of the seven songs here, recorded in the studio of former Moonshine Reunion guitarist Kris Wouters, are in fact covers of black songs, but the usual female rockers that every band with a female singer plays are conspicuously absent, although they do play a mean Fujiyama Mama live. On the contrary, these are precisely songs that were sung by male performers.
Rock ‘n’ Roll Jungle starts with the eponymous Joe Benson song in a swaying, medium-tempo stop-start rhythm that invites you to sing along thanks to the band members’ call-and-response pattern in the chorus and to dance or tap your foot thanks to the boogie guitar solos. Floyd Dixon's Hey Bartender has a more of a shuffle-like feeling, Willie Egan's Wear Your Black Dress became Wear Your Black Suit, not the only song here about clothing by the way. That’s how it goes with a female singer, hahaha. Soulful Dress, the only one of the six covers originally recorded by a female artist, Sugar Pie DeSanto in 1964, has touches of early sixties plus a bit of Bo Diddley, and big bad Bo is all over the only self written song here, Green, a remainder from the Revenuer Men setlist alternating a Bo Diddley beat with solid, straightahead blues rock. Louis Jordan's 100 % rockin' Big Bess from 1956 that was done as swing by Si Cranstoun and by Die Boogie Banausen, opens with jungle drums and becomes a straightforward stop-start guitar rocker. In your mind you can almost hear the deep baritone sax absent on Ring-Dang-Dilly's version. Incidently, all six covers had saxophone on their original fifties versions. Big Bess does however feature a guest blues harp played by Revenuer Men singer Tom Vloemans who is thus in a way also present on this new version of his old band’s song. Jump With You Baby is from BB King, but don’t be alarmed: Ring-Dang-Dilly gives his relaxed blues swing an exemplary rockin' makeover.
One wouldn’t guess this is Lorraine Thompson’s first real band, for she has a surprisingly broad vocal range and sings not only with confidence but above all with abundant expression and power without ever sounding strained. Her diction is excellent too. The mix of the instruments is well balanced with everything nicely up front, including the clicking of the drums and the double bass which creates a frivolous effect. Here and there I hear a bluesy guitar tone in the otherwise 100 % rockin' music, and several of songs also have a somehow contrarian vibe. The whole thing leans a bit toward Belgium's leading roots band The Seatsniffers, which automatically makes me wonder what this would sound like if produced by The Seatsniffers' Walter Broes. Or maybe not: after all no one is waiting for a band that sounds like The Seatsniffers without sax and with a female singer.
On a side note it’s great to see that every member of Moonshine Reunion now has his own side project: in addition to Joris Govers with Ring-Dang-Dilly frontman Clark Kenis is currently creating quite a buzz with Clark & the Aces, guitarist Wan De Brabander is doing great with Truck Stop Cutie, and guitarist Piet Vercauteren plays in at least five other bands. Even better, Moonshine Reunion itself continues to play as well, provided they find the time in their busy schedules of course. Sign of the times: Rock And Roll Jungle is only available digitally on Spotify, Apple Music and God knows how many other streaming platforms. A computer savvy guy/gal downloads this, burns it onto a CD, prints out the full color cover and hopes that Ring-Dang-Dilly can shop this to a record company in order to gain a physical release — or even better, get the chance to record a full album. Info: www.ringdangdilly.com (Frantic Franky)

AT THE EDGE OF THE BLADE/ JOHNNY KNIFE & HIS RIPPERS
Rebel Music Rec, RM 5025
English version: see below

Derde album van het uit leden van The Foggy Mountain Rockers, Rebels Revenge, Matchless 59 en The Town Rebels bestaande Duits-Noorse samenwerkingsverband wier muziek niet zozeer teddy boy is dan wel British rock 'n' roll, vooral door de gedreven Shadows twang die in alle nummers zit en die in 2012 al in hun debuutalbum Sinister Street zat. Hun tweede heette in 2017 Sharp As A Razor en die gitaar is inderdaad messcherp, al is zulke titel uiteraard een voor de hand liggende inkopper bij een groepsnaam als Johnny Knife & his Rippers. Stonden op hun eerste nog een paar covers van Britse classics en zelfs van één revival song (Texas Calls You Home van The Flying Saucers), de opvolger bevatte enkel eigen nummers, net als deze nieuwste met 15 eigen songs opgenomen tussen 2019 en 2022. Tussen dat tweede en het recentste album is er met gitarist Gianluca Murgia een vierde man bijgekomen (altijd handig voor het klaverjassen onderweg) maar hun sound is niet wezenlijk veranderd. Dat tweede album was misschien ietsje meer rechtdoor en dat zit hier nog steeds in nummers als Cream Of The Crop, maar het grootste verschil met nummer 2 en 3 is dat At The Edge Of The Blade nog meer pop klinkt. Dat is niet nieuw: herbeluister de melodielijnen en achtergrondkoortjes op songs als Break Up Today en het melodieuze Fiddler On The Roof op Sinister Street, of op Sharp As A Razor nummers als Time To Say Goodbye, het rechtdoor Forty Miles, het country getinte Arrow en Keep On Loving You Baby met zijn artificiële strijkers die op At The Edge Of The Blade terug opduiken in The Northern Lights, Your Kisses Do Not Taste en Minute Of Your Time. Behouden zijn de rockabilly invloeden (Too Far Gone), instrumentals (titeltrack At The Edge Of The Blade), specifiek Britse thema songs als British Motorbike en Chiswick Girl, en een nummer gezongen door gitarist Christian Hochmuth. Dit keer staat er geen ted titel op, niet eerder gehoord bij Johnny Knife & his Rippers is de saxofoon die onopvallend meedoet in Tough And Mean.
Ook uit op zwart, goud, rood en wit vinyl RM 12022, en afgaande op de webpagina www.rockabillyrecords.de van de Duitse platenfirma Rebel Music zijn die nog allemaal te koop. Info: www.facebook.com/johnnyknife (Frantic Franky)

Third album by the German-Norwegian collaboration of members of The Foggy Mountain Rockers, Rebels Revenge, Matchless 59 and The Town Rebels whose music is not so much teddy boy as it is British rock ’n’ roll, largely because of the driving Shadows style twang present in every track, a sound already evident on their 2012 debut Sinister Street. Their second album, released in 2017, was titled Sharp As A Razor and that guitar is indeed razor sharp, though such a title is of course an obvious choice for a band named Johnny Knife & his Rippers. While their first album still included a few covers of British classics and even one revival song, The Flying Saucers' Texas Calls You Home, its follow-up contained only original material, just like this here most recent release offering 15 selfpenned tracks recorded from 2019 to 2022. Between that second album and the latest one the trio became a quartet (always handy for playing cards on the road) with the addition of guitarist Gianluca Murgia, although their sound did not change significantly. That second album was perhaps a bit more straightforward, which is still evident in songs like Cream Of The Crop, but the biggest difference between album 2 and 3 is that At The Edge Of The Blade sounds even more pop oriented. That's not new: listen again to the melody lines and background harmonies on songs like Break Up Today and the melodic Fiddler On The Roof from Sinister Street, or to Sharp As A Razor tracks like Time To Say Goodbye, the straight ahead Forty Miles, the country tinged Arrow and the artificial strings on Keep On Lovin’ which reappear on At The Edge Of The Blade in tracks like The Northern Lights, Your Kisses Do Not Taste and Minute Of Your Time. Still present are the rockabilly influences (Too Far Gone), instrumentals (the title track At The Edge Of The Blade), specifically British themed songs like British Motorbike and Chiswick Girl, and a track sung by guitarist Christian Hochmuth. This time there is no song with “ted” in the title, and a first for Johnny Knife & his Rippers is the saxophone somewhere in the background of Tough And Mean.
Also released on black, gold, red and white vinyl (RM 12022), all of them still available according to the www.rockabillyrecords.de website of German label Rebel Music. Info: www.facebook.com/johnnyknife (Frantic Franky)

ROCKS/ JACKIE LEE COCHRAN
Bear Family, BCD 17785
English version: see below

Heb ik u al mijn persoonlijke Jackie Lee Cochran story verteld? Hoogstwaarschijnlijk wel, maar vooruit, nog één keer dan voor de nieuwkomers. Op een pré-internet Amerika trip met mijn rock 'n' roll buddy Y.M. besloten we op zoek te gaan naar fifties rockabilly Jackie Lee Cochran die een wekelijkse gig zou hebben in Santa Monica, een buitenwijk van Los Angeles, in een kroeg genaamd The Gas Lite. We vonden die kroeg en we vonden JLC, alleen speelde de swamp fox daar standaard oldies voor een studentenpubliek. Tijdens de pauze gingen we uiteraard een praatje maken en JLC was bijzonder vriendelijk, nam onze lofbetuigingen op bescheiden wijze in ontvangst, poseerde voor foto’s, en ik kreeg er nog een CD bovenop. In zijn tweede set speelde hij "speciaal voor zijn vrienden uit Europa" zijn rockabilly classics. Uit mijn mond zal u dan ook nooit ofte nimmer één onvertogen woord horen over JLC. Die CD, Jack The Cat: The Jackie Lee Cochran Story op Hydra (D), loopt voor een stuk gelijk met deze nieuwste telg in Bear Family's Rocks familie omdat het beide, in tegenstelling tot de CD/LP’s van hem met enkel jaren '50/'60 opnames en de CD’s met enkel Rollin' Rock opnames, "universele" CDs zijn die multi-label gewijs zijn hele carrière belichten. In zulk geval moeten er helaas nummers sneuvelen, en bij die casualties zijn misschien wel nummers die uw JLC favoriet zijn. Het zegt veel over de kwaliteit van een artiest als je een CD recenseert aan de hand van wat er niét op staat, ik noem willekeurig de Rollin' Rock nummers Rock On en het countryrockende My Mama Laid The Law Down. Zijn country ballades (zoek zijn versie van Suzanne van Leonard Cohen op), zijn meer bluesgetinte, country rock en swamp opnames zijn gelukkig weggelaten, hahaha.
Jackie Lee Cochran nam meer op in de jaren '70 en '80 dan zijn slechts vijf singles op vijf verschillende labels in de jaren '50 die bovendien alle vijf flopten. Hij begon zijn carrière in 1956 met onweerstaanbaar boppende rockabilly als Riverside Jump, Hip Shakin' Mama, het supersnelle Mama Don't You Think I Know en zwoele nummers als Ruby Pearl en Georgia Lee Brown, het enige mij bekende jaren '50 rock 'n' roll nummer over een prostituée. Van pure rockabilly ging het met I Want You, Pity Me, het snedige I Wanna See You en het door het piepende vrouwenkoortje knettergek klinkende Buy A Car naar rock 'n roll, maar één ding hebben ze allemaal gemeen: al die nummers waren ontzettend dynamisch. Dat geldt evenzeer voor de dertien jaren '70 begin jaren '80 opnames hier voor Rollin' Rock, het label waar JLC samen met Ray Campi, Johnny Carroll en Mac Curtis het kwartet fifties koningen en het paradepaardje werd van een rockabilly revival op gang getrokken door een dol enthousiaste naar Hollywood verkaste Italiaanse jood. Cochran bracht drie LP’s en wat los werk uit op Rollin' Rock en daarvan horen we hier onder meer het harde Rockabilly Legend, het sfeervolle Bop Town, het groovy uptempo bluesende Swamp Fox, het swampy Hungry Hill, het frivole wat Mexicaans klinkende Baby Doll inclusief Tequila akkoorden, heropnames van Mama Don't You Think I Know, Hip Shakin' Mama en Riverside Jump, en de obligate Elvis covers Mystery Train, Money Honey, I Don't Care If The Sun Don't Shine en Good Rockin' Tonight, zo goed als allemaal in Rollin' Rock's gepatenteerde rammelende met haken en ogen aan elkaar hangende huis-, tuin- en keukensound. Interessant daarbij is dat één van deze songs, Mystery Train, bij mijn weten nooit eerder op CD verscheen.
Er staan op deze CD ook één nummer uit 1983, de door het vrouwenkoortje vakkundig om zeep geholpen rechtdoor rocker Jack The Cat afkomstig van de LP Jack Waukeen Cochran (zo noemde hij zich een tijdje) op Sunshine Records, en zes nummers uit 1985 van de LP die JLC in Engeland opnam begeleid door Johnny & the Roccos. U hoort onder meer titeltrack Fiddle Fit Man, de bluesrock light Why Don't I Leave You Alone, en de medium tempo bluesy boppende heropname van de in 1966 onuitgebracht gebleven garage rocker Out Across The Tracks met garage orgel en fuzz basgitaar dat niét op de CD staat. Voor wie alles maar dan ook àlles van JLC al heeft (ja, ik heb het over u, Y.M.) staat op deze CD één nooit eerder verschenen Decca nummer dat bovendien uit 1956 stamt, For You Baby, inclusief studio chatter, minder wild dan het op dezelfde dag opgenomen Mama Don't You Think I Know en meer richting melodieuze country pop, met in de zang bij momenten zo overdreven gehik dat het wel, euh, gehinnik lijkt. Het nummer is zo voorzichtig ingespeeld dat het lijkt of het nog geen definitieve opname was, maar hoe lang is het geleden dat u "nieuw" werk van JLC hoorde? Het enige trage nummer op de CD is Dear Mom And Dad, een teen pop rockaballad, ook uit 1956.
De in totaal 31 songs staan (net als die in 1993 verschenen Jack The Cat CD waar ik het daarstraks over had) niet in chronologische volgorde doch willekeurig door elkaar, maar klinken toch als een samenhangend geheel. Ik vergelijk in mijn recensies regelmatig met CD’s die relatief lang geleden verschenen, maar dat is omdat ik die nu eenmaal heb, en een aantal onder u ongetwijfeld ook. Die oude CD’s nog vinden zal in een aantal gevallen zeer moeilijk zijn, en daarom blijft het interessant dat er nog steeds CD’s als deze Rocks van Jackie Lee Cochran blijven uitkomen, want voor wie niets van de man heeft is dit een perfect carrière overzicht, bovendien vergezeld van een booklet van 32 pagina’s dat die carrière vanuit biografisch oogpunt behandelt. Jackie Lee Cochran overleed in 1998 op 64-jarige leeftijd in zijn slaap aan een hartaanval. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Did I already tell you my personal Jackie Lee Cochran story? Probably, but what the hell, one more time for the newbies. On a pré-internet trip to the States with my rock ‘n’ roll buddy Y.M. we decided to try to find fifties rockabilly Jackie Lee Cochran who supposedly had a weekly gig in the Los Angeles suburb of Santa Monica in a bar called The Gas Lite. We did find the bar and we did find JLC, only thing was that the Swamp Fox was playing standard golden oldies for a audience of students. During the break we introduced ourselves to JLC who was very friendly, modestly accepted our praise, posed for photos, and on top of that he even gave me CD for free. During his second set he played his rockabilly classics “especially for my friends from Europe.” In other words: you will never hear me say one bad word about JLC. The CD he gave me, Jack The Cat: The Jackie Lee Cochran Story on Hydra Records (D), is in several ways similar to the latest addition in Bear Family's Rocks series because unlike his CDs/LPs with only fifties/sixties recordings and the CDs with only Rollin' Rock recordings, they are both “multi-label” CDs that highlight his entire career across multiple labels. In such a case unfortunately some songs have to be left out and among those casualties may be a few of your favorite JLC songs. It says a lot about the quality of an artist's output when you review a CD based on what's not on it - I randomly mention the Rollin' Rock songs Rock On and the country rockin' My Mama Laid The Law Down. His country ballads (look up his version of Leonard Cohen's Suzanne), his more bluesy, country rock and swamp recordings have fortunately been left out, hahaha.
Jackie Lee Cochran recorded more in the seventies and eighties than the mere five singles he releases on five different labels in the fifties, all of which flopped. His career began in 1956 with irresistibly bouncing rockabilly like Riverside Jump, Hip Shakin' Mama, the super fast Mama Don't You Think I Know, and sultry songs like Ruby Pearl and Georgia Lee Brown, the only fifties rock ‘n’ roll song I know about a prostitute. I Want You, Pity Me, the snappy I Wanna See You and the thanks to its female background singers rather odd sounding Buy A Car turned the rockabilly into rock ‘n’ roll, but all of his songs had one thing in common: they were incredibly dynamic. The same goes for the thirteen seventies/early eighties recordings here from Rollin' Rock, the label where JLC, Ray Campi, Johnny Carroll and Mac Curtis became the quartet of fifties kings headlining the rockabilly revival started by a wild and enthusiastic Italian jew who had moved to Hollywood. Cochran released three LPs and some loose ends on Rollin' Rock, and here we hear among others the tough Rockabilly Legend, the atmospheric Bop Town, the groovy uptempo bluesy Swamp Fox, the swampy Hungry Hill, the frivolous somewhat Mexican sounding Baby Doll including Tequila chords, re-recordings of Mama Don't You Think I Know, Hip Shakin' Mama and Riverside Jump, and the obligatory Elvis covers Mystery Train, Money Honey, I Don't Care If The Sun Don't Shine and Good Rockin' Tonight, almost all in Rollin' Rock's patented rattling home made patchwork sound. Interestingly enough to my knowledge one of these songs, Mystery Train, has never been out on CD before.
The CD also includes one song from 1983, the straight ahead rocker Jack The Cat ruined by the girls singing along in the background from the LP Jack Waukeen Cochran (as he called himself for a while) on Sunshine Records, and six songs from 1985 from the LP he recorded in England with Johnny & the Roccos. You will hear among other songs the title track Fiddle Fit Man, the bluesrock light Why Don't I Leave You Alone and the medium tempo bluesy boppin' re-recording of his originally unreleased 1966 garage rocker Out Across The Tracks with garage organ and fuzz bass guitar which is not included on the CD. For those who already have everything JLC ever recorded, and I do mean everything (yes, I'm talking about you, Y.M.) the CD features one Decca track from 1956 never ever released before, For You Baby, including studio chatter, less wild than yet recorded on the same day as Mama Don't You Think I Know, and more in the direction of melodic country pop, with vocals at times so exaggerated that they sound like, well, a horse neighing. The song is played with so much caution that it seems as if it was not yet a final take, but how long has it been since you heard a "new” JLC recording? The only slow song on the CD is Dear Mom And Dad, a teen pop rock ballad also from 1956.
Just like the 1993 Jack The Cat CD I mentioned earlier the 31 songs are not in chronological order but randomly mixed, still managing to sound coherent. In my reviews I often compare new CD with CDs that were released relatively long ago, but that's because I happen to have them, and some of you undoubtedly do too. Sometimes finding those old CDs proves to be very difficult, and therefor it remains relevant CDs like this here Jackie Lee Cochran Rocks are still being released, because if you don't know JLC this is the perfect overview, accompanied by a 32 page booklet that covers his career from a biographical point of view. Jackie Lee Cochran died in 1998 at the age of 64 in his sleep of a heart attack. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

ROCKS/ JAMES BROWN
Bear Family, BCD 17775
English version: see below

Ik zal hier wel weer voor aan het rock 'n' roll kruis genageld worden, maar ik hoor graag soul muziek. Of in ieder geval uptempo soul met veel blazers. Laat ik het zo stellen: was ik jong geweest in het midden van de jaren '60 dan zou ik een fan van soul zijn geweest. En van The Rolling Stones én van Creedence Clearwater Revival, maar dat is weer een heel ander verhaal. James Brown wordt beschouwd als de Godfather Of Soul, maar ik hoor al jarenlang vertellen dat ie eigenlijk begon in de rock 'n' roll. Die kans is niet onbestaande omdat élke zwarte artiest van een zekere leeftijd begon in de rock 'n' roll. Aangezien ik bij Boppin' Around de overlijdensrubriek bij hou, check ik automatisch het muzikale verleden van elke artiest die komt te gaan vanaf de leeftijd van 75 jaar. Maar ter zake: Soul Brother Number One begon zijn carrière inderdaad reeds begin jaren '50, en zijn muziek was in die dagen logischerwijs sterk beïnvloed door groepen als Hank Ballard & the Midnighters, The Dominoes, The Orioles, The 5 Royales (JB covert op deze CD hun stroll Think in een sneller soul arrangement) en zelfs The Coasters (de stop-starter That Dood It), met een flink infuus van doo-wop (I Feel That Old Age Coming On, en bestaat er klassiekere doo-wop boogie dan Can't Be The Same uit 1956? Je ziet zo de acrobatische danspasjes op je netvlies!) én van gospel, maar ook met de energie van Little Richard. Zo is Chonnie-On-Chon uit 1956 dat refereert naar Hank Ballard's heldin Annie en haar tantie Fannie pure zwarte rock 'n' roll uit de Little Richard school, en ook de rocker Baby Cries Over The Ocean, de uptempo stroll There Must Be A Reason en het medium tempo Don't Let It Happen To Me mogen er wezen. Sommige van de meer rockende songs als This Old Heart doen me inderdaad denken aan The 5 Royales, Good Good Lovin' gaat richting twist en zou dan ook gecoverd worden door Chubby Checker. Medium tempo in dezelfde stijlen is Tell Me What I Did Wrong. Opvallend zijn JB's herwerking in 1961 van Shout van The Isley Brothers tot Shout And Shimmy, en Let's Make It dat eigenlijk de Bill Doggett instrumental Honky Tonk is met tekst.
Vanaf eind 1959 vertonen nummers als I'll Go Crazy meer invloed van wat soul zou worden, en uit het funky And I Do Just What I Want en gek genoeg de Roy Brown cover Love Don't Love Nobody blijkt dat JB reeds in 1960 pure uptempo soul bracht. In Signed Sealed And Delivered uit 1962 (cover van een ouderwets country walsje van Cowboy Copas uit 1947!) hoor je reeds I Feel Good, en Three Hearts In A Tangle (notabene een cover van een popcountry song van Ray Starr, vòòr JB ook opgenomen door Roy Drusky en Leroy Van Dyke) uit dezelfde opnamesessie illustreert het duidelijkst de dualiteit van deze CD: het nummer begint heel jaren '50 rock 'n' roll maar evolueert door de blazers naar vroege soul. Ondanks de occasionele rhythm 'n blues gitaar zit het merendeel van de tracks dan ook muzikaal op het scharnierpunt met wat soul zou worden, en dat soul gehalte zit 'em vooral in de brede arrangementen met blazers, geprononceerde drumbeat en pompende bas (in een nummer als het instrumentale Choo-Choo uit 1962 zit heel wat in: vegas grind, orgel, blazers, en drums die klinken als pauken) en in Brown's delivery en zijn volstrekt unieke manier van zingen en het praten tijdens de nummers dat een van zijn kenmerken zou worden.
Staat hier nu àl Brown's uptempo rock 'n' roll op? Geen idee, eigenlijk. Wat er voor de volledigheid bij had gekund is de instrumentale Federal single Bucket Head / Doodle Bee uit 1959 van Brown's toenmalige saxofonist James "JC" Davis. Ook de dubbelzijdige single (Do The) Mashed Potatoes uit 1959 van Nat Kendrick & the Swans met JB op piano ontbreekt, en voor mij had Brown's cover van Jimmy Forrest's Night Train er ook op gemogen, net zoals het in het raam van de geschiedenis wellicht ook interessant ware geweest I Found You van Yvonne Fair toe te voegen. Dat is namelijk de originele versie van I Feel Good, geschreven door JB en opgenomen met zijn begeleidingsgroep vòòr JB het zelf opnam. Voor die zes nummers was met 30 tracks 1956-1965 van misschien wel het ultiemste aller zwarte labels, King/Federal, en een totale speelduur van bijna 80 minuten waarschijnlijk geen plaats meer, tenzij... de laatste twee tracks waren weggelaten. Waar dit alles toe leidde, de wereldhits I Got You (I Feel Good) en Papa's Got A Brand New Bag uit 1964-1965, zijn immers de afsluiters van de CD, waarmee op deze Rocks voor het eerst in de geschiedenis van de ondertussen meer dan 80-delige (!!!) reeks ook 100 % pure soul staat. Altijd handig voor wie zoals ik niks weet over James Brown is dat er bij de CD zo'n handig Bear booklet van 40 pagina’s van de hand van Bill Dahl steekt met het hele James Brown verhaal focuserend op zijn rock 'n' roll years. The Hardest Working Man In Showbusiness overleed in 2006 op 73-jarige leeftijd. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

I'll probably get crucified for saying this, but I like soul music. At least uptempo soul with lots of brass. Let's put it this way: if I would have been young in the mid sixties, I would have been a soul fan. As well as a fan of The Rolling Stones and Creedence Clearwater Revival, but that's an entirely different story. James Brown was nicknamed the godfather of soul, but for years I've been hearing rumours hat he actually started out in rock ‘n’ roll. Which is not impossible, for every black artist of a certain age started out in rock ‘n’ roll. I'm the one keeping track of the obituaries at Boppin' Around, so I automatically check the musical past of every artist from the age of 75 onwards who passes away. But I digress: Soul Brother Number One did indeed start his career in the early fifties, and logically back in those days his music was strongly influenced by groups like Hank Ballard & the Midnighters, The Dominoes, The Orioles, The 5 Royales (on this CD JB covers their stroll Think in a faster soul arrangement) and even The Coasters (the stop-starter That Dood It), with a hefty infusion of doo-wop (I Feel That Old Age Coming On, and is there a more classic doo-wop boogie out there than 1956's Can't Be The Same? You can see the acrobatic dance moves right before your eyes) and gospel, but also with the energy of Little Richard. Chonnie-On-Chon from 1956 for example which references Hank Ballard's heroine Annie and her aunt Fannie, is pure black rock ‘n’ roll straight out of the Little Richard school, and the rockin' Baby Cries Over The Ocean, the uptempo strollin' There Must Be A Reason and the medium tempo Don't Let It Happen To Me are also impressive. Some of the rockinest songs like This Old Heart indeed remind me of The 5 Royales, Good Good Lovin' leans towards twist and would later be covered by Chubby Checker. A medium tempo song in the same style is Tell Me What I Did Wrong. Noteworthy are JB's 1961 reworking of The Isley Brothers' Shout titled Shout And Shimmy, and Let's Make It which is in fact the Bill Doggett instrumental Honky Tonk with lyrics.
From the end of 1959 onwards songs like I'll Go Crazy show more influence from what would eventually become soul music, and the funky And I Do Just What I Want and - oddly enough - the Roy Brown cover Love Don't Love Nobody show that JB was already delivering 100 % uptempo soul in 1960. In 1962's Signed Sealed And Delivered (cover of an oldfashioned Cowboy Copas country waltz from 1947!) one can already hear I Feel Good, and Three Hearts In A Tangle (incidentally a cover of a pop country song by Ray Starr before JB also recorded by Roy Drusky and Leroy Van Dyke) from the same recording session illustrates the duality of this CD best: the song starts off sounding very fifties rock ‘n’ roll but the brass turn it into early soul. Despite the occasional rhythm 'n blues guitar most of the tracks here are musically at the turning point of what would ultimately become soul, and the soul content can mainly be found in the broad arrangements with horns, the pronounced drumbeat and the pumping bass (the instrumental Choo-Choo from 1962 contains a lot of things: vegas grind, organ, brass, and drums that sound like timpani), and in Brown's delivery with the completely unique style of singing and talking during the songs that would become one of his trademarks.
So is all of James Brown's uptempo rock ‘n’ roll included here? I have no idea actually. What could have been added for the sake of completeness is the instrumental Federal 45 Bucket Head / Doodle Bee from 1959 by Brown's saxophonist at the time James “JC” Davis. Parts 1 and 2 of (Do The) Mashed Potatoes from 1959 by Nat Kendrick & the Swans with JB on piano is also absent, and as far as I'm concerned James Brown's cover of Jimmy Forrest's Night Train could have been included too, just as it might have been interesting from a historical perspective to add Yvonne Fair's I Found You. This happens to be the original version of I Feel Good, written by JB and recorded with his band before JB recorded it himself. With 30 tracks from 1956-1965 originally issued on King/Federal, perhaps the ultimate black label, and a total playing time of almost 80 minutes, there was probably not enough space for these six tracks, unless... the last two tracks would have been omitted. After all where of all this led to, the 1964-1965 global hits I Got You (I Feel Good) and Papa's Got A Brand New Bag, round out the CD, which means that for the first time in the history of this now more than 80 volume (!!!) series, Rocks also features 100 % pure soul. For those who, like me, know nothing about James Brown the CD includes a handy 40 page Bear booklet written by Bill Dahl with the entire James Brown story focusing on his rock ‘n’ roll years. The Hardest Working Man In Show Business passed away on in 2006 at the age of 73. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

KEEPING THE SHOW ON THE ROAD/ THE JIVE ACES
Golden Age Recordings, GARCD006
English version: see below

Na bijna twintig albums staan er geen verrassingen meer op de recentste release van The Jive Aces die geruggesteund door dianetics, een eufemisme voor scientology, sinds 1998 onvermoeibaar hun goedgemutste swing jive boodschap de wereld ronddragen. De grootste verrassing is dat het geen live album is zoals ik verwachtte op basis van de titel. Hebben ze eigenlijk al een live album? Zoals altijd en alles bij The Jive Aces is Keeping The Show On The Road glad maar goed, en even beschaafd, klassenvol en afgeborsteld als hun tot in de puntjes verzorgde kleurrijke maatpakken. Ook nu bevat de tracklist opnieuw veel klassiekers, onder meer Big Noise From Winnetka met zijn eindeloze contrabas solo, St. James Infirmary, een vokale versie van Night Train, Rockin' is Our Business ietsje trager dan The Treniers, het van barrelhouse piano en charleston trompet voorziene It Don't Mean A Thing, het jivende Bim Bam van Louis Prima's saxofonist Sam Butera, en het accordeonwalsje That's Amore van Dean Martin dat na één minuut Louis Prima wordt. Minder voor de hand liggen de uptempo swingversie van La Vie En Rose van Edith Piaf met accordeon, het jazzy instrumentale thema van The Pink Panther, de steeds onstuimiger wordende lounge versie van Clementine gebaseerd op het arrangement van Bobby Darin inclusief een paar woorden in't Italiaans, de instrumentale Russische hoempapa Dark Eyes die met zijn muzikale anarchie en solos op contrabas en ukelele wat doet denken aan Spike Jones, en de piano boogie Bumble Boogie gebaseerd op Nikolai Rimsky-Korsakov's Vlucht Van De Hommel uit zijn opera De Geschiedenis Van Tsaar Saltan uit 1899-1900, voor het eerst tot een boogie woogie gedraaid door orkestleider Jack Fina in de jaren '30. Het uptempo strollende duet Baby You Got What It Takes met Bill Haley's jongste dochter Gina Haley staat ook op hun gezamenlijke CD I've Got A Feeling. De hoofdingrediënten zijn bekend: tenorsax, trombone, piano, contrabas en drums, een vleugje vrolijke jazz en veel goede luim. Frontman Ian Clarkson is nog steeds de kruising tussen Louis Prima, Dean Martin en Maurice Chevalier, en daarin is hij de beste ter wereld. Van mij mogen ze die wereld nog 35 jaar verblijden, nog twintig albums uitbrengen en nog vaak naar Nederland komen. Ook uit op vinyl GARLP002. Info: www.jiveaces.com (Frantic Franky)

After nearly twenty albums threr's no surprises on the latest release from The Jive Aces who, backed by dianetics, a euphemism for scientology, have been tirelessly spreading their cheerful swing jive message all over the world since 1998. In fact the biggest surprise is that it's not a live album as I expected from the title. Did they ever release a live album? As always and everything with The Jive Aces Keeping The Show On The Road is smooth but good, and as civilized, classy and spotless as their colorful suits. Once again the tracklist contains many classics, including Big Noise From Winnetka with a never ending double bass solo, St. James Infirmary, a vocal version of Night Train, Rockin' is Our Business slightly slower than The Treniers, It Don't Mean A Thing with barrelhouse piano and charleston trumpet, the jiving Bim Bam from Louis Prima's saxophonist Sam Butera, and Dean Martin's accordion waltz That's Amore which after one minute turns into Louis Prima.
Less obvious are the uptempo swing version of Edith Piaf's La Vie En Rose with accordion, a jazzy instrumental Theme From The Pink Panther, the increasingly boisterous lounge version of Clementine based on Bobby Darin's arrangement including a few words in Italian, the instrumental Russian oompah Dark Eyes which due to its musical anarchy and double bass and ukulele solos is somewhat reminiscent of Spike Jones, and the piano boogie Bumble Boogie based on Nikolai Rimsky-Korsakov's Flight Of The Bumblebee from his opera The Tale of Tsar Saltan from 1899-1900, first turned into a boogie woogie by bandleader Jack Fina in the 1930s. The uptempo strolling duet Baby You Got What It Takes with Bill Haley's youngest daughter Gina Haley is also on the CD I've Got A Feeling they recorded together. The main ingredients of this album are familiar: tenor saxophone, trombone, piano, double bas en drums, some cheerful jazz and loads of good humor. Frontman Ian Clarkson is still Louis Prima, Dean Martin and Maurice Chevalier in one person, and he's the best in the world at that. As far as I'm concerned they may continue to delight the world for another 35 years and release another twenty albums. Also available on vinyl GARLP002. Info: www.jiveaces.com (Frantic Franky)

LOVE, LOSS & THE THOUSAND-YARD STARE/ STUART WARBURTON
Big Hat Records, BHATCD 006
English version: see below

Stuart Warburton is de frontman-zanger-mondharmonicaspeler-saxofonist van The Rhythmaires uit Manchester, of beter gezegd wàs dat, want we hebben het over eind jaren '80 toen The Rhythmaires een van de betere nieuwe Britse bands waren met binnen de neo toch een geheel eigen aparte sound gebaseerd op bluesbop op smaak gebracht met swing. Hun releases, vooral de Nervous LP Losin' Out uit 1987 en de Sfax 10 inch Girl Trouble uit 1997, naderhand aangevuld met een paar releases met onuitgegeven werk, worden nog steeds hogelijk gewaardeerd door de liefhebbers. Warburton is evenwel niet op zijn lauweren blijven rusten of eindeloos die Rhythmaires erfenis blijven uitpersen, en je moet al héél hard je best doen om hem nog eens als The Rhythmaires op een podium te krijgen - de laatste keer was begin 2024 voor een viertal optredens in Nederland en Duitsland. Warburton is daarentegen wel altijd muziek blijven maken, en dat doet hij nog steeds. Ik ken de man niet persoonlijk maar volg hem op Facebook, en daaruit onthoud ik het portret van een einzelganger in de zin dat ie vaak op zijn eentje optreedt als singer-songwiter, dat ie vaak alleen met het openbaar vervoer rondreist door Europa van Nederland tot Portugal, en dat ie in zijn auto naar heel uiteenlopende muziek luistert.
Voor zover ik het kan beoordelen zijn dit zijn eerste opnames sinds het album Telemark in 2012 en daar sluit deze CD bij aan. Beter gezegd: deze CD gaat verder waar Telemark ophield want Warburton voegt er blazers aan toe. Geen swing blazers maar luie zompige saxofoons, orgeltje in de background, en dat maakt er blue eyed soul van in een Muscle Shoals universum, denk Townes Van Zandt gecombineerd met Dusty Springfield met een twangy gitaar ingespeeld door CC Jerome van Gasteren, want nu komen we ter zake: vijf van de twaalf nummers werden opgenomen in de Pop-Ei studio in Eindhoven met een zevenkoppige Nederlandse band waarin we onder meer Darryl Ciggaar (Dry Riverbed Trio, drums) en Mikkel van der Meulen (The Savoys, tenorsax) terugvinden. Het geheel klinkt bijzonder southern, half gezongen en half gesproken met een lokaal Engels accent (geen idee welk) waardoor ik vaagweg begin te denken aan Ian Dury. Dat kan ook opgewekt uptempo, zoals in I Always Knew. Vijf andere songs die werden opgenomen met mij onbekende Duitse muzikanten in de bezetting gitaren, drums en piano/orgel situeren zich meer in de gevoelige singer-songwriter country pop, één nummer met Warburton's eigen band Grain Electric met wie hij dit jaar ook een album uitbrengt is countryrock met pedal steel, één song is Warburton op zijn eentje op akoestische gitaar en mondharmonica. Het zeurderige één man op één akoestische gitaar Bob Dylan spook is gelukkig afwezig. Deze muziek komt overigens niet uit het niets: een country nummer als Someone Up There Doesn't Like Me op het Rhythmaires album K*** Pat Boone uit 2001 zou je ook al in die americana hoek kunnen plaatsen. Samen tonen de twaalf zelfgeschreven songs een heel andere Stuart Warburton met introspectieve pop en country soul, kwaliteitsmuziek voor rustige regendagen. Big Hat is volgens mij Warburton's eigen label, dus check out
https://stuartwarburton.bandcamp.com/album/love-loss-the-thousand-yard-stare Met dank aan CC Jerome die ons deze CD bezorgde. (Frantic Franky)

Een uitgepuurde versie van Broken Man, op de CD te horen in een full band uitvoering

Stuart Warburton is the frontman, singer, harmonica player and saxophonist of The Rhythmaires from Manchester, or rather was, because we're talking about the late eighties now when they ruled as one of the better new British bands with their own rather unique sound within the neo genre, based on blues bop flavored with swing. Their releases, especially the 1987 Nervous LP Losin' Out and the 1997 Sfax 10 inch Girl Trouble, later followed by a string of previously unreleased recordings, are still very popular among their fanbase. Warburton did however not rest upon his laurels or endlessly exploit the Rhythmaires legacy, and you have to do your darnest best to get him back on stage as The Rhythmaires — the last time was in early 2024 for four shows in the Netherlands and Germany I believe. Yet he's always continued to make music, and in fact still does. I don't know him personally, but I follow him on Facebook, and from that I get the image of a loner in the sense that he often performs all by himself as a singer-songwriter, that he often travelson his own by public transport through Europe from the Netherlands to Portugal, and that he listens to a wide variety of music in his car.
As far as I can tell, these are his first recordings since the 2012 album Telemark, and this CD picks up where Telemark left off, as Warburton adds brass. Not swinging saxophones but lazy and swampy saxophones, organ in the background, which turns his music into blue eyed soul in a Muscle Shoals universe, think Townes Van Zandt combined with Dusty Springfield and a twangy guitar played by CC Jerome van Gasteren, because now we get to the point: five of the twelve songs were recorded in a studio in Eindhoven with a seven-piece Dutch band that includes Darryl Ciggaar (Dry Riverbed Trio, drums) and Mikkel van der Meulen (The Savoys, tenor sax). The whole thing sounds very southern, half sung and half spoken with a local English accent (no idea which one) which vaguely reminds me of Ian Dury. It can also be cheerfully uptempo, as in I Always Knew. Five other songs recorded with German musicians I never heard of featuring guitars, drums, and piano/organ are more in the sensitive singer-songwriter country pop vein, one song with Warburton's own band Grain Electric with whom he's about to release an entire album, is country rock with pedal steel, one other song is Warburton on his lonesome self with just his acoustic guitar and harmonica. Fortunately Bob Dylan's whiny one-man-on-one-acoustic-guitar ghost is absent. All of this music does not come out of nowhere, by the way: a country song like Someone Up There Doesn't Like Me on the 2001 Rhythmaires album K*** Pat Boone could also be considered to be americana. Together these twelve self-written songs reveal a completely different Stuart Warburton with introspective pop and country soul, quality music for quiet rainy days. I believe Big Hat is Warburton's own label, so check out
https://stuartwarburton.bandcamp.com/album/love-loss-the-thousand-yard-stare. Special thanks to CC Jerome for providing this CD. (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: THIS NIGHT
Atomicat, ACCD181
English version: see below

Nummer drie in de reeks die allerlei songs aan elkaar verbindt via alter egos en "spookrockers" die onder pseudoniemen of anoniem op elkaars platen meespelen. Zo speelt op Jack Huddle's relaxte rockabilly Starlight Buddy Holly mee en dat is duidelijk te horen in de gitaarsolo. Het nummer werd al dan niet mede geschreven door Holly's producer Norman Petty en dat is natuurlijk makkelijk wanneer je je liedje baseert op een oud kinderrijmpje. Er bestaan trouwens meerdere songs geschreven op basis van die Starlight Starbright. Andere kinderrijmpjes zijn Mary Had A Little Lamb en Little Bo Peep en die zitten dan weer verwerkt in de zwart klinkende rockabilly Tag Along van Rocket Morgan.
Over pseudoniemen gesproken: Johnny "Scat" Brown (het achtergrondkoortje kan het broeierige Mama Rock niet verzachten) was Johnny Powers, Commonwealth Jones (de onverbiddelijke bluesbopper Do Do Do) was Ronnie Dawson, Scotty Wayne (de blazersstroll Im Gonna Leave) was de reeds in 1962 qua stem onmiddellijk herkenbare Freddy Fender, en The Fleas (de Jan & Dean-achtige novelty doo-wop Scratchin') waren Dave Burgess, Glen Campbell en Jerry Fuller van The Champs samen met Ricky Nelson. The Queen was de bijnaam van Dinah Washington en haar Honky Tonk is een gezongen big band swing nummer losjes gebaseerd op de gelijknamige instrumental. Op Hey Hey stond de naam Icky Renrut in grotere letters dan die van zanger Jimmy Thomas - scrabble Icky Renrut door elkaar en je krijgt Ike Turner met zijn instant herkenbare gitaar. Maar de koning van de schuilnamen was zonder twijfel Dick Bush (Ezactly) want die nam ook op als Johnny Jordan (Don't Cry Little Baby), als Charlie Flener (de teen pop Moon In My Window), als (niet dié) Johnny Rivers én als Donnie Brooks én als Johnny Faire. Ik heb hem één keer gezien in Hemsby waar hij tien nummers zong en de rest van zijn set vulde met stand up comedy. Ook Bruce & Jerry doen het in I Saw Her First op zijn Jan & Dean's, en in True Lips kopieert Cliff Rivers (= Joey Castle) Elvis. Is de naam Cliff Rivers een verwijzing naar Deke Rivers, het personage in 1957 vertolkt door Elvis in de film Loving You? Over kopieën gesproken: Night Creature klinkt de horror titel ten spijt meer Duane Eddy dan Duane Eddy zelf. Logisch, want achter de groepsnaam ging inderdaad Duane Eddy's begeleidingsband The Rebels schuil! Didn't It Rock werd gecoverd door het Dave & Deke Combo die het meer hillbilly speelden (Jim & Rod alias The Noble Brothers hadden sax), I've Got It van Raunchy Ron (= Troy Shondell) & his Ravishing Ruckus Rompers is misschien het ultieme voorbeeld van een white rock jiver: gillende dubbele gitaarsolos en een zwaar pompende basgitaar overladen met boogie piano en drumroffels, stop breaks en een enkel modern akkoord, gelardeerd met stoere zang over een trip to space.
Onafgezien van de onderlinge verbanden en losse eindjes die de nummers aan elkaar linken is dit gewoon een prima compilatie van gedreven rockers (Rock 'n' Roll Guitar van Johnny Knight), strollers (Spark Plug van The Four Teens) en instros (de cavalerie chargeert in de gitaar/piano rocker Charge van The Renegades). Met Charles Calhoun's My Pigeon's Gone (de componist van Shake Rattle And Roll, Flip Flop And Fly en Razzle Dazzle voor één keer zelf achter de microfoon) en Doctor Rock's doo-woppende That's What You Do To Me staat er op de CD ook jive en zelfs een streepje bluesy mashed potato (The Mash van Bud Spudd & the Sprouts), maar de hoofdmoot van de dertig tracks 1956-1963 blijft toch rock 'n' roll en rockabilly (Pretty Baby van Gary Dale en Let's All Go Wild van Whitey alias Dwight Pullen).
Net als bij de twee andere tot dusver verschenen Phantom Rockers CDs is de titeltrack een onuitgebrachte jaren '50 opname, maar de "unknown artist" in de tracklisting is sinds het verschijnen van de CD geïdentificeerd als niemand minder dan Johnny Cymbal, dé Mr. Bass Man wiens opgewekte uptempo demo This Night uit 1959 bewijst hoe mooi één man op één twangy gitaar kan zijn. Naar ik lees nam Cymbal dit op op z'n vijftiende tijdens zijn eerste opnamesessie. Vier jaar later volgde zijn grote hit Mr. Bass Man, maar de twee nummers verschillen lichtjaren in stijl. Op Richard Weize Archives dat samen met Atomicat deel uitmaakt van Rhythm Bomb Records verscheen in 2018 de Johnny Cymbal CD Mr. Bass Man - The Acetates, maar This Night stond daar toen niet op. Rhythm Bomb bracht het nummer terecht ook uit op single Monumental Recording Inc ACET03 (500 exemplaren) met op de B-kant een wél uitgebrachte song uit 1959 van Tommy Uhr, de minder dan twee minuten tellende popcorn stroll Cold Hearted Woman die aan de rock 'n' roll vergetelheid werd ontrukt toen het in 2017 op de LP Desperate Rock 'n' Roll Volume 22 stond. Gek genoeg weten de hoesnota’s (bij de single steekt een vel met liner notes) veel meer te vertellen over de artiest met het onuitgebrachte nummer, Johnny Cymbal, dan over de artiest met het wel uitgebrachte nummer, want die Tommy Uhr met zijn ene release blijft een grote onbekende. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Here's number three in the series that connects songs via alter egos and “phantom rockers” who play on each other's records under pseudonyms or anonymously. An example: as clearly audible in the solo it's Buddy Holly playing the guitar on Jack Huddle's relaxed rockabilly Starlight, a song which may or may not have been co-written by Holly's producer Norman Petty, an easy thing when your song is based on nursery rhyme. Hence there are more songs out there based on Starlight Starbright. Other nursery rhymes are Mary Had A Little Lamb and Little Bo Peep and those were incorporated into Rocket Morgan's black sounding rockabilly song Tag Along.
Speaking of pseudonyms: Johnny “Scat” Brown (the background singers cannot soften the sultry smouldering Mama Rock) was Johnny Powers, Commonwealth Jones (the merciless blues bopper Do Do Do) was Ronnie Dawson, Scotty Wayne (the brass driven Im Gonna Leave) was Freddy Fender whose voice was already instantly recognizable as early as 1962, and The Fleas (the Jan & Dean styled novelty doo-wop Scratchin') were Dave Burgess, Glen Campbell and Jerry Fuller from The Champs plus Ricky Nelson. Dinah Washington's nickname was The Queen and she made one 45 using that name, Honky Tonk, a vocal big band swing number loosely based on the instrumental of the same title. On Hey Hey the name Icky Renrut was printed in larger font than singer Jimmy Thomas' — unscramble Icky Renrut and you get Ike Turner with his instantly recognizable guitar. Yet the king of pseudonyms was Dick Bush (Ezactly) who also recorded as Johnny Jordan (Don't Cry Little Baby), as Charlie Flener (the teen pop song Moon In My Window), as (not thàt) Johnny Rivers, as Donnie Brooks and as Johnny Faire. I saw him one time in Hemsby where he sang ten songs and filled the rest of his set with stand-up comedy. Bruce & Jerry also imitate Jan & Dean in I Saw Her First, and in True Lips Cliff Rivers (= Joey Castle) copies Elvis. Does the name Cliff Rivers refer to Deke Rivers, the character played by Elvis in the 1957 film Loving You? Speaking of copycats: despite its horror title Night Creature sounds more like Duane Eddy than Duane Eddy himself. Makes sense, because behind the group name hid indeed Duane Eddy's backing band The Rebels! Didn't It Rock was covered by the Dave & Deke Combo who played it more hillbilly style (Jim & Rod, The Noble Brothers, had sax). I've Got It by Raunchy Ron (= Troy Shondell) & his Ravishing Ruckus Rompers might very well be the ultimate white rock jiver: screaming double guitar solos and a heavy pumping bass guitar overloaded with boogie piano and drum rolls, stop breaks, one modern chord and tough vocals about a trip to space.
Regardless of the connections and loose ends that link the tracks together this is an excellent compilation of driving rockers (Johnny Knight's Rock ‘n’ Roll Guitar), strollers (The Four Teens' Spark Plug) and instros (the cavalry charges in The Renegades' guitar/piano rocker Charge). With Charles Calhoun's My Pigeon's Gone (the composer of Shake Rattle And Roll, Flip Flop And Fly and Razzle Dazzle for once in front of the microphone himself) and Doctor Rock's doo-wop That's What You Do To Me the CD also features jive and even a dash of bluesy mashed potato (The Mash by Bud Spudd & the Sprouts), but the bulk of the thirty tracks from 1956-1963 remains rock ‘n’ roll and rockabilly (Gary Dale's Pretty Baby, Whitey aka Dwight Pullen's Let's All Go Wild).
As with the two other Phantom Rockers CDs released so far, the title track is an unreleased recording from the fifties, but the “unknown artist” from the track listing has in the meantime been identified as none other than Johnny Cymbal, the one and only Mr. Bass Man whose upbeat 1959 demo This Night proves how beautiful one man on one twangy guitar can sound. From what I read Cymbal recorded this at the age of fifteen at his first recording session. Four years later his big hit Mr. Bass Man followed, but the two songs are light years apart in style. In 2018 Richard Weize Archives, like Atomicat part of Rhythm Bomb Records, released a Johnny Cymbal CD titled Mr. Bass Man - The Acetates, but This Night was not included on that. Rhythm Bomb quite rightly releases it now on a 45 vinyl single as well, Monumental Recording Inc ACET03 (500 copies), coupled with a previously released 1959 song by Tommy Uhr, the less than two minute popcorn stroll Cold Hearted Woman, rescued from rock ‘n’ roll oblivion in 2017 when it appeared on the Desperate Rock ‘n’ Roll LP Volume 22. Oddly enough the liner notes (the 45 comes with a sheet of liner notes) talk much more about the artist with the unreleased song, Johnny Cymbal, than about the artist with the released song, because Tommy Uhr with his lone release remains one of the great unknowns. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

COOTER BUG: BOSS BLACK INSTRUMENTALS Vol. 4
Koko Mojo, KMCD 108
English version: see below

Zwarte instrumentals zijn logischerwijs gebaseerd op de steunpilaren van de zwarte rock 'n' roll, in de eerste plaats de rhythm 'n' blues gitaar en de saxofoon. Zij vormen dan ook de hoofdmoot van deze 27 tracks. In het beste geval leidt dat tot rockers als Doublemint van Ike Turner op wie je altijd kan rekenen, maar soms wordt het gewoon één grote jam (Dyna Flow van Albert King). Soms gaat dat vergezeld van een piano (Back To Back van Paul Williams) of een orgeltje (Willie Wright's vegas grind Gibble Gobble - ook op No Parking van The Ivory Hunters kan u zich ritmisch ontkleden), soms zit er madison en andere danspasjes in, soms gaan ze jazzy zoals Gus Jenkins in Cutting Out. Vaak hebben de nummers een groovy early sixties vibe, bijvoorbeeld El Paso Rock van Long John Hunter en Just About Daybreak van The Mighty Trojans. Dezelfde basisbezetting van rhythm blues gitaar + sax + orgel kan dan ook heel diverse richtingen uit gaan: hoor hoe verschillend Dave Hamilton (Cooter Bug), Jimmy Forrest (Night Walk) en James Brown (jawel, dé James Brown) & the Famous Flames (Cross Firing) zijn.
Bo Diddley doet zijn gitaar ding in de Belgische voormalige kolonie Congo die in 1961 flink in de internationale belangstelling stond, Fats Domino saxofonist Herb Hardesty blaast met zijn Rhythm Rollers een eind weg in Beatin' And Blowin' waarbij de beatin', euh, slaat op de percussie, bluesharpen doen we op Slim Harpo's slepende Snoopin' Around en strollen kan u op The Stumble van Freddie King. Jazzy doch dankzij de (dwars?)fluit ook een beetje beatnik is Just Got Up van The Mighty Trojans. 't Is altijd interessant om bekende nummers te horen in een andere interpretatie, hier Raunchy door studio drummer Earl Palmer, zijnde een traditioneel rondje gitaar/sax/piano zonder speciaal drumwerk of zelfs maar een drumsolo, in tegenstelling tot zijn Sandy Nelson cover Teen Beat die uiteraard een en al percussie is. Zoals op bijna alle CD’s in deze tot nu toe vijf deeltjes tellende reeks staan er een paar nummers in Part 1 en Part 2 versies direct na elkaar, altijd handig omdat die B-kantjes soms moeilijk te vinden zijn. Bloodhound van Willie Wright & the Sparklers is een uptempo sax honker op een basis van orgel met Part 2 iets sneller, meer piepend op de sax en zoals gebruikelijk korter. Oasis van The Majestics is jungle exotica sax/bongo percussie met in Part 2 een andere gitaar, nog méér percussie en de cymbalen meer in de front van de mix. Slow Freight van het Bill Elliott Combo is zoals de titel aangeeft een wel héél trage stroll met in Part 2 meer van hetzelfde.
Oordeel: niet ieder's meug, maar voor wie zich hierin herkent een toffe collectie. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Black instrumentals are obviously rooted in the pillars of black rock ‘n’ roll, rhythm ‘n’ blues guitar and saxophone. These therefore constitute the bulk of these 27 tracks, at its best resulting in rockers like Doublemint by the always dependable Ike Turner, but it can also turn into one great big jam (Albert King's Dyna Flow). Sometimes the guitar and sax are accompanied by piano (Paul Williams' Back To Back) or keyboards (Willie Wright's vegas grind Gibble Gobble, and one can also rhythmically undress to The Ivory Hunters' No Parking), sometimes there's madison and other dance moves involved, sometimes they go jazz like Gus Jenkins in Cutting Out. The tunes often have a groovy early sixties vibe, for example Long John Hunter's El Paso Rock and The Mighty Trojans' Just About Daybreak. This means that the same basic line-up of rhythm blues guitar + sax + organ can go in very different directions: hear how different Dave Hamilton (Cooter Bug), Jimmy Forrest (Night Walk) and James Brown (yes, thé James Brown) & the Famous Flames (Cross Firing) are.
Bo Diddley does his guitar thing in Belgium's former colony Congo which in 1961 was the focus of international attention, Fats Domino's saxophone player Herb Hardesty blows away the competition with his Rhythm Rollers in Beatin' And Blowin' where the beatin' refers to percussion, the blues harp is featured on Slim Harpo's slow crouching Snoopin' Around, and you can stroll to Freddie King's The Stumble. Jazzy but also a bit beatnik thanks to the flute is Just Got Up by The Mighty Trojans. It's always interesting to hear familiar songs in a different version, for instance Raunchy by studio drummer Earl Palmer, a standard guitar/sax/piano chord progression without any special drumming or even a drum solo, in contrast to Palmer's Sandy Nelson cover Teen Beat which is of course nothing but percussion. As on almost all the CDs in this (so far) five part series there are a couple of tunes in Part 1 and Part 2 versions right after one another, always handy because those flip sides are sometimes hard to find. Bloodhound by Willie Wright & the Sparklers is an uptempo sax honker based on organ, with Part 2 slightly faster, more squeaky on the sax and - as usual - shorter. Oasis by The Majestics is jungle exotica sax/bongo percussion with the guitar played differently in Part 2, even more percussion and the cymbals more in the front of the mix. Slow Freight by the Bill Elliott Combo is, as the title suggests, a very slow stroll, with more of the same in Part 2.
Verdict: perhaps not everybody's cup of tea, but if you dig this stuff it's a great collection. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

ROCK-A-BALLADS Vol. 2
Bear Family, BCD17777
English version: see below

Laat mij de wildste rockers horen, en gegarandeerd hebben ze ook trage nummers opgenomen. Bewijsstuk nummer 1: is er ooit een betere balladeer geweest dan Gene Vincent (het delicate I Sure Miss You)? Bewijsstuk nummer 2: Love Me Van The Phantom. Bestaat er een maniakaler fifties nummer? Op de B-kant stond de doorleefde rock-a-ballad Whisper Your Love. Bewijsstuk nummer 3: Mel Robbins' hitsige Save It, met op de ommekant de plechtige ballade To Know You. I rest my case, edelachtbare, want u kan ze alle drie beluisteren op het tweede deel van Rock-A-Ballads, samen met nog 28 andere trage songs uit 1956-1964. Het medium tempo van de rock-a-ballad hangt tussen de rock en de ballade in en bevat vaak toch enige vorm van ritme (Cold Dark Night van Geo Lester is zo snel dat het honky tonk wordt), dus is deze CD niet zozeer een verzameling slows en ballades maar een overzicht van alle mogelijke manieren en stijlen waarop trage nummers kunnen uitgevoerd worden, van pop (Oh Lonely Heart van Jerry Reed, het destijds onuitgebrachte Waitin' van halve Cricket Niki Sullivan dat pas vorig jaar via Bear Family boven water kwam) over blanke doo-wop (Do Da Da Do van The Leonard Brothers) tot swamp pop (Tell Me van Jerry Raines & the Vikings). Andere nummers hellen meer over naar de melodieuze kant van de rock zoals What's The Use van Leon McAuliffe & his Cimarron Boys, géén western swing maar ouderwetse croonerpop. Klassiekers ontbreken niet: Young Love van Sonny James, Ritchie Valens' liefdesverdriet Donna, het dromerige All I Have To Do Is Dream van The Everly Brothers, de swamp popper This Should Go On Forever van Rod Bernard. Een andere bekende naam is Charlie Feathers met When You Decide.
Met Jerry Lee Lewis rustiger dan ooit in het door Charlie Rich geschreven I'll Make It All Up To You met Rich zelf op piano, Carl Perkins' emotionele Forever Yours, Warren Smith's Johnny Cash-achtige country ballade Goodbye Mr. Love, Roy Orbison's destijds onuitgebracht gebleven A True Love Goodbye en Mack Allen Smith die Elvis natuurgetrouw covert in Young Dreams, nummertje uit de film King Creole, staan er vijf Sun nummers op de CD. Allen Page van zijn kant nam ooit demo’s op voor Sun maar daar kwam nooit een release van. Page trok dan maar naar een ander label in Memphis dat naamsgewijs de tegenhanger van Sun was, Moon Records van Cordell Jackson waarop zijn cult Dateless Night verscheen, met op de B-kant het trage niét-cult I Wish You Were Wishing dat hier op Rock-A-Ballads staat in de originele versie uit 1958, niet zijn eigen heropname die twee jaar later ook op Moon uitkwam. Mijn hart gaat behalve naar een goed glas wijn vooral uit naar duistere medium tempo songs in mineur zoals Jody Reynolds' twangy Fire Of Love, Brock Williams' nòg twangier Touch Of Perfection en het mysterieuze Sorrow At Sunset van The Neutrons, exotica noir als Fog Rising On The Mountain (Cecil Campbell), Blue Carnation (Dennis Roberts) en Rona Baby (Myron Lee & the Caddies), alsmede naar melodrama als Johnny Garner's Russisch Black Eyes-achtige Little Starry Eyes.
Wij die altijd op zoek zijn naar de ruigste en de primitiefste en de rockendste rock 'n' roll vergeten wel eens dat op de andere kant van al die jaren '50 singles steevast een rustig nummer stond. Dat moest zo van het vakverbond destijds. Heel veel mensen verzamelen juist die zachtere meer romantische hartslag van de rock 'n' roll, en zij zullen hier een k(l)uif aan hebben. Voor de anderen garanderen deze "flipside dreams and loving schemes" een luie zondagmiddag. Nodeloos te vermelden dat bij de CD het bekende Bear boekje steekt, goed voor 38 pagina’s achtergrond informatie bij de songkeuze van de deskundige hand van Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Let me hear the wildest rockers, and I'll guarantee they've also recorded slow songs. Exhibit number 1: has there ever been a better balladeer than Gene Vincent (the delicate I Sure Miss You)? Exhibit number 2: Love Me by The Phantom. Is there a more manic fifties song? On the flip was the heartfelt rock-a-ballad Whisper Your Love. Exhibit number 3: if you turn over Mel Robbins' horny Save It you hear the solemn ballad To Know You. Your honour, I rest my case, for you can listen to all three on the second part of Rock-A-Ballads, along with 28 other slow songs from 1956-1964. The medium tempo of the rock-a-ballad lies in between rock and ballad and often contains some form of rhythm (Geo Lester's Cold Dark Night is so fast that it becomes honky tonk), so this CD is not so much a collection of slow songs and ballads as an overview of all the possible ways and styles in which slow songs can be performed, from pop (Jerry Reed's Oh Lonely Hear, the unreleased Waitin' by half-Cricket Niki Sullivan which only surfaced last year thanks to Bear Family) over white doo-wop (The Leonard Brothers' Do Da Da Do) to swamp pop (Jerry Raines & the Vikings' Tell Me). Other songs lean more towards the melodic side of rock such as Leon McAuliffe & his Cimarron Boys' What's The Use, not western swing but old fashioned crooner pop. The CD includes several classics: Young Love by Sonny James, Ritchie Valens' broken love affair with Donna, The Everly Brothers' ethereal All I Have To Do Is Dream, Rod Bernard's swamp popper This Should Go On Forever. Another well known name is Charlie Feathers with When You Decide.
With Jerry Lee Lewis calmer than ever in Charlie Rich's I'll Make It All Up To You with Rich himself on piano, Carl Perkins' emotional Forever Yours, Warren Smith's Johnny Cash-styled country ballad Goodbye Mr. Love, Roy Orbison's originally unreleased A True Love Goodbye and Mack Allen Smith's faithful cover of Elvis' Young Dreams, a song from the movie King Creole, there are five Sun recordings on the CD. Allen Page for his part did record demos for Sun but they remained shelved. Page moved on to another label in Memphis that was the counterpart to Sun in name, Cordell Jackson's Moon Records, on which his cult song Dateless Night appeared, with the slow non-cult I Wish You Were Wishing on the flip side, included on Rock-A-Ballads in the original 1958 version, not his own re-recording that was also released on Moon two years later. Apart from a good glass of wine my heart goes out especially to brooding medium tempo minor key songs like Jody Reynolds' twangy Fire Of Love, Brock Williams' even twangier Touch Of Perfection and The Neutrons' mysterious Sorrow At Sunset, exotica noir like Fog Rising On The Mountain (Cecil Campbell), Blue Carnation (Dennis Roberts) and Rona Baby (Myron Lee & the Caddies), and melodrama like Johnny Garner's Russian Black Eyes sounding Little Starry Eyes.
Those of us who are always looking for the roughest, most primitive and rockinest rock ‘n’ roll tend to forget that in the fifties the other side of all those 45s invariably contained a slower song. At that time it was required by the trade associations. Many people out there collect precisely rock 'n' roll's softer, more romantic heartbeat, and they will have a field day with this. For the others these “flipside dreams and loving schemes” guarantee a lazy sunday afternoon. Needless to say the CD comes with the familar thick Bear booklet providing 38 pages of background information on the song selection by music expert Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

ROCKIN' COUNTRY STYLE VOLUME 3
Atomicat, ACCD176
English version: see below

Velen gaan vanuit de rock 'n' roll de blues verkennen, ik kwam vanzelf uit bij de country via de Boppin' Hillbilly reeks van Cees Klop, een serie hillbilly LP’s op Charly Records en op basis daarvan een heel pak Bear Family CD’s van individuele artiesten. Die liefde is nooit overgegaan en een reeks als deze Rockin' Country Style is dan ook balsem voor mijn rockabilly ziel. De 33 tracks op volume 3 gaan van gezellig gezapig medium tempo (Jimmy Ballard's cover van het zwarte I Want A Bowlegged Woman van Bull Moose Jackson als een country versie van Bill Haley) over snelle chicken pickin' (Crazy Mixed Up Blues van Jimmy Boyd die later huwde met Bat Girl Yvonne Craig) tot boppende proto rockabilly (Lattie Moore zou Juke Joint Johnny uit 1953 drie jaar later dan ook onder de titel Juke Box Johnnie heropnemen als pure rockabilly). De reis bestrijkt het hele gamma aan country stijlen zoals jazzy western swing (Rusty MCDonald's Don't Say I'm Sorry Anymore), honky tonk (Gentlemen Prefer Blondes van Eddie Noack & the Roadbuddies) en boogie woogie (O Mabel Where Can You Be van Aaron (Blackie) Boudreaux & the Rhythm Valley Playboys).
Billy Strange klinkt in Let Me In There Baby als een rauwere Tennessee Ernie Ford, en ook Virginia On A Saturday Night van Bob Eaton & his Lone Star Boys is in Tennessee Ernie Ford stijl. Ouderwetser of in elk geval ouderwetser klinkend zijn Tom Cattin' Around van Speedy Norris & his Radio Rangers uit 1952 en High-Geared Daddy van Jimmy Walker uit 1951 met een fox chase solo op de mondharmonica. Al die songtitels bestaande uit drie woorden worden steevast gevolgd door het toevoegsel "from Tennessee", hahaha. Sommige tracks zijn zwaar beïnvloed door bluegrass (Long Time No See van Frank Hunter & his Black Mountain Boys) en zelfs skiffle (ondanks de titel klinkt Rock-A-Billy Baby van Johnny Duncan 100 % als Lonnie Donegan). Vaak hebben de liedjes een hoog novelty gehalte, bijvoorbeeld de band die de prijs krijgt van de mooiste groepsnaam, Bob Greene & his Filling Station Swing Band met de Rag Mop variatie Someone Stole My Rag Mop, en Ann Jones wier I've Had It klinkt als The Maddox Brothers & Rose - straf dat in 1953 het woordje "sex appeal" in een country song mocht.
Aha, u dacht dat Everybody's Trying To Be My Baby van Carl Perkins was? Vergeet het: het nummer werd origineel opgenomen door Rex Griffin in 1936. De krakende trage versie hier op de CD van Jimmy Short & the Silver Saddle Ranch Boys dateert uit 1950. En dacht u dat Let's Take The Long Way Home van Johnny Horton was? Mis poes: hier staat een rustiger versie op uit 1952 door Ken Marvin, en ook dat was reeds een cover want ik ga er gemakshalve van uit dat de originele versie is van de man die het schreef, Autry Inman. En nu we toch aan het coveren zijn: Carl Smith leverde in 1959 een gladde countrypolitan versie op van Tomorrow Night dat u ongetwijfeld kent van Elvis die het in 1954 opnam bij Sun. De onuitgebrachte opname werd met alle andere Elvis tapes verkocht aan RCA die Tomorrow Night in 1965 afstoften en van nieuwe instrumentatie voorzagen om het op de Elvis For Everyone LP te pleuren. Oorspronkelijk stamt de vooroorlogse crooner uit 1939!
Van al die muziekjes was het slechts een kleine stap voor een man maar een grote stap voor de mensheid tot enerzijds rockabilly met Jimmie Piper's Don't Play Around (With My Heart) en anderzijds uiteraard tot pure country waarvan de uitvoerders op hun beurt rock 'n' roll graantjes probeerden mee te pikken. Ik leg als argument Johnnie & Jack's bijzonder sfeervolle knipoog naar de beatniks Uncle John's Bongos op tafel. Hun Sweetie Pie koppelde dan weer de Johnny Horton sound aan een koortje dat inspiratie zocht in gospel en duidelijk op de tieners mikte. Andere country artiesten die uit waren op het zakgeld van de jeugd waren Howard Crockett (If You Let Me) en 'Nita, Rita & Ruby (Leroy, niet het Jack Scott nummer) waarvan 'Nita June Carter's jongere zus Anita Carter was en Ruby de dochter van zangeres Kitty Wells en Johnnie Wright, en die laatste was de helft van Johnnie & Jack. Eén pot nat! Zelfs een oude western swing cat als Pee Wee King deed zijn duit in het rock 'n' roll zakje door een zwart nummer naar zijn hand te zetten, in casu LaVern Baker's Tweedlee Dee. De prijs voor de grappigste track gaat naar de Nieuw-Zeelandse cover van Guess Things Happen That Way van Johnny Cash door The Apaapa Sisters met charleston trompet en een compleet andere, hilarische tekst: "our last record wasn't a hit cos they forgot to put a hole in it, the reason that it never sold it's a 9 inch record with a 12 inch hole, this here record ain't a long play it's so lousy it sounds that way, Johnny Cash made this a hit but we're gonna put a stop to it, he won't like it but I guess things happen that way"....
Elke CD in deze reeks bevat drie onuitgebrachte opnames en dit keer zit daar zelfs eentje van Bob Wills & his Texas Playboys (Leon McAuliffe op zang) tussen, Miss Molly, een nummer dat Wills wel meer heeft opgenomen dacht ik, al is zijn omvangrijke discografie bijzonder ingewikkeld met radio opnames, film opnames en heropnames. Deze versie komt uit een western van begin jaren '40. De andere twee onuitgebrachte acetaten zijn de geinige novelty A Woman Is Like A Guitar van Sandy Rivers (naamsgewijs een country tegenhanger van Muddy Waters???) en het ouderwetse doch gezellige accordeondeuntje Baby You Can Laugh At That van Buck Nation. Laat schuren die fiddles, laat sliden die pedal steels, laat rocken die elektrische gitaren en schiet niet op de pianist: deze 33 tracks 1947-1961 zijn ondanks het gekraak links en rechts een feest voor de liefhebbers. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Many people go from rock ‘n’ roll to blues music, I got sucked down the country rabbit hole thanks to Cees Klop's Boppin' Hillbilly series, a series of hillbilly LPs on Charly Records, and from there on a whole bunch of Bear Family single artists CDs. This love never faded, and a series like Rockin' Country Style is therefore balm to my rockabilly soul. The 33 tracks on volume 3 range from cozy, leisurely medium tempo (Jimmy Ballard's cover of Bull Moose Jackson's black I Want A Bowlegged Woman as if he were a country version of Bill Haley) via fast chicken pickin' (Crazy Mixed Up Blues by Jimmy Boyd who went on to marry Bat Girl Yvonne Craig) to boppin' proto rockabilly (Lattie Moore would re-record his 1953 Juke Joint Johnny three years later under the title Juke Box Johnnie as pure rockabilly). The journey covers the entire spectrum of country styles such as jazzy western swing (Rusty MCDonald's Don't Say I'm Sorry Anymore), honky tonk (Gentlemen Prefer Blondes by Eddie Noack & the Roadbuddies) and boogie woogie (O Mabel Where Can You Be by Aaron (Blackie) Boudreaux & the Rhythm Valley Playboys).
Billy Strange sounds like a rougher version of Tennessee Ernie Ford in Let Me In There Baby, and Bob Eaton & his Lone Star Boys' Virginia On A Saturday Night is also in the Tennessee Ernie Ford mould. More old fashioned or at least sounding more old fashioned are Speedy Norris & his Radio Rangers' 1952 Tom Cattin' Around and Jimmy Walker's 1951 High-Geared Daddy with a fox chase solo on the mouth harp. All those three word song titles are invariably followed by the addition “from Tennessee,” hahaha. Some tracks are heavily influenced by bluegrass (Frank Hunter & his Black Mountain Boys' Long Time No See) and even skiffle (despite its title Johnny Duncan's Rock-A-Billy Baby sounds 100 % like Lonnie Donegan). The songs often have a high novelty level, for example the band that wins the award for best group name, Bob Greene & his Filling Station Swing Band with the Rag Mop variation Someone Stole My Rag Mop, and Ann Jones whose I've Had It sounds like The Maddox Brothers & Rose - it's amazing that in 1953 the word “sex appeal” could be used in a country song.
So you thought Everybody's Trying To Be My Baby is a Carl Perkins tune? Think again: it was originally recorded by Rex Griffin in 1936. The slow version with pops and crackles here on the CD by Jimmy Short & the Silver Saddle Ranch Boys dates from 1950. And you think Let's Take The Long Way Home is from Johnny Horton? Wrong again: here's a calmer 1952 version by Ken Marvin, and even that was a cover, as I assume for convenience's sake that the original version was recorded by the guy who wrote it, Autry Inman. On the subject of covers: in 1959 Carl Smith delivered a smooth countrypolitan version of Tomorrow Night which you undoubtedly know from Elvis who recorded it at Sun in 1954. Elvis' unreleased recording was sold along with all the other Elvis tapes to RCA who dusted off Tomorrow Night in 1965 and added new instrumentation to slap it onto the Elvis For Everyone LP. Originally, the pre-war crooner goes all the way back to 1939!
From all this music it was only a small step for man but a giant leap for mankind to on the one hand rockabilly with Jimmie Piper's Don't Play Around (With My Heart) and of course on the other hand to pure country whose performers in turn tried to pick up of piece of the rock ‘n’ roll action. I put on the table Johnnie & Jack's particularly atmospheric nod to the beatniks titled Uncle John's Bongos. Their Sweetie Pie combined the Johnny Horton sound with a vocal backing group inspired by gospel, clearly targeting the teenage audience. Other country artists who were after the kids' pocket money were Howard Crockett (If You Let Me) and 'Nita, Rita & Ruby (Leroy, not the Jack Scott song) of which 'Nita was June Carter's younger sister Anita Carter and Ruby was the daughter of Kitty Wells and Johnnie Wright, the latter being half of Johnnie & Jack.... Full circle! Even an old western swing cat like Pee Wee King got his slice of the rock ‘n’ roll pie by putting his own spin on a black song, in this case LaVern Baker's Tweedlee Dee. The award for funniest track goes to the New Zealand cover of Johnny Cash's Guess Things Happen That Way by The Apaapa Sisters featuring a charleston trumpet and completely different, hilarious lyrics: “our last record wasn't a hit cos they forgot to put a hole in it, the reason that it never sold it's a 9 inch record with a 12 inch hole, this here record ain't a long play it's so lousy it sounds that way, Johnny Cash made this a hit but we're gonna put a stop to it, he won't like it but I guess things happen that way”....
Each CD in this series contains three unreleased recordings, and this time there's even one from Bob Wills & his Texas Playboys (Leon McAuliffe on vocals), Miss Molly, a song Wills recorded several times I think, although his extensive discography is very complicated with radio recordings, film recordings, re-recordings and what not. This version comes from a western movie from the early 1940s. The other two unreleased acetates are the amusing novelty A Woman Is Like A Guitar by Sandy Rivers whose name sounds like the country equivalent to Muddy Waters, and Buck Nation's old fashioned but cheerful accordion tune Baby You Can Laugh At That. Let those fiddles scratch, let those pedal steels slide, let those electric guitars rock and don't shoot the piano player: despite the clicks and static here and there these 33 tracks from 1947-1961 are a treat for hillbilly fans. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

JAKE CALYPSO & BUBBA FEATHERS
Around The Shack, ATSR CD10
Around The Shack, ATSR EPV02
English version: see below

Bijna dertig jaar na zijn overlijden op 66-jarige leeftijd aan longkanker kan je in de rockabilly nog steeds niet om Charlie Feathers heen. Met singles op Sun, Meteor, King en Kay werd hij een van de sleutelfiguren in Memphis, deels door het legendarische aureool dat hij zichzelf toemat, zorgvuldig cultiveerde en waarschijnlijk tenslotte ook zelf geloofde ("ik heb Elvis alles geleerd"), deels door zijn imago van een artiest die niet kon lezen noch schrijven maar wel kon rocken, en deels door het feit dat ie heel zijn leven rockabilly is blijven spelen. Charlie Feathers ging in de jaren '60 niet op de country tour, omdat zijn muziek altijd al op het slappe koord tussen rockabilly en country balanceerde. Charlie Feathers is niet meer, maar zijn zoon Bubba (is er een meer southern name denkbaar?) die vanaf begin jaren '70 leadgitaar voor hem speelde is er nog wel, en af en toe komt ie de nummers van zijn vader ten gehore brengen voor een hongerig Europees publiek.
In de jaren '50 kon je gewoon binnenlopen in de Sun studio in Memphis om een custom plaatje voor jezelf op te nemen, en zeventig jaar later kan je dat nog steeds als je studiotijd boekt en betaalt, want het is natuurlijk big business die inspeelt op het prestige van te kunnen zeggen dat je hebt opgenomen bij Sun. Hervé Loison (F) alias Jake Calypso en bekend van bands als Hot Chickens, nam op 9 oktober 2025 vier Charlie Feathers covers op bij Sun en huurde daarvoor Bubba Feathers in - ik neem aan dat je die ook gewoon kan boeken. Mede-daders zijn de Franse contrabassist Stéphane Bihan die eerder al samenwerkte met Loison (het in 2022 eveneens bij Sun opgenomen album The Memphis Blues Cream en het nog niet uitgebrachte bij het graf van Robert Johnson in Greenwood, Mississippi opgenomen album 49 Highway Blues) en drummer Rodney Polk van The Rockin' 88s uit Memphis die ook drumde op The Memphis Blues Cream. Feathers' manier van zingen werd gekenmerkt door een overdreven gebruik van een heel arsenaal aan gehik. Dat deden wel meer rockabillies in de fifties, maar Feathers trok het door tot in het extreme. Dat is uiteraard een kolfje naar de hand van Hervé Loison die niet zozeer zingt maar vooral roept, kreunt, hikt, snurkt, jodelt en knort en daar in combinatie met een spectaculaire live show een hele carrière aan overhield. De vier songs op deze vinyl EP blijven trouw aan Feathers' originele conceptie maar de hedendaagse opnametechnieken en de echo op Loison's stem doen het geheel extra krachtig uit de speakers daveren. Volgens mij moet dat een plezier geweest zijn om te mixen, want het resultaat is boppen geblazen met That Certain Female, Bottle To The Baby, One Hand Loose en Stutterin' Cindy.
Op CD is de EP een full album geworden door de toevoeging van een langere "extended version" van That Certain Female (die echter niet klopt met de tracknummering: op de CD staat de reguliere single versie vermeld als de 20 seconden langere durende extended version, dus die zijn op de CD van plaats verwisseld, hahaha) + twaalf tracks van Charlie Feathers zelf. U kan dus gelijk vergelijken met the real thing, al lijkt het me sterk dat een beetje rockabilly liefhebber niets van Charlie Feathers zou hebben steken. Wanneer die "Charlie Fetahers selection by Jake Calypso" werden opgenomen wordt niet vermeld, want jammer is omdat Feathers zijn hele leven er een handje van weg had zijn eigen nummers te blijven heropnemen. Wij zijn eens gaan snuisteren in onze eigen collectie en vonden dat het gaat om het semi-akoestische Tongue Tied Jill en het cult gehik van Can't Hardly Stand It, samen met de rockabilly filet pur Why Don't You uit 1958 enkele van Feathers' meest iconische songs. Is het Johnny Cash arrangement van Frankie And Johnny de door Zu-Zazz Records ontdekte Sun Take 5 uit 1956 van de LP The Legendary 1956 Demo Session? Corrine Corrina is in ieder geval de "Zu-Zazz" Sun opname, en Bottle To The Baby lijkt mij de uit dezelfde demosessie afkomstige "Zu-Zazz" Take 1, alle drie uit het magische jaar 1956. De dreigende gitaar instrumental Cockroach komt van Norton's in 2008 verschenen reeks onuitgebracht Charlie Feathers materiaal.
Moderne opnames zijn Wild Wild Party en de memphisbilly Milk Cow Blues van Feathers' Rockstar LP Wild Wild Party (1977), en Fraulein en Uh Huh Honey van zijn titelloze Elektra Nonesuch LP uit 1991. De tergend trage Carl Perkins cover Gone Gone Gone komt van de in 1990 opgenomen Live In London LP. Al die hedendaagse opnames hebben trouwens allemaal Bubba op gitaar. De twaalf Charlie Feathers songs staan niet-chronologisch door elkaar maar vormen toch één geheel, ondanks het feit dat die modernere opnames vaak een funky ondertoon hebben opnieuw een voorbeeld van hoe consistent Feathers' sound doorheen de jaren was. Info: www.jakecalypso.com (Frantic Franky)

Almost thirty years after his death at the age of 66 from lung cancer Charlie Feathers remains one of the most influential names in rockabilly. With 45s on Sun, Meteor, King and Kay he became one of the key figures in Memphis, partly due to the legendary aura he created, carefully cultivated and in the end probably believed himself (“I taught Elvis everything”), partly due to his image as an artist who could neither read nor write but could rock pretty darn good, and partly due to the fact that he continued to play rockabilly his entire life. Charlie Feathers did not go country in the sixties because his music had always balanced on the tight rope between rockabilly and country. Charlie Feathers is no longer with us, but his son Bubba (is there a more southern name?) who played lead guitar for him from the beginning of the seventies right up till the end, is, occasionally crossing the pond to perform his father's songs for an eager European audience.
In the fifties one could simply walk into the Sun studio in Memphis to record a custom record for oneself, and in a way you can still do that seventy years on, provided that you book and pay studio time - after all it's big business capitalizing on the prestige of being able to say you recorded at Sun. Hervé Loison (F) AKA Jake Calypso and known from bands like Hot Chickens recorded four Charlie Feathers covers at Sun on October 9, 2025, hiring Bubba Feathers for the occasion — I assume he's also available for booking. Loison's accomplices were French double bass player Stéphane Bihan who previously collaborated with Loison (the album The Memphis Blues Cream also recorded at Sun in 2022 + the as yet unreleased album 49 Highway Blues recorded at Robert Johnson's gravesite in Greenwood, Mississippi) and drummer Rodney Polk of The Rockin' 88s from Memphis who also drummed on The Memphis Blues Cream. Feathers' singing was characterized by an exaggerated use of a whole arsenal of hiccups, as done by many rockabilly singers in the fifties, but Feathers took it to the extreme. This is obviously right up Hervé Loison's alley for he does not so much sing as he shouts, moans, hiccups, snores, yodels and grunts, building an entire career on these gimmicks with a spectacular live act to boot. The four songs on this vinyl EP remain faithful to Feathers' original conception, yet contemporary recording techniques and the echo on Loison's voice make the whole thing boom out of the speakers with extra power. I imagine it must have been a pleasure to mix this, as the result is pure bop with That Certain Female, Bottle To The Baby, One Hand Loose, and Stutterin' Cindy.
On CD the EP has turned into a full album with the addition of a longer “extended version” of That Certain Female (which does not match the track numbering: on the CD the regular 45 version is listed as the 20 seconds longer extended version so they have been swapped on the CD, hahaha) + twelve tracks by Charlie Feathers himself. This makes it easy to compare Loison with the real thing, although I find it hard to believe that any rockabilly fan would not a healty dose of Charlie Feathers lying around. When this “Charlie Feathers selection by Jake Calypso” was recorded is not mentioned, a pity given the fact that Feathers kept on recording his own songs over and over again throughout his life. We rummaged through our own collection and found that Loison' choice includes the semi-acoustic Tongue Tied Jill and the cult hiccupping of Can't Hardly Stand It, and together with 1958's rockabilly filet pur Why Don't You these are some of Feathers' most iconic songs. Is the Johnny Cash arrangement of Frankie And Johnny the Sun Take 5 from 1956 discovered by Zu-Zazz Records released on their LP The Legendary 1956 Demo Session? Corrine Corrina is definitely the "Zu-Zazz" Sun recording, and Bottle To The Baby sounds like it's the “Zu-Zazz” Take 1 from the same demo session, all three from the magical year of 1956. The menacing guitar instrumental Cockroach comes from Norton's 2008 series of unreleased Charlie Feathers material.
Modern recordings include Wild Wild Party and the memphisbilly Milk Cow Blues from Feathers' Rockstar LP Wild Wild Party (1977), and Fraulein and Uh Huh Honey from his untitled 1991 Elektra Nonesuch LP. The agonizingly slow Carl Perkins cover Gone Gone Gone comes from the Live In London LP recorded in 1990. All of these contemporary recordings feature Bubba on guitar. The twelve Charlie Feathers songs appear in a non-chronological order but do not sound like bits and pieces strung together despite the fact that the more modern recordings often have a funky undertone, yet another example of how unchanged Feathers' style remained through the years. Info: www.jakecalypso.com (Frantic Franky)

THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 52: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM THE VAULTS OF MAR-VEL' & GLENN RECORDS
Bear Family, BCD17781
English version: see below

Mar-Vel' was het éénmans label van de uit Indiana afkomstige Harry Glenn (vandaar de naam van Mar-Vel' sublabel Glenn) die tot diep in de jaren '70 zijn waar aan de man bracht vanuit zijn bestelbusje. Mar-Vel' was al eerder het onderwerp van CD releases (ik denk aan Get With The Beat: The Mar-Vel' Masters op Rykodisc uit 1989, de One Day Music dubbel CD Jump Baby Jump: The Mar-Vel' Records Story en de Fantastic Voyage triple CD Hoosier Daddy: Mar-Vel' And The Birth Of Indiana Rockabilly, beide verschenen in 2014), bestond van 1949 tot 1969 of daaromtrent en bracht zo'n 140 à 175 singles uit (de tellingen verschillen) met de nadruk op country. Logischerwijs staat er veel country op deze CD, maar uiteraard opteerde samensteller Nico Feuerbach voor country met een drumbeat op het randje van de rockabilly als I Need Some Lovin' van Harold Allen en Naughty Girls van Jack Bradshaw, relaxte country swing (Move Over Rover van Bill(y) Hall in de heropname uit 1963) en de Tennessee Ernie Ford imitaties van Jim Gatlin (The Way You're Treating Me, Would It Matter At All). Root Beer van The Law Brothers is een te gek niet-alcoholisch antwoord/parodie op White Lightning van George Jones, alleen is het een cover van een albumtrack van... George Jones zelf! Uiteraard loopt dit alles naadloos, vrolijk en onbeschaamd door elkaar. Is Ray Lynn (het early sixties klinkende Mean Mean Woman) truckin' country met honky tonk piano, of maakt de boogie gitaar er rock 'n' roll van? Wie het weet mag de hand in de lucht steken en de horlepiep dansen op Row Boy Sink Or Swim van Slim O'Mary & the Southerneers. Mar-Vel' zat evenwel zo diep geworteld in de country dat ze in 1956 nog platen uitbrachten met accordeon. Zo is Jump Baby Jump van Harry Carter & the Dixie Rhythmaires het blanke equivalent van jump blues, laat ik het hillbilly jump noemen, met naast de vibrerende elektrische gitaar en een drumsolo toch nog steeds een accordeon solo. Ook hun Rhythm In My Soul bevat accordeon en klinkt als een poging tot rock 'n' roll door een dansorkest met als resultaat primitieve medium tempo bop. Twee jaar later was zowel de accordeonist als de"Dixie" in hun naam verdwenen, het sympathieke I Don't Want You was beschaafder in een variatie op de Money Honey structuur, en You Made Me Love You Baby is met zijn achtergrondkoortje helemáál nette rock 'n' roll, maar toch ook nog met steel. Bob Burton klinkt in Tired Of Rockin' als een country zanger die zijn best doet Bill Haley te zijn (zijn Boogie Woogie Baby Of Mine is medium tempo boogie swing), en Bobby Sisco kennen we van de rockabilly single Go Go Go / Tall Dark And Handsome Man op Chess Records. Voor Harry Glenn nam hij boppende hillbilly met flitsende steel op (Honky Tonkin' Rhythm) én een banjobilly nummer, Now I'm Free.
Een cult naam op Mar-Vel' was de maniakale rockabilly gek Herbie Duncan van wie vier songs op de CD staan met als "hoogtepunt" het chaotisch nijdige Hot Lips Baby. In That's All houdt hij zich nog in, maar in de rockabilly Little Angel en de bonkende piano boogie Escape "zingt", roept en hikt ie zalig naast de toon en de melodie. Er was geen ontkomen aan Herbie Duncan, hahaha! Dichter bij traditionele rock 'n' roll aanleunen doet Mel Kimbrough met het nochtans in 1965 opgenomen Ha Ha Hey Hey dat overhelt naar Buddy Holly, terwijl de stemmen, de samenzang, de intonatie en het arrangement van de akoestische gitaren van de sfeervolle teener Oh Ricky van The Gaye Sisters heel hard doen denken aan The Everly Brothers. Het is géén eerbetoon aan Ricky Nelson maar een liefdesliedje waarin toch de naam Mary Lou valt. Harry Glenn, als zakenman redenerend met dollartekens in de ogen, zou de single nog twee keer heruitbrengen onder de naam The Secretaries én als - hou u vast - The Beverly Sisters, Von & Sil! Wél een eerbetoon is het zijstapje naar de bluesrock op stroll tempo met orgeltje Rockin' For Goldwater van Paul Parker uit 1964, een single pro Barry Goldwater die Cuba en Vietnam vernoemt in de tekst. Goldwater was in 1964 de (extreem-rechtse) republikeinse kandidaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen die hij verloor tegen de herverkozen Lyndon B. Johnson die in 1963 na de moord op Kennedy van vice-president tot president was gepromoveerd. 100 % echte rockers zijn Carl Newman's wilde falsetto in Twist On Guitar, de uptempo sax stroll What Am I Gonna Do van het Skipper Hunt Combo, de rechtdoor jiver I Need Some Lovin' (Bill(y) Hall), het nochtans medium tempo Dark And Stormy (Bill Ferguson jat een stukje tekst van Flip Flop And Fly) en I Feel So Bad (Rick Reason & the Satellites). Rustiger is Robbie Jones met Knocking On The Back Side. Geen idee hoe die Teddy Redell song tien jaar later in 1967 bij Jones terecht kwam!
Een van mijn hoogtepunten is Moon Twist van Billy Nix wiens Get With The Beat rustiger en gestroomlijnder maar een niet onaardige rocker is, en zijn Perhaps is duidelijk door Johnny Cash beïnvloede uptempo country. Moon Twist staat op de CD in de versie van twee verschillende artiesten. Moeilijk te kiezen welke de beste is: Chuck Dallis was eerst en is meer rock 'n' roll, terwijl Billy Nix me ietsje trager lijkt en een echt twist ritme én saxofoon heeft. Van Chuck Dallis horen we ook zijn traditionelere doch tragere rocker Come On Let's Go. Eén spijtige keuze: Chuck Dallis' tragere meer sixties klinkende Good Show But No Go met sax, drumroffels en orgel uit 1964 - ook al is dat de originele versie - in plaats van de ubercoole live opname die korte tijd later op de B-kant van Dallis' Joni Kaye stond, een rockender nummer dan de studio versie van Good Show But No Go, zij het op z'n sixties.
Wat betreft de Mar-Vel' slogan "hits of tomorrow recorded today" was de wens de vader van de gedachte, want Glenn haalde zelden of nooit de country hitparade, laat staan de poplijsten. Niettegenstaande is zeventig jaar na datum deze selectie van zomaar eventjes 36 tracks 1953-1967 een must voor de liefhebbers van hillbilly bop en aanverwante rudimentaire muziekjes met de occasionele steel gitaar en fiddle. Harry Glenn overleed in 1989 op 71-jarige leeftijd aan een hartaanval. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Mar-Vel' Records was the one man operation of Indiana native Harry Glenn (hence the name of Mar-Vel' sublabel Glenn) who sold his wares well into the seventies out of the trunk of his van. Mar-Vel' has already been the subject of several CD releases (I'm thinking of Rykodisc's 1989 Get With The Beat: The Mar-Vel' Masters, the One Day Music double CD Jump Baby Jump: The Mar-Vel' Records Story, and the Fantastic Voyage triple CD Hoosier Daddy: Mar-Vel' And The Birth Of Indiana Rockabilly, both from 2014). Mar-Vel' existed from 1949 to 1969 or thereabouts and according to estimates released somewhere between 140 and 175 singles (the figures vary) with the emphasis on country music. Logically there is a lot of country music on this CD, but compiler Nico Feuerbach obviously opted for country music with a drumbeat on the edge of rockabilly like Harold Allen's I Need Some Lovin' and Jack Bradshaw's Naughty Girls, relaxed country swing (Bill(y) Hall's own 1963 re-recording of Move Over Rover) and Jim Gatlin's Tennessee Ernie Ford imitations (The Way You're Treating Me, Would It Matter At All). Root Beer by The Law Brothers is a great non-alcoholic answer/parody to George Jones' White Lightning, except that it's actually a cover of an album track by... George Jones himself! All of this of course seamlessly, cheerfully and shamelessly blends together. Is Ray Lynn (the early sixties sounding Mean Mean Woman) truckin' country with honky tonk piano, or does the boogie guitar make it rock ‘n’ roll? If you know the answer, raise your hand and dance the jitterbop to Slim O'Mary & the Southerneers' Row Boy Sink Or Swim.
Mar-Vel' was so deeply rooted in country music that they were still releasing records with accordion in 1956. Harry Carter & the Dixie Rhythmaires' Jump Baby Jump is the white equivalent of jump blues, let's say hillbilly jump, with a vibrating electric guitar and a drum solo yet still featuring an accordion solo. Their Rhythm In My Soul also features accordion and sounds like a dance band's attempt at rock ‘n’ roll resulting in primitive medium tempo bop. Two years later, both the accordionist and the “Dixie” in their name had disappeared. The pleasant I Don't Want You was more civilized in a variation on the Money Honey structure, and You Made Me Love You Baby is completely decent rock ‘n’ roll with backing vocals, but still with steel. Bob Burton sounds like a country singer trying his best to be Bill Haley in Tired Of Rockin' (his Boogie Woogie Baby Of Mine is medium tempo boogie swing). Bobby Sisco is known for the rockabilly single Go Go Go / Tall Dark And Handsome Man on Chess Records, and for Harry Glenn he recorded boppin' hillbilly with flashy steel guitar (Honky Tonkin' Rhythm) as well as the banjobilly song Now I'm Free.
A cult name on Mar-Vel' was rockabilly maniac Herbie Duncan present here with four songs, the chaotic, mean Hot Lips Baby being the “highlight.” In That's All he holds himself back, but in the rockabilly Little Angel and the pounding piano boogie Escape he “sings”, shouts and hiccups blissfully off key and off melody. There was no escaping Herbie Duncan, hahaha! Mel Kimbrough leans more towards traditional rock ‘n’ roll with Ha Ha Hey Hey, recorded in 1965 but sounding a bit like Buddy Holly, while the voices, harmonies, intonation and arrangement of the acoustic guitars of The Gaye Sisters' atmospheric teen song Oh Ricky are very reminiscent of The Everly Brothers. It's not a tribute to Ricky Nelson but a love song that does mention the name Mary Lou. Harry Glenn, reasoning like a real businessman with dollar signs in his eyes, re-released the song twice under the name The Secretaries and as - hold on to your hats - The Beverly Sisters, Von & Sil! A real tribute on the other hand is Paul Parker's 1964 side step into blues rock at a stroll tempo with organ Rockin' For Goldwater, a pro-Barry Goldwater 45 that mentions Cuba and Vietnam in the lyrics. In 1964 Goldwater was the (far right) republican candidate for the US presidential elections which he lost to the re-elected Lyndon B. Johnson who had been promoted from vice president to president after Kennedy's assassination in 1963. 100 % genuine rockers are Carl Newman's wild falsetto Twist On Guitar, the Skipper Hunt Combo's uptempo sax stroll What Am I Gonna Do, Bill(y) Hall's straightforward jiver I Need Some Lovin', the medium tempo Dark And Stormy (Bill Ferguson steals some lyrics from Flip Flop And Fly) and I Feel So Bad (Rick Reason & the Satellites). Robbie Jones is more subdued with Knocking On The Back Side. No idea how that Teddy Redell song ended up ten years later in 1967 with Jones!
One of my personal favorites is Moon Twist by Billy Nix whose Get With The Beat is a calmer and more streamlined but not unpleasant rocker, while his Perhaps is uptempo country clearly influenced by Johnny Cash. Moon Twist can be heard in two versions by two different artists and it's hard to choose which one's best. Chuck Dallis did it first and is more rock ‘n’ roll, while Billy Nix seems a little slower to me and has a real twist rhythm and saxophone. From Chuck Dallis we also hear his more traditional but slower rocker Come On Let's Go. One unfortunate choice is Chuck Dallis' slower, more sixties sounding Good Show But No Go with sax, drum rolls and keyboards from 1964 - even though that's the original recording - instead of the uber cool live take that appeared shortly afterwards on the flip of Dallis' Joni Kaye, a more rockin' song than the studio version of Good Show But No Go, albeit in a sixties style.
As for Mar-Vel's slogan “hits of tomorrow recorded today” wishful thinking was the father of the idea, because Glenn rarely, if ever, made the country charts, let alone the pop charts. Nevertheless seventy years later this selection of no less than 36 tracks 1953-1967 is a must for fans of hillbilly bop and related rudimentary music with the occasional steel guitar and fiddle. Harry Glenn died in 1989 at the age of 71 from a heart attack. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

JIVE-A-RAMA VOLUME 5
Atomicat, ACCD171
English version: see below

Wie 30 typische jivers verwacht komt bedrogen uit want Jive-A-Rama 5 biedt heel gevarieerde nummers in een hele variëteit aan rock 'n' roll genres. We horen zowel doo-wop (Shut Your Mouth van The Eboniers, Come On Baby van de Frankie Lymon-achtige Youngtones, Why Why Why van Scott Stevens & the Cavaliers), stop-starters (Crazy Crazy Baby van Chuck Howard), big label klinkende billy en rock 'n' roll (Big Deal van The Skee Brothers, You're Gone Baby van Jimmy Lloyd, Salt And Pepper van Ronnie Summers) en zwarte swing boogie met zangeres Mitzi Mars (Roll 'Em) als rechtdoor pianorockers met Head Over Heals In Love van Don Wayne en Old Black Joe van Jerry Adams. Dat laatste kennen we natuurlijk van Jerry Lee Lewis, net als Great Balls Of Fire, hier te horen in de vurige versie van zangeres Georgia Gibbs, zeer zeker de moeite door haar muzikale inleving, de hard aangeslagen piano en de scherpe gitaar. Paul Evans' cover van Fats Domino's I'm Walkin' scoort dan weer hoog op onze coverschaal omdat hij juist dicht bij het origineel blijft, wat je niet verwacht van de hitmaker van het melige Seven Little Girls Sitting In The Back Seat. Evans is nu 87, dus haal 'em naar Viva Las Vegas!
De betere teen rock (Should I van Rocky Storm & the Twinkletones, Baby Don't Cry van Jack Moore & the Clefs, Kimo Lee's If You Don't Like It Don't Knock It dat een klein beetje aan Elvis doet denken (het werd geschreven door Ben Weisman) en Shy Boy van George McCannon III dat héél véél doet denken aan Bobby Vee) is slechts één danspasje verwijderd van vioolpop als Lost Weekend van Cab Calloway dat lichtjaren verwijderd is van Calloway's gebruikelijke Hi De Ho swingstijl. Dance-A-Long van Chubby Checker is zoals de titel stelt een prima dansschijf waarop zelfs mensen met een houten been kunnen twisten, en met wat goede wil kan je ook twisten op Franny Boyle's New Orleans klinkende teener I Know That We're In Love, zo te horen een enigszins off centre single. De CD bevat zelfs boppende hillbilly met Jack Toombs op de flipperkast in Pin Ball Fever, country van het incredibly strange soort is A Fish House Function (For A Cross Eyed Cat Named Sam) van Emy Oro & her Rhythm Escorts, of wat je krijgt als je een zangeres kruist met een rock 'n' roll boogie, Italiaans variété en The Coasters. Luidens de beknopte hoesnota’s van samensteller DJ Mark Armstrong was Oro de echtgenote van de verantwoordelijke verkoop van het Chelsea label waarop dit verscheen, wat veel verklaart. Even vreemd, vooral omdat het zo primitief is, is Shake It van Dave Osborn, een nummer dat er niet uit raakt of het nu rockabilly, country bop dan wel doo-wop wil zijn. Wie houdt van primitieve sax rock wordt op zijn wenken bediend door Mark Cleary & his Bop-Cats (Bop-Cat Rock) en The Key Notes (Tuff-E-Nuff Baby). Ja, er staan best wat merkwaardige tracks op deze CD, zoals Little Ronnie Sessions' cover van Keep A Knockin' van Little Richard dat begint met een twist drum om daarna sixties rock 'n' roll te worden. Sessions die nog wilder schreeuwt dan Little Richard zelf overleed in 2025 op 76-jarige leeftijd, wat hem dertien jaar jong maakt toen hij dit in 1961 opnam. En wat denkt u van vreemde subgenres als country teen pop (I've Got The World By The Tail van Kevin Shegog klinkt als een pop uitvoering van Johnny Horton) en big band pop rock (Sock Hop van Carol Jarvis)?
Ik betwijfel sterk of je op alles hier kan jiven, maar ik ben dan ook geen danser. Ik observeer de wereld van op mijn vaste kruk aan de toog, en als ik deze CD bekijk en beluister besluit ik dat het een interessante verzameling vooral onbekende tracks is met voor de liefhebbers flink wat geflipte nummers. Naast de 28 tracks 1953-1963 sluit de CD zoals elke release in deze reeks en in de parallelle Bop-A-Rama en Stroll-A-Rama reeksen af met twee onuitgebrachte recente bonustracks uit de kluizen van het overkoepelende Rhythm Bomb Records, met als eerste Barbara Portland die ooit een heel album opnam voor het label met The Round Up Boys / Ike & the Capers in de Lightning Recorders studio in Berlijn maar daarna de benen nam zodat het uitbrengen niet meer opportuun werd geacht. Haar opnames worden nu mondjesmaat uitgebracht in deze reeksen, een goeie zaak want Tell Me Now Baby hier is een prachtige mix van zwarte zangeressen en bop. The Chrome Daddies van hun kant en dat is Australië coveren Blackberry Boogie van Tennessee Ernie Ford, hillbilly boogie met steel gitaar en de ongedubde master van een nummer dat in 2003 op hun Rhythm Bomb RBR 5608 CD Gear Up Daddy stond - ik hoor geen verschil. Ze brachten in die tijd een paar CD’s uit, en sindsdien nooit meer wat van gehoord. Waar ben je gebleven, Doug Wilshire? Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

If you're expecting 30 typical jivers you'll be disappointed because Jive-A-Rama 5 offers a wide variety of songs in a whole range of rock ‘n’ roll genres. We hear doo-wop (Shut Your Mouth by The Eboniers, Come On Baby by the Youngtones in the vein of Frankie Lymon, Why Why Why by Scott Stevens & the Cavaliers), as well as stop-starters (Crazy Crazy Baby by Chuck Howard), big label sounding billy and rock ‘n’ roll (Big Deal by The Skee Brothers, You're Gone Baby by Jimmy Lloyd, Salt And Pepper by Ronnie Summers), black swing boogie with female singer Mitzi Mars (Roll 'Em) and straight forward piano rockers with Don Wayne's Head Over Heels In Love and Jerry Adams' Old Black Joe. We know the latter of course from Jerry Lee Lewis, as well as Great Balls Of Fire, heard here in the fiery version by Georgia Gibbs definitely worth listening to thanks to her musical empathy, the hard hitting piano and the sharp guitar. Paul Evans' cover of Fats Domino's I'm Walkin' scores high on our cover scale because it stays close to the original, which you wouldn't expect from the hit maker of the corny Seven Little Girls Sitting In The Back Seat. Evans is now 87 years old, so bring him over to Viva Las Vegas!
Some decent teen rock (Should I by Rocky Storm & the Twinkletones, Baby Don't Cry by Jack Moore & the Clefs, Kimo Lee's If You Don't Like It Don't Knock It which is slightly reminiscent of Elvis (it was written by Ben Weisman) and George McCannon III's Shy Boy which is very reminiscent of Bobby Vee) is just one dance step away from pop music with strings such as Cab Calloway's Lost Weekend light years away from his usual Hi De Ho swing style. Chubby Checker's Dance-A-Long is as its title suggests a great dance record that even people with a wooden leg can twist to, and with a little goodwill you can also twist to Franny Boyle's New Orleans styled teener I Know That We're In Love which sounds like a slightly off-center 45. The CD even includes boppin' hillbilly with Jack Toombs playing the pinball machine in Pin Ball Fever, incredibly strange country in the form of A Fish House Function (For A Cross Eyed Cat Named Sam) by Emy Oro & her Rhythm Escorts or what you get when you cross a girl singer with rock ‘n’ roll boogie, Italian variety entertainment and The Coasters. According to DJ Mark Armstrong's short liner notes Oro was the wife of the sales manager of the Chelsea label on which this appeared, which explains a lot. Equally strange, especially because it's so primitive, is Dave Osborn's Shake It, a song that can't decide whether it wants to be rockabilly, country bop or doo-wop.
If ya dig primitive sax rock Mark Cleary & his Bop-Cats (Bop-Cat Rock) and The Key Notes (Tuff-E-Nuff Baby) will be a delight. Yes, there are quite a few rather remarkable tracks on here, for example Little Ronnie Sessions' cover of Little Richard's Keep A Knockin' which starts with a twist drum and then turns into sixties rock ‘n’ roll. Sessions, screaming even wilder than Little Richard himself, died in 2025 at the age of 76, which makes him thirteen years young when he recorded this in 1961. And what do you think of the strange subgenres country teen pop (Kevin Shegog's I've Got The World By The Tail sounds like a pop version of Johnny Horton) and big band pop rock (Carol Jarvis' Sock Hop)?
I seriously doubt that one can jive to everything here, but then again I'm not the dancing type. I observe the world from my regular stool at the bar, and when I look at and listen to this CD I come to the conclusion that it's an interesting collection of mostly unknown tracks with quite a few oddities for collectors. In addition to the 28 tracks 1953-1963 the CD like every release in this series and in the parallel Bop-A-Rama and Stroll-A-Rama series contains two unreleased recent bonus tracks from the vaults of parent company Rhythm Bomb Records, the first one by Barbara Portland who recorded an entire album for the label with The Round Up Boys / Ike & the Capers (D) in the Lightning Recorders studio in Berlin before disappearing so releasing it was no longer worthwile. Her recordings are now being released one by one in these series, which is a good thing because Tell Me Now Baby here is a wonderful mix of black female singers and bop. The Chrome Daddies for their part and that's Australia cover Tennessee Ernie Ford's Blackberry Boogie, hillbilly boogie with steel guitar and the undubbed master of a song that appeared on their 2003 Rhythm Bomb RBR 5608 CD Gear Up Daddy - although I can't hear any difference. They released several CDs before disappearing as well. Where are you, Doug Wilshire? Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

CHICAGO ROCKS VOL. 1
Bear Family, BCD17771
English version: see below

De geschiedenis van de populaire muziek wordt vaak verteld aan de hand van muzieksteden als Memphis, Nashville en New Orleans. Er zijn al een aantal CD reeksen en boxen verschenen die de rock 'n' roll belichten vanuit bepaalde steden en staten, maar Chicago associeer ik in de eerste plaats met blues. Niet voor niets is er een bluestijl die de Chicago blues wordt genoemd. Toch werd er in de industriestad veel rock 'n' roll opgenomen en uitgebracht, wat logisch is aangezien de infrastructuur van platenfirma’s en opnamestudio’s er bestond, denk aan Chess en Vee-Jay . Deze Chicago Rocks Vol. 1 bevat niet minder dan 35 tracks 1956-1963 van artiesten geboren dan wel opgegroeid dan wel opgenomen in Chicago in een gevarieerde mix van ook blanke artiesten die noordwaarts trokken op zoek naar werk, dansorkesten die op de rock 'n' roll trein sprongen en blanke doo-woppers. Bekende namen zijn Elvis soundalike Ral Donner op een verrassend Bo Diddley ritme waarvan de zanglijnen beelden van een western oproepen waardoor I Got Burned de titeltrack van een Elvis film had kunnen zijn, Ron Haydock & the Boppers met de rechtdoor piano/gitaarrocker 99 Chicks (83 meer dan Joe Clay) met de merkwaardige frase "99 chicks it'd just my luck not one of the girls that I'd wanna f - crash op het cymbaal"), Eddy Clearwater met de Chuck Berry kopie Cool Clear Water net iets primitiever dan Berry zelf, en Eddie Cash met de gloedvolle uptempo stroll Stormy Weathers. Het bekendste nummer is Jungle Rock uit 1958 dat in 1976 in Engeland én in Nederland en België de top van de hitparade haalde! Wij hebben Hank Mizell met zijn bob hoedje nog gezien op Toppop!
Wie had gedacht dat we de pas overleden Hayden Thompson die we associëren met Sun Records in Memphis zouden tegenkomen in Chicago? Zijn in 1959 onuitgebracht gebleven Chuck Berry cover Brown Eyed Handsome Man nam hij inderdaad op in Chicago waar hij wegens een job aanbod naar toe trok omdat het bij Sun naar zijn zin te traag ging, want Sam Phillips had er andere katten te geselen. Tobin Matthews covert Buddy Holly met veel achtergrondkoortjes in Think It Over, George Torrens & the Maybees herschrijven Eddie Cochran's Something Else tot TR-3, Phil Orsi & his Little Kings coverden Cochran's Come On Everybody in 1963 als beat rock, en in datzelfde beat jaar namen Robby & the Troubadours (een latere incarnatie van Bob Vidone & the Rhythm Rockers) Long Tall Sally onder handen. Wayne Worley & his Worley Birds leveren een heel rechtdoor rollende Red Headed Woman af. Cult classics zijn Benny Ingram's springerige Jello Sal, Hugh Barrett & the Victors' schimmel opus There Was A Fungus Among Us (helaas staat het minder vaak gecompileerde The Return Of The Fungus van Chuck Baker & the Victors niét op de CD), het zwoele mineur Satan Is Her Name van Steve King & the Echelons, en Ride Your Horse van The Regulars & the Galaxies is een gesproken beatnik surf stroll in het kielzog van Peter Gunn die Short Shorts investigeert. Meer teen pop getint is Dicky Stop's ook door Dale Hawkins opgenomen Class Cutter met zijn Buddy Holly-achtige backing vocals, meer country teen pop is Robbin' The Cradle van Tony Bellus, meer variété is zesderangs Pat Boone Steve Schickel's Leave My Sideburns Be twee jaar voor Elvis het leger in ging, Ernie Daro's Rock Tonight, Lennie LaCour's Rock 'n' Roll Romance, en Ronnie Rice's mooie melodieuze TNT. Rauwer werk is er van J. Mikel & the Hepcats met het medium tempo white rock Bettyjean Rock, meer gepolijste rock 'n' roll met The Deltones (Early Morning Rock) en The Mark IV's swingende (Make With) The Shake. Carl Bonafede & the Gem-Tones' Were Wolf en Eddy Bell & the Bel-Aires' Knock Knock Knock (Knocking On My Door) rocken zoals ze behoren te rocken, Frank Deaton & the Mad Lads' hiccuppende Just A Little Bit More en Billy Prager & his Caravans' slidende Do It Bop zullen de rockabilly liefhebber niet onbekend zijn. Rockin' And Rollin' In Love (Bill Skully & the Dynatones), Wiggle Waggle Walk (Tony Smith & his Aristocrats), het instrumentale Easy Pickin' (The Tazmen) en vooral het door Bill Haley geschreven I've Got News For You (Penny Smith) zijn big band swing. Trivia: als Debbie Dean stond zij mee op de affiche op enkele stops van de Winter Dance Party tour die Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper de dood injoeg.
Het merendeel van de nummers zijn bovenstebeste rock 'n' roll. Verbazingwekkend trouwens hoeveel informatie je in Bill Dahl's booklet van 40 paginas kan nalezen over deze grotendeels obscure opnames. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

The history of popular music is often portrayed through music cities like Memphis, Nashville and New Orleans. Multiple CD series and box sets document rock ‘n’ roll from specific cities and states, but I associate Chicago primarily with the blues. It's no coincidence that there is a blues style called Chicago blues. Nevertheless a great deal of rock ‘n’ roll was recorded and released in that industrial city, which makes sense given the existing infrastructure of record companies and recording studios, think of Chess and Vee-Jay. This Chicago Rocks Vol. 1 contains no less than 35 tracks from 1956-1963 by artists born, raised or who recorded in Chicago, in a varied mix including also white artists who moved north in search of work, dance bands who jumped on the rock ‘n’ roll bandwagon and white doo-woppers.
Famous names include Elvis soundalike Ral Donner with a surprising Bo Diddley rhythm set to vocal lines evoking images of a western, making I Got Burned sounding like it could have been the title track of an Elvis film, Ron Haydock & the Boppers with the straightforward piano/guitar rocker 99 Chicks (83 more than Joe Clay) with its remarkable phrase “99 chicks it'd just my luck not one of the girls that I'd wanna f - crash on the cymbal”), Eddy Clearwater with the Chuck Berry copy Cool Clear Water just a little more primitive than Berry himself, and Eddie Cash with the fiery uptempo stroll Stormy Weathers. The best known song is Jungle Rock from 1958 which topped the charts in England, the Netherlands and Belgium in 1976! Yes, I am that old...
Who would have thought that in Chicago we'd run across the recently departed Hayden Thompson whom we associate with Sun Records in Memphis? Thompson did indeed record his in 1959 unreleased Chuck Berry cover Brown Eyed Handsome Man in the Windy City where he moved after receiving a job offer, as things were moving too slowly for him at Sun since Sam Phillips had other fish to fry. Tobin Matthews covers Buddy Holly's Think It Over with lots of background singers, George Torrens & the Maybees rewrite Eddie Cochran's Something Else as TR-3, Phil Orsi & his Little Kings covered Cochran's Come On Everybody in 1963 as beat rock, and in that same beat year Robby & the Troubadours (a later incarnation of Bob Vidone & the Rhythm Rockers) had a go at Long Tall Sally. Wayne Worley & his Worley Birds deliver a very straightforward rollin’ Red Headed Woman. Cult classics include Benny Ingram's bouncy Jello Sal, Hugh Barrett & the Victors' moldy opus There Was A Fungus Among Us (unfortunately Chuck Baker & the Victors' less frequently compiled The Return Of The Fungus is not on the CD) and Steve King & the Echelons' sultry minor key Satan Is Her Name, while The Regulars & the Galaxies' Ride Your Horse is a spoken beatnik surf stroll following the footsteps of Peter Gunn investigating Short Shorts.
Dicky Stop's Class Cutter (also recorded by Dale Hawkins) with its Buddy Holly-esque backing vocals is more teen pop oriented, Tony Bellus' Robbin' The Cradle is country teen pop. There's more variety styled music with sixth rate Pat Boone Steve Schickel's Leave My Sideburns Be two years before Elvis joined the army, Ernie Daro's Rock Tonight, Lennie LaCour's Rock ‘n’ Roll Romance and Ronnie Rice's beautiful melodic TNT. Rougher work is provided by J. Mikel & the Hepcats' medium tempo white rock Bettyjean Rock, more polished rock ‘n’ roll comes from The Deltones (Early Morning Rock) and The Mark IV's swinging (Make With) The Shake. Carl Bonafede & the Gem-Tones' Were Wolf and Eddy Bell & the Bel-Aires' Knock Knock Knock (Knocking On My Door) rock as they should, Frank Deaton & the Mad Lads' hiccuping Just A Little Bit More and Billy Prager & his Caravans' sliding Do It Bop will be familiar to rockabilly lovers. Rockin' And Rollin' In Love (Bill Skully & the Dynatones), Wiggle Waggle Walk (Tony Smith & his Aristocrats), the instrumental Easy Pickin' (The Tazmen) and especially I've Got News For You (Penny Smith) are big band swing, the latter written by Bill Haley. Trivia: as Debbie Dean she was on the lower bill at various stops on the Winter Dance Party tour that killed Buddy Holly, Ritchie Valens, and The Big Bopper.
Most of the songs are top notch rock ‘n’ roll, and it's amazing how much information about these largely obscure recordings is collected in Bill Dahl's accompanying 40 page CD booklet. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: JAKE THE SNAKE
Atomicat, ACCD180
English version: see below

Et voilà, hier is nummer 2 in de Phantom Rockers reeks met telkens 30 nummers waarvan de tracklisting op het eerste gezicht en gehoor lukraak is maar die op allerlei vreemde manieren met elkaar verbonden blijken, bijvoorbeeld door de muzikanten die erop meespelen of omdat het bekende artiesten zijn die opnamen onder schuilnamen. Hoe dat allemaal in elkaar haakt kan u lezen in de hoesnota’s. Een voorbeeld: Carl Perkins speelde in 1961 gitaar op Randy Lee's door Perkins geschreven beschaafde rocker met achtergrondkoortje Tell Me dat niet hetzelfde nummer is als zijn jaren '50 home recording Somebody Tell Me. Van de ene Sun legende naar de andere: Billy Lee Riley passeert vier keer langs start maar ontvangt geen geld onder het pseudoniem Skip Wiley (Fast Livin' klinkt als Ferlin Husky's komische alter ego Simon Crum), als Darren Lee (het zwart klinkende early sixties blazerswerkje I've Been Searching), als lid van The Spitfires met Roland Janes op gitaar in de medium tempo gitaar/sax instrumental Catfish (geen idee wat Riley erop doet) die klinkt als een doorslagje van Modern Don Juan van Buddy Holly (Catfish verscheen onder Roland Janes' naam ook in een snellere gitaar/piano/sax versie met als titel Rolando), én Riley speelt mondharmonica op Bill Rice's Slim Harpo styled bluesrocker It's All Your Fault. Over Buddy Holly gesproken: van het van hem bekende Early In The Morning horen we hier de originele meer gospel-achtige uitvoering door The Ding Dongs. In die groep zat de componist van het liedje, Bobby Darin wiens naam niet mocht vermeld worden omdat ie op een ander platenlabel zat. Toen die erop uit kwamen brachten ze de Ding Dongs opname zelf uit onder de naam The Rinky-Dinks.
Wat staat hier nog op? De betere twistrocker met The Dribble (Twist) van The Magnificents, en Billy The Kid's originele Apron Strings op een net geen ska ritme en trager dan Cliff Richard. Billy The Kid was een pseudoniem van David Hill, co-auteur van I Got Stung (Elvis) die de eerste versie van All Shook Up opnam. Hier is David Hill te horen met de toffe rocker met achtergrondkoortje en flitsende gitaarlicks That's Love. Later zou de man die ook het nummer Speedy Gonzales schreef onder zijn echte naam David Hess meespelen in exploitation films als The Last House On The Left (1972), Swamp Thing (1982) en Zombie Nation (2004)!
Uptempo doo-woppers zijn een vast ingrediënt op CDs samengesteld door de Britse DJ Mark Armstrong en ook nu ontbreken ze niet met The Saxon (Rock 'n' Roll Show), Billy Storm & the Valiants (Love Game) en de jivende Cadets (Do You Wanna Rock) waarvan een of meerdere leden opdoken in de strollende Flairs (She Wants To Rock) en in The Rocketeers (They Turned The Party Out Down At Bessie's House). Mededingers naar de titel van wildste doo-woppers aller tijden zijn The Valiants met hun supersonische cover van Good Golly Miss Molly en hun ietsje tragere maar even chaotische screamer Frieda Frieda. Mark Armstrong handelt ook in rockabilly met Les Cole (= Country Johnny Mathis) & the Echoes (Rock-A-My Baby), Lloyd Arnold & his Rockin' Drifters (Hang Out), Bo Davis (het macho Drownin' All My Sorrows) en Lee Denson (New Shoes), die laatste twee met Eddie Cochran op gitaar.
Pure rock 'n' roll ontbreekt evenmin met Uh-Huh-Huh van Jeff Daniels (= Luke McDaniel), de Sun Records klinkende piano pounder Piano Nellie van Bobby Brant (= Bobby Poe van Bobby Poe & the Poe Cats) & the Rhythm Rockers waarvan een aantal muzikanten onder de naam Spic & Span in 1961 een knappe sixties stroll versie van het Everly Brothers arrangement van Slipping And Sliding uitbrachten, en met de zware gitaar/sax rocker of zo wil u wel héél uptempo stroll School Day Blues van Johnny & the Jammers uit 1960. Johnny werd later de albino bluesgitarist Johnny Winter die ik één keer heb zien optreden. School Day Blues heeft ie toen niét gespeeld. Winter staat nog een keer op de CD met het onder de naam (Texas) Guitar Slim verschenen Broke And Lonely in de stijl van het reeds vermelde It's All Your Fault van Bill Rice. Een nummer in de lijn van School Day Blues met niettemin mooie samenzang is dan weer Rock-A-Bop-A-Lina van Billy & Don Hart with the Downbeats.
Het meest bizarre maar tegelijk voor mij een van de beste nummers is de instrumentale boogie stroll Slap Happy Bass dat begint met knap slapwerk op de contrabas en een beatnik dwarsfluit, waarna het openbloeit met een pickende rockabilly gitaar solo. Er komen blazers bij en na twee minuten eindigen ze met een big band. De dader was Sid Elrod en daarachter verborg zich Macy "Skip" Skipper van het Sun cult nummer Bop Pills. Je zou kunnen stellen dat het nummer in de verste verte doet denken aan Bill Haley's Comets, en die waren dan weer zonder ome Bill de studioband die als The Lifeguards het instrumentale Everybody Out'ta The Pool opnamen, een schitterende uptempo stroll met veel saxofoons, gitaren, piano en een hoop geluidseffecten als rinkelende bellen en een op zijn fluitje blazende badmeester die iedereen uit het zwembad sommeert. Mijn absolute top track is The Big Scroungy van The Tronics, een zware instrumental waarvan de drums roffelen als een aanstormende train en een zware twang gitaar openbarst tot een tof Telstar-achtig melodietje. Er doet ook een saxofoon mee en het klinkt alsof het van producer Joe Meek had kunnen zijn, maar het brein was Thomas Baker Knight, componist van songs als Lonesome Town en Never Be Anyone Else But You (Ricky Nelson), The Wonder Of You (Ray Peterson, bekender van Elvis) en Don't The Girls All Get Prettier At Closing Time (Mickey Gilley).
Alle 30 tracks opgeteld maakt dat een heel gevariëerde maar erg goeie CD waarvan de titeltrack net als bij de twee andere tot dusver verschenen Phantom Rockers CD’s een onuitgebrachte jaren '50 opname is, in dit geval auditief klinkend als van begin jaren '60. Maar wat voor een opname! Jake The Snake van Chuck Fayne is een ge-wèl-dige uptempo stroll met een beetje een popcorn sfeertje en - gek genoeg - een melodie die doet denken aan The Snake van Al Wilson uit 1968, tegenwoordig een northern soul classic. Die vergelijking lijkt vergezocht, tot je weet dat die The Snake een cover is van Oscar Brown Jr. uit 1963. Toeval, beïnvloeding, of hoor ik dingen die er niet zijn? Die Jake The Snake zou immers al zijn opgenomen in 1960. Aan Chuck Fayne kunnen we het niet meer vragen, want hij overleed in 2022. Het nummer werd door Atomicat ook uitgebracht op de Gold Star single ACET02 met op de B-kant een nummer van Chuck Fayne dat in 1961 verscheen op Crest Records getiteld Tokyo Stomp, een piano/sax/gitaar instrumental in alweer een uptempo stroll ritme waarbij de piano een Chinees geïnspireerde melodie speelt. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Et voilà, here's the second volume in the Phantom Rockers series containing another 30 songs whose tracklisting at first glance and listen appears random but which turn out to be connected in all sorts of strangest kind of ways, for example by the musicians who play on them or because it's well known artists recording under pseudonyms. In the liner notes you can read how it all fits together. An example: in 1961 Carl Perkins played guitar on Randy Lee's civilized rocker Tell Me, written by Perkins, featuring background vocals and not the same song as his fifties home recording Somebody Tell Me. From one Sun legend to another: Billy Lee Riley passes go four times but collects no money under the pseudonym Skip Wiley (Fast Livin' sounds like Ferlin Husky's comical alter ego Simon Crum), as Darren Lee (the black sounding early sixties brass piece I've Been Searching), as a member of The Spitfires with Roland Janes on guitar in the medium tempo guitar/sax instrumental Catfish (no idea what Riley does on it) which sounds like a carbon copy of Buddy Holly's Modern Don Juan (Catfish also appeared under Roland Janes' name in a faster guitar/piano/sax version titled Rolando), ànd he plays harmonica on Bill Rice's Slim Harpo-styled blues rocker It's All Your Fault. Speaking of Buddy Holly: instead of his fairly known Early In The Morning we hear the original more gospel infused version by The Ding Dongs one of whom was the song's composer Bobby Darin whose name couldn't be mentioned as he was recording for another record label. When they found out they released the Ding Dongs recording themselves under the name The Rinky-Dinks.
What else is on here? The Magnificents' magnificent twist rocker The Dribble (Twist) and Billy The Kid's original Apron Strings with a rhythm that's almost ska and slower than Cliff Richard. Billy The Kid was the pseudonym of David Hill, co-author of I Got Stung (Elvis) who recorded the first version of All Shook Up. Here you can hear David Hill with a cool rocker with background vocals and flashy guitar licks titeld That's Love. He also wrote the song Speedy Gonzales and under his real name David Hess went on to appear in exploitation films like The Last House On The Left (1972), Swamp Thing (1982) and Zombie Nation (2004)!
CDs compiled by British DJ Mark Armstrong always feature doo-wop, this time courtesy of The Saxons (Rock 'n' Roll Show), Billy Storm & the Valiants (Love Game) and the jiving Cadets (Do You Wanna Rock), one or more members of which turned up in the strolling Flairs (She Wants To Rock) and in The Rocketeers (They Turned The Party Out Down At Bessie's House). Contenders for the title of wildest doo-woppers of all time are The Valiants with their supersonic Good Golly Miss Molly cover and their only slightly slower but equally chaotic screamer Frieda Frieda. Mark Armstrong also deals in rockabilly with Les Cole (= Country Johnny Mathis) & the Echoes (Rock-A-My Baby), Lloyd Arnold & his Rockin' Drifters (Hang Out), Bo Davis (the macho Drownin' All My Sorrows) and Lee Denson (New Shoes), the latter two with Eddie Cochran on guitar.
Pure rock ‘n’ roll is of course also accounted for thanks to Jeff Daniels' (= Luke MCDaniel) Uh-Huh-Huh, the Sun Records sounding piano pounder Piano Nellie by Bobby Brant (= Bobby Poe of Bobby Poe & the Poe Cats) & the Rhythm Rockers some of whose musicians in 1961 released a great sixties stroll version of the Everly Brothers arrangement of Slipping And Sliding under the name Spic & Span, and with the heavy guitar/sax rocker or if you prefer very uptempo 1960 stroll School Day Blues by Johnny & the Jammers. Johnny later became albino blues guitarist Johnny Winter whom I saw perform once. He did not play School Day Blues then. Winter appears again on the CD with Broke And Lonely released under the name (Texas) Guitar Slim in the style of Bill Rice's aforementioned It's All Your Fault. A song in the vein of School Day Blues but with great vocal harmonies is Rock-A-Bop-A-Lina by Billy & Don Hart with the Downbeats.
The most bizarre yet as far as I'm concerned one of the best songs is the instrumental boogie stroll Slap Happy Bass which starts with clever slap work on the double bass and a beatnik concert flute, after which it blossoms with a rockabilly picking guitar solo. The brass join in and after two minutes they end with a big band. The cuLPrit was Sid Elrod behind whom hid Macy “Skip” Skipper from the Sun cult song Bop Pills. You could say the tracks is vaguely reminiscent of Bill Haley's Comets, without uncle Bill the studio band that recorded the instrumental Everybody Out'ta The Pool as The Lifeguards, a brilliant uptempo stroll with loads of saxophones, guitars, piano and sound effects like ringing bells and a lifeguard blowing his whistle to summon everyone out of the swimming pool. My absolute top track is however The Big Scroungy by The Tronics, a heavy instrumental with drums rumbling like an oncoming train and a heavy twang guitar bursting into a nice Telstar-like melody. There's also a saxophone and the whole thing sounds like it could have been produced by Joe Meek but the mastermind was Thomas Baker Knight, composer of songs like Lonesome Town and Never Be Anyone Else But You (Ricky Nelson), The Wonder Of You (Ray Peterson, better known from Elvis) and Don't The Girls All Get Prettier At Closing Time (Mickey Gilley).
All 30 tracks together make for a very varied but very good CD of which the title track, like the two other Phantom Rockers CDs released so far, is an unreleased fifties recording, in this case early sixties sounding. But what a track! Chuck Fayne's Jake The Snake is a fantastic uptempo stroll with a bit of a popcorn vibe and—oddly enough—a melody reminiscent of Al Wilson's 1968 song The Snake, now a northern soul classic. That comparison seems far fetched until you realize that The Snake is a cover of a 1963 song by Oscar Brown Jr. Coincidence, influence, or am I hearing things that aren't there? After all Jake The Snake was recorded in 1960. We can't ask Chuck Fayne anymore since he passed away in 2022. The song was also released by Atomicat on the Gold Star single ACET02 with another Chuck Fayne track on the flip that appeared in 1961 on Crest Records entitled Tokyo Stomp, a piano/sax/guitar instrumental in yet another uptempo stroll rhythm with the piano playing a Chinese inspired melody. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

THE AUTOMATIC FOOL/ CHERRY CASINO & THE GAMBLERS
Bear Family, BAF14040
English version: see below

Na drie CD’s op Rhythm Bomb (Let's Play Around, Fat Mama's Daughter en het "solo" Hi-No-Love) is het vierde album van Cherry Casino & the Gamblers een 10 inch vinyl geworden, goed voor twaalf nummers, en het feit dat die verschijnt op re-issue label Bear Family (D) dat slechts zelden hedendaags werk uitbrengt zegt al veel over de kwaliteit. U kent Cherry Casino & the Gamblers wel: de band is een van de incarnaties van de kern gevormd door Axel Praefcke (zang, gitaar), Michael Kirscht (gitaar) en Ike Stoye (sax). Drums en contrabas wisselen nog al eens en zijn op dit album respectievelijk Gregor Gast en Kevin Weber. Als Cherry Casino & the Gamblers exploreren ze vooral de zwarte kant van de rock 'n' roll, met name door het gebruik van saxofoon en rhythm 'n' blues gitaar.
De onderkoelde stop-starter Sugar Sweet Baby vormt een vrij rustige aftrap met een paar saxofoonstoten, handclaps, ingetogen backing vocals en een jazzy rhythm 'n' blues gitaar solo, zeer zeker mooi, doch met zijn amper 1:46 eerder een aanzet tot dan een volwaardige song. This Is My Dance, Gotta Learn To Dance en de meezingmelodie van titeltrack The Automatic Fool zijn kalme swing in de stijl van hun landgenoten Ray Collins' Hot-Club of Cat Lee King & his Cocks maar in een kleinere combo bezetting, ook nu opvallend rustig, al kan je er wel degelijk op jiven. Ook het rustigste nummer, het dromerige Baby Malonka, doet denken aan die collegas.
This Ain't Me Little Baby is ondanks de prominente gitaar solo meer relaxte swing rock 'n' roll dan de rhythm 'n' blues rock 'n' roll waarmee ik Chery Casino associeer, en in Easy Baby zitten naast de rhythm 'n' blues gitaar ook jazzy flarden. Daarnaast hoor ik op dit album elementen van Bill Haley & the Comets in de gitaar- en sax sound, en in de melodieën zitten toetsen van Elvis. De enige cover is het door Elvis in 1970 als adult countrypop ballade voor de LP Love Letters From Elvis opgenomen It Ain't No Big Thing (But It's Growing), drie jaar eerder al opgenomen door Charlie Louvin. Ook Eddy Arnold en zelfs The Mills Brothers en Roy Orbison zouden het zingen, maar Cherry Casino maakt er een degelijke rocker van die recht uit de fifties lijkt te komen. Ondanks de aanwezigheid van rockende jivers als Street Party en You Tell Me en van het strollende I'll Try is dit misschien het rustigste Cherry Casino album tot op heden, maar dat maakt het er niet minder goed op.
Vier albums in 25 jaar is niet veel, maar ze zijn wel alle vier zondermeer uitmuntend, ze brachten ook singles uit en albums onder hun andere groepsnamen, en zijn daarnaast full time bezig met het producen van andere bands in hun eigen vintage Lightning Recorders studio in Berlijn waar uiteraard ook deze opnames werden ingeblikt, deels met de betreurde Randy Rich aan de knoppen. The Automatic Fool toont hoe je met een beperkt instrumentarium wel degelijk de juiste noot op de juiste plaats kan mikken en zo een ook voor de fijnproevers opwindend album kan maken. Geen zin om rechtstreeks bij www.bear-family.com te bestellen? Ga op zaterdag 24 januari naar de Cruise Inn in Amsterdam want dan treden ze daar op! Info: www.cherry-casino.de (Frantic Franky)

After three CDs on Rhythm Bomb (Let's Play Around, Fat Mama's Daughter and the “solo” Hi-No-Love), Cherry Casino & the Gamblers' fourth album is a 10 inch vinyl with twelve songs, and the fact that it's out on re-issue label Bear Family (D) which rarely releases contemporary work says a lot about its quality. You know Cherry Casino & the Gamblers: they're one of the incarnations of the core band formed by Axel Praefcke (vocals, guitar), Michael Kirscht (guitar) and Ike Stoye (sax). The drums and double bass change quite often and on this album they're playedby Gregor Gast and Kevin Weber respectively. As Cherry Casino & the Gamblers they mainly explore rock ‘n’ roll's black elements, particularly through the use of saxophone and rhythm ‘n’ blues guitar.
The undercooled stop-starter Sugar Sweet Baby is a rather calm start to the album with a couple of honks on the saxophone, handclaps, subdued backing vocals and a jazzy rhythm ‘n’ blues guitar solo, real beautiful, but at just 1:46 more of a prelude than a fully worked out. This Is My Dance, Gotta Learn To Dance and the sing-along melody of title track The Automatic Fool are relaxed swing in the style of their compatriots Ray Collins' Hot-Club or Cat Lee King & his Cocks, yet in a smaller combo line-up, again remarkably calm, although you can definitely jive to it. The slowest song, the dreamy Baby Malonka, is also reminiscent of those colleagues of theirs.
Despite its prominent guitar solo This Ain't Me Little Baby is more relaxed swing rock ‘n’ roll than the rhythm ‘n’ blues rock ‘n’ roll I associate Chery Casino with, while Easy Baby features jazzy fragments alongside the rhythm ‘n’ blues guitar. I also hear elements of Bill Haley & the Comets in the guitar and sax sound of this album, and there are hints of Elvis in the melodies. The only cover is It Ain't No Big Thing (But It's Growing), recorded by Elvis in 1970 as an adult country pop ballad for the LP Love Letters From Elvis, which had already been recorded three years earlier by Charlie Louvin. Eddy Arnold and even The Mills Brothers and Roy Orbison went on to sing it as well, but Cherry Casino turns it into a solid rocker that seems to come straight out of the fifties. Despite the presence of rockin' jivers like Street Party and You Tell Me and the strolling I'll Try, this is perhaps the camest Cherry Casino album to date, but that doesn't make it any less good.
Four albums in 25 years ain't a lot, but all four of 'em are absolutely outstanding. Besides they also released 45s and albums under their other band names, plus the're busy producing other artists in their own vintage Lightning Recorders studio in Berlin, where also these recordings were made, partly with the late Randy Rich at the knobs and controls. The Automatic Fool shows how even with a limited range of instruments one can hit the right note in the right place to create an album that will thrill even the most discerning listeners. Don't feel like ordering directly from www.bear-family.com? Go see the boys at one of the many festivals they'll play this year! Info: www.cherry-casino.de (Frantic Franky)

VINCE & THE MOON BOPPERS
El Toro, ET-15188
English version: see below

Dale Rocka & the Volcanoes leadgitarist Vince Mannino (I) bracht als zanger-gitarist drie CD’s uit als Vince & the Sun Boppers, twee jaar geleden gevolgd door de 4 track El Toro vinyl EP Rockin' Down The Tracks (ET-15184) als Vince & the Moon Boppers. De reden voor de naamswijziging is mij niet bekend: die drie albums, Gone For Lovin' (Rhythm Bomb Records RBR 5830, 2016), Spinnin' Around (RBR 5851, 2017) en By Request (RBR 5881, 2018) zijn meer desperate en rockabilly dan puur Sun Records, al zat Sun er wel degelijk voor een heel stuk in, maar de stijl van beide Moon Boppers EP’s is feitelijk dezelfde als die van The Sun Boppers. Rockin' Down The Tracks had vier eigen songs, nu zit er één cover tussen, If You Can't Rock Me, bekender van Ricky Nelson dan van The Strikes die het in 1956 als eerste opnamen. Mannino geeft er soundgewijs een Johnny Burnette Rock 'n' Roll Trio draai aan, zij het met een klassiekere rockabilly gitaar in plaats van distortie. De uptempo fingerpickende hillbilly bop gitaar instrumental Vinnie's Bop is een showcase voor Mannino's vliegende vingers. De titel My Window Faces The North doet uiteraard denken aan My Window Faces The South van Bob Wills maar heeft daar niets mee te maken wegens geen western swing maar twangy fifties rockabilly met in de intro opnieuw echo’s van Johnny Burnette Rock 'n' Roll Trio, terwijl de twang doet denken aan Johnny Horton. Afsluiter I'll Never Kiss Your Lips Again mikt op wie graag wild boppend de dansvloer onveilig maakt, het soort nummer waarbij live de halve band door de knieën gaat en de eerste rij met vlakke hand op het podium staat te kloppen. Knappe EP, net als Rockin' Down The Tracks vakkundig in goede banen geleid door Ike Stoye bij Lightning Recorders in Berlijn, uw garantie voor authenticiteit. Info: www.eltororecords.com and www.facebook.com/VinceManninoband (Frantic Franky)

Dale Rocka & the Volcanoes' lead guitarist Vince Mannino (I) released three CDs as the singer-guitarist of Vince & the Sun Boppers and two years ago the 4 track El Toro vinyl EP Rockin' Down The Tracks (ET-15184) as Vince & the Moon Boppers. I don't know the reason for the name change: the three albums, Gone For Lovin' (Rhythm Bomb Records RBR 5830, 2016), Spinnin' Around (RBR 5851, 2017) and By Request (RBR 5881, 2018) are more desperate and rockabilly than the Sun sound, although Sun was definitely a big part of it, but both Moon Boppers EPs are in the same style as the The Sun Boppers albums. Rockin' Down The Tracks had four original songs, now there is one cover, If You Can't Rock Me, better known from Ricky Nelson than from The Strikes who in 1956 recorded it first. Mannino gives it a Johnny Burnette Rock ‘n’ Roll Trio reading, albeit with a more classic rockabilly guitar instead of distortion. The uptempo fingerpicking hillbilly bop guitar instrumental Vinnie's Bop is a showcase for Mannino's flying fingers. The title My Window Faces The North is obviously reminiscent of Bob Wills' My Window Faces The South but has nothing to do with that as it's not western swing but twangy fifties rockabilly with echoes of the Johnny Burnette Rock ‘n’ Roll Trio in the intro, while the twang is reminiscent of Johnny Horton. The last track, I'll Never Kiss Your Lips Again, aims at those of you who like to jump around wildly on the dance floor, the kind of song with half the band on their knees and the front row banging their hands on the stage. Just like Rockin' Down The Tracks this is another great EP, expertly produced by Ike Stoye at Lightning Recorders in Berlin, your guarantee of authenticity. Info: www.eltororecords.com and www.facebook.com/VinceManninoband (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: DON'T BUG ME BABY
Atomicat, ACCD179
English version: see below

Phantom Rockers is een nieuwe reeks CD’s met telkens 30 nummers samengesteld door Atomicat cat Mark Armstrong (GB) waarvan de tracklisting op het eerste zicht lukraak is maar die op allerlei vreemde manieren met elkaar verbonden blijken. Bijvoorbeeld door de muzikanten die erop meespelen, of omdat het bekende artiesten zijn die opnamen onder schuilnamen. Hoe dat allemaal in elkaar haakt kan u lezen in de hoesnota’s. Een aantal onder u zullen waarschijnlijk wel weten dat Jack Hammer (het opgewekte zwarte vocale hoogstandje Girl Girl Girl) Great Balls Of Fire (al dan niet) schreef, dat Rudy Gray (de gezellige hillbilly western swinger There's Gonna Be A Ball) Rudy Grayzell was, dat Danny Boy (de toffe vocale doo-wop jiver Don't Go Pretty Baby) alias Chuck "Tequila" Rio (het rustiger maar redelijk geflipte Bye Bye Baby) de saxofonist van The Champs was, dat Pretty Boy (de zwarte screamers Bip Bop Bip en Rockin' The Mule) later Don Covay werd en dat Tom & Jerry (de Everly Brothers copie Dancin' Wild) later Simon & Garfunkel werden. Dat Red (Hot) Russell (de geweldige jiver Stop) een van The Rio Rockers (het desperate Mexicali Baby) was ligt daarentegen al minder voor de hand, net zoals dat Johnny Todd in zijn boppende Pink Cadillac Sammy Masters van het indianen opus Rockin' Redwing was. Rockin' Redwing staat niét op de CD by the way. We gaan u heus niet alles verklappen, maar dat in de doo-wop het personeelsverloop groot was is geen geheim. We horen dan ook een aantal zwarte doo-wop tracks van groepen als The Five Echos (Broke), The Rainbows (Shirley), The Du-Droppers (I Wanna Love You) en The Cliques (I'll Mess You Up), en Mark Armstrong legt haarfijn uit wie bij wie zong. Al die uitleg en omwegen zijn natuurlijk slechts een excuus om een goeie portie rock 'n' roll op te dienen in diverse stijlrichtingen als rurale rockabilly (een Blue Suede Shoes door Buzz Williams merkwaardig genoeg meer op Carl Perkins dan op Elvis gebaseerd, de Meteor single Have Myself A Ball van Bill Bowen & the Rockets), piano strollers (Little Girl Little Girl van The Fairlanes) en gitaar instrumentals (Red Hot Red van Young Guitar Red). Er is big band doo-wop swing met The Rams (Rock Bottom in de stijl van The Treniers) en Wally Wilson (The Hunt), maar evengoed vlotte country swing als Oh Stop van Carl Smith, uitgebracht onder de naam van zijn begeleidingsband the Tunesmiths. Tom & Jerry waren al een Everly Brothers imitatie, een andere Everly copie is Funny Honey van Two Don's die moeten gemeend hebben meer kans te maken als ze zich noemden naar de voornaam van de helft van The Everly Brothers. Verkeerd gedacht! De blank klinkende Cris Kevin & the Comics halen de inspiratie bij The Coasters in Have Gun Will Travel gebaseerd op de gelijknamige western TV reeks uit 1957-1963, en in We're Gonna Roll rollt Shorty Muggins even capabel als Big Joe Turner. Green Onions door studio groep The Hi-Tones is een natuurgetrouwe cover van de orgel klassiekerd van Booker T & the MG's. Maar er is meer, want de échte spook rockers zijn de drie acetaatopnames door onbekende artiesten waarmee de drie CDs openen! Op deze eersteling is dat Don't Bug Me Baby, een nummer dat we kennen van Milton Allen uit 1957. Deze versie is tegendraadsere rockabilly bop die baadt in een snellere Susie Q gitaarsfeer zonder koeienbellen, aan de sound te horen daterend van begin jaren '60. Magnifieke track, wat mij betreft beter dan Milton Allen! Of zou het een alternatieve of heropname van Allen zelf zijn? Deze Don't Bug Me Baby werd door Atomicat ook uitgebracht op de Western Recorders single ACET01 met op de B-kant Clyde Pitts' jivende 4 Star Elvis copie The Lonely Side Of Town voor het eerst op single sinds het in 1961 verscheen. Verzamelaars, neem nota: naast de reguliere zwarte versie (500 exemplaren) zijn daarvan ook honderd stuks op rood vinyl geperst. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Phantom Rockers is a new CD series with 30 songs each compiled by Atomicat cat Mark Armstrong (GB). At first glance the tracklistings appear random, but several tracks are connected in all sorts of mysterious ways. For example because of the musicians who play on them, or because it's well known artists recording under pseudonyms. How it all fits together is explained in the liner notes. Some of you will probably know that Jack Hammer (the cheerful black vocal masterpiece Girl Girl Girl) wrote (or didn't write) Great Balls Of Fire, that Rudy Gray (the cozy hillbilly western swinger There's Gonna Be A Ball) was Rudy Grayzell, that Danny Boy (the cool vocal doo-wop jiver Don't Go Pretty Baby) aka Chuck “Tequila” Rio (the calmer but rather crazy Bye Bye Baby) was the saxophonist of The Champs, that Pretty Boy (the black screamers Bip Bop Bip and Rockin' The Mule) later became Don Covay, and that Tom & Jerry (the Everly Brothers copy Dancin' Wild) later became Simon & Garfunkel. It's however less obvious that Red (Hot) Russell (the great jiver Stop) was one of The Rio Rockers (the desperate Mexicali Baby), as is the fact that Johnny Todd in his boppin' Pink Cadillac was Sammy Masters from the injun opus Rockin' Redwing. Rockin' Redwing is not on the CD, by the way. We're not going to reveal everything, but it's no secret that there was a high employee turnover in doo-wop. We hear a number of black doo-wop tracks by groups like The Five Echos (Broke), The Rainbows (Shirley), The Du-Droppers (I Wanna Love You), and The Cliques (I'll Mess You Up), and Mark Armstrong explains in detail who sang with whom. All these explanations and detours are of course just an excuse to serve up a healthy dose of rock ‘n’ roll in various styles like rural rockabilly (Buzz Williams' Blue Suede Shoes curiously enough based more on Carl Perkins than on Elvis, Bill Bowen & the Rockets' Meteor single Have Myself A Ball), piano strollers (Little Girl Little Girl by The Fairlanes) and guitar instrumentals (Red Hot Red by Young Guitar Red). There's big band doo-wop swing with The Rams (Rock Bottom in the style of The Treniers) and Wally Wilson (The Hunt), but also smooth country swing such as Carl Smith's Oh Stop, released under the name of his backing band the Tunesmiths. Tom & Jerry were an Everly Brothers imitation, another Everly copy is Funny Honey by Two Don's who must have thought they would have a better chance at success and glory if they named themselves after the first name of half of The Everly Brothers. Not! The whitesounding Cris Kevin & the Comics draw inspiration from The Coasters in Have Gun Will Travel, based on the 1957-1963 western TV series of the same name, and in We're Gonna Roll one Shorty Muggins rolls just as capably as Big Joe Turner. Green Onions by studio group The Hi-Tones is a faithful cover of Booker T & the MG's' classic keyboard instrumental.
But wait, there's more, for the real phantom rockers are the three acetate recordings by unknown artists that start the three CDs released so far! On this first volume it's Don't Bug Me Baby, a song we know from Milton Allen from 1957. This version here is more rebellious rockabilly bop in a faster Susie Q guitar atmosphere without the cowbells, judging by the sound dating from the early sixties. A magnificent track, better than Milton Allen's in my opinion! Or could this be an alternative or re-recording by Allen himself? Atomicat also released this Don't Bug Me Baby version on the Western Recorders 45 ACET01 pairing it with Clyde Pitts' jiving 4 Star Elvis copy The Lonely Side Of Town, re-released on single for the first time since it appeared in 1961. Collectors, take note: in addition to the regular black version (500 copies) one hundred copies were pressed on red vinyl. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

SIN ON SATURDAY, PRAY ON SUNDAY VOLUME 5: ALL ABOARD
Koko Mojo, KMCD209
English version: see below

Het duurde even voor alles voor mij op zijn plaats viel in het vijfde deel van Sin On Saturday Pray On Sunday. Niet dat ik een probleem heb met de juxtapositie van zwarte voornamelijk bluesgerichte muziek en (zwarte) gospel (7 van de 28 tracks 1937-1963), want de hier in de collecteschaal opgediende gospel is zo rauw als een schreeuw recht uit de ziel. Je hoort er ook de vocal harmony link met de doo-wop in, luister naar de achtergrondvocalen bij The Radio Four (I Feel The Spirit), The Nightingales (Somewhere To Lay My Head) en The Christland Singers (I Know My Jesus Is The Light Of The World). More Like Jesus van Bessie Griffin & the Consolators klinkt hartstikke als rock 'n' roll zangeressen als Ruth Brown en LaVern Baker. Baker coverde in 1959 het door Sister Rosetta Tharpe de eeuwigheid in gegospeld Didn't It Rain, maar op deze CD horen we de versie van Mahalia Jackson die een halve eeuw geleden zowat synoniem stond met gospel als jazz vorm. Misschien moet ik me maar eens gaan verdiepen in haar leven en werk, want Jackson's uitvoering van Didn't It Rain is indrukwekkend. Overigens gaan niet alle songs over the lord over, euh, the lord, want Christine Kittrell gebruikt de naam van de Here ijdel in Lord Have Mercy (I'm So Lonely), geen gospel maar pure rock 'n' roll met Little Richard op piano en in het achtergrondkoortje. Little Richard staat zelf ook op de CD met Joy Joy Joy uit 1961, een merkwaardige opname enerzijds omdat het bruisende koor achter Little Richard meer musical dan gospel klinkt, anderzijds omdat de niettemin duidelijk hoorbaar getemde Little Richard zijn enthousiasme toch niet kan wegsteken, wat resulteert in een aanstekelijk swingend nummer.
Met de gospel is dus niks mis, maar het vergde een aantal luisterbeurten om te wennen aan de wel heel gevarieerde blues stijlen die hier schijnbaar willekeurig door elkaar staan, te beginnen met semi-akoestische bluesbop van Big Bill Broonzy (Jacqueline) met washboard en Muddy Waters (All Aboard, een kopie van Mean Old Frisco Blues van Arthur "Big Boy" Crudup) met mondharmonica. Wat zeg ik? Met twéé mondharmonica’s die afwisselend elkaar begeleiden, accenten leggen en soleren, met dank aan Little Walter en James Cotton. Crudup draagt zelf ook zijn semi-akoestisch steentje bij met Come Back Baby uit 1949, en alleen al in de titel hoor je de echo van wat in 1954 zijn originele versie van Baby Let's Play House zou worden. Eveneens semi-akoestisch maar een heel ander genre zijn The Four Jumps Of Jive met It's Just The Blues uit 1945, noch jive noch blues maar een soort be bop beatnik jazz swing door een kwartet bestaande uit piano die ik niet hoor, akoestische gitaar, elektrische gitaar en een contrabas. Die contrabassist was Willie Dixon, niet verwonderlijk dus dat de bas flink slapt!
Er is big band rhythm 'n' blues swing met BB King (Shut Your Mouth) en Little Milton (Hold Me Tight), veel rhythm 'n' blues gitaren (pianist Otis Spann's instrumentale Five Spot bevat meer gitaar dan piano), maar toch ook een portie zwarte rock 'n' roll met Otis Smith's You're So Good Looking, Buster Brown's gezellige I'm Going But I'll Be Back, de stop-starter Watch On van The Blue Flamers, Elmore James' slide opus Can't Stop Lovin' en de interraciale groep Thomas & the Tomcats die een voetnoot in de muziekgeschiedenis werd omdat de jonge Jimi Hendrix bij hen speelde, zij het niét op deze Drive Drive Drive opgenomen in 1961 nadat Hendrix in het leger ging - of moest, want blijkbaar kreeg ie na een autodiefstal de keuze tussen de gevangenis of het leger. De wildste track op de CD is echter geen rock 'n' roll nummer maar de zware en supersnelle bluesbopper You Keep Doggin' Me van Sonny & Jaycee. Sonny was mondharmonicamens Sonny Terry, Jaycee was zijn neef JC Burris die óók mondharmonica speelde. Kan tellen qua uitersten: na een gospel staat hier Frank Frost met Pocket Full Of Shells, een Sun opname gemaakt in de nieuwe Sam Phillips Recording Studio op Madison Avenue 639 in 1962 verschenen op Sun sublabel Phillips International. De "shells" in zijn zak zijn geen scheLPen maar patronen voor zijn shotgun! Dat nummer is de betere bluesrock, net als Hurry Hurry Baby van Sidney Maiden & his Ramblers, My Baby Left Me van B. Brown & his Rockin' Vouts en Drifting Charles' uptempo swampy Evil Hearted Woman. Wie niet naar de kerk ging bezondigde zich mogelijk aan het roken van een jointje, en dat is waar If You're A Viper van Rosetta Howard & the Harlem Hamfats over gaat. De opname stamt uit 1937 en is dixieland swing van het medium tempo soort, of zoals ik dat pleeg te noemen Woody Allen muziek. Samenvatting: geen gemakkelijke CD, maar absoluut de moeite waard om je in te verdiepen. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

It took me a while for everything to fall into place in Sin On Saturday Pray On Sunday # 5. Not that I have a problem with the juxtaposition of black, mainly blues oriented music and (black) gospel (seven out of the 28 tracks 1937-1963), for the gospel served up here is as raw as a cry straight from the soul can be. In it you can also hear the link between vocal harmony and doo-wop, just listen to the background vocals on the tracks by The Radio Four (I Feel The Spirit), The Nightingales (Somewhere To Lay My Head) and The Christland Singers (I Know My Jesus Is The Light Of The World). Bessie Griffin & the Consolators' More Like Jesus sounds very much like rock ‘n’ roll singers as Ruth Brown and LaVern Baker. In 1959 Baker covered Sister Rosetta Tharpe's timeless gospel song Didn't It Rain, but on this CD we hear the version of Mahalia Jackson whose name half a century ago was synonymous with gospel as a form of jazz. Perhaps I should start to investigate her life and work, as her performance of Didn't It Rain is impressive. Incidentally not all songs about the Lord are about the Lord: Christine Kittrell uses the Lord's name in vain in Lord Have Mercy (I'm So Lonely), not gospel but pure rock ‘n’ roll with Little Richard on piano and in the background choir. Little Richard himself is also featured on the CD with Joy Joy Joy, a remarkable 1961 recording not only because the lively choir behind him sounds more like a theater musical than gospel, but also because the clearly audibly restrained Little Richard cannot hide his enthusiasm, resulting in a catchy, swinging song.
So nothing wrong with the gospel part, but it took me quite a few spins to get used to the very varied blues styles seemingly randomly mixed here, starting with semi-acoustic blues bop courtesy of Big Bill Broonzy (Jacqueline) with washboard and Muddy Waters (All Aboard, a copy of Arthur “Big Boy” Crudup's Mean Old Frisco Blues) with harmonica. What am I saying? With two harmonicas played by Little Walter and James Cotton who alternately accompany each other, add accents and play solos. Crudup himself also contributes his semi-acoustic touch with Come Back Baby from 1949, and the song title itself already echoes what in 1954 would become his original version of Baby Let's Play House. Also semi-acoustic but in a completely different genre are The Four Jumps Of Jive with It's Just The Blues from 1945, neither jive nor blues but a kind of bebop beatnik jazz swing by a quartet consisting of piano (which I can't hear), acoustic guitar, electric guitar and double bass played by Willie Dixon, so it's no surprise that the bass slaps hard! There's big band rhythm ‘n’ blues swing with BB King (Shut Your Mouth) and Little Milton (Hold Me Tight), lots of rhythm ‘n’ blues guitars (pianist Otis Spann's instrumental Five Spot contains more guitar than piano), but also a healthy dose of black rock ‘n’ roll with Otis Smith's You're So Good Looking, Buster Brown's cozy I'm Going But I'll Be Back, the stop-starter Watch On by The Blue Flamers, Elmore James' slide opus Can't Stop Lovin' and the interracial group Thomas & the Tomcats who became a footnote in the history of music because a young Jimi Hendrix played with them, albeit not on this here Drive Drive Drive recorded in 1961 after Hendrix joined the army - or had to join the army because apparently after stealing a car he was given the choice between prison or the military. The wildest track on the CD is however not a rock ‘n’ roll song but the heavy and super fast blues bopper You Keep Doggin' Me by Sonny & Jaycee. Sonny was harmonica player Sonny Terry, Jaycee was his cousin JC Burris who also played harmonica. You want extremes? How 'bout a gospel song followed by Frank Frost's Pocket Full Of Shells, a Sun recording made in 1962 at the new Sam Phillips Recording Studio at 639 Madison Avenue, released on Sun's subsiduary Phillips International. The shells in his pocket ain't no seashells but cartridges for his shotgun! That song is top notch blues rock, just like Sidney Maiden & his Ramblers' Hurry Hurry Baby, B. Brown & his Rockin' Vouts' My Baby Left Me and Drifting Charles' uptempo swampy Evil Hearted Woman. Those who didn't go to church perhaps sinned by smoking a big fat joint, which happens to be exactly what If You're A Viper by Rosetta Howard & the Harlem Hamfats is about. The recording dates from 1937 and is medium tempo dixieland swing or what I like to call Woody Allen music. Summary: not an easy CD, but definitely worth delving into. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)