KEEPING THE SHOW ON THE ROAD/ THE JIVE ACES
Golden Age Recordings, GARCD006
English version: see below

Na bijna twintig albums staan er geen verrassingen meer op de recentste release van The Jive Aces die geruggesteund door dianetics, een eufemisme voor scientology, sinds 1998 onvermoeibaar hun goedgemutste swing jive boodschap de wereld ronddragen. De grootste verrassing is dat het geen live album is zoals ik verwachtte op basis van de titel. Hebben ze eigenlijk al een live album? Zoals altijd en alles bij The Jive Aces is Keeping The Show On The Road glad maar goed, en even beschaafd, klassenvol en afgeborsteld als hun tot in de puntjes verzorgde kleurrijke maatpakken. Ook nu bevat de tracklist opnieuw veel klassiekers, onder meer Big Noise From Winnetka met zijn eindeloze contrabas solo, St. James Infirmary, een vokale versie van Night Train, Rockin' is Our Business ietsje trager dan The Treniers, het van barrelhouse piano en charleston trompet voorziene It Don't Mean A Thing, het jivende Bim Bam van Louis Prima's saxofonist Sam Butera, en het accordeonwalsje That's Amore van Dean Martin dat na één minuut Louis Prima wordt. Minder voor de hand liggen de uptempo swingversie van La Vie En Rose van Edith Piaf met accordeon, het jazzy instrumentale thema van The Pink Panther, de steeds onstuimiger wordende lounge versie van Clementine gebaseerd op het arrangement van Bobby Darin inclusief een paar woorden in't Italiaans, de instrumentale Russische hoempapa Dark Eyes die met zijn muzikale anarchie en solos op contrabas en ukelele wat doet denken aan Spike Jones, en de piano boogie Bumble Boogie gebaseerd op Nikolai Rimsky-Korsakov's Vlucht Van De Hommel uit zijn opera De Geschiedenis Van Tsaar Saltan uit 1899-1900, voor het eerst tot een boogie woogie gedraaid door orkestleider Jack Fina in de jaren '30. Het uptempo strollende duet Baby You Got What It Takes met Bill Haley's jongste dochter Gina Haley staat ook op hun gezamenlijke CD I've Got A Feeling. De hoofdingrediënten zijn bekend: tenorsax, trombone, piano, contrabas en drums, een vleugje vrolijke jazz en veel goede luim. Frontman Ian Clarkson is nog steeds de kruising tussen Louis Prima, Dean Martin en Maurice Chevalier, en daarin is hij de beste ter wereld. Van mij mogen ze die wereld nog 35 jaar verblijden, nog twintig albums uitbrengen en nog vaak naar Nederland komen. Ook uit op vinyl GARLP002. Info: www.jiveaces.com (Frantic Franky)

After nearly twenty albums threr's no surprises on the latest release from The Jive Aces who, backed by dianetics, a euphemism for scientology, have been tirelessly spreading their cheerful swing jive message all over the world since 1998. In fact the biggest surprise is that it's not a live album as I expected from the title. Did they ever release a live album? As always and everything with The Jive Aces Keeping The Show On The Road is smooth but good, and as civilized, classy and spotless as their colorful suits. Once again the tracklist contains many classics, including Big Noise From Winnetka with a never ending double bass solo, St. James Infirmary, a vocal version of Night Train, Rockin' is Our Business slightly slower than The Treniers, It Don't Mean A Thing with barrelhouse piano and charleston trumpet, the jiving Bim Bam from Louis Prima's saxophonist Sam Butera, and Dean Martin's accordion waltz That's Amore which after one minute turns into Louis Prima.
Less obvious are the uptempo swing version of Edith Piaf's La Vie En Rose with accordion, a jazzy instrumental Theme From The Pink Panther, the increasingly boisterous lounge version of Clementine based on Bobby Darin's arrangement including a few words in Italian, the instrumental Russian oompah Dark Eyes which due to its musical anarchy and double bass and ukulele solos is somewhat reminiscent of Spike Jones, and the piano boogie Bumble Boogie based on Nikolai Rimsky-Korsakov's Flight Of The Bumblebee from his opera The Tale of Tsar Saltan from 1899-1900, first turned into a boogie woogie by bandleader Jack Fina in the 1930s. The uptempo strolling duet Baby You Got What It Takes with Bill Haley's youngest daughter Gina Haley is also on the CD I've Got A Feeling they recorded together. The main ingredients of this album are familiar: tenor saxophone, trombone, piano, double bas en drums, some cheerful jazz and loads of good humor. Frontman Ian Clarkson is still Louis Prima, Dean Martin and Maurice Chevalier in one person, and he's the best in the world at that. As far as I'm concerned they may continue to delight the world for another 35 years and release another twenty albums. Also available on vinyl GARLP002. Info: www.jiveaces.com (Frantic Franky)

LOVE, LOSS & THE THOUSAND-YARD STARE/ STUART WARBURTON
Big Hat Records, BHATCD 006
English version: see below

Stuart Warburton is de frontman-zanger-mondharmonicaspeler-saxofonist van The Rhythmaires uit Manchester, of beter gezegd wàs dat, want we hebben het over eind jaren '80 toen The Rhythmaires een van de betere nieuwe Britse bands waren met binnen de neo toch een geheel eigen aparte sound gebaseerd op bluesbop op smaak gebracht met swing. Hun releases, vooral de Nervous LP Losin' Out uit 1987 en de Sfax 10 inch Girl Trouble uit 1997, naderhand aangevuld met een paar releases met onuitgegeven werk, worden nog steeds hogelijk gewaardeerd door de liefhebbers. Warburton is evenwel niet op zijn lauweren blijven rusten of eindeloos die Rhythmaires erfenis blijven uitpersen, en je moet al héél hard je best doen om hem nog eens als The Rhythmaires op een podium te krijgen - de laatste keer was begin 2024 voor een viertal optredens in Nederland en Duitsland. Warburton is daarentegen wel altijd muziek blijven maken, en dat doet hij nog steeds. Ik ken de man niet persoonlijk maar volg hem op Facebook, en daaruit onthoud ik het portret van een einzelganger in de zin dat ie vaak op zijn eentje optreedt als singer-songwiter, dat ie vaak alleen met het openbaar vervoer rondreist door Europa van Nederland tot Portugal, en dat ie in zijn auto naar heel uiteenlopende muziek luistert.
Voor zover ik het kan beoordelen zijn dit zijn eerste opnames sinds het album Telemark in 2012 en daar sluit deze CD bij aan. Beter gezegd: deze CD gaat verder waar Telemark ophield want Warburton voegt er blazers aan toe. Geen swing blazers maar luie zompige saxofoons, orgeltje in de background, en dat maakt er blue eyed soul van in een Muscle Shoals universum, denk Townes Van Zandt gecombineerd met Dusty Springfield met een twangy gitaar ingespeeld door CC Jerome van Gasteren, want nu komen we ter zake: vijf van de twaalf nummers werden opgenomen in de Pop-Ei studio in Eindhoven met een zevenkoppige Nederlandse band waarin we onder meer Darryl Ciggaar (Dry Riverbed Trio, drums) en Mikkel van der Meulen (The Savoys, tenorsax) terugvinden. Het geheel klinkt bijzonder southern, half gezongen en half gesproken met een lokaal Engels accent (geen idee welk) waardoor ik vaagweg begin te denken aan Ian Dury. Dat kan ook opgewekt uptempo, zoals in I Always Knew. Vijf andere songs die werden opgenomen met mij onbekende Duitse muzikanten in de bezetting gitaren, drums en piano/orgel situeren zich meer in de gevoelige singer-songwriter country pop, één nummer met Warburton's eigen band Grain Electric met wie hij dit jaar ook een album uitbrengt is countryrock met pedal steel, één song is Warburton op zijn eentje op akoestische gitaar en mondharmonica. Het zeurderige één man op één akoestische gitaar Bob Dylan spook is gelukkig afwezig. Deze muziek komt overigens niet uit het niets: een country nummer als Someone Up There Doesn't Like Me op het Rhythmaires album K*** Pat Boone uit 2001 zou je ook al in die americana hoek kunnen plaatsen. Samen tonen de twaalf zelfgeschreven songs een heel andere Stuart Warburton met introspectieve pop en country soul, kwaliteitsmuziek voor rustige regendagen. Big Hat is volgens mij Warburton's eigen label, dus check out
https://stuartwarburton.bandcamp.com/album/love-loss-the-thousand-yard-stare Met dank aan CC Jerome die ons deze CD bezorgde. (Frantic Franky)

Een uitgepuurde versie van Broken Man, op de CD te horen in een full band uitvoering

Stuart Warburton is the frontman, singer, harmonica player and saxophonist of The Rhythmaires from Manchester, or rather was, because we're talking about the late eighties now when they ruled as one of the better new British bands with their own rather unique sound within the neo genre, based on blues bop flavored with swing. Their releases, especially the 1987 Nervous LP Losin' Out and the 1997 Sfax 10 inch Girl Trouble, later followed by a string of previously unreleased recordings, are still very popular among their fanbase. Warburton did however not rest upon his laurels or endlessly exploit the Rhythmaires legacy, and you have to do your darnest best to get him back on stage as The Rhythmaires — the last time was in early 2024 for four shows in the Netherlands and Germany I believe. Yet he's always continued to make music, and in fact still does. I don't know him personally, but I follow him on Facebook, and from that I get the image of a loner in the sense that he often performs all by himself as a singer-songwriter, that he often travelson his own by public transport through Europe from the Netherlands to Portugal, and that he listens to a wide variety of music in his car.
As far as I can tell, these are his first recordings since the 2012 album Telemark, and this CD picks up where Telemark left off, as Warburton adds brass. Not swinging saxophones but lazy and swampy saxophones, organ in the background, which turns his music into blue eyed soul in a Muscle Shoals universe, think Townes Van Zandt combined with Dusty Springfield and a twangy guitar played by CC Jerome van Gasteren, because now we get to the point: five of the twelve songs were recorded in a studio in Eindhoven with a seven-piece Dutch band that includes Darryl Ciggaar (Dry Riverbed Trio, drums) and Mikkel van der Meulen (The Savoys, tenor sax). The whole thing sounds very southern, half sung and half spoken with a local English accent (no idea which one) which vaguely reminds me of Ian Dury. It can also be cheerfully uptempo, as in I Always Knew. Five other songs recorded with German musicians I never heard of featuring guitars, drums, and piano/organ are more in the sensitive singer-songwriter country pop vein, one song with Warburton's own band Grain Electric with whom he's about to release an entire album, is country rock with pedal steel, one other song is Warburton on his lonesome self with just his acoustic guitar and harmonica. Fortunately Bob Dylan's whiny one-man-on-one-acoustic-guitar ghost is absent. All of this music does not come out of nowhere, by the way: a country song like Someone Up There Doesn't Like Me on the 2001 Rhythmaires album K*** Pat Boone could also be considered to be americana. Together these twelve self-written songs reveal a completely different Stuart Warburton with introspective pop and country soul, quality music for quiet rainy days. I believe Big Hat is Warburton's own label, so check out
https://stuartwarburton.bandcamp.com/album/love-loss-the-thousand-yard-stare. Special thanks to CC Jerome for providing this CD. (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: THIS NIGHT
Atomicat, ACCD181
English version: see below

Nummer drie in de reeks die allerlei songs aan elkaar verbindt via alter egos en "spookrockers" die onder pseudoniemen of anoniem op elkaars platen meespelen. Zo speelt op Jack Huddle's relaxte rockabilly Starlight Buddy Holly mee en dat is duidelijk te horen in de gitaarsolo. Het nummer werd al dan niet mede geschreven door Holly's producer Norman Petty en dat is natuurlijk makkelijk wanneer je je liedje baseert op een oud kinderrijmpje. Er bestaan trouwens meerdere songs geschreven op basis van die Starlight Starbright. Andere kinderrijmpjes zijn Mary Had A Little Lamb en Little Bo Peep en die zitten dan weer verwerkt in de zwart klinkende rockabilly Tag Along van Rocket Morgan.
Over pseudoniemen gesproken: Johnny "Scat" Brown (het achtergrondkoortje kan het broeierige Mama Rock niet verzachten) was Johnny Powers, Commonwealth Jones (de onverbiddelijke bluesbopper Do Do Do) was Ronnie Dawson, Scotty Wayne (de blazersstroll Im Gonna Leave) was de reeds in 1962 qua stem onmiddellijk herkenbare Freddy Fender, en The Fleas (de Jan & Dean-achtige novelty doo-wop Scratchin') waren Dave Burgess, Glen Campbell en Jerry Fuller van The Champs samen met Ricky Nelson. The Queen was de bijnaam van Dinah Washington en haar Honky Tonk is een gezongen big band swing nummer losjes gebaseerd op de gelijknamige instrumental. Op Hey Hey stond de naam Icky Renrut in grotere letters dan die van zanger Jimmy Thomas - scrabble Icky Renrut door elkaar en je krijgt Ike Turner met zijn instant herkenbare gitaar. Maar de koning van de schuilnamen was zonder twijfel Dick Bush (Ezactly) want die nam ook op als Johnny Jordan (Don't Cry Little Baby), als Charlie Flener (de teen pop Moon In My Window), als (niet dié) Johnny Rivers én als Donnie Brooks én als Johnny Faire. Ik heb hem één keer gezien in Hemsby waar hij tien nummers zong en de rest van zijn set vulde met stand up comedy. Ook Bruce & Jerry doen het in I Saw Her First op zijn Jan & Dean's, en in True Lips kopieert Cliff Rivers (= Joey Castle) Elvis. Is de naam Cliff Rivers een verwijzing naar Deke Rivers, het personage in 1957 vertolkt door Elvis in de film Loving You? Over kopieën gesproken: Night Creature klinkt de horror titel ten spijt meer Duane Eddy dan Duane Eddy zelf. Logisch, want achter de groepsnaam ging inderdaad Duane Eddy's begeleidingsband The Rebels schuil! Didn't It Rock werd gecoverd door het Dave & Deke Combo die het meer hillbilly speelden (Jim & Rod alias The Noble Brothers hadden sax), I've Got It van Raunchy Ron (= Troy Shondell) & his Ravishing Ruckus Rompers is misschien het ultieme voorbeeld van een white rock jiver: gillende dubbele gitaarsolos en een zwaar pompende basgitaar overladen met boogie piano en drumroffels, stop breaks en een enkel modern akkoord, gelardeerd met stoere zang over een trip to space.
Onafgezien van de onderlinge verbanden en losse eindjes die de nummers aan elkaar linken is dit gewoon een prima compilatie van gedreven rockers (Rock 'n' Roll Guitar van Johnny Knight), strollers (Spark Plug van The Four Teens) en instros (de cavalerie chargeert in de gitaar/piano rocker Charge van The Renegades). Met Charles Calhoun's My Pigeon's Gone (de componist van Shake Rattle And Roll, Flip Flop And Fly en Razzle Dazzle voor één keer zelf achter de microfoon) en Doctor Rock's doo-woppende That's What You Do To Me staat er op de CD ook jive en zelfs een streepje bluesy mashed potato (The Mash van Bud Spudd & the Sprouts), maar de hoofdmoot van de dertig tracks 1956-1963 blijft toch rock 'n' roll en rockabilly (Pretty Baby van Gary Dale en Let's All Go Wild van Whitey alias Dwight Pullen).
Net als bij de twee andere tot dusver verschenen Phantom Rockers CDs is de titeltrack een onuitgebrachte jaren '50 opname, maar de "unknown artist" in de tracklisting is sinds het verschijnen van de CD geïdentificeerd als niemand minder dan Johnny Cymbal, dé Mr. Bass Man wiens opgewekte uptempo demo This Night uit 1959 bewijst hoe mooi één man op één twangy gitaar kan zijn. Naar ik lees nam Cymbal dit op op z'n vijftiende tijdens zijn eerste opnamesessie. Vier jaar later volgde zijn grote hit Mr. Bass Man, maar de twee nummers verschillen lichtjaren in stijl. Op Richard Weize Archives dat samen met Atomicat deel uitmaakt van Rhythm Bomb Records verscheen in 2018 de Johnny Cymbal CD Mr. Bass Man - The Acetates, maar This Night stond daar toen niet op. Rhythm Bomb bracht het nummer terecht ook uit op single Monumental Recording Inc ACET03 (500 exemplaren) met op de B-kant een wél uitgebrachte song uit 1959 van Tommy Uhr, de minder dan twee minuten tellende popcorn stroll Cold Hearted Woman die aan de rock 'n' roll vergetelheid werd ontrukt toen het in 2017 op de LP Desperate Rock 'n' Roll Volume 22 stond. Gek genoeg weten de hoesnota’s (bij de single steekt een vel met liner notes) veel meer te vertellen over de artiest met het onuitgebrachte nummer, Johnny Cymbal, dan over de artiest met het wel uitgebrachte nummer, want die Tommy Uhr met zijn ene release blijft een grote onbekende. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Here's number three in the series that connects songs via alter egos and “phantom rockers” who play on each other's records under pseudonyms or anonymously. An example: as clearly audible in the solo it's Buddy Holly playing the guitar on Jack Huddle's relaxed rockabilly Starlight, a song which may or may not have been co-written by Holly's producer Norman Petty, an easy thing when your song is based on nursery rhyme. Hence there are more songs out there based on Starlight Starbright. Other nursery rhymes are Mary Had A Little Lamb and Little Bo Peep and those were incorporated into Rocket Morgan's black sounding rockabilly song Tag Along.
Speaking of pseudonyms: Johnny “Scat” Brown (the background singers cannot soften the sultry smouldering Mama Rock) was Johnny Powers, Commonwealth Jones (the merciless blues bopper Do Do Do) was Ronnie Dawson, Scotty Wayne (the brass driven Im Gonna Leave) was Freddy Fender whose voice was already instantly recognizable as early as 1962, and The Fleas (the Jan & Dean styled novelty doo-wop Scratchin') were Dave Burgess, Glen Campbell and Jerry Fuller from The Champs plus Ricky Nelson. Dinah Washington's nickname was The Queen and she made one 45 using that name, Honky Tonk, a vocal big band swing number loosely based on the instrumental of the same title. On Hey Hey the name Icky Renrut was printed in larger font than singer Jimmy Thomas' — unscramble Icky Renrut and you get Ike Turner with his instantly recognizable guitar. Yet the king of pseudonyms was Dick Bush (Ezactly) who also recorded as Johnny Jordan (Don't Cry Little Baby), as Charlie Flener (the teen pop song Moon In My Window), as (not thàt) Johnny Rivers, as Donnie Brooks and as Johnny Faire. I saw him one time in Hemsby where he sang ten songs and filled the rest of his set with stand-up comedy. Bruce & Jerry also imitate Jan & Dean in I Saw Her First, and in True Lips Cliff Rivers (= Joey Castle) copies Elvis. Does the name Cliff Rivers refer to Deke Rivers, the character played by Elvis in the 1957 film Loving You? Speaking of copycats: despite its horror title Night Creature sounds more like Duane Eddy than Duane Eddy himself. Makes sense, because behind the group name hid indeed Duane Eddy's backing band The Rebels! Didn't It Rock was covered by the Dave & Deke Combo who played it more hillbilly style (Jim & Rod, The Noble Brothers, had sax). I've Got It by Raunchy Ron (= Troy Shondell) & his Ravishing Ruckus Rompers might very well be the ultimate white rock jiver: screaming double guitar solos and a heavy pumping bass guitar overloaded with boogie piano and drum rolls, stop breaks, one modern chord and tough vocals about a trip to space.
Regardless of the connections and loose ends that link the tracks together this is an excellent compilation of driving rockers (Johnny Knight's Rock ‘n’ Roll Guitar), strollers (The Four Teens' Spark Plug) and instros (the cavalry charges in The Renegades' guitar/piano rocker Charge). With Charles Calhoun's My Pigeon's Gone (the composer of Shake Rattle And Roll, Flip Flop And Fly and Razzle Dazzle for once in front of the microphone himself) and Doctor Rock's doo-wop That's What You Do To Me the CD also features jive and even a dash of bluesy mashed potato (The Mash by Bud Spudd & the Sprouts), but the bulk of the thirty tracks from 1956-1963 remains rock ‘n’ roll and rockabilly (Gary Dale's Pretty Baby, Whitey aka Dwight Pullen's Let's All Go Wild).
As with the two other Phantom Rockers CDs released so far, the title track is an unreleased recording from the fifties, but the “unknown artist” from the track listing has in the meantime been identified as none other than Johnny Cymbal, the one and only Mr. Bass Man whose upbeat 1959 demo This Night proves how beautiful one man on one twangy guitar can sound. From what I read Cymbal recorded this at the age of fifteen at his first recording session. Four years later his big hit Mr. Bass Man followed, but the two songs are light years apart in style. In 2018 Richard Weize Archives, like Atomicat part of Rhythm Bomb Records, released a Johnny Cymbal CD titled Mr. Bass Man - The Acetates, but This Night was not included on that. Rhythm Bomb quite rightly releases it now on a 45 vinyl single as well, Monumental Recording Inc ACET03 (500 copies), coupled with a previously released 1959 song by Tommy Uhr, the less than two minute popcorn stroll Cold Hearted Woman, rescued from rock ‘n’ roll oblivion in 2017 when it appeared on the Desperate Rock ‘n’ Roll LP Volume 22. Oddly enough the liner notes (the 45 comes with a sheet of liner notes) talk much more about the artist with the unreleased song, Johnny Cymbal, than about the artist with the released song, because Tommy Uhr with his lone release remains one of the great unknowns. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

COOTER BUG: BOSS BLACK INSTRUMENTALS Vol. 4
Koko Mojo, KMCD 108
English version: see below

Zwarte instrumentals zijn logischerwijs gebaseerd op de steunpilaren van de zwarte rock 'n' roll, in de eerste plaats de rhythm 'n' blues gitaar en de saxofoon. Zij vormen dan ook de hoofdmoot van deze 27 tracks. In het beste geval leidt dat tot rockers als Doublemint van Ike Turner op wie je altijd kan rekenen, maar soms wordt het gewoon één grote jam (Dyna Flow van Albert King). Soms gaat dat vergezeld van een piano (Back To Back van Paul Williams) of een orgeltje (Willie Wright's vegas grind Gibble Gobble - ook op No Parking van The Ivory Hunters kan u zich ritmisch ontkleden), soms zit er madison en andere danspasjes in, soms gaan ze jazzy zoals Gus Jenkins in Cutting Out. Vaak hebben de nummers een groovy early sixties vibe, bijvoorbeeld El Paso Rock van Long John Hunter en Just About Daybreak van The Mighty Trojans. Dezelfde basisbezetting van rhythm blues gitaar + sax + orgel kan dan ook heel diverse richtingen uit gaan: hoor hoe verschillend Dave Hamilton (Cooter Bug), Jimmy Forrest (Night Walk) en James Brown (jawel, dé James Brown) & the Famous Flames (Cross Firing) zijn.
Bo Diddley doet zijn gitaar ding in de Belgische voormalige kolonie Congo die in 1961 flink in de internationale belangstelling stond, Fats Domino saxofonist Herb Hardesty blaast met zijn Rhythm Rollers een eind weg in Beatin' And Blowin' waarbij de beatin', euh, slaat op de percussie, bluesharpen doen we op Slim Harpo's slepende Snoopin' Around en strollen kan u op The Stumble van Freddie King. Jazzy doch dankzij de (dwars?)fluit ook een beetje beatnik is Just Got Up van The Mighty Trojans. 't Is altijd interessant om bekende nummers te horen in een andere interpretatie, hier Raunchy door studio drummer Earl Palmer, zijnde een traditioneel rondje gitaar/sax/piano zonder speciaal drumwerk of zelfs maar een drumsolo, in tegenstelling tot zijn Sandy Nelson cover Teen Beat die uiteraard een en al percussie is. Zoals op bijna alle CD’s in deze tot nu toe vijf deeltjes tellende reeks staan er een paar nummers in Part 1 en Part 2 versies direct na elkaar, altijd handig omdat die B-kantjes soms moeilijk te vinden zijn. Bloodhound van Willie Wright & the Sparklers is een uptempo sax honker op een basis van orgel met Part 2 iets sneller, meer piepend op de sax en zoals gebruikelijk korter. Oasis van The Majestics is jungle exotica sax/bongo percussie met in Part 2 een andere gitaar, nog méér percussie en de cymbalen meer in de front van de mix. Slow Freight van het Bill Elliott Combo is zoals de titel aangeeft een wel héél trage stroll met in Part 2 meer van hetzelfde.
Oordeel: niet ieder's meug, maar voor wie zich hierin herkent een toffe collectie. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Black instrumentals are obviously rooted in the pillars of black rock ‘n’ roll, rhythm ‘n’ blues guitar and saxophone. These therefore constitute the bulk of these 27 tracks, at its best resulting in rockers like Doublemint by the always dependable Ike Turner, but it can also turn into one great big jam (Albert King's Dyna Flow). Sometimes the guitar and sax are accompanied by piano (Paul Williams' Back To Back) or keyboards (Willie Wright's vegas grind Gibble Gobble, and one can also rhythmically undress to The Ivory Hunters' No Parking), sometimes there's madison and other dance moves involved, sometimes they go jazz like Gus Jenkins in Cutting Out. The tunes often have a groovy early sixties vibe, for example Long John Hunter's El Paso Rock and The Mighty Trojans' Just About Daybreak. This means that the same basic line-up of rhythm blues guitar + sax + organ can go in very different directions: hear how different Dave Hamilton (Cooter Bug), Jimmy Forrest (Night Walk) and James Brown (yes, thé James Brown) & the Famous Flames (Cross Firing) are.
Bo Diddley does his guitar thing in Belgium's former colony Congo which in 1961 was the focus of international attention, Fats Domino's saxophone player Herb Hardesty blows away the competition with his Rhythm Rollers in Beatin' And Blowin' where the beatin' refers to percussion, the blues harp is featured on Slim Harpo's slow crouching Snoopin' Around, and you can stroll to Freddie King's The Stumble. Jazzy but also a bit beatnik thanks to the flute is Just Got Up by The Mighty Trojans. It's always interesting to hear familiar songs in a different version, for instance Raunchy by studio drummer Earl Palmer, a standard guitar/sax/piano chord progression without any special drumming or even a drum solo, in contrast to Palmer's Sandy Nelson cover Teen Beat which is of course nothing but percussion. As on almost all the CDs in this (so far) five part series there are a couple of tunes in Part 1 and Part 2 versions right after one another, always handy because those flip sides are sometimes hard to find. Bloodhound by Willie Wright & the Sparklers is an uptempo sax honker based on organ, with Part 2 slightly faster, more squeaky on the sax and - as usual - shorter. Oasis by The Majestics is jungle exotica sax/bongo percussion with the guitar played differently in Part 2, even more percussion and the cymbals more in the front of the mix. Slow Freight by the Bill Elliott Combo is, as the title suggests, a very slow stroll, with more of the same in Part 2.
Verdict: perhaps not everybody's cup of tea, but if you dig this stuff it's a great collection. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

ROCK-A-BALLADS Vol. 2
Bear Family, BCD17777
English version: see below

Laat mij de wildste rockers horen, en gegarandeerd hebben ze ook trage nummers opgenomen. Bewijsstuk nummer 1: is er ooit een betere balladeer geweest dan Gene Vincent (het delicate I Sure Miss You)? Bewijsstuk nummer 2: Love Me Van The Phantom. Bestaat er een maniakaler fifties nummer? Op de B-kant stond de doorleefde rock-a-ballad Whisper Your Love. Bewijsstuk nummer 3: Mel Robbins' hitsige Save It, met op de ommekant de plechtige ballade To Know You. I rest my case, edelachtbare, want u kan ze alle drie beluisteren op het tweede deel van Rock-A-Ballads, samen met nog 28 andere trage songs uit 1956-1964. Het medium tempo van de rock-a-ballad hangt tussen de rock en de ballade in en bevat vaak toch enige vorm van ritme (Cold Dark Night van Geo Lester is zo snel dat het honky tonk wordt), dus is deze CD niet zozeer een verzameling slows en ballades maar een overzicht van alle mogelijke manieren en stijlen waarop trage nummers kunnen uitgevoerd worden, van pop (Oh Lonely Heart van Jerry Reed, het destijds onuitgebrachte Waitin' van halve Cricket Niki Sullivan dat pas vorig jaar via Bear Family boven water kwam) over blanke doo-wop (Do Da Da Do van The Leonard Brothers) tot swamp pop (Tell Me van Jerry Raines & the Vikings). Andere nummers hellen meer over naar de melodieuze kant van de rock zoals What's The Use van Leon McAuliffe & his Cimarron Boys, géén western swing maar ouderwetse croonerpop. Klassiekers ontbreken niet: Young Love van Sonny James, Ritchie Valens' liefdesverdriet Donna, het dromerige All I Have To Do Is Dream van The Everly Brothers, de swamp popper This Should Go On Forever van Rod Bernard. Een andere bekende naam is Charlie Feathers met When You Decide.
Met Jerry Lee Lewis rustiger dan ooit in het door Charlie Rich geschreven I'll Make It All Up To You met Rich zelf op piano, Carl Perkins' emotionele Forever Yours, Warren Smith's Johnny Cash-achtige country ballade Goodbye Mr. Love, Roy Orbison's destijds onuitgebracht gebleven A True Love Goodbye en Mack Allen Smith die Elvis natuurgetrouw covert in Young Dreams, nummertje uit de film King Creole, staan er vijf Sun nummers op de CD. Allen Page van zijn kant nam ooit demo’s op voor Sun maar daar kwam nooit een release van. Page trok dan maar naar een ander label in Memphis dat naamsgewijs de tegenhanger van Sun was, Moon Records van Cordell Jackson waarop zijn cult Dateless Night verscheen, met op de B-kant het trage niét-cult I Wish You Were Wishing dat hier op Rock-A-Ballads staat in de originele versie uit 1958, niet zijn eigen heropname die twee jaar later ook op Moon uitkwam. Mijn hart gaat behalve naar een goed glas wijn vooral uit naar duistere medium tempo songs in mineur zoals Jody Reynolds' twangy Fire Of Love, Brock Williams' nòg twangier Touch Of Perfection en het mysterieuze Sorrow At Sunset van The Neutrons, exotica noir als Fog Rising On The Mountain (Cecil Campbell), Blue Carnation (Dennis Roberts) en Rona Baby (Myron Lee & the Caddies), alsmede naar melodrama als Johnny Garner's Russisch Black Eyes-achtige Little Starry Eyes.
Wij die altijd op zoek zijn naar de ruigste en de primitiefste en de rockendste rock 'n' roll vergeten wel eens dat op de andere kant van al die jaren '50 singles steevast een rustig nummer stond. Dat moest zo van het vakverbond destijds. Heel veel mensen verzamelen juist die zachtere meer romantische hartslag van de rock 'n' roll, en zij zullen hier een k(l)uif aan hebben. Voor de anderen garanderen deze "flipside dreams and loving schemes" een luie zondagmiddag. Nodeloos te vermelden dat bij de CD het bekende Bear boekje steekt, goed voor 38 pagina’s achtergrond informatie bij de songkeuze van de deskundige hand van Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Let me hear the wildest rockers, and I'll guarantee they've also recorded slow songs. Exhibit number 1: has there ever been a better balladeer than Gene Vincent (the delicate I Sure Miss You)? Exhibit number 2: Love Me by The Phantom. Is there a more manic fifties song? On the flip was the heartfelt rock-a-ballad Whisper Your Love. Exhibit number 3: if you turn over Mel Robbins' horny Save It you hear the solemn ballad To Know You. Your honour, I rest my case, for you can listen to all three on the second part of Rock-A-Ballads, along with 28 other slow songs from 1956-1964. The medium tempo of the rock-a-ballad lies in between rock and ballad and often contains some form of rhythm (Geo Lester's Cold Dark Night is so fast that it becomes honky tonk), so this CD is not so much a collection of slow songs and ballads as an overview of all the possible ways and styles in which slow songs can be performed, from pop (Jerry Reed's Oh Lonely Hear, the unreleased Waitin' by half-Cricket Niki Sullivan which only surfaced last year thanks to Bear Family) over white doo-wop (The Leonard Brothers' Do Da Da Do) to swamp pop (Jerry Raines & the Vikings' Tell Me). Other songs lean more towards the melodic side of rock such as Leon McAuliffe & his Cimarron Boys' What's The Use, not western swing but old fashioned crooner pop. The CD includes several classics: Young Love by Sonny James, Ritchie Valens' broken love affair with Donna, The Everly Brothers' ethereal All I Have To Do Is Dream, Rod Bernard's swamp popper This Should Go On Forever. Another well known name is Charlie Feathers with When You Decide.
With Jerry Lee Lewis calmer than ever in Charlie Rich's I'll Make It All Up To You with Rich himself on piano, Carl Perkins' emotional Forever Yours, Warren Smith's Johnny Cash-styled country ballad Goodbye Mr. Love, Roy Orbison's originally unreleased A True Love Goodbye and Mack Allen Smith's faithful cover of Elvis' Young Dreams, a song from the movie King Creole, there are five Sun recordings on the CD. Allen Page for his part did record demos for Sun but they remained shelved. Page moved on to another label in Memphis that was the counterpart to Sun in name, Cordell Jackson's Moon Records, on which his cult song Dateless Night appeared, with the slow non-cult I Wish You Were Wishing on the flip side, included on Rock-A-Ballads in the original 1958 version, not his own re-recording that was also released on Moon two years later. Apart from a good glass of wine my heart goes out especially to brooding medium tempo minor key songs like Jody Reynolds' twangy Fire Of Love, Brock Williams' even twangier Touch Of Perfection and The Neutrons' mysterious Sorrow At Sunset, exotica noir like Fog Rising On The Mountain (Cecil Campbell), Blue Carnation (Dennis Roberts) and Rona Baby (Myron Lee & the Caddies), and melodrama like Johnny Garner's Russian Black Eyes sounding Little Starry Eyes.
Those of us who are always looking for the roughest, most primitive and rockinest rock ‘n’ roll tend to forget that in the fifties the other side of all those 45s invariably contained a slower song. At that time it was required by the trade associations. Many people out there collect precisely rock 'n' roll's softer, more romantic heartbeat, and they will have a field day with this. For the others these “flipside dreams and loving schemes” guarantee a lazy sunday afternoon. Needless to say the CD comes with the familar thick Bear booklet providing 38 pages of background information on the song selection by music expert Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

ROCKIN' COUNTRY STYLE VOLUME 3
Atomicat, ACCD176
English version: see below

Velen gaan vanuit de rock 'n' roll de blues verkennen, ik kwam vanzelf uit bij de country via de Boppin' Hillbilly reeks van Cees Klop, een serie hillbilly LP’s op Charly Records en op basis daarvan een heel pak Bear Family CD’s van individuele artiesten. Die liefde is nooit overgegaan en een reeks als deze Rockin' Country Style is dan ook balsem voor mijn rockabilly ziel. De 33 tracks op volume 3 gaan van gezellig gezapig medium tempo (Jimmy Ballard's cover van het zwarte I Want A Bowlegged Woman van Bull Moose Jackson als een country versie van Bill Haley) over snelle chicken pickin' (Crazy Mixed Up Blues van Jimmy Boyd die later huwde met Bat Girl Yvonne Craig) tot boppende proto rockabilly (Lattie Moore zou Juke Joint Johnny uit 1953 drie jaar later dan ook onder de titel Juke Box Johnnie heropnemen als pure rockabilly). De reis bestrijkt het hele gamma aan country stijlen zoals jazzy western swing (Rusty MCDonald's Don't Say I'm Sorry Anymore), honky tonk (Gentlemen Prefer Blondes van Eddie Noack & the Roadbuddies) en boogie woogie (O Mabel Where Can You Be van Aaron (Blackie) Boudreaux & the Rhythm Valley Playboys).
Billy Strange klinkt in Let Me In There Baby als een rauwere Tennessee Ernie Ford, en ook Virginia On A Saturday Night van Bob Eaton & his Lone Star Boys is in Tennessee Ernie Ford stijl. Ouderwetser of in elk geval ouderwetser klinkend zijn Tom Cattin' Around van Speedy Norris & his Radio Rangers uit 1952 en High-Geared Daddy van Jimmy Walker uit 1951 met een fox chase solo op de mondharmonica. Al die songtitels bestaande uit drie woorden worden steevast gevolgd door het toevoegsel "from Tennessee", hahaha. Sommige tracks zijn zwaar beïnvloed door bluegrass (Long Time No See van Frank Hunter & his Black Mountain Boys) en zelfs skiffle (ondanks de titel klinkt Rock-A-Billy Baby van Johnny Duncan 100 % als Lonnie Donegan). Vaak hebben de liedjes een hoog novelty gehalte, bijvoorbeeld de band die de prijs krijgt van de mooiste groepsnaam, Bob Greene & his Filling Station Swing Band met de Rag Mop variatie Someone Stole My Rag Mop, en Ann Jones wier I've Had It klinkt als The Maddox Brothers & Rose - straf dat in 1953 het woordje "sex appeal" in een country song mocht.
Aha, u dacht dat Everybody's Trying To Be My Baby van Carl Perkins was? Vergeet het: het nummer werd origineel opgenomen door Rex Griffin in 1936. De krakende trage versie hier op de CD van Jimmy Short & the Silver Saddle Ranch Boys dateert uit 1950. En dacht u dat Let's Take The Long Way Home van Johnny Horton was? Mis poes: hier staat een rustiger versie op uit 1952 door Ken Marvin, en ook dat was reeds een cover want ik ga er gemakshalve van uit dat de originele versie is van de man die het schreef, Autry Inman. En nu we toch aan het coveren zijn: Carl Smith leverde in 1959 een gladde countrypolitan versie op van Tomorrow Night dat u ongetwijfeld kent van Elvis die het in 1954 opnam bij Sun. De onuitgebrachte opname werd met alle andere Elvis tapes verkocht aan RCA die Tomorrow Night in 1965 afstoften en van nieuwe instrumentatie voorzagen om het op de Elvis For Everyone LP te pleuren. Oorspronkelijk stamt de vooroorlogse crooner uit 1939!
Van al die muziekjes was het slechts een kleine stap voor een man maar een grote stap voor de mensheid tot enerzijds rockabilly met Jimmie Piper's Don't Play Around (With My Heart) en anderzijds uiteraard tot pure country waarvan de uitvoerders op hun beurt rock 'n' roll graantjes probeerden mee te pikken. Ik leg als argument Johnnie & Jack's bijzonder sfeervolle knipoog naar de beatniks Uncle John's Bongos op tafel. Hun Sweetie Pie koppelde dan weer de Johnny Horton sound aan een koortje dat inspiratie zocht in gospel en duidelijk op de tieners mikte. Andere country artiesten die uit waren op het zakgeld van de jeugd waren Howard Crockett (If You Let Me) en 'Nita, Rita & Ruby (Leroy, niet het Jack Scott nummer) waarvan 'Nita June Carter's jongere zus Anita Carter was en Ruby de dochter van zangeres Kitty Wells en Johnnie Wright, en die laatste was de helft van Johnnie & Jack. Eén pot nat! Zelfs een oude western swing cat als Pee Wee King deed zijn duit in het rock 'n' roll zakje door een zwart nummer naar zijn hand te zetten, in casu LaVern Baker's Tweedlee Dee. De prijs voor de grappigste track gaat naar de Nieuw-Zeelandse cover van Guess Things Happen That Way van Johnny Cash door The Apaapa Sisters met charleston trompet en een compleet andere, hilarische tekst: "our last record wasn't a hit cos they forgot to put a hole in it, the reason that it never sold it's a 9 inch record with a 12 inch hole, this here record ain't a long play it's so lousy it sounds that way, Johnny Cash made this a hit but we're gonna put a stop to it, he won't like it but I guess things happen that way"....
Elke CD in deze reeks bevat drie onuitgebrachte opnames en dit keer zit daar zelfs eentje van Bob Wills & his Texas Playboys (Leon McAuliffe op zang) tussen, Miss Molly, een nummer dat Wills wel meer heeft opgenomen dacht ik, al is zijn omvangrijke discografie bijzonder ingewikkeld met radio opnames, film opnames en heropnames. Deze versie komt uit een western van begin jaren '40. De andere twee onuitgebrachte acetaten zijn de geinige novelty A Woman Is Like A Guitar van Sandy Rivers (naamsgewijs een country tegenhanger van Muddy Waters???) en het ouderwetse doch gezellige accordeondeuntje Baby You Can Laugh At That van Buck Nation. Laat schuren die fiddles, laat sliden die pedal steels, laat rocken die elektrische gitaren en schiet niet op de pianist: deze 33 tracks 1947-1961 zijn ondanks het gekraak links en rechts een feest voor de liefhebbers. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Many people go from rock ‘n’ roll to blues music, I got sucked down the country rabbit hole thanks to Cees Klop's Boppin' Hillbilly series, a series of hillbilly LPs on Charly Records, and from there on a whole bunch of Bear Family single artists CDs. This love never faded, and a series like Rockin' Country Style is therefore balm to my rockabilly soul. The 33 tracks on volume 3 range from cozy, leisurely medium tempo (Jimmy Ballard's cover of Bull Moose Jackson's black I Want A Bowlegged Woman as if he were a country version of Bill Haley) via fast chicken pickin' (Crazy Mixed Up Blues by Jimmy Boyd who went on to marry Bat Girl Yvonne Craig) to boppin' proto rockabilly (Lattie Moore would re-record his 1953 Juke Joint Johnny three years later under the title Juke Box Johnnie as pure rockabilly). The journey covers the entire spectrum of country styles such as jazzy western swing (Rusty MCDonald's Don't Say I'm Sorry Anymore), honky tonk (Gentlemen Prefer Blondes by Eddie Noack & the Roadbuddies) and boogie woogie (O Mabel Where Can You Be by Aaron (Blackie) Boudreaux & the Rhythm Valley Playboys).
Billy Strange sounds like a rougher version of Tennessee Ernie Ford in Let Me In There Baby, and Bob Eaton & his Lone Star Boys' Virginia On A Saturday Night is also in the Tennessee Ernie Ford mould. More old fashioned or at least sounding more old fashioned are Speedy Norris & his Radio Rangers' 1952 Tom Cattin' Around and Jimmy Walker's 1951 High-Geared Daddy with a fox chase solo on the mouth harp. All those three word song titles are invariably followed by the addition “from Tennessee,” hahaha. Some tracks are heavily influenced by bluegrass (Frank Hunter & his Black Mountain Boys' Long Time No See) and even skiffle (despite its title Johnny Duncan's Rock-A-Billy Baby sounds 100 % like Lonnie Donegan). The songs often have a high novelty level, for example the band that wins the award for best group name, Bob Greene & his Filling Station Swing Band with the Rag Mop variation Someone Stole My Rag Mop, and Ann Jones whose I've Had It sounds like The Maddox Brothers & Rose - it's amazing that in 1953 the word “sex appeal” could be used in a country song.
So you thought Everybody's Trying To Be My Baby is a Carl Perkins tune? Think again: it was originally recorded by Rex Griffin in 1936. The slow version with pops and crackles here on the CD by Jimmy Short & the Silver Saddle Ranch Boys dates from 1950. And you think Let's Take The Long Way Home is from Johnny Horton? Wrong again: here's a calmer 1952 version by Ken Marvin, and even that was a cover, as I assume for convenience's sake that the original version was recorded by the guy who wrote it, Autry Inman. On the subject of covers: in 1959 Carl Smith delivered a smooth countrypolitan version of Tomorrow Night which you undoubtedly know from Elvis who recorded it at Sun in 1954. Elvis' unreleased recording was sold along with all the other Elvis tapes to RCA who dusted off Tomorrow Night in 1965 and added new instrumentation to slap it onto the Elvis For Everyone LP. Originally, the pre-war crooner goes all the way back to 1939!
From all this music it was only a small step for man but a giant leap for mankind to on the one hand rockabilly with Jimmie Piper's Don't Play Around (With My Heart) and of course on the other hand to pure country whose performers in turn tried to pick up of piece of the rock ‘n’ roll action. I put on the table Johnnie & Jack's particularly atmospheric nod to the beatniks titled Uncle John's Bongos. Their Sweetie Pie combined the Johnny Horton sound with a vocal backing group inspired by gospel, clearly targeting the teenage audience. Other country artists who were after the kids' pocket money were Howard Crockett (If You Let Me) and 'Nita, Rita & Ruby (Leroy, not the Jack Scott song) of which 'Nita was June Carter's younger sister Anita Carter and Ruby was the daughter of Kitty Wells and Johnnie Wright, the latter being half of Johnnie & Jack.... Full circle! Even an old western swing cat like Pee Wee King got his slice of the rock ‘n’ roll pie by putting his own spin on a black song, in this case LaVern Baker's Tweedlee Dee. The award for funniest track goes to the New Zealand cover of Johnny Cash's Guess Things Happen That Way by The Apaapa Sisters featuring a charleston trumpet and completely different, hilarious lyrics: “our last record wasn't a hit cos they forgot to put a hole in it, the reason that it never sold it's a 9 inch record with a 12 inch hole, this here record ain't a long play it's so lousy it sounds that way, Johnny Cash made this a hit but we're gonna put a stop to it, he won't like it but I guess things happen that way”....
Each CD in this series contains three unreleased recordings, and this time there's even one from Bob Wills & his Texas Playboys (Leon McAuliffe on vocals), Miss Molly, a song Wills recorded several times I think, although his extensive discography is very complicated with radio recordings, film recordings, re-recordings and what not. This version comes from a western movie from the early 1940s. The other two unreleased acetates are the amusing novelty A Woman Is Like A Guitar by Sandy Rivers whose name sounds like the country equivalent to Muddy Waters, and Buck Nation's old fashioned but cheerful accordion tune Baby You Can Laugh At That. Let those fiddles scratch, let those pedal steels slide, let those electric guitars rock and don't shoot the piano player: despite the clicks and static here and there these 33 tracks from 1947-1961 are a treat for hillbilly fans. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

JAKE CALYPSO & BUBBA FEATHERS
Around The Shack, ATSR CD10
Around The Shack, ATSR EPV02
English version: see below

Bijna dertig jaar na zijn overlijden op 66-jarige leeftijd aan longkanker kan je in de rockabilly nog steeds niet om Charlie Feathers heen. Met singles op Sun, Meteor, King en Kay werd hij een van de sleutelfiguren in Memphis, deels door het legendarische aureool dat hij zichzelf toemat, zorgvuldig cultiveerde en waarschijnlijk tenslotte ook zelf geloofde ("ik heb Elvis alles geleerd"), deels door zijn imago van een artiest die niet kon lezen noch schrijven maar wel kon rocken, en deels door het feit dat ie heel zijn leven rockabilly is blijven spelen. Charlie Feathers ging in de jaren '60 niet op de country tour, omdat zijn muziek altijd al op het slappe koord tussen rockabilly en country balanceerde. Charlie Feathers is niet meer, maar zijn zoon Bubba (is er een meer southern name denkbaar?) die vanaf begin jaren '70 leadgitaar voor hem speelde is er nog wel, en af en toe komt ie de nummers van zijn vader ten gehore brengen voor een hongerig Europees publiek.
In de jaren '50 kon je gewoon binnenlopen in de Sun studio in Memphis om een custom plaatje voor jezelf op te nemen, en zeventig jaar later kan je dat nog steeds als je studiotijd boekt en betaalt, want het is natuurlijk big business die inspeelt op het prestige van te kunnen zeggen dat je hebt opgenomen bij Sun. Hervé Loison (F) alias Jake Calypso en bekend van bands als Hot Chickens, nam op 9 oktober 2025 vier Charlie Feathers covers op bij Sun en huurde daarvoor Bubba Feathers in - ik neem aan dat je die ook gewoon kan boeken. Mede-daders zijn de Franse contrabassist Stéphane Bihan die eerder al samenwerkte met Loison (het in 2022 eveneens bij Sun opgenomen album The Memphis Blues Cream en het nog niet uitgebrachte bij het graf van Robert Johnson in Greenwood, Mississippi opgenomen album 49 Highway Blues) en drummer Rodney Polk van The Rockin' 88s uit Memphis die ook drumde op The Memphis Blues Cream. Feathers' manier van zingen werd gekenmerkt door een overdreven gebruik van een heel arsenaal aan gehik. Dat deden wel meer rockabillies in de fifties, maar Feathers trok het door tot in het extreme. Dat is uiteraard een kolfje naar de hand van Hervé Loison die niet zozeer zingt maar vooral roept, kreunt, hikt, snurkt, jodelt en knort en daar in combinatie met een spectaculaire live show een hele carrière aan overhield. De vier songs op deze vinyl EP blijven trouw aan Feathers' originele conceptie maar de hedendaagse opnametechnieken en de echo op Loison's stem doen het geheel extra krachtig uit de speakers daveren. Volgens mij moet dat een plezier geweest zijn om te mixen, want het resultaat is boppen geblazen met That Certain Female, Bottle To The Baby, One Hand Loose en Stutterin' Cindy.
Op CD is de EP een full album geworden door de toevoeging van een langere "extended version" van That Certain Female (die echter niet klopt met de tracknummering: op de CD staat de reguliere single versie vermeld als de 20 seconden langere durende extended version, dus die zijn op de CD van plaats verwisseld, hahaha) + twaalf tracks van Charlie Feathers zelf. U kan dus gelijk vergelijken met the real thing, al lijkt het me sterk dat een beetje rockabilly liefhebber niets van Charlie Feathers zou hebben steken. Wanneer die "Charlie Fetahers selection by Jake Calypso" werden opgenomen wordt niet vermeld, want jammer is omdat Feathers zijn hele leven er een handje van weg had zijn eigen nummers te blijven heropnemen. Wij zijn eens gaan snuisteren in onze eigen collectie en vonden dat het gaat om het semi-akoestische Tongue Tied Jill en het cult gehik van Can't Hardly Stand It, samen met de rockabilly filet pur Why Don't You uit 1958 enkele van Feathers' meest iconische songs. Is het Johnny Cash arrangement van Frankie And Johnny de door Zu-Zazz Records ontdekte Sun Take 5 uit 1956 van de LP The Legendary 1956 Demo Session? Corrine Corrina is in ieder geval de "Zu-Zazz" Sun opname, en Bottle To The Baby lijkt mij de uit dezelfde demosessie afkomstige "Zu-Zazz" Take 1, alle drie uit het magische jaar 1956. De dreigende gitaar instrumental Cockroach komt van Norton's in 2008 verschenen reeks onuitgebracht Charlie Feathers materiaal.
Moderne opnames zijn Wild Wild Party en de memphisbilly Milk Cow Blues van Feathers' Rockstar LP Wild Wild Party (1977), en Fraulein en Uh Huh Honey van zijn titelloze Elektra Nonesuch LP uit 1991. De tergend trage Carl Perkins cover Gone Gone Gone komt van de in 1990 opgenomen Live In London LP. Al die hedendaagse opnames hebben trouwens allemaal Bubba op gitaar. De twaalf Charlie Feathers songs staan niet-chronologisch door elkaar maar vormen toch één geheel, ondanks het feit dat die modernere opnames vaak een funky ondertoon hebben opnieuw een voorbeeld van hoe consistent Feathers' sound doorheen de jaren was. Info: www.jakecalypso.com (Frantic Franky)

Almost thirty years after his death at the age of 66 from lung cancer Charlie Feathers remains one of the most influential names in rockabilly. With 45s on Sun, Meteor, King and Kay he became one of the key figures in Memphis, partly due to the legendary aura he created, carefully cultivated and in the end probably believed himself (“I taught Elvis everything”), partly due to his image as an artist who could neither read nor write but could rock pretty darn good, and partly due to the fact that he continued to play rockabilly his entire life. Charlie Feathers did not go country in the sixties because his music had always balanced on the tight rope between rockabilly and country. Charlie Feathers is no longer with us, but his son Bubba (is there a more southern name?) who played lead guitar for him from the beginning of the seventies right up till the end, is, occasionally crossing the pond to perform his father's songs for an eager European audience.
In the fifties one could simply walk into the Sun studio in Memphis to record a custom record for oneself, and in a way you can still do that seventy years on, provided that you book and pay studio time - after all it's big business capitalizing on the prestige of being able to say you recorded at Sun. Hervé Loison (F) AKA Jake Calypso and known from bands like Hot Chickens recorded four Charlie Feathers covers at Sun on October 9, 2025, hiring Bubba Feathers for the occasion — I assume he's also available for booking. Loison's accomplices were French double bass player Stéphane Bihan who previously collaborated with Loison (the album The Memphis Blues Cream also recorded at Sun in 2022 + the as yet unreleased album 49 Highway Blues recorded at Robert Johnson's gravesite in Greenwood, Mississippi) and drummer Rodney Polk of The Rockin' 88s from Memphis who also drummed on The Memphis Blues Cream. Feathers' singing was characterized by an exaggerated use of a whole arsenal of hiccups, as done by many rockabilly singers in the fifties, but Feathers took it to the extreme. This is obviously right up Hervé Loison's alley for he does not so much sing as he shouts, moans, hiccups, snores, yodels and grunts, building an entire career on these gimmicks with a spectacular live act to boot. The four songs on this vinyl EP remain faithful to Feathers' original conception, yet contemporary recording techniques and the echo on Loison's voice make the whole thing boom out of the speakers with extra power. I imagine it must have been a pleasure to mix this, as the result is pure bop with That Certain Female, Bottle To The Baby, One Hand Loose, and Stutterin' Cindy.
On CD the EP has turned into a full album with the addition of a longer “extended version” of That Certain Female (which does not match the track numbering: on the CD the regular 45 version is listed as the 20 seconds longer extended version so they have been swapped on the CD, hahaha) + twelve tracks by Charlie Feathers himself. This makes it easy to compare Loison with the real thing, although I find it hard to believe that any rockabilly fan would not a healty dose of Charlie Feathers lying around. When this “Charlie Feathers selection by Jake Calypso” was recorded is not mentioned, a pity given the fact that Feathers kept on recording his own songs over and over again throughout his life. We rummaged through our own collection and found that Loison' choice includes the semi-acoustic Tongue Tied Jill and the cult hiccupping of Can't Hardly Stand It, and together with 1958's rockabilly filet pur Why Don't You these are some of Feathers' most iconic songs. Is the Johnny Cash arrangement of Frankie And Johnny the Sun Take 5 from 1956 discovered by Zu-Zazz Records released on their LP The Legendary 1956 Demo Session? Corrine Corrina is definitely the "Zu-Zazz" Sun recording, and Bottle To The Baby sounds like it's the “Zu-Zazz” Take 1 from the same demo session, all three from the magical year of 1956. The menacing guitar instrumental Cockroach comes from Norton's 2008 series of unreleased Charlie Feathers material.
Modern recordings include Wild Wild Party and the memphisbilly Milk Cow Blues from Feathers' Rockstar LP Wild Wild Party (1977), and Fraulein and Uh Huh Honey from his untitled 1991 Elektra Nonesuch LP. The agonizingly slow Carl Perkins cover Gone Gone Gone comes from the Live In London LP recorded in 1990. All of these contemporary recordings feature Bubba on guitar. The twelve Charlie Feathers songs appear in a non-chronological order but do not sound like bits and pieces strung together despite the fact that the more modern recordings often have a funky undertone, yet another example of how unchanged Feathers' style remained through the years. Info: www.jakecalypso.com (Frantic Franky)

THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 52: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM THE VAULTS OF MAR-VEL' & GLENN RECORDS
Bear Family, BCD17781
English version: see below

Mar-Vel' was het éénmans label van de uit Indiana afkomstige Harry Glenn (vandaar de naam van Mar-Vel' sublabel Glenn) die tot diep in de jaren '70 zijn waar aan de man bracht vanuit zijn bestelbusje. Mar-Vel' was al eerder het onderwerp van CD releases (ik denk aan Get With The Beat: The Mar-Vel' Masters op Rykodisc uit 1989, de One Day Music dubbel CD Jump Baby Jump: The Mar-Vel' Records Story en de Fantastic Voyage triple CD Hoosier Daddy: Mar-Vel' And The Birth Of Indiana Rockabilly, beide verschenen in 2014), bestond van 1949 tot 1969 of daaromtrent en bracht zo'n 140 à 175 singles uit (de tellingen verschillen) met de nadruk op country. Logischerwijs staat er veel country op deze CD, maar uiteraard opteerde samensteller Nico Feuerbach voor country met een drumbeat op het randje van de rockabilly als I Need Some Lovin' van Harold Allen en Naughty Girls van Jack Bradshaw, relaxte country swing (Move Over Rover van Bill(y) Hall in de heropname uit 1963) en de Tennessee Ernie Ford imitaties van Jim Gatlin (The Way You're Treating Me, Would It Matter At All). Root Beer van The Law Brothers is een te gek niet-alcoholisch antwoord/parodie op White Lightning van George Jones, alleen is het een cover van een albumtrack van... George Jones zelf! Uiteraard loopt dit alles naadloos, vrolijk en onbeschaamd door elkaar. Is Ray Lynn (het early sixties klinkende Mean Mean Woman) truckin' country met honky tonk piano, of maakt de boogie gitaar er rock 'n' roll van? Wie het weet mag de hand in de lucht steken en de horlepiep dansen op Row Boy Sink Or Swim van Slim O'Mary & the Southerneers. Mar-Vel' zat evenwel zo diep geworteld in de country dat ze in 1956 nog platen uitbrachten met accordeon. Zo is Jump Baby Jump van Harry Carter & the Dixie Rhythmaires het blanke equivalent van jump blues, laat ik het hillbilly jump noemen, met naast de vibrerende elektrische gitaar en een drumsolo toch nog steeds een accordeon solo. Ook hun Rhythm In My Soul bevat accordeon en klinkt als een poging tot rock 'n' roll door een dansorkest met als resultaat primitieve medium tempo bop. Twee jaar later was zowel de accordeonist als de"Dixie" in hun naam verdwenen, het sympathieke I Don't Want You was beschaafder in een variatie op de Money Honey structuur, en You Made Me Love You Baby is met zijn achtergrondkoortje helemáál nette rock 'n' roll, maar toch ook nog met steel. Bob Burton klinkt in Tired Of Rockin' als een country zanger die zijn best doet Bill Haley te zijn (zijn Boogie Woogie Baby Of Mine is medium tempo boogie swing), en Bobby Sisco kennen we van de rockabilly single Go Go Go / Tall Dark And Handsome Man op Chess Records. Voor Harry Glenn nam hij boppende hillbilly met flitsende steel op (Honky Tonkin' Rhythm) én een banjobilly nummer, Now I'm Free.
Een cult naam op Mar-Vel' was de maniakale rockabilly gek Herbie Duncan van wie vier songs op de CD staan met als "hoogtepunt" het chaotisch nijdige Hot Lips Baby. In That's All houdt hij zich nog in, maar in de rockabilly Little Angel en de bonkende piano boogie Escape "zingt", roept en hikt ie zalig naast de toon en de melodie. Er was geen ontkomen aan Herbie Duncan, hahaha! Dichter bij traditionele rock 'n' roll aanleunen doet Mel Kimbrough met het nochtans in 1965 opgenomen Ha Ha Hey Hey dat overhelt naar Buddy Holly, terwijl de stemmen, de samenzang, de intonatie en het arrangement van de akoestische gitaren van de sfeervolle teener Oh Ricky van The Gaye Sisters heel hard doen denken aan The Everly Brothers. Het is géén eerbetoon aan Ricky Nelson maar een liefdesliedje waarin toch de naam Mary Lou valt. Harry Glenn, als zakenman redenerend met dollartekens in de ogen, zou de single nog twee keer heruitbrengen onder de naam The Secretaries én als - hou u vast - The Beverly Sisters, Von & Sil! Wél een eerbetoon is het zijstapje naar de bluesrock op stroll tempo met orgeltje Rockin' For Goldwater van Paul Parker uit 1964, een single pro Barry Goldwater die Cuba en Vietnam vernoemt in de tekst. Goldwater was in 1964 de (extreem-rechtse) republikeinse kandidaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen die hij verloor tegen de herverkozen Lyndon B. Johnson die in 1963 na de moord op Kennedy van vice-president tot president was gepromoveerd. 100 % echte rockers zijn Carl Newman's wilde falsetto in Twist On Guitar, de uptempo sax stroll What Am I Gonna Do van het Skipper Hunt Combo, de rechtdoor jiver I Need Some Lovin' (Bill(y) Hall), het nochtans medium tempo Dark And Stormy (Bill Ferguson jat een stukje tekst van Flip Flop And Fly) en I Feel So Bad (Rick Reason & the Satellites). Rustiger is Robbie Jones met Knocking On The Back Side. Geen idee hoe die Teddy Redell song tien jaar later in 1967 bij Jones terecht kwam!
Een van mijn hoogtepunten is Moon Twist van Billy Nix wiens Get With The Beat rustiger en gestroomlijnder maar een niet onaardige rocker is, en zijn Perhaps is duidelijk door Johnny Cash beïnvloede uptempo country. Moon Twist staat op de CD in de versie van twee verschillende artiesten. Moeilijk te kiezen welke de beste is: Chuck Dallis was eerst en is meer rock 'n' roll, terwijl Billy Nix me ietsje trager lijkt en een echt twist ritme én saxofoon heeft. Van Chuck Dallis horen we ook zijn traditionelere doch tragere rocker Come On Let's Go. Eén spijtige keuze: Chuck Dallis' tragere meer sixties klinkende Good Show But No Go met sax, drumroffels en orgel uit 1964 - ook al is dat de originele versie - in plaats van de ubercoole live opname die korte tijd later op de B-kant van Dallis' Joni Kaye stond, een rockender nummer dan de studio versie van Good Show But No Go, zij het op z'n sixties.
Wat betreft de Mar-Vel' slogan "hits of tomorrow recorded today" was de wens de vader van de gedachte, want Glenn haalde zelden of nooit de country hitparade, laat staan de poplijsten. Niettegenstaande is zeventig jaar na datum deze selectie van zomaar eventjes 36 tracks 1953-1967 een must voor de liefhebbers van hillbilly bop en aanverwante rudimentaire muziekjes met de occasionele steel gitaar en fiddle. Harry Glenn overleed in 1989 op 71-jarige leeftijd aan een hartaanval. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Mar-Vel' Records was the one man operation of Indiana native Harry Glenn (hence the name of Mar-Vel' sublabel Glenn) who sold his wares well into the seventies out of the trunk of his van. Mar-Vel' has already been the subject of several CD releases (I'm thinking of Rykodisc's 1989 Get With The Beat: The Mar-Vel' Masters, the One Day Music double CD Jump Baby Jump: The Mar-Vel' Records Story, and the Fantastic Voyage triple CD Hoosier Daddy: Mar-Vel' And The Birth Of Indiana Rockabilly, both from 2014). Mar-Vel' existed from 1949 to 1969 or thereabouts and according to estimates released somewhere between 140 and 175 singles (the figures vary) with the emphasis on country music. Logically there is a lot of country music on this CD, but compiler Nico Feuerbach obviously opted for country music with a drumbeat on the edge of rockabilly like Harold Allen's I Need Some Lovin' and Jack Bradshaw's Naughty Girls, relaxed country swing (Bill(y) Hall's own 1963 re-recording of Move Over Rover) and Jim Gatlin's Tennessee Ernie Ford imitations (The Way You're Treating Me, Would It Matter At All). Root Beer by The Law Brothers is a great non-alcoholic answer/parody to George Jones' White Lightning, except that it's actually a cover of an album track by... George Jones himself! All of this of course seamlessly, cheerfully and shamelessly blends together. Is Ray Lynn (the early sixties sounding Mean Mean Woman) truckin' country with honky tonk piano, or does the boogie guitar make it rock ‘n’ roll? If you know the answer, raise your hand and dance the jitterbop to Slim O'Mary & the Southerneers' Row Boy Sink Or Swim.
Mar-Vel' was so deeply rooted in country music that they were still releasing records with accordion in 1956. Harry Carter & the Dixie Rhythmaires' Jump Baby Jump is the white equivalent of jump blues, let's say hillbilly jump, with a vibrating electric guitar and a drum solo yet still featuring an accordion solo. Their Rhythm In My Soul also features accordion and sounds like a dance band's attempt at rock ‘n’ roll resulting in primitive medium tempo bop. Two years later, both the accordionist and the “Dixie” in their name had disappeared. The pleasant I Don't Want You was more civilized in a variation on the Money Honey structure, and You Made Me Love You Baby is completely decent rock ‘n’ roll with backing vocals, but still with steel. Bob Burton sounds like a country singer trying his best to be Bill Haley in Tired Of Rockin' (his Boogie Woogie Baby Of Mine is medium tempo boogie swing). Bobby Sisco is known for the rockabilly single Go Go Go / Tall Dark And Handsome Man on Chess Records, and for Harry Glenn he recorded boppin' hillbilly with flashy steel guitar (Honky Tonkin' Rhythm) as well as the banjobilly song Now I'm Free.
A cult name on Mar-Vel' was rockabilly maniac Herbie Duncan present here with four songs, the chaotic, mean Hot Lips Baby being the “highlight.” In That's All he holds himself back, but in the rockabilly Little Angel and the pounding piano boogie Escape he “sings”, shouts and hiccups blissfully off key and off melody. There was no escaping Herbie Duncan, hahaha! Mel Kimbrough leans more towards traditional rock ‘n’ roll with Ha Ha Hey Hey, recorded in 1965 but sounding a bit like Buddy Holly, while the voices, harmonies, intonation and arrangement of the acoustic guitars of The Gaye Sisters' atmospheric teen song Oh Ricky are very reminiscent of The Everly Brothers. It's not a tribute to Ricky Nelson but a love song that does mention the name Mary Lou. Harry Glenn, reasoning like a real businessman with dollar signs in his eyes, re-released the song twice under the name The Secretaries and as - hold on to your hats - The Beverly Sisters, Von & Sil! A real tribute on the other hand is Paul Parker's 1964 side step into blues rock at a stroll tempo with organ Rockin' For Goldwater, a pro-Barry Goldwater 45 that mentions Cuba and Vietnam in the lyrics. In 1964 Goldwater was the (far right) republican candidate for the US presidential elections which he lost to the re-elected Lyndon B. Johnson who had been promoted from vice president to president after Kennedy's assassination in 1963. 100 % genuine rockers are Carl Newman's wild falsetto Twist On Guitar, the Skipper Hunt Combo's uptempo sax stroll What Am I Gonna Do, Bill(y) Hall's straightforward jiver I Need Some Lovin', the medium tempo Dark And Stormy (Bill Ferguson steals some lyrics from Flip Flop And Fly) and I Feel So Bad (Rick Reason & the Satellites). Robbie Jones is more subdued with Knocking On The Back Side. No idea how that Teddy Redell song ended up ten years later in 1967 with Jones!
One of my personal favorites is Moon Twist by Billy Nix whose Get With The Beat is a calmer and more streamlined but not unpleasant rocker, while his Perhaps is uptempo country clearly influenced by Johnny Cash. Moon Twist can be heard in two versions by two different artists and it's hard to choose which one's best. Chuck Dallis did it first and is more rock ‘n’ roll, while Billy Nix seems a little slower to me and has a real twist rhythm and saxophone. From Chuck Dallis we also hear his more traditional but slower rocker Come On Let's Go. One unfortunate choice is Chuck Dallis' slower, more sixties sounding Good Show But No Go with sax, drum rolls and keyboards from 1964 - even though that's the original recording - instead of the uber cool live take that appeared shortly afterwards on the flip of Dallis' Joni Kaye, a more rockin' song than the studio version of Good Show But No Go, albeit in a sixties style.
As for Mar-Vel's slogan “hits of tomorrow recorded today” wishful thinking was the father of the idea, because Glenn rarely, if ever, made the country charts, let alone the pop charts. Nevertheless seventy years later this selection of no less than 36 tracks 1953-1967 is a must for fans of hillbilly bop and related rudimentary music with the occasional steel guitar and fiddle. Harry Glenn died in 1989 at the age of 71 from a heart attack. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

JIVE-A-RAMA VOLUME 5
Atomicat, ACCD171
English version: see below

Wie 30 typische jivers verwacht komt bedrogen uit want Jive-A-Rama 5 biedt heel gevarieerde nummers in een hele variëteit aan rock 'n' roll genres. We horen zowel doo-wop (Shut Your Mouth van The Eboniers, Come On Baby van de Frankie Lymon-achtige Youngtones, Why Why Why van Scott Stevens & the Cavaliers), stop-starters (Crazy Crazy Baby van Chuck Howard), big label klinkende billy en rock 'n' roll (Big Deal van The Skee Brothers, You're Gone Baby van Jimmy Lloyd, Salt And Pepper van Ronnie Summers) en zwarte swing boogie met zangeres Mitzi Mars (Roll 'Em) als rechtdoor pianorockers met Head Over Heals In Love van Don Wayne en Old Black Joe van Jerry Adams. Dat laatste kennen we natuurlijk van Jerry Lee Lewis, net als Great Balls Of Fire, hier te horen in de vurige versie van zangeres Georgia Gibbs, zeer zeker de moeite door haar muzikale inleving, de hard aangeslagen piano en de scherpe gitaar. Paul Evans' cover van Fats Domino's I'm Walkin' scoort dan weer hoog op onze coverschaal omdat hij juist dicht bij het origineel blijft, wat je niet verwacht van de hitmaker van het melige Seven Little Girls Sitting In The Back Seat. Evans is nu 87, dus haal 'em naar Viva Las Vegas!
De betere teen rock (Should I van Rocky Storm & the Twinkletones, Baby Don't Cry van Jack Moore & the Clefs, Kimo Lee's If You Don't Like It Don't Knock It dat een klein beetje aan Elvis doet denken (het werd geschreven door Ben Weisman) en Shy Boy van George McCannon III dat héél véél doet denken aan Bobby Vee) is slechts één danspasje verwijderd van vioolpop als Lost Weekend van Cab Calloway dat lichtjaren verwijderd is van Calloway's gebruikelijke Hi De Ho swingstijl. Dance-A-Long van Chubby Checker is zoals de titel stelt een prima dansschijf waarop zelfs mensen met een houten been kunnen twisten, en met wat goede wil kan je ook twisten op Franny Boyle's New Orleans klinkende teener I Know That We're In Love, zo te horen een enigszins off centre single. De CD bevat zelfs boppende hillbilly met Jack Toombs op de flipperkast in Pin Ball Fever, country van het incredibly strange soort is A Fish House Function (For A Cross Eyed Cat Named Sam) van Emy Oro & her Rhythm Escorts, of wat je krijgt als je een zangeres kruist met een rock 'n' roll boogie, Italiaans variété en The Coasters. Luidens de beknopte hoesnota’s van samensteller DJ Mark Armstrong was Oro de echtgenote van de verantwoordelijke verkoop van het Chelsea label waarop dit verscheen, wat veel verklaart. Even vreemd, vooral omdat het zo primitief is, is Shake It van Dave Osborn, een nummer dat er niet uit raakt of het nu rockabilly, country bop dan wel doo-wop wil zijn. Wie houdt van primitieve sax rock wordt op zijn wenken bediend door Mark Cleary & his Bop-Cats (Bop-Cat Rock) en The Key Notes (Tuff-E-Nuff Baby). Ja, er staan best wat merkwaardige tracks op deze CD, zoals Little Ronnie Sessions' cover van Keep A Knockin' van Little Richard dat begint met een twist drum om daarna sixties rock 'n' roll te worden. Sessions die nog wilder schreeuwt dan Little Richard zelf overleed in 2025 op 76-jarige leeftijd, wat hem dertien jaar jong maakt toen hij dit in 1961 opnam. En wat denkt u van vreemde subgenres als country teen pop (I've Got The World By The Tail van Kevin Shegog klinkt als een pop uitvoering van Johnny Horton) en big band pop rock (Sock Hop van Carol Jarvis)?
Ik betwijfel sterk of je op alles hier kan jiven, maar ik ben dan ook geen danser. Ik observeer de wereld van op mijn vaste kruk aan de toog, en als ik deze CD bekijk en beluister besluit ik dat het een interessante verzameling vooral onbekende tracks is met voor de liefhebbers flink wat geflipte nummers. Naast de 28 tracks 1953-1963 sluit de CD zoals elke release in deze reeks en in de parallelle Bop-A-Rama en Stroll-A-Rama reeksen af met twee onuitgebrachte recente bonustracks uit de kluizen van het overkoepelende Rhythm Bomb Records, met als eerste Barbara Portland die ooit een heel album opnam voor het label met The Round Up Boys / Ike & the Capers in de Lightning Recorders studio in Berlijn maar daarna de benen nam zodat het uitbrengen niet meer opportuun werd geacht. Haar opnames worden nu mondjesmaat uitgebracht in deze reeksen, een goeie zaak want Tell Me Now Baby hier is een prachtige mix van zwarte zangeressen en bop. The Chrome Daddies van hun kant en dat is Australië coveren Blackberry Boogie van Tennessee Ernie Ford, hillbilly boogie met steel gitaar en de ongedubde master van een nummer dat in 2003 op hun Rhythm Bomb RBR 5608 CD Gear Up Daddy stond - ik hoor geen verschil. Ze brachten in die tijd een paar CD’s uit, en sindsdien nooit meer wat van gehoord. Waar ben je gebleven, Doug Wilshire? Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

If you're expecting 30 typical jivers you'll be disappointed because Jive-A-Rama 5 offers a wide variety of songs in a whole range of rock ‘n’ roll genres. We hear doo-wop (Shut Your Mouth by The Eboniers, Come On Baby by the Youngtones in the vein of Frankie Lymon, Why Why Why by Scott Stevens & the Cavaliers), as well as stop-starters (Crazy Crazy Baby by Chuck Howard), big label sounding billy and rock ‘n’ roll (Big Deal by The Skee Brothers, You're Gone Baby by Jimmy Lloyd, Salt And Pepper by Ronnie Summers), black swing boogie with female singer Mitzi Mars (Roll 'Em) and straight forward piano rockers with Don Wayne's Head Over Heels In Love and Jerry Adams' Old Black Joe. We know the latter of course from Jerry Lee Lewis, as well as Great Balls Of Fire, heard here in the fiery version by Georgia Gibbs definitely worth listening to thanks to her musical empathy, the hard hitting piano and the sharp guitar. Paul Evans' cover of Fats Domino's I'm Walkin' scores high on our cover scale because it stays close to the original, which you wouldn't expect from the hit maker of the corny Seven Little Girls Sitting In The Back Seat. Evans is now 87 years old, so bring him over to Viva Las Vegas!
Some decent teen rock (Should I by Rocky Storm & the Twinkletones, Baby Don't Cry by Jack Moore & the Clefs, Kimo Lee's If You Don't Like It Don't Knock It which is slightly reminiscent of Elvis (it was written by Ben Weisman) and George McCannon III's Shy Boy which is very reminiscent of Bobby Vee) is just one dance step away from pop music with strings such as Cab Calloway's Lost Weekend light years away from his usual Hi De Ho swing style. Chubby Checker's Dance-A-Long is as its title suggests a great dance record that even people with a wooden leg can twist to, and with a little goodwill you can also twist to Franny Boyle's New Orleans styled teener I Know That We're In Love which sounds like a slightly off-center 45. The CD even includes boppin' hillbilly with Jack Toombs playing the pinball machine in Pin Ball Fever, incredibly strange country in the form of A Fish House Function (For A Cross Eyed Cat Named Sam) by Emy Oro & her Rhythm Escorts or what you get when you cross a girl singer with rock ‘n’ roll boogie, Italian variety entertainment and The Coasters. According to DJ Mark Armstrong's short liner notes Oro was the wife of the sales manager of the Chelsea label on which this appeared, which explains a lot. Equally strange, especially because it's so primitive, is Dave Osborn's Shake It, a song that can't decide whether it wants to be rockabilly, country bop or doo-wop.
If ya dig primitive sax rock Mark Cleary & his Bop-Cats (Bop-Cat Rock) and The Key Notes (Tuff-E-Nuff Baby) will be a delight. Yes, there are quite a few rather remarkable tracks on here, for example Little Ronnie Sessions' cover of Little Richard's Keep A Knockin' which starts with a twist drum and then turns into sixties rock ‘n’ roll. Sessions, screaming even wilder than Little Richard himself, died in 2025 at the age of 76, which makes him thirteen years young when he recorded this in 1961. And what do you think of the strange subgenres country teen pop (Kevin Shegog's I've Got The World By The Tail sounds like a pop version of Johnny Horton) and big band pop rock (Carol Jarvis' Sock Hop)?
I seriously doubt that one can jive to everything here, but then again I'm not the dancing type. I observe the world from my regular stool at the bar, and when I look at and listen to this CD I come to the conclusion that it's an interesting collection of mostly unknown tracks with quite a few oddities for collectors. In addition to the 28 tracks 1953-1963 the CD like every release in this series and in the parallel Bop-A-Rama and Stroll-A-Rama series contains two unreleased recent bonus tracks from the vaults of parent company Rhythm Bomb Records, the first one by Barbara Portland who recorded an entire album for the label with The Round Up Boys / Ike & the Capers (D) in the Lightning Recorders studio in Berlin before disappearing so releasing it was no longer worthwile. Her recordings are now being released one by one in these series, which is a good thing because Tell Me Now Baby here is a wonderful mix of black female singers and bop. The Chrome Daddies for their part and that's Australia cover Tennessee Ernie Ford's Blackberry Boogie, hillbilly boogie with steel guitar and the undubbed master of a song that appeared on their 2003 Rhythm Bomb RBR 5608 CD Gear Up Daddy - although I can't hear any difference. They released several CDs before disappearing as well. Where are you, Doug Wilshire? Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

CHICAGO ROCKS VOL. 1
Bear Family, BCD17771
English version: see below

De geschiedenis van de populaire muziek wordt vaak verteld aan de hand van muzieksteden als Memphis, Nashville en New Orleans. Er zijn al een aantal CD reeksen en boxen verschenen die de rock 'n' roll belichten vanuit bepaalde steden en staten, maar Chicago associeer ik in de eerste plaats met blues. Niet voor niets is er een bluestijl die de Chicago blues wordt genoemd. Toch werd er in de industriestad veel rock 'n' roll opgenomen en uitgebracht, wat logisch is aangezien de infrastructuur van platenfirma’s en opnamestudio’s er bestond, denk aan Chess en Vee-Jay . Deze Chicago Rocks Vol. 1 bevat niet minder dan 35 tracks 1956-1963 van artiesten geboren dan wel opgegroeid dan wel opgenomen in Chicago in een gevarieerde mix van ook blanke artiesten die noordwaarts trokken op zoek naar werk, dansorkesten die op de rock 'n' roll trein sprongen en blanke doo-woppers. Bekende namen zijn Elvis soundalike Ral Donner op een verrassend Bo Diddley ritme waarvan de zanglijnen beelden van een western oproepen waardoor I Got Burned de titeltrack van een Elvis film had kunnen zijn, Ron Haydock & the Boppers met de rechtdoor piano/gitaarrocker 99 Chicks (83 meer dan Joe Clay) met de merkwaardige frase "99 chicks it'd just my luck not one of the girls that I'd wanna f - crash op het cymbaal"), Eddy Clearwater met de Chuck Berry kopie Cool Clear Water net iets primitiever dan Berry zelf, en Eddie Cash met de gloedvolle uptempo stroll Stormy Weathers. Het bekendste nummer is Jungle Rock uit 1958 dat in 1976 in Engeland én in Nederland en België de top van de hitparade haalde! Wij hebben Hank Mizell met zijn bob hoedje nog gezien op Toppop!
Wie had gedacht dat we de pas overleden Hayden Thompson die we associëren met Sun Records in Memphis zouden tegenkomen in Chicago? Zijn in 1959 onuitgebracht gebleven Chuck Berry cover Brown Eyed Handsome Man nam hij inderdaad op in Chicago waar hij wegens een job aanbod naar toe trok omdat het bij Sun naar zijn zin te traag ging, want Sam Phillips had er andere katten te geselen. Tobin Matthews covert Buddy Holly met veel achtergrondkoortjes in Think It Over, George Torrens & the Maybees herschrijven Eddie Cochran's Something Else tot TR-3, Phil Orsi & his Little Kings coverden Cochran's Come On Everybody in 1963 als beat rock, en in datzelfde beat jaar namen Robby & the Troubadours (een latere incarnatie van Bob Vidone & the Rhythm Rockers) Long Tall Sally onder handen. Wayne Worley & his Worley Birds leveren een heel rechtdoor rollende Red Headed Woman af. Cult classics zijn Benny Ingram's springerige Jello Sal, Hugh Barrett & the Victors' schimmel opus There Was A Fungus Among Us (helaas staat het minder vaak gecompileerde The Return Of The Fungus van Chuck Baker & the Victors niét op de CD), het zwoele mineur Satan Is Her Name van Steve King & the Echelons, en Ride Your Horse van The Regulars & the Galaxies is een gesproken beatnik surf stroll in het kielzog van Peter Gunn die Short Shorts investigeert. Meer teen pop getint is Dicky Stop's ook door Dale Hawkins opgenomen Class Cutter met zijn Buddy Holly-achtige backing vocals, meer country teen pop is Robbin' The Cradle van Tony Bellus, meer variété is zesderangs Pat Boone Steve Schickel's Leave My Sideburns Be twee jaar voor Elvis het leger in ging, Ernie Daro's Rock Tonight, Lennie LaCour's Rock 'n' Roll Romance, en Ronnie Rice's mooie melodieuze TNT. Rauwer werk is er van J. Mikel & the Hepcats met het medium tempo white rock Bettyjean Rock, meer gepolijste rock 'n' roll met The Deltones (Early Morning Rock) en The Mark IV's swingende (Make With) The Shake. Carl Bonafede & the Gem-Tones' Were Wolf en Eddy Bell & the Bel-Aires' Knock Knock Knock (Knocking On My Door) rocken zoals ze behoren te rocken, Frank Deaton & the Mad Lads' hiccuppende Just A Little Bit More en Billy Prager & his Caravans' slidende Do It Bop zullen de rockabilly liefhebber niet onbekend zijn. Rockin' And Rollin' In Love (Bill Skully & the Dynatones), Wiggle Waggle Walk (Tony Smith & his Aristocrats), het instrumentale Easy Pickin' (The Tazmen) en vooral het door Bill Haley geschreven I've Got News For You (Penny Smith) zijn big band swing. Trivia: als Debbie Dean stond zij mee op de affiche op enkele stops van de Winter Dance Party tour die Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper de dood injoeg.
Het merendeel van de nummers zijn bovenstebeste rock 'n' roll. Verbazingwekkend trouwens hoeveel informatie je in Bill Dahl's booklet van 40 paginas kan nalezen over deze grotendeels obscure opnames. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

The history of popular music is often portrayed through music cities like Memphis, Nashville and New Orleans. Multiple CD series and box sets document rock ‘n’ roll from specific cities and states, but I associate Chicago primarily with the blues. It's no coincidence that there is a blues style called Chicago blues. Nevertheless a great deal of rock ‘n’ roll was recorded and released in that industrial city, which makes sense given the existing infrastructure of record companies and recording studios, think of Chess and Vee-Jay. This Chicago Rocks Vol. 1 contains no less than 35 tracks from 1956-1963 by artists born, raised or who recorded in Chicago, in a varied mix including also white artists who moved north in search of work, dance bands who jumped on the rock ‘n’ roll bandwagon and white doo-woppers.
Famous names include Elvis soundalike Ral Donner with a surprising Bo Diddley rhythm set to vocal lines evoking images of a western, making I Got Burned sounding like it could have been the title track of an Elvis film, Ron Haydock & the Boppers with the straightforward piano/guitar rocker 99 Chicks (83 more than Joe Clay) with its remarkable phrase “99 chicks it'd just my luck not one of the girls that I'd wanna f - crash on the cymbal”), Eddy Clearwater with the Chuck Berry copy Cool Clear Water just a little more primitive than Berry himself, and Eddie Cash with the fiery uptempo stroll Stormy Weathers. The best known song is Jungle Rock from 1958 which topped the charts in England, the Netherlands and Belgium in 1976! Yes, I am that old...
Who would have thought that in Chicago we'd run across the recently departed Hayden Thompson whom we associate with Sun Records in Memphis? Thompson did indeed record his in 1959 unreleased Chuck Berry cover Brown Eyed Handsome Man in the Windy City where he moved after receiving a job offer, as things were moving too slowly for him at Sun since Sam Phillips had other fish to fry. Tobin Matthews covers Buddy Holly's Think It Over with lots of background singers, George Torrens & the Maybees rewrite Eddie Cochran's Something Else as TR-3, Phil Orsi & his Little Kings covered Cochran's Come On Everybody in 1963 as beat rock, and in that same beat year Robby & the Troubadours (a later incarnation of Bob Vidone & the Rhythm Rockers) had a go at Long Tall Sally. Wayne Worley & his Worley Birds deliver a very straightforward rollin’ Red Headed Woman. Cult classics include Benny Ingram's bouncy Jello Sal, Hugh Barrett & the Victors' moldy opus There Was A Fungus Among Us (unfortunately Chuck Baker & the Victors' less frequently compiled The Return Of The Fungus is not on the CD) and Steve King & the Echelons' sultry minor key Satan Is Her Name, while The Regulars & the Galaxies' Ride Your Horse is a spoken beatnik surf stroll following the footsteps of Peter Gunn investigating Short Shorts.
Dicky Stop's Class Cutter (also recorded by Dale Hawkins) with its Buddy Holly-esque backing vocals is more teen pop oriented, Tony Bellus' Robbin' The Cradle is country teen pop. There's more variety styled music with sixth rate Pat Boone Steve Schickel's Leave My Sideburns Be two years before Elvis joined the army, Ernie Daro's Rock Tonight, Lennie LaCour's Rock ‘n’ Roll Romance and Ronnie Rice's beautiful melodic TNT. Rougher work is provided by J. Mikel & the Hepcats' medium tempo white rock Bettyjean Rock, more polished rock ‘n’ roll comes from The Deltones (Early Morning Rock) and The Mark IV's swinging (Make With) The Shake. Carl Bonafede & the Gem-Tones' Were Wolf and Eddy Bell & the Bel-Aires' Knock Knock Knock (Knocking On My Door) rock as they should, Frank Deaton & the Mad Lads' hiccuping Just A Little Bit More and Billy Prager & his Caravans' sliding Do It Bop will be familiar to rockabilly lovers. Rockin' And Rollin' In Love (Bill Skully & the Dynatones), Wiggle Waggle Walk (Tony Smith & his Aristocrats), the instrumental Easy Pickin' (The Tazmen) and especially I've Got News For You (Penny Smith) are big band swing, the latter written by Bill Haley. Trivia: as Debbie Dean she was on the lower bill at various stops on the Winter Dance Party tour that killed Buddy Holly, Ritchie Valens, and The Big Bopper.
Most of the songs are top notch rock ‘n’ roll, and it's amazing how much information about these largely obscure recordings is collected in Bill Dahl's accompanying 40 page CD booklet. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: JAKE THE SNAKE
Atomicat, ACCD180
English version: see below

Et voilà, hier is nummer 2 in de Phantom Rockers reeks met telkens 30 nummers waarvan de tracklisting op het eerste gezicht en gehoor lukraak is maar die op allerlei vreemde manieren met elkaar verbonden blijken, bijvoorbeeld door de muzikanten die erop meespelen of omdat het bekende artiesten zijn die opnamen onder schuilnamen. Hoe dat allemaal in elkaar haakt kan u lezen in de hoesnota’s. Een voorbeeld: Carl Perkins speelde in 1961 gitaar op Randy Lee's door Perkins geschreven beschaafde rocker met achtergrondkoortje Tell Me dat niet hetzelfde nummer is als zijn jaren '50 home recording Somebody Tell Me. Van de ene Sun legende naar de andere: Billy Lee Riley passeert vier keer langs start maar ontvangt geen geld onder het pseudoniem Skip Wiley (Fast Livin' klinkt als Ferlin Husky's komische alter ego Simon Crum), als Darren Lee (het zwart klinkende early sixties blazerswerkje I've Been Searching), als lid van The Spitfires met Roland Janes op gitaar in de medium tempo gitaar/sax instrumental Catfish (geen idee wat Riley erop doet) die klinkt als een doorslagje van Modern Don Juan van Buddy Holly (Catfish verscheen onder Roland Janes' naam ook in een snellere gitaar/piano/sax versie met als titel Rolando), én Riley speelt mondharmonica op Bill Rice's Slim Harpo styled bluesrocker It's All Your Fault. Over Buddy Holly gesproken: van het van hem bekende Early In The Morning horen we hier de originele meer gospel-achtige uitvoering door The Ding Dongs. In die groep zat de componist van het liedje, Bobby Darin wiens naam niet mocht vermeld worden omdat ie op een ander platenlabel zat. Toen die erop uit kwamen brachten ze de Ding Dongs opname zelf uit onder de naam The Rinky-Dinks.
Wat staat hier nog op? De betere twistrocker met The Dribble (Twist) van The Magnificents, en Billy The Kid's originele Apron Strings op een net geen ska ritme en trager dan Cliff Richard. Billy The Kid was een pseudoniem van David Hill, co-auteur van I Got Stung (Elvis) die de eerste versie van All Shook Up opnam. Hier is David Hill te horen met de toffe rocker met achtergrondkoortje en flitsende gitaarlicks That's Love. Later zou de man die ook het nummer Speedy Gonzales schreef onder zijn echte naam David Hess meespelen in exploitation films als The Last House On The Left (1972), Swamp Thing (1982) en Zombie Nation (2004)!
Uptempo doo-woppers zijn een vast ingrediënt op CDs samengesteld door de Britse DJ Mark Armstrong en ook nu ontbreken ze niet met The Saxon (Rock 'n' Roll Show), Billy Storm & the Valiants (Love Game) en de jivende Cadets (Do You Wanna Rock) waarvan een of meerdere leden opdoken in de strollende Flairs (She Wants To Rock) en in The Rocketeers (They Turned The Party Out Down At Bessie's House). Mededingers naar de titel van wildste doo-woppers aller tijden zijn The Valiants met hun supersonische cover van Good Golly Miss Molly en hun ietsje tragere maar even chaotische screamer Frieda Frieda. Mark Armstrong handelt ook in rockabilly met Les Cole (= Country Johnny Mathis) & the Echoes (Rock-A-My Baby), Lloyd Arnold & his Rockin' Drifters (Hang Out), Bo Davis (het macho Drownin' All My Sorrows) en Lee Denson (New Shoes), die laatste twee met Eddie Cochran op gitaar.
Pure rock 'n' roll ontbreekt evenmin met Uh-Huh-Huh van Jeff Daniels (= Luke McDaniel), de Sun Records klinkende piano pounder Piano Nellie van Bobby Brant (= Bobby Poe van Bobby Poe & the Poe Cats) & the Rhythm Rockers waarvan een aantal muzikanten onder de naam Spic & Span in 1961 een knappe sixties stroll versie van het Everly Brothers arrangement van Slipping And Sliding uitbrachten, en met de zware gitaar/sax rocker of zo wil u wel héél uptempo stroll School Day Blues van Johnny & the Jammers uit 1960. Johnny werd later de albino bluesgitarist Johnny Winter die ik één keer heb zien optreden. School Day Blues heeft ie toen niét gespeeld. Winter staat nog een keer op de CD met het onder de naam (Texas) Guitar Slim verschenen Broke And Lonely in de stijl van het reeds vermelde It's All Your Fault van Bill Rice. Een nummer in de lijn van School Day Blues met niettemin mooie samenzang is dan weer Rock-A-Bop-A-Lina van Billy & Don Hart with the Downbeats.
Het meest bizarre maar tegelijk voor mij een van de beste nummers is de instrumentale boogie stroll Slap Happy Bass dat begint met knap slapwerk op de contrabas en een beatnik dwarsfluit, waarna het openbloeit met een pickende rockabilly gitaar solo. Er komen blazers bij en na twee minuten eindigen ze met een big band. De dader was Sid Elrod en daarachter verborg zich Macy "Skip" Skipper van het Sun cult nummer Bop Pills. Je zou kunnen stellen dat het nummer in de verste verte doet denken aan Bill Haley's Comets, en die waren dan weer zonder ome Bill de studioband die als The Lifeguards het instrumentale Everybody Out'ta The Pool opnamen, een schitterende uptempo stroll met veel saxofoons, gitaren, piano en een hoop geluidseffecten als rinkelende bellen en een op zijn fluitje blazende badmeester die iedereen uit het zwembad sommeert. Mijn absolute top track is The Big Scroungy van The Tronics, een zware instrumental waarvan de drums roffelen als een aanstormende train en een zware twang gitaar openbarst tot een tof Telstar-achtig melodietje. Er doet ook een saxofoon mee en het klinkt alsof het van producer Joe Meek had kunnen zijn, maar het brein was Thomas Baker Knight, componist van songs als Lonesome Town en Never Be Anyone Else But You (Ricky Nelson), The Wonder Of You (Ray Peterson, bekender van Elvis) en Don't The Girls All Get Prettier At Closing Time (Mickey Gilley).
Alle 30 tracks opgeteld maakt dat een heel gevariëerde maar erg goeie CD waarvan de titeltrack net als bij de twee andere tot dusver verschenen Phantom Rockers CD’s een onuitgebrachte jaren '50 opname is, in dit geval auditief klinkend als van begin jaren '60. Maar wat voor een opname! Jake The Snake van Chuck Fayne is een ge-wèl-dige uptempo stroll met een beetje een popcorn sfeertje en - gek genoeg - een melodie die doet denken aan The Snake van Al Wilson uit 1968, tegenwoordig een northern soul classic. Die vergelijking lijkt vergezocht, tot je weet dat die The Snake een cover is van Oscar Brown Jr. uit 1963. Toeval, beïnvloeding, of hoor ik dingen die er niet zijn? Die Jake The Snake zou immers al zijn opgenomen in 1960. Aan Chuck Fayne kunnen we het niet meer vragen, want hij overleed in 2022. Het nummer werd door Atomicat ook uitgebracht op de Gold Star single ACET02 met op de B-kant een nummer van Chuck Fayne dat in 1961 verscheen op Crest Records getiteld Tokyo Stomp, een piano/sax/gitaar instrumental in alweer een uptempo stroll ritme waarbij de piano een Chinees geïnspireerde melodie speelt. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Et voilà, here's the second volume in the Phantom Rockers series containing another 30 songs whose tracklisting at first glance and listen appears random but which turn out to be connected in all sorts of strangest kind of ways, for example by the musicians who play on them or because it's well known artists recording under pseudonyms. In the liner notes you can read how it all fits together. An example: in 1961 Carl Perkins played guitar on Randy Lee's civilized rocker Tell Me, written by Perkins, featuring background vocals and not the same song as his fifties home recording Somebody Tell Me. From one Sun legend to another: Billy Lee Riley passes go four times but collects no money under the pseudonym Skip Wiley (Fast Livin' sounds like Ferlin Husky's comical alter ego Simon Crum), as Darren Lee (the black sounding early sixties brass piece I've Been Searching), as a member of The Spitfires with Roland Janes on guitar in the medium tempo guitar/sax instrumental Catfish (no idea what Riley does on it) which sounds like a carbon copy of Buddy Holly's Modern Don Juan (Catfish also appeared under Roland Janes' name in a faster guitar/piano/sax version titled Rolando), ànd he plays harmonica on Bill Rice's Slim Harpo-styled blues rocker It's All Your Fault. Speaking of Buddy Holly: instead of his fairly known Early In The Morning we hear the original more gospel infused version by The Ding Dongs one of whom was the song's composer Bobby Darin whose name couldn't be mentioned as he was recording for another record label. When they found out they released the Ding Dongs recording themselves under the name The Rinky-Dinks.
What else is on here? The Magnificents' magnificent twist rocker The Dribble (Twist) and Billy The Kid's original Apron Strings with a rhythm that's almost ska and slower than Cliff Richard. Billy The Kid was the pseudonym of David Hill, co-author of I Got Stung (Elvis) who recorded the first version of All Shook Up. Here you can hear David Hill with a cool rocker with background vocals and flashy guitar licks titeld That's Love. He also wrote the song Speedy Gonzales and under his real name David Hess went on to appear in exploitation films like The Last House On The Left (1972), Swamp Thing (1982) and Zombie Nation (2004)!
CDs compiled by British DJ Mark Armstrong always feature doo-wop, this time courtesy of The Saxons (Rock 'n' Roll Show), Billy Storm & the Valiants (Love Game) and the jiving Cadets (Do You Wanna Rock), one or more members of which turned up in the strolling Flairs (She Wants To Rock) and in The Rocketeers (They Turned The Party Out Down At Bessie's House). Contenders for the title of wildest doo-woppers of all time are The Valiants with their supersonic Good Golly Miss Molly cover and their only slightly slower but equally chaotic screamer Frieda Frieda. Mark Armstrong also deals in rockabilly with Les Cole (= Country Johnny Mathis) & the Echoes (Rock-A-My Baby), Lloyd Arnold & his Rockin' Drifters (Hang Out), Bo Davis (the macho Drownin' All My Sorrows) and Lee Denson (New Shoes), the latter two with Eddie Cochran on guitar.
Pure rock ‘n’ roll is of course also accounted for thanks to Jeff Daniels' (= Luke MCDaniel) Uh-Huh-Huh, the Sun Records sounding piano pounder Piano Nellie by Bobby Brant (= Bobby Poe of Bobby Poe & the Poe Cats) & the Rhythm Rockers some of whose musicians in 1961 released a great sixties stroll version of the Everly Brothers arrangement of Slipping And Sliding under the name Spic & Span, and with the heavy guitar/sax rocker or if you prefer very uptempo 1960 stroll School Day Blues by Johnny & the Jammers. Johnny later became albino blues guitarist Johnny Winter whom I saw perform once. He did not play School Day Blues then. Winter appears again on the CD with Broke And Lonely released under the name (Texas) Guitar Slim in the style of Bill Rice's aforementioned It's All Your Fault. A song in the vein of School Day Blues but with great vocal harmonies is Rock-A-Bop-A-Lina by Billy & Don Hart with the Downbeats.
The most bizarre yet as far as I'm concerned one of the best songs is the instrumental boogie stroll Slap Happy Bass which starts with clever slap work on the double bass and a beatnik concert flute, after which it blossoms with a rockabilly picking guitar solo. The brass join in and after two minutes they end with a big band. The cuLPrit was Sid Elrod behind whom hid Macy “Skip” Skipper from the Sun cult song Bop Pills. You could say the tracks is vaguely reminiscent of Bill Haley's Comets, without uncle Bill the studio band that recorded the instrumental Everybody Out'ta The Pool as The Lifeguards, a brilliant uptempo stroll with loads of saxophones, guitars, piano and sound effects like ringing bells and a lifeguard blowing his whistle to summon everyone out of the swimming pool. My absolute top track is however The Big Scroungy by The Tronics, a heavy instrumental with drums rumbling like an oncoming train and a heavy twang guitar bursting into a nice Telstar-like melody. There's also a saxophone and the whole thing sounds like it could have been produced by Joe Meek but the mastermind was Thomas Baker Knight, composer of songs like Lonesome Town and Never Be Anyone Else But You (Ricky Nelson), The Wonder Of You (Ray Peterson, better known from Elvis) and Don't The Girls All Get Prettier At Closing Time (Mickey Gilley).
All 30 tracks together make for a very varied but very good CD of which the title track, like the two other Phantom Rockers CDs released so far, is an unreleased fifties recording, in this case early sixties sounding. But what a track! Chuck Fayne's Jake The Snake is a fantastic uptempo stroll with a bit of a popcorn vibe and—oddly enough—a melody reminiscent of Al Wilson's 1968 song The Snake, now a northern soul classic. That comparison seems far fetched until you realize that The Snake is a cover of a 1963 song by Oscar Brown Jr. Coincidence, influence, or am I hearing things that aren't there? After all Jake The Snake was recorded in 1960. We can't ask Chuck Fayne anymore since he passed away in 2022. The song was also released by Atomicat on the Gold Star single ACET02 with another Chuck Fayne track on the flip that appeared in 1961 on Crest Records entitled Tokyo Stomp, a piano/sax/guitar instrumental in yet another uptempo stroll rhythm with the piano playing a Chinese inspired melody. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

THE AUTOMATIC FOOL/ CHERRY CASINO & THE GAMBLERS
Bear Family, BAF14040
English version: see below

Na drie CD’s op Rhythm Bomb (Let's Play Around, Fat Mama's Daughter en het "solo" Hi-No-Love) is het vierde album van Cherry Casino & the Gamblers een 10 inch vinyl geworden, goed voor twaalf nummers, en het feit dat die verschijnt op re-issue label Bear Family (D) dat slechts zelden hedendaags werk uitbrengt zegt al veel over de kwaliteit. U kent Cherry Casino & the Gamblers wel: de band is een van de incarnaties van de kern gevormd door Axel Praefcke (zang, gitaar), Michael Kirscht (gitaar) en Ike Stoye (sax). Drums en contrabas wisselen nog al eens en zijn op dit album respectievelijk Gregor Gast en Kevin Weber. Als Cherry Casino & the Gamblers exploreren ze vooral de zwarte kant van de rock 'n' roll, met name door het gebruik van saxofoon en rhythm 'n' blues gitaar.
De onderkoelde stop-starter Sugar Sweet Baby vormt een vrij rustige aftrap met een paar saxofoonstoten, handclaps, ingetogen backing vocals en een jazzy rhythm 'n' blues gitaar solo, zeer zeker mooi, doch met zijn amper 1:46 eerder een aanzet tot dan een volwaardige song. This Is My Dance, Gotta Learn To Dance en de meezingmelodie van titeltrack The Automatic Fool zijn kalme swing in de stijl van hun landgenoten Ray Collins' Hot-Club of Cat Lee King & his Cocks maar in een kleinere combo bezetting, ook nu opvallend rustig, al kan je er wel degelijk op jiven. Ook het rustigste nummer, het dromerige Baby Malonka, doet denken aan die collegas.
This Ain't Me Little Baby is ondanks de prominente gitaar solo meer relaxte swing rock 'n' roll dan de rhythm 'n' blues rock 'n' roll waarmee ik Chery Casino associeer, en in Easy Baby zitten naast de rhythm 'n' blues gitaar ook jazzy flarden. Daarnaast hoor ik op dit album elementen van Bill Haley & the Comets in de gitaar- en sax sound, en in de melodieën zitten toetsen van Elvis. De enige cover is het door Elvis in 1970 als adult countrypop ballade voor de LP Love Letters From Elvis opgenomen It Ain't No Big Thing (But It's Growing), drie jaar eerder al opgenomen door Charlie Louvin. Ook Eddy Arnold en zelfs The Mills Brothers en Roy Orbison zouden het zingen, maar Cherry Casino maakt er een degelijke rocker van die recht uit de fifties lijkt te komen. Ondanks de aanwezigheid van rockende jivers als Street Party en You Tell Me en van het strollende I'll Try is dit misschien het rustigste Cherry Casino album tot op heden, maar dat maakt het er niet minder goed op.
Vier albums in 25 jaar is niet veel, maar ze zijn wel alle vier zondermeer uitmuntend, ze brachten ook singles uit en albums onder hun andere groepsnamen, en zijn daarnaast full time bezig met het producen van andere bands in hun eigen vintage Lightning Recorders studio in Berlijn waar uiteraard ook deze opnames werden ingeblikt, deels met de betreurde Randy Rich aan de knoppen. The Automatic Fool toont hoe je met een beperkt instrumentarium wel degelijk de juiste noot op de juiste plaats kan mikken en zo een ook voor de fijnproevers opwindend album kan maken. Geen zin om rechtstreeks bij www.bear-family.com te bestellen? Ga op zaterdag 24 januari naar de Cruise Inn in Amsterdam want dan treden ze daar op! Info: www.cherry-casino.de (Frantic Franky)

After three CDs on Rhythm Bomb (Let's Play Around, Fat Mama's Daughter and the “solo” Hi-No-Love), Cherry Casino & the Gamblers' fourth album is a 10 inch vinyl with twelve songs, and the fact that it's out on re-issue label Bear Family (D) which rarely releases contemporary work says a lot about its quality. You know Cherry Casino & the Gamblers: they're one of the incarnations of the core band formed by Axel Praefcke (vocals, guitar), Michael Kirscht (guitar) and Ike Stoye (sax). The drums and double bass change quite often and on this album they're playedby Gregor Gast and Kevin Weber respectively. As Cherry Casino & the Gamblers they mainly explore rock ‘n’ roll's black elements, particularly through the use of saxophone and rhythm ‘n’ blues guitar.
The undercooled stop-starter Sugar Sweet Baby is a rather calm start to the album with a couple of honks on the saxophone, handclaps, subdued backing vocals and a jazzy rhythm ‘n’ blues guitar solo, real beautiful, but at just 1:46 more of a prelude than a fully worked out. This Is My Dance, Gotta Learn To Dance and the sing-along melody of title track The Automatic Fool are relaxed swing in the style of their compatriots Ray Collins' Hot-Club or Cat Lee King & his Cocks, yet in a smaller combo line-up, again remarkably calm, although you can definitely jive to it. The slowest song, the dreamy Baby Malonka, is also reminiscent of those colleagues of theirs.
Despite its prominent guitar solo This Ain't Me Little Baby is more relaxed swing rock ‘n’ roll than the rhythm ‘n’ blues rock ‘n’ roll I associate Chery Casino with, while Easy Baby features jazzy fragments alongside the rhythm ‘n’ blues guitar. I also hear elements of Bill Haley & the Comets in the guitar and sax sound of this album, and there are hints of Elvis in the melodies. The only cover is It Ain't No Big Thing (But It's Growing), recorded by Elvis in 1970 as an adult country pop ballad for the LP Love Letters From Elvis, which had already been recorded three years earlier by Charlie Louvin. Eddy Arnold and even The Mills Brothers and Roy Orbison went on to sing it as well, but Cherry Casino turns it into a solid rocker that seems to come straight out of the fifties. Despite the presence of rockin' jivers like Street Party and You Tell Me and the strolling I'll Try, this is perhaps the camest Cherry Casino album to date, but that doesn't make it any less good.
Four albums in 25 years ain't a lot, but all four of 'em are absolutely outstanding. Besides they also released 45s and albums under their other band names, plus the're busy producing other artists in their own vintage Lightning Recorders studio in Berlin, where also these recordings were made, partly with the late Randy Rich at the knobs and controls. The Automatic Fool shows how even with a limited range of instruments one can hit the right note in the right place to create an album that will thrill even the most discerning listeners. Don't feel like ordering directly from www.bear-family.com? Go see the boys at one of the many festivals they'll play this year! Info: www.cherry-casino.de (Frantic Franky)

VINCE & THE MOON BOPPERS
El Toro, ET-15188
English version: see below

Dale Rocka & the Volcanoes leadgitarist Vince Mannino (I) bracht als zanger-gitarist drie CD’s uit als Vince & the Sun Boppers, twee jaar geleden gevolgd door de 4 track El Toro vinyl EP Rockin' Down The Tracks (ET-15184) als Vince & the Moon Boppers. De reden voor de naamswijziging is mij niet bekend: die drie albums, Gone For Lovin' (Rhythm Bomb Records RBR 5830, 2016), Spinnin' Around (RBR 5851, 2017) en By Request (RBR 5881, 2018) zijn meer desperate en rockabilly dan puur Sun Records, al zat Sun er wel degelijk voor een heel stuk in, maar de stijl van beide Moon Boppers EP’s is feitelijk dezelfde als die van The Sun Boppers. Rockin' Down The Tracks had vier eigen songs, nu zit er één cover tussen, If You Can't Rock Me, bekender van Ricky Nelson dan van The Strikes die het in 1956 als eerste opnamen. Mannino geeft er soundgewijs een Johnny Burnette Rock 'n' Roll Trio draai aan, zij het met een klassiekere rockabilly gitaar in plaats van distortie. De uptempo fingerpickende hillbilly bop gitaar instrumental Vinnie's Bop is een showcase voor Mannino's vliegende vingers. De titel My Window Faces The North doet uiteraard denken aan My Window Faces The South van Bob Wills maar heeft daar niets mee te maken wegens geen western swing maar twangy fifties rockabilly met in de intro opnieuw echo’s van Johnny Burnette Rock 'n' Roll Trio, terwijl de twang doet denken aan Johnny Horton. Afsluiter I'll Never Kiss Your Lips Again mikt op wie graag wild boppend de dansvloer onveilig maakt, het soort nummer waarbij live de halve band door de knieën gaat en de eerste rij met vlakke hand op het podium staat te kloppen. Knappe EP, net als Rockin' Down The Tracks vakkundig in goede banen geleid door Ike Stoye bij Lightning Recorders in Berlijn, uw garantie voor authenticiteit. Info: www.eltororecords.com and www.facebook.com/VinceManninoband (Frantic Franky)

Dale Rocka & the Volcanoes' lead guitarist Vince Mannino (I) released three CDs as the singer-guitarist of Vince & the Sun Boppers and two years ago the 4 track El Toro vinyl EP Rockin' Down The Tracks (ET-15184) as Vince & the Moon Boppers. I don't know the reason for the name change: the three albums, Gone For Lovin' (Rhythm Bomb Records RBR 5830, 2016), Spinnin' Around (RBR 5851, 2017) and By Request (RBR 5881, 2018) are more desperate and rockabilly than the Sun sound, although Sun was definitely a big part of it, but both Moon Boppers EPs are in the same style as the The Sun Boppers albums. Rockin' Down The Tracks had four original songs, now there is one cover, If You Can't Rock Me, better known from Ricky Nelson than from The Strikes who in 1956 recorded it first. Mannino gives it a Johnny Burnette Rock ‘n’ Roll Trio reading, albeit with a more classic rockabilly guitar instead of distortion. The uptempo fingerpicking hillbilly bop guitar instrumental Vinnie's Bop is a showcase for Mannino's flying fingers. The title My Window Faces The North is obviously reminiscent of Bob Wills' My Window Faces The South but has nothing to do with that as it's not western swing but twangy fifties rockabilly with echoes of the Johnny Burnette Rock ‘n’ Roll Trio in the intro, while the twang is reminiscent of Johnny Horton. The last track, I'll Never Kiss Your Lips Again, aims at those of you who like to jump around wildly on the dance floor, the kind of song with half the band on their knees and the front row banging their hands on the stage. Just like Rockin' Down The Tracks this is another great EP, expertly produced by Ike Stoye at Lightning Recorders in Berlin, your guarantee of authenticity. Info: www.eltororecords.com and www.facebook.com/VinceManninoband (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: DON'T BUG ME BABY
Atomicat, ACCD179
English version: see below

Phantom Rockers is een nieuwe reeks CD’s met telkens 30 nummers samengesteld door Atomicat cat Mark Armstrong (GB) waarvan de tracklisting op het eerste zicht lukraak is maar die op allerlei vreemde manieren met elkaar verbonden blijken. Bijvoorbeeld door de muzikanten die erop meespelen, of omdat het bekende artiesten zijn die opnamen onder schuilnamen. Hoe dat allemaal in elkaar haakt kan u lezen in de hoesnota’s. Een aantal onder u zullen waarschijnlijk wel weten dat Jack Hammer (het opgewekte zwarte vocale hoogstandje Girl Girl Girl) Great Balls Of Fire (al dan niet) schreef, dat Rudy Gray (de gezellige hillbilly western swinger There's Gonna Be A Ball) Rudy Grayzell was, dat Danny Boy (de toffe vocale doo-wop jiver Don't Go Pretty Baby) alias Chuck "Tequila" Rio (het rustiger maar redelijk geflipte Bye Bye Baby) de saxofonist van The Champs was, dat Pretty Boy (de zwarte screamers Bip Bop Bip en Rockin' The Mule) later Don Covay werd en dat Tom & Jerry (de Everly Brothers copie Dancin' Wild) later Simon & Garfunkel werden. Dat Red (Hot) Russell (de geweldige jiver Stop) een van The Rio Rockers (het desperate Mexicali Baby) was ligt daarentegen al minder voor de hand, net zoals dat Johnny Todd in zijn boppende Pink Cadillac Sammy Masters van het indianen opus Rockin' Redwing was. Rockin' Redwing staat niét op de CD by the way. We gaan u heus niet alles verklappen, maar dat in de doo-wop het personeelsverloop groot was is geen geheim. We horen dan ook een aantal zwarte doo-wop tracks van groepen als The Five Echos (Broke), The Rainbows (Shirley), The Du-Droppers (I Wanna Love You) en The Cliques (I'll Mess You Up), en Mark Armstrong legt haarfijn uit wie bij wie zong. Al die uitleg en omwegen zijn natuurlijk slechts een excuus om een goeie portie rock 'n' roll op te dienen in diverse stijlrichtingen als rurale rockabilly (een Blue Suede Shoes door Buzz Williams merkwaardig genoeg meer op Carl Perkins dan op Elvis gebaseerd, de Meteor single Have Myself A Ball van Bill Bowen & the Rockets), piano strollers (Little Girl Little Girl van The Fairlanes) en gitaar instrumentals (Red Hot Red van Young Guitar Red). Er is big band doo-wop swing met The Rams (Rock Bottom in de stijl van The Treniers) en Wally Wilson (The Hunt), maar evengoed vlotte country swing als Oh Stop van Carl Smith, uitgebracht onder de naam van zijn begeleidingsband the Tunesmiths. Tom & Jerry waren al een Everly Brothers imitatie, een andere Everly copie is Funny Honey van Two Don's die moeten gemeend hebben meer kans te maken als ze zich noemden naar de voornaam van de helft van The Everly Brothers. Verkeerd gedacht! De blank klinkende Cris Kevin & the Comics halen de inspiratie bij The Coasters in Have Gun Will Travel gebaseerd op de gelijknamige western TV reeks uit 1957-1963, en in We're Gonna Roll rollt Shorty Muggins even capabel als Big Joe Turner. Green Onions door studio groep The Hi-Tones is een natuurgetrouwe cover van de orgel klassiekerd van Booker T & the MG's. Maar er is meer, want de échte spook rockers zijn de drie acetaatopnames door onbekende artiesten waarmee de drie CDs openen! Op deze eersteling is dat Don't Bug Me Baby, een nummer dat we kennen van Milton Allen uit 1957. Deze versie is tegendraadsere rockabilly bop die baadt in een snellere Susie Q gitaarsfeer zonder koeienbellen, aan de sound te horen daterend van begin jaren '60. Magnifieke track, wat mij betreft beter dan Milton Allen! Of zou het een alternatieve of heropname van Allen zelf zijn? Deze Don't Bug Me Baby werd door Atomicat ook uitgebracht op de Western Recorders single ACET01 met op de B-kant Clyde Pitts' jivende 4 Star Elvis copie The Lonely Side Of Town voor het eerst op single sinds het in 1961 verscheen. Verzamelaars, neem nota: naast de reguliere zwarte versie (500 exemplaren) zijn daarvan ook honderd stuks op rood vinyl geperst. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Phantom Rockers is a new CD series with 30 songs each compiled by Atomicat cat Mark Armstrong (GB). At first glance the tracklistings appear random, but several tracks are connected in all sorts of mysterious ways. For example because of the musicians who play on them, or because it's well known artists recording under pseudonyms. How it all fits together is explained in the liner notes. Some of you will probably know that Jack Hammer (the cheerful black vocal masterpiece Girl Girl Girl) wrote (or didn't write) Great Balls Of Fire, that Rudy Gray (the cozy hillbilly western swinger There's Gonna Be A Ball) was Rudy Grayzell, that Danny Boy (the cool vocal doo-wop jiver Don't Go Pretty Baby) aka Chuck “Tequila” Rio (the calmer but rather crazy Bye Bye Baby) was the saxophonist of The Champs, that Pretty Boy (the black screamers Bip Bop Bip and Rockin' The Mule) later became Don Covay, and that Tom & Jerry (the Everly Brothers copy Dancin' Wild) later became Simon & Garfunkel. It's however less obvious that Red (Hot) Russell (the great jiver Stop) was one of The Rio Rockers (the desperate Mexicali Baby), as is the fact that Johnny Todd in his boppin' Pink Cadillac was Sammy Masters from the injun opus Rockin' Redwing. Rockin' Redwing is not on the CD, by the way. We're not going to reveal everything, but it's no secret that there was a high employee turnover in doo-wop. We hear a number of black doo-wop tracks by groups like The Five Echos (Broke), The Rainbows (Shirley), The Du-Droppers (I Wanna Love You), and The Cliques (I'll Mess You Up), and Mark Armstrong explains in detail who sang with whom. All these explanations and detours are of course just an excuse to serve up a healthy dose of rock ‘n’ roll in various styles like rural rockabilly (Buzz Williams' Blue Suede Shoes curiously enough based more on Carl Perkins than on Elvis, Bill Bowen & the Rockets' Meteor single Have Myself A Ball), piano strollers (Little Girl Little Girl by The Fairlanes) and guitar instrumentals (Red Hot Red by Young Guitar Red). There's big band doo-wop swing with The Rams (Rock Bottom in the style of The Treniers) and Wally Wilson (The Hunt), but also smooth country swing such as Carl Smith's Oh Stop, released under the name of his backing band the Tunesmiths. Tom & Jerry were an Everly Brothers imitation, another Everly copy is Funny Honey by Two Don's who must have thought they would have a better chance at success and glory if they named themselves after the first name of half of The Everly Brothers. Not! The whitesounding Cris Kevin & the Comics draw inspiration from The Coasters in Have Gun Will Travel, based on the 1957-1963 western TV series of the same name, and in We're Gonna Roll one Shorty Muggins rolls just as capably as Big Joe Turner. Green Onions by studio group The Hi-Tones is a faithful cover of Booker T & the MG's' classic keyboard instrumental.
But wait, there's more, for the real phantom rockers are the three acetate recordings by unknown artists that start the three CDs released so far! On this first volume it's Don't Bug Me Baby, a song we know from Milton Allen from 1957. This version here is more rebellious rockabilly bop in a faster Susie Q guitar atmosphere without the cowbells, judging by the sound dating from the early sixties. A magnificent track, better than Milton Allen's in my opinion! Or could this be an alternative or re-recording by Allen himself? Atomicat also released this Don't Bug Me Baby version on the Western Recorders 45 ACET01 pairing it with Clyde Pitts' jiving 4 Star Elvis copy The Lonely Side Of Town, re-released on single for the first time since it appeared in 1961. Collectors, take note: in addition to the regular black version (500 copies) one hundred copies were pressed on red vinyl. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

SIN ON SATURDAY, PRAY ON SUNDAY VOLUME 5: ALL ABOARD
Koko Mojo, KMCD209
English version: see below

Het duurde even voor alles voor mij op zijn plaats viel in het vijfde deel van Sin On Saturday Pray On Sunday. Niet dat ik een probleem heb met de juxtapositie van zwarte voornamelijk bluesgerichte muziek en (zwarte) gospel (7 van de 28 tracks 1937-1963), want de hier in de collecteschaal opgediende gospel is zo rauw als een schreeuw recht uit de ziel. Je hoort er ook de vocal harmony link met de doo-wop in, luister naar de achtergrondvocalen bij The Radio Four (I Feel The Spirit), The Nightingales (Somewhere To Lay My Head) en The Christland Singers (I Know My Jesus Is The Light Of The World). More Like Jesus van Bessie Griffin & the Consolators klinkt hartstikke als rock 'n' roll zangeressen als Ruth Brown en LaVern Baker. Baker coverde in 1959 het door Sister Rosetta Tharpe de eeuwigheid in gegospeld Didn't It Rain, maar op deze CD horen we de versie van Mahalia Jackson die een halve eeuw geleden zowat synoniem stond met gospel als jazz vorm. Misschien moet ik me maar eens gaan verdiepen in haar leven en werk, want Jackson's uitvoering van Didn't It Rain is indrukwekkend. Overigens gaan niet alle songs over the lord over, euh, the lord, want Christine Kittrell gebruikt de naam van de Here ijdel in Lord Have Mercy (I'm So Lonely), geen gospel maar pure rock 'n' roll met Little Richard op piano en in het achtergrondkoortje. Little Richard staat zelf ook op de CD met Joy Joy Joy uit 1961, een merkwaardige opname enerzijds omdat het bruisende koor achter Little Richard meer musical dan gospel klinkt, anderzijds omdat de niettemin duidelijk hoorbaar getemde Little Richard zijn enthousiasme toch niet kan wegsteken, wat resulteert in een aanstekelijk swingend nummer.
Met de gospel is dus niks mis, maar het vergde een aantal luisterbeurten om te wennen aan de wel heel gevarieerde blues stijlen die hier schijnbaar willekeurig door elkaar staan, te beginnen met semi-akoestische bluesbop van Big Bill Broonzy (Jacqueline) met washboard en Muddy Waters (All Aboard, een kopie van Mean Old Frisco Blues van Arthur "Big Boy" Crudup) met mondharmonica. Wat zeg ik? Met twéé mondharmonica’s die afwisselend elkaar begeleiden, accenten leggen en soleren, met dank aan Little Walter en James Cotton. Crudup draagt zelf ook zijn semi-akoestisch steentje bij met Come Back Baby uit 1949, en alleen al in de titel hoor je de echo van wat in 1954 zijn originele versie van Baby Let's Play House zou worden. Eveneens semi-akoestisch maar een heel ander genre zijn The Four Jumps Of Jive met It's Just The Blues uit 1945, noch jive noch blues maar een soort be bop beatnik jazz swing door een kwartet bestaande uit piano die ik niet hoor, akoestische gitaar, elektrische gitaar en een contrabas. Die contrabassist was Willie Dixon, niet verwonderlijk dus dat de bas flink slapt!
Er is big band rhythm 'n' blues swing met BB King (Shut Your Mouth) en Little Milton (Hold Me Tight), veel rhythm 'n' blues gitaren (pianist Otis Spann's instrumentale Five Spot bevat meer gitaar dan piano), maar toch ook een portie zwarte rock 'n' roll met Otis Smith's You're So Good Looking, Buster Brown's gezellige I'm Going But I'll Be Back, de stop-starter Watch On van The Blue Flamers, Elmore James' slide opus Can't Stop Lovin' en de interraciale groep Thomas & the Tomcats die een voetnoot in de muziekgeschiedenis werd omdat de jonge Jimi Hendrix bij hen speelde, zij het niét op deze Drive Drive Drive opgenomen in 1961 nadat Hendrix in het leger ging - of moest, want blijkbaar kreeg ie na een autodiefstal de keuze tussen de gevangenis of het leger. De wildste track op de CD is echter geen rock 'n' roll nummer maar de zware en supersnelle bluesbopper You Keep Doggin' Me van Sonny & Jaycee. Sonny was mondharmonicamens Sonny Terry, Jaycee was zijn neef JC Burris die óók mondharmonica speelde. Kan tellen qua uitersten: na een gospel staat hier Frank Frost met Pocket Full Of Shells, een Sun opname gemaakt in de nieuwe Sam Phillips Recording Studio op Madison Avenue 639 in 1962 verschenen op Sun sublabel Phillips International. De "shells" in zijn zak zijn geen scheLPen maar patronen voor zijn shotgun! Dat nummer is de betere bluesrock, net als Hurry Hurry Baby van Sidney Maiden & his Ramblers, My Baby Left Me van B. Brown & his Rockin' Vouts en Drifting Charles' uptempo swampy Evil Hearted Woman. Wie niet naar de kerk ging bezondigde zich mogelijk aan het roken van een jointje, en dat is waar If You're A Viper van Rosetta Howard & the Harlem Hamfats over gaat. De opname stamt uit 1937 en is dixieland swing van het medium tempo soort, of zoals ik dat pleeg te noemen Woody Allen muziek. Samenvatting: geen gemakkelijke CD, maar absoluut de moeite waard om je in te verdiepen. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

It took me a while for everything to fall into place in Sin On Saturday Pray On Sunday # 5. Not that I have a problem with the juxtaposition of black, mainly blues oriented music and (black) gospel (seven out of the 28 tracks 1937-1963), for the gospel served up here is as raw as a cry straight from the soul can be. In it you can also hear the link between vocal harmony and doo-wop, just listen to the background vocals on the tracks by The Radio Four (I Feel The Spirit), The Nightingales (Somewhere To Lay My Head) and The Christland Singers (I Know My Jesus Is The Light Of The World). Bessie Griffin & the Consolators' More Like Jesus sounds very much like rock ‘n’ roll singers as Ruth Brown and LaVern Baker. In 1959 Baker covered Sister Rosetta Tharpe's timeless gospel song Didn't It Rain, but on this CD we hear the version of Mahalia Jackson whose name half a century ago was synonymous with gospel as a form of jazz. Perhaps I should start to investigate her life and work, as her performance of Didn't It Rain is impressive. Incidentally not all songs about the Lord are about the Lord: Christine Kittrell uses the Lord's name in vain in Lord Have Mercy (I'm So Lonely), not gospel but pure rock ‘n’ roll with Little Richard on piano and in the background choir. Little Richard himself is also featured on the CD with Joy Joy Joy, a remarkable 1961 recording not only because the lively choir behind him sounds more like a theater musical than gospel, but also because the clearly audibly restrained Little Richard cannot hide his enthusiasm, resulting in a catchy, swinging song.
So nothing wrong with the gospel part, but it took me quite a few spins to get used to the very varied blues styles seemingly randomly mixed here, starting with semi-acoustic blues bop courtesy of Big Bill Broonzy (Jacqueline) with washboard and Muddy Waters (All Aboard, a copy of Arthur “Big Boy” Crudup's Mean Old Frisco Blues) with harmonica. What am I saying? With two harmonicas played by Little Walter and James Cotton who alternately accompany each other, add accents and play solos. Crudup himself also contributes his semi-acoustic touch with Come Back Baby from 1949, and the song title itself already echoes what in 1954 would become his original version of Baby Let's Play House. Also semi-acoustic but in a completely different genre are The Four Jumps Of Jive with It's Just The Blues from 1945, neither jive nor blues but a kind of bebop beatnik jazz swing by a quartet consisting of piano (which I can't hear), acoustic guitar, electric guitar and double bass played by Willie Dixon, so it's no surprise that the bass slaps hard! There's big band rhythm ‘n’ blues swing with BB King (Shut Your Mouth) and Little Milton (Hold Me Tight), lots of rhythm ‘n’ blues guitars (pianist Otis Spann's instrumental Five Spot contains more guitar than piano), but also a healthy dose of black rock ‘n’ roll with Otis Smith's You're So Good Looking, Buster Brown's cozy I'm Going But I'll Be Back, the stop-starter Watch On by The Blue Flamers, Elmore James' slide opus Can't Stop Lovin' and the interracial group Thomas & the Tomcats who became a footnote in the history of music because a young Jimi Hendrix played with them, albeit not on this here Drive Drive Drive recorded in 1961 after Hendrix joined the army - or had to join the army because apparently after stealing a car he was given the choice between prison or the military. The wildest track on the CD is however not a rock ‘n’ roll song but the heavy and super fast blues bopper You Keep Doggin' Me by Sonny & Jaycee. Sonny was harmonica player Sonny Terry, Jaycee was his cousin JC Burris who also played harmonica. You want extremes? How 'bout a gospel song followed by Frank Frost's Pocket Full Of Shells, a Sun recording made in 1962 at the new Sam Phillips Recording Studio at 639 Madison Avenue, released on Sun's subsiduary Phillips International. The shells in his pocket ain't no seashells but cartridges for his shotgun! That song is top notch blues rock, just like Sidney Maiden & his Ramblers' Hurry Hurry Baby, B. Brown & his Rockin' Vouts' My Baby Left Me and Drifting Charles' uptempo swampy Evil Hearted Woman. Those who didn't go to church perhaps sinned by smoking a big fat joint, which happens to be exactly what If You're A Viper by Rosetta Howard & the Harlem Hamfats is about. The recording dates from 1937 and is medium tempo dixieland swing or what I like to call Woody Allen music. Summary: not an easy CD, but definitely worth delving into. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)