(reclame)
Je
recente release (muziek, boek of wat dan ook) gerecenseerd op onze website?
Stuur deze dan naar de hoofdredactie! |
8 juli
2026
CD Recensies
THAT’LL
FLAT GIT IT Vol. 55: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM
THE VAULTS OF FORTUNE, HI-Q & STRATE 8 RECORDS
Bij het woord "verzamelalbum" denken sommige mensen aan
Panini prentjes, maar een rock 'n' roll liefhebber denkt aan CD’s
en LP’s, het medium waarop sinds de revival jaren '70 rock 'n'
roll singles worden samengebracht tot ons aller genoegen, want die
LP’s/CD’s kosten slechts een fractie van wat u voor de
individuele singles dient op te hoesten, áls u ze al vindt
want da's weer een heel ander verzamelcircuit. Wij verzamelen verzamelalbums,
da's al erg genoeg, want platenfirma’s weten dat verzamelaars
een reeks volledig willen, net zoals die Panini verzamelaars hun sticker
albums volledig willen krijgen. Een van de langstlopende rock 'n'
roll verzamelreeksen op CD, letterlijk én figuurlijk, is Bear
Family's That'll Flat Git It reeks waarvan Volume 1 verscheen in 1993.
Na 26 CD plastic CD doosjes zijn ze overgestapt op digipacks, en intussen
zitten ze aan Volume 55, maar het principe is nog immer hetzelfde:
rock 'n' roll per label, en indien nodig meer dan één
volume per label. Dan denk je: na vijftig CD’s heb je alle labels
wel gehad, maar niets is minder waar: Fortune Records uit Detroit
was nog niet aan de beurt. Fortune is dankzij het onderzoek van Billy
Miller van Norton Records (zie zijn boek Mind Over Matter: The Myths
And Mysteries Of Detroit's Fortune Records uit 2020) en de cultreputatie
van artiesten als André Williams geen onbekend label, waarop
best veel goed spul het licht zag lang vòòr Motown Detroit
op de kaart zette als mekka van de nieuwe zwarte muziek die de rock
'n' roll wegvaagde. Maar Fortune en onderafdelingen Hi-Q, Strate 8
en Renown waren eerst! De "rockabilly & rock 'n' roll"
uit de ondertitel van de CD dekt de lading niet helemaal, want op
Fortune verscheen ook zwarte rock 'n' roll alsmede country getint
werk voor in de autofabrieken aan de lopende band slavende uit het
zuiden geëmigreerde blanken en die hadden evenzeer hun muzikaal
verzetje nodig teneinde de heimwee naar huis te verdrinken. Doch laat
ons beginnen bij het begin, bij de oprichting van Fortune in 1946.
In 1948 maakte John Lee Hooker zijn allereerste opnames ooit voor
Fortune, al werden die toen om wie weet welke reden niet uitgebracht.
Niet goed genoeg lijkt de meest logische aanname, en ze staan evenmin
op deze CD. Wat er wel opstaat is 28 sneetjes rock 'n' roll in alle
maten en gewichten met uitstapjes naar hillbilly en zwarte rock 'n'
roll. Het overzicht opent met de toepasselijk supersonisch snelle
space rocker Rock The Universe van Dell Vaughn & the Fortune Aires,
en hetzelfde thema wordt behandeld in een meer hillbilly boogie setting
door Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satelite)
en in een zwarte rock 'n' roll setting door Little Ernest Tucker (Gonna
Get Me A Satellite). Nog meer zwarte rock 'n' roll wordt opgediend
door Nolan Strong & the Diablos die in Try Me One More Time klinken
als Hank Ballard, door The Earthquakes (Crazy Bop) en door de doo-woppende
Ferros (Tough Cat), alwaren die laatste luidens de foto wel degelijk
blank - ze klinken als doo-wop gone white rock. Er zijn geslaagde
rockers als Hi Ho Little Girl van The Terrigan Brothers en Long Tall
Lou (From Louisville) van Pete De Bree & the Wanderers (zang:
Jimmy Franklin) met op steel gitaar Tommy Durden, co-auteur van Heartbreak
Hotel. Een boogie piano trekt Columbus Stockade Blues van Kenny Land
& his Bull Dogs richting country rock 'n' roll en is het hoofdinstrument
op Roy Hall's ouderwetse hillbilly fiddle Dirty Boogie uit 1949 (zang:
Frankie Brumbalough), een voorloper van Hall's Three Alley Cats in
de rauwere Fortune versie uit 1958 hier, in tegenstelling tot de bekendere
gestroomlijnder Decca versie uit 1956. Dubbelzinnige liedjes als Dirty
Boogie verkochten goed sinds de uitvinding van de geluidsopname, en
nog zo'n bekende double entendre is Johnny Buckett's Griddle Greasing
Daddy in de rockender heropname uit 1957 van het nummer dat Buckett
reeds in 1951 voor Fortune had opgenomen. Gek genoeg bestaat het merendeel
van de muzikale nalatenschap van de zanger die in 1967 het anti hippie
nummer Hippie In A Blunder opnam uit religieuze muziek! Naast scabreuze
meezingers en ruimtevaart (er staat zelfs een groep op deze CD genaamd
Shorty Frog & his Space Cats) had Fortune ook iets met andere
op de actualiteit inspelende novelty songs, getuige twee Elvis tributes:
The Hunt Sisters' inderdaad rockende Elvis Is Rocking Again (al klinkt
het als Elvis is bopping again) begeleid door de band van Roy Hall,
en het voor een stuk op Heartbreak Hotel gebaseerde deels uit Elvis
songtitels bestaande Hey Mr. Presley van opnieuw Pete De Bree &
the Wanderers (zang: Jimmy Franklin).
When they hear the word “collecting” some people think
of Panini stickers, but a rock ‘n’ roll fan thinks of
CD’s and LP’s, the formet on which since the rock 'n'
roll revival of the seventies rock ‘n’ roll 45s have been
compiled for all of us to enjoy, because those LP’s and CD’s
cost only a fraction of what you'd have to shell out for the individual
singles, provided you can find them, because that’s a whole
different type collecting. We collect compilation albums which is
bad enough in itself in a way, for the record companies know that
collectors want a complete set, just like those Panini collectors
want to complete their sticker albums. One of the longest running
rock ’n’ roll compilation series on CD, literally and
figuratively, is Bear Family’s That’ll Flat Git It series,
the first one of which was released in 1993. After 26 plastic CD cases
they switched to digipacks and they've now arrived at volumes, but
the aim of the series remains the same: rock ’n’ roll
collected by label, and when necessary more than one volume per label.
One might think that after fifty CDs you’ve had all the labels,
but nothing could be further from the truth: Detroit’s Fortune
Records was not yet featured. Fortune is well documented thanks to
the research of Norton Records' Billy Miller (see his 2020 book Mind
Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit’s Fortune Records)
and the cult reputation of artists like André Williams, and
released some great music long before Motown put Detroit on the map
as the mecca of the new black music that swept away rock ‘n’
roll. Yet Fortune and its sub-labels Hi-Q, Strate 8 and Renown were
first! The “rockabilly & rock ’n’ roll”
in the CD’s subtitle is not entirely accurate since Fortune
also released black rock 'n' roll as well as country styled music
for the white immigrants from the south slaving away at the assembly
lines in the car factories who needed their musical diversion just
as much to drink away their homesickness. But let’s start at
the beginning, with the founding of Fortune in 1946. Two years later
John Lee Hooker made his very first ever recordings for Fortune, but
for whatever reason they were not released at the time. Not good enough
seems the most logical assumption, and they are not on this CD either.
What is are 28 tracks of rock ‘n’ roll in all shapes and
sizes with forays into hillbilly and black rock ‘n’ roll. |
GOT
TO BE SOME CHANGES MADE
Deze CD valt deels buiten onze comfortzone, zoals reeds blijkt uit het lettertype en de foto’s op het hoesje, maar omdat ie uit op Koko Mojo en dus ongetwijfeld in de CD bakken zal zitten brengen we hem toch even onder uw aandacht. Er staan 28 door ex-Kokomo Kings (S) gitarist Ronni Boysen geselecteerde tracks op uit 1959-1963 waarvan er 20 uit 1962-1963 komen, dus weet u uit welke hoek de wind waait: zwarte muziek die richting sixties en uptempo soul gaat, of zoals de hoesnota’s het fijntjes uitdrukken, de brug tussen de Delta en Detroit, tussen Beale Street en Motown. Het is trouwens geen instrumentale CD zoals je zou kunnen concluderen uit de ondertitel "soul blues guitar aces", hoewel er een tiental vooral gitaar instrumentals opstaan, al dan niet in samenspraak met sax en/of orgel. Van blues (Come On Home van Prince Charles)en zogenaamde twist plaatjes (Twist It Baby van Jimmie Lee Robinson) die meer bluesbop dan twist zijn gaat het via soul blues (Heartaches And Trouble van Mr. Bo, niét Bo Diddley, Moanin' For Molasses van Jody Williams, Mudd van Roy Montrell, Albert's Alley van Albert Collins, I Am Looking For Someone van Mighty Joe Young) tot pure soul. Pakweg een dozijn nummers zijn pure early sixties en die vinden wij best te pruimen, ik noem willekeurig Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good) en The Poor Boys met gitarist Lowman Pauling van The 5 Royales en hun instrumentale Washboard Take 1, fuzz met een wasbord dat subtiel ritmetrekjes toevoegt. U bent gewaarschuwd! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)
As evidenced by its font and the photos on the cover this CD is partly outside of our comfort zone, but since it’s a Koko Mojo release that will undoubtedly turn up in the CD bins we’d like to bring it to your attention anyway. It contains 28 tracks 1959-1963 selected by former Kokomo Kings (S) guitarist Ronni Boysen, twenty of which are from 1962–1963 so you know what's a-coming your way: black music leaning toward sixties and uptempo soul, or as the liner notes put it subtly, the bridge between the Delta and Detroit, between Beale Street and Motown. This is not an instrumental CD by the way, as you might conclude from the subtitle “soul blues guitar aces,” although there's about a dozen tracks that are primarily guitar instrumentals, sometimes accompanied by sax and/or organ. From blues (Prince Charles' Come On Home) and so called twist records (Jimmie Lee Robinson's Twist It Baby) that are more blues bop than twist the album moves via soul blues (Heartaches And Trouble by Mr. Bo who's not Bo Diddley, Jody Williams' Moanin’ For Molasses, Roy Montrell's Mudd, Albert Collin's Albert’s Alley, Mighty Joe Young's I Am Looking For Someone) to pure soul. About a dozen tracks are early sixties, and I do rather enjoy them. I randomly mention Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good), and The Poor Boys with 5 Royales guitarist Lowman Pauling and their instrumental Washboard Take 1, fuzz with a washboard adding subtle rhythmic touches. Don't say we didn't warn you! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky) |
1 juli 2026
LET’S
ROCK THIS PLACE/
87
jaar is ie intussen, Marty Wilde, samen met Joe Brown en natuurlijk
Cliff Richard zo ongeveer de enige nog levende artiesten die in de
jaren ‘50 het Britse antwoord op Elvis vormden, zij het dat
de zanger die voor zijn bijdrage aan de populaire muziek in 2017 benoemd
werd tot Member Of The British Empire eerder als variété
artiest dan als hardcore rocker mag beschouwd worden. Wilde treedt
nog steeds op, maar dat ie de moeite doet om een nieuwe CD uit te
brengen (dat was geleden van Running Together uit 2020 waarmee hij
het opmerkelijke feit verwezenlijkte om als uitvoerder en/of componist
de hitlijsten te halen in àcht verschillende decennia) is uitzonderlijk
te noemen. Dat dat een rock ‘n’ roll CD pretendeert te
zijn is gezien zijn pedigree dan weer niet uitzonderlijk, maar als
daarvoor de geheel onverdachte Darrel Higham & the Enforcers (Adam
Miles op (contra)bas en Tony Hillebrandt op drums) worden ingehuurd
spitsen wij toch onze oren in een stereohoek van 90 graden. Backing
vocals zijn van Rose Fowler, en aangezien dat de dochter van Marty
Wilde’s dochter Kim Wilde blijkt is ze dus Marty’s kleindochter.
Marty
Wilde is now 87 years old and along with Joe Brown and obviously Cliff
Richard one of the few surviving artists who in the fifties were Britain's
answer to Elvis, even though the singer who in 2017 was made Member
of the British Empire for his contributions to popular music should
be considered more of a variety artist than a hardcore rocker. Wilde
is still performing, but that he’s gone to the trouble of recording
a new CD (his first since 2020’s Running Together with which
he achieved the remarkable feat of charting as a performer and/or
composer in eight different decades) is rather exceptional. Given
his pedigree it's less surprising that it's being marketed as a rock
'n roll CD, but when back up is provided by the completely irreproachable
Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles on (double) bass and
Tony Hillebrandt on drums), we pay attention pointing our ears in
a 90 degree stereo angle. Backing vocals are provided by Rose Fowler
who turns out to be the daughter of Marty Wilde’s daughter Kim
Wilde, making her Marty’s granddaughter. |
Streaming Recensie
TRIPLE
AGENT RECORDS VOL IX
Voor niets gaat de zon op, maar er bestaat nog steeds gratis muziek.
En dan heb ik het niet over illegaal maar over legaal downloaden.
Sommige groepen en platenlabels bieden gratis muziek aan, puur ter
promotie. Triple Agent Records uit Chicago is zo'n label dat op zijn
Bandcamp pagina al negen full CD’s heeft staan die je helemaal
gratis mag downloaden, uiteraard de ideale manier om nieuwe dingen
te ontdekken. Triple Agent, naar ik veronderstel dezelfde mensen achter
surfband Secret Agent (USA) wier Spymaster met elektronische keyboards
inderdaad iets geheimagent-achtigs heeft doch de moderne uitfreakende
toer op gaat, omschrijft zichzelf als een surf/garage label. De nadruk
ligt daarbij op surf, al is surf en zeer breed gaande aanverwanten
correcter. Dit negende volume brengen we graag onder uw hooggewaardeerde
aandacht om de eenvoudige reden dat er drie Belgische groepen op staan:
Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones en Slingshot Bikini. 't is
nooit makkelijk laat staan eerlijk om labels op muziek te kleven,
maar ten behoeve van recensies als deze kan je soms niet anders. Twee
dingen vallen meteen op bij de eerste beluistering: veel nummers hebben
een orgeltje, en er zitten vaak ska ritmes in. Zoals gezegd horen
we surf in alle soorten en maten, behalve pure surf, "echte"
ouderwetse surf zullen sommigen zeggen, zoals bijvoorbeeld I. Jeziak
& the Surfers (PL) die heden ten dage plegen. Het dichtst in de
buurt komen Jet Jaguars (I), al zitten er ook bij hen vele moderne
dingetjes in. Modernere, hardere surf zijn Castle Bravo (geen idee
van waar ze komen), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) met het
nerveuze Zombie en Thálasses (MEX) met het al even tegendraadse
Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chili) hangen met Film
Noir Love Affair dat inderdaad film-achtige momenten heeft tussen
traditie en vooruitgang en mixen net als Kincaid & the Memetics
(AUS) en Judodojo (USA) de surf met zonnige dromerige Latijns-Amerikaanse
pop invloeden. Ook Temper (Argentinië?) doet dat, maar zij gebruiken
die elementen voor hardere doeleinden. Nothing
in life comes for free, but there is still free music out there. And
I’m not talking about illegal but about legal downloads. Some
bands and record labels offer music for the simple reason of promotion.
Triple Agent Records from Chicago is one such label that so far has
nine full-length albums on its Bandcamp page you can download free
of charge, obviously an ideal way to discover new music. Triple Agent
- I assume the same people behind surf band Secret Agent (USA) whose
track Spymaster with electronic keyboards does indeed have a secret
agent vibe but takes on a modern freakout turn - describes itself
as a surf/garage label. The emphasis is on surf, although “surf
and its very broad range of related genres” would be more accurate.
It’s never easy, let alone fair, to label music, but for the
sake of reviewing sometimes one has no choice. Two things stand out
immediately: many songs feature keyboards, and I often hear ska rhythms.
As mentioned, we hear surf in all shapes and forms, except pure surf
— “real” old school surf, some might say —
like it's performed today by I. Jeziak & the Surfers (PL). The
closest here come Jet Jaguars (I), even though they also incorporate
plenty of modern elements. For a more modern, harder surf sound check
out Castle Bravo (no idea where they’re from), The 4th Kind
(USA), Sys Malakian (MEX) with the nerveus Zombie and Thálasses
(MEX) with the equally contrarian Viajes De Alejandro. Mario y los
Vendavales (Chile) walk the line between tradition and evolution in
Film Noir Love Affair which indeed has cinematic moments and just
like Kincaid & the Memetics (AUS) and Judodojo (USA) blends surf
with sunny, dreamy Latin American pop influences. Temper (Argentina?)
does the same but uses those elements for a harder sound. |
