BLACK PHANTOM ROCKERS # 2: THE DANCE
Koko Mojo, KM-CD-205
English version: see below

Black Phantom Rockers volume 2 bevat zwarte rock 'n' roll en aanverwanten, zoveel is duidelijk, maar wie zijn of waren Richie Richardson with Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump, het zwarte equivalent van white rock) of Lord Tennyson (de stop-start New Orleans stroll The Dance)? Bij mijn weten weet geen mens het, want de rock 'n' roll detectives hebben nog geen spoor van hen teruggevonden. In die zin zijn het inderdaad fantoomrockers. Niet zozeer New Orleans dan wel Louisiana klinken Johnson Boudreaux & the Jokers in Love Money, en ze klinken bovendien behoorlijk blank. Die Jokers waren in ieder geval een blank orkest, daar ben ik zeker van, maar van die Boudreaux weet ik het niet. Misschien was ie een halfbloed creool? Toch zijn sommige van de artiesten die zich van schuilnamen bedienden geïdentificeerd door de politie, en een beroemd voorbeeld zijn The Ecuadors, een eenmalig één single project van een gelegenheids doo-wop groep met Moonglows leadzanger Harvey Fuqua en Etta James (al hoor je niet echt een vrouwenstem) met op gitaar de enige echte Chuck Berry, vandaar dat die op de cover staat. Zijn gitaarsound haal je er zo uit, en Say You'll Be Mine klinkt inderdaad als iets dat Berry onder eigen naam had kunnen opnemen. Fuqua komt nog een keertje terug met de novelty rocker Da Da Goo Goo die gewoon verscheen onder zijn voornaam Harvey. Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) waren een afsplitsing van The Clovers, en Lee Diamond was een van de saxofonisten in Little Richard's begeleidingsband The Upsetters. Zijn Hatti Malatti haalde de mostaard evenwel bij Bony Moronie van Larry Williams.
You Said You Had A Woman van zangeres Geneva Vallier is een antwoord op I Got A Woman van Ray Charles, en een van de leukste tracks is Comin' Around The Mountain van Johnny Two-Voice die in de gospel had geleerd zeer snel af te wisselen tussen zijn gewone stem en falsetto, trucje dat ie demonstreert in Comin' around The Mountain. Daarnaast valt het nummer op omdat het een rockende bewerking van het vooral als country bekende kinderliedje She'll Be Comin' Round The Mountain is, in het Nederlands bekend als Ik Heb Een Tante In Marokko, liedje dat anno nu een heel andere betekenis heeft gekregen dan anno toen, hahaha. Nog toffe rock 'n' roll is er met onder meer Mercy Baby (het verschroeiende Rock 'n' Roll Baby), Esquerita die nog gekker was dan Little Richard (Plenty Lovin'), Henry & Mamie (Two Big Feet), Little Papa Joe (Looking For My Baby), Guitar Crusher (Itch With Me), KC Mojo Watson (het van blaffende honden voorziene Love Blood Hound) en de van Tarzan kreten voorziene jungle exotica van Norman Sands & the Valiants (Don't Wanna Leave The Congo). Sommige artiesten zijn niet wie je denkt dat zijn, want The Blond Bomber (de stroll screamer Strollie Bun) is auditief duidelijk niét Ronnie Dawson die zich ook van dat pseudoniem bediende. Déze Blond Bomber was bluesmuzikant Walter Rhodes alias Little Red Walter.
De aanverwanten waar ik het daarstraks over had zijn in de eerste plaats bluesbop, al krijgt tegenwoordig elke semi-akoestische bluesopname met mondharmonica uit het verre verleden tegenwoordig dat etiket opgeplakt. Voorbeelden hier zijn Biscuit Baking Mama (Big Ed & his Combo), Goin' Back To Orleans (Jesse & Buzzy) en Little City Woman (Big Bill & his Guitar alias Big Bill Broonzy en een slappende contrabas), en er is tevens een enkele keer bluesrock met Blue Charlie (I'm Gonna To Kill That Hen). Alle 26 tracks individueel aanhalen heeft weinig nut: ik kan volstaan met te zeggen dat dit een sympathieke CD met een acceptabele geluidskwaliteit is. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Black Phantom Rockers volume 2 obviously features black rock ’n’ roll and related genres, but who are or were Richie Richardson with Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump is their black equivalent of white rock) or Lord Tennyson (the stop-start New Orleans stroll The Dance)? As far as I know no one knows, because the rock ’n’ roll detectives so far haven’t found the slightest trace of them. In that sense they are indeed phantom rockers. Johnson Boudreaux & the Jokers' Love Money sound less New Orleans but more Louisiana, and they also sound rather white. Now those Jokers were definitely a white band, that much I know, but I'm not sure about Boudreaux fella. Maybe he was creole? Still, some of these artists who used pseudonyms have been identified by the police, and a famous example are The Ecuadors, a one-off one 45 project by a doo-wop group with Moonglows lead singer Harvey Fuqua and Etta James (though you can’t really hear a female voice) with the one and only Chuck Berry on guitar, which is why he’s on the CD cover. His guitar is instantly recognizable and Say You'll Be Mine indeed sounds like something Berry could have recorded under his own name. Fuqua returns with the novelty rocker Da Da Goo Goo which was simply released under his first name Harvey. Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) were a spin-off of The Clovers, and Lee Diamond was one of the saxophonists in Little Richard’s band The Upsetters. His Hatti Malatti however takes its cues from Larry Williams’ Bony Moronie.
Geneva Vallier's You Said You Had A Woman is a answer to Ray Charles’ I Got A Woman, and one of the best tracks is Comin’ Around The Mountain by Johnny Two-Voice who learned in gospel music how to switch very quickly between his regular voice and falsetto, a trick he demonstrates in Comin’ Around The Mountain. The song also stands out because it’s a rockin' adaptation of the old children’s song She’ll Be Comin’ Round the Mountain, best known from the country music songbook. There’s more great rock ’n’ roll to be discovered from the likes of Mercy Baby (the scorching Rock ’n’ Roll Baby), Esquerita (Plenty Lovin') who was even crazier than Little Richard, Henry & Mamie (Two Big Feet), Little Papa Joe (Looking For My Baby), Guitar Crusher (Itch With Me), KC Mojo Watson (Love Blood Hound has barking dogs) and the jungle exotica of Norman Sands & the Valiants (Don’t Wanna Leave The Congo has Tarzan yells). Some artists aren’t who you think they are, as The Blond Bomber (the stroll screamer Strollie Bun) is clearly not Ronnie Dawson who also used that pseudonym. This here Blond Bomber was blues musician Walter Rhodes aka Little Red Walter.
The related genres I mentioned are primarily blues bop, although these days every semi-acoustic blues recording from the distant past that has a harmonica tends to be labeled as such. Examples here include Biscuit Baking Mama (Big Ed & his Combo), Goin’ Back To Orleans (Jesse & Buzzy) and Little City Woman (Big Bill & his Guitar who's Big Bill Broonzy with a slapping bass), and there's the occasional blues rock track like Blue Charlie's I’m Gonna To Kill That Hen as well. There’s little point in mentioning all 26 tracks individually: suffice to say that this is an enjoyable CD with acceptable sound quality. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: POCKETFUL OF HEARTS
Atomicat, ACCD196
English version: see below

Sommige verzamelCD’s zijn beter dan andere. Dat is logisch, want zijn collecties van in dit geval 30 tracks (in dit geval van 1954 tot 1963) en onafgezien van het feit dat die niet allemaal even goed kùnnen zijn hangt heel veel af van je eigen smaak. Iets goed of niet goed vinden is immers een individueel gegeven. Ik vind deze vijfde Phantom Rockers héél goed omdat ik het overgrote merendeel van de 30 tracks meer dan gemiddeld goed vind, om diverse vaak heel gekke of heel persoonlijke redenen. Het krachtige Rockin' Robert bijvoorbeeld van The La Dell Sisters die klinken zoals The Andrews Sisters hadden kunnen klinken moesten ze rock 'n' roll gemaakt hebben, vind ik goed sinds ik het voor het eerst hoorde in De Rock 'n' Roll Methode van Felix Meurders bijna vijftig jaar geleden. Andere nummers ken ik al even lang, vond ik nooit speciaal en plots klinken ze hier fantastisch, zoals Bristol Stomp van The Dovells. Maar waarom vind ik al die nummers zo mooi? Is het de fraaie zanglijn van het nochtans puur rockende Pretty Baby (I Saw You Last Night) van The Vibes? De levensvreugde die bruist uit de gezangen van Jericho Jones (Save All Your Lovin' For Sis), White Bear (Pretty Little Things Called Girls) en de op gospel doo-woppende Empires (Don't Touch My Gal)? Het hoge wacko gehalte van Sidney Jo Lewis alias Hardrock Gunter's Boppin' To Grandfather's Clock en de hillbilly variété van zijn Gonna Dance All Night en van Yakety Yak (niet het nummer van The Coasters) van Mac & Jake? De al even wacko percussie in Johnny Bachelor's mysterieuze Mumbles? De knettergekke frolic diner instrumental Rockin' Bongos van exotica artiest Chaino, een door de platenfirma goed uitgekiende marketing truc want Chaino was geen door een missionaris gered weeskind van een uitgemoorde Afrikaanse stam maar gewoon een Afro-Amerikaanse bongospeler? Het feit dat The Half Brothers de Everly Brothers versie van This Little Girl Of Mine harder doen rocken? Hank Smith's primitieve hillbilly cover van Heartbreak Hotel met nog meer echo? Rusty Howard & the Rhythm Rangers die iets gelijkaardigs doen met My Baby Left Me waarin zelfs een steel gitaar rockt en een fiddle meekrast? Het onweerstaanbaar strollende Morgus The Magnificent van Morgus & the Ghouls? De knappe truckin' country twang Don't Play That Song One More Time van de minder geciviliseerde Buck Owens cloon Johnny Blaine? Genadeloze rechtdoor female gitaarrockers als Misty Bonner's Watch Me Do The Twist? De rauwe rockabilly van Thumper Jones' Rock It op de eenzame hoogte van het beste van Johnny Burnette's R & r Trio? Leslie Harris die in Come On Little Sarah een zwarte Ritchie Valens lijkt? Ik ga ze niet allemaal opsommen doch kan volstaan met te melden dat het handjevol nummers die ik niet speciaal vind op zich best OK zijn en dat ik de CD in zijn geheel eindeloos kan blijven herbeluisteren in de auto. Vraag maar aan mijn huisgenoten!
Dit alles onafgezien van de rode draad doorheen de Phantom Rockers reeks, namelijk het gebruik van pseudoniemen, aliassen en bekende namen die anoniem meedoen op andermans platen. Sommige herken je: Charlie Feathers klonk altijd altijd als zichzelf en niemand anders, zelfs niet toen hij in 1960 het folky nummer South Of Chicago uitbracht onder de naam Charlie Morgan. Soit, dat alles kan je nalezen in de korte notities van samensteller Mark Armstrong binnenin de CD die zoals alle CD’s in deze reeks opent met een onuitgebracht nummer uit de jaren '50. Dit keer is dat Pocketful Of Hearts dat u misschien kent als een van die gezellige, beetje zwoele medium tempo tongue in cheeck songs van Eddie Cochran. Hier hoort u de demo van schrijver Fred Dexter zoals hij die in 1957 opnam om het liedje te laten horen aan Cochran. Het tempo is gelijkaardig, de muzikale invulling eenvoudiger (ik hoor vooral piano en een drummetje), maar de aanzet tot de backing vocals zitten reeds in het arrangement. Dexter was een pseudoniem van muziekuitgever Sylvester Cross, de eigenaar van Crest Records (het label dat Cochran's debuutsingle Skinny Jim / Half Loved uitbracht) die ook Drive-In Show componeerde voor Eddie Cochran. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Some compilation CD's are better than others. That makes sense, because they’re collections of in this case 30 tracks (spanning 1954 to 1963), and aside from the fact that they can’t all be equally good, a lot depends upon your own taste. After all, whether you like something or not is a matter of personal preference. I personally think this fifth Phantom Rockers CD is very good because I find the vast majority of the 30 tracks to be above average, for reasons often quite random or very personal. The powerful Rockin’ Robert from The La Dell Sisters for example — somehow they sound like how The Andrews Sisters might have sounded if they'd only made rock ’n’ roll — has been a favorite of mine ever since I first heard forty years ago. Other songs I’ve known just as long but I never cared much for 'em, and suddenly they sound fantastic here, like Bristol Stomp from The Dovells. But why do I like all these songs so much? Is it the beautiful vocal melody of The Vibes' nonetheless 100 % rockin' Pretty Baby (I Saw You Last Night)? The joie de vivre oozing from songs like Jericho Jones' Save All Your Lovin’ For Sis, White Bear's Pretty Little Things Called Girls and the gospel infused doo-woppin' Empires' Don’t Touch My Gal? The wackyness of Sidney Jo Lewis aka Hardrock Gunter’s Boppin’ To Grandfather’s Clock and the hillbilly variety music of his Gonna Dance All Night and Mac & Jake’s Yakety Yak (not the one by The Coasters)? The equally wacko percussion in Johnny Bachelor’s mysterious Mumbles? The completely crazy frolic diner instrumental Rockin' Bongos by exotica artist Chaino, a well concocted marketing ploy from the record company because Chaino wasn’t an orphan saved from a massacred African tribe by a missionary but simply an African-American bongo player? The fact that The Half Brothers make the Everly Brothers’ version of This Little Girl Of Mine rock even harder? Hank Smith’s primitive hillbilly cover of Heartbreak Hotel with even more echo? Rusty Howard & the Rhythm Rangers doing something similar with My Baby Left Me in which even a steel guitar rocks and a fiddle screetches along? Morgus & the Ghouls irresistibly strolling Morgus The Magnificent? The great truckin’ country twang of Don’t Play That Song One More Time by the less civilized Buck Owens clone Johnny Blaine? Merciless straightforward female guitar rockers like Misty Bonner’s Watch Me Do The Twist? The raw rockabilly of Thumper Jones’ Rock It on par with the best of Johnny Burnette’s R & R Trio? Leslie Harris sounding like a black Ritchie Valens in Come On Little Sarah? I won’t list them all, but suffice to say that the handful of tracks I don’t particularly care for here are still pretty good on their own, and that I can listen to the entire CD on repeat in the car forever. Just ask my wife and kids!
All of this aside from the common thread running through the Phantom Rockers series, which is the use of pseudonyms, aliases, and well known names appearing anonymously on other people’s records. You’ll recognize some of them: Charlie Feathers always sounded like himself and nobody else, not even when in 1960 he released the folky South Of Chicago as Charlie Morgan. Anyway, you can read all about that in the brief liner notes by compiler Mark Armstrong inside the CD, which like all CDs in this series opens with an unreleased 1950s track. This time it’s Pocketful Of Hearts which you might know as one of those cozy, slightly sultry medium tempo tongue-in-cheek songs from Eddie Cochran. Here you can hear the demo by writer Fred Dexter as he laid it down in 1957 to let Cochran hear. The tempo is similar, the musical arrangement simpler (I mainly hear piano and a snare drum), but the idea of the backing vocals is already present in the arrangement. Dexter was a pseudonym for music publisher Sylvester Cross who owned Crest Records, the label that released Cochran’s debut 45 Skinny Jim / Half Loved, and he also wrote Drive-In Show for Eddie Cochran. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 55: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM THE VAULTS OF FORTUNE, HI-Q & STRATE 8 RECORDS
Bear Family, BCD17787
English version: see below

Bij het woord "verzamelalbum" denken sommige mensen aan Panini prentjes, maar een rock 'n' roll liefhebber denkt aan CD’s en LP’s, het medium waarop sinds de revival jaren '70 rock 'n' roll singles worden samengebracht tot ons aller genoegen, want die LP’s/CD’s kosten slechts een fractie van wat u voor de individuele singles dient op te hoesten, áls u ze al vindt want da's weer een heel ander verzamelcircuit. Wij verzamelen verzamelalbums, da's al erg genoeg, want platenfirma’s weten dat verzamelaars een reeks volledig willen, net zoals die Panini verzamelaars hun sticker albums volledig willen krijgen. Een van de langstlopende rock 'n' roll verzamelreeksen op CD, letterlijk én figuurlijk, is Bear Family's That'll Flat Git It reeks waarvan Volume 1 verscheen in 1993. Na 26 CD plastic CD doosjes zijn ze overgestapt op digipacks, en intussen zitten ze aan Volume 55, maar het principe is nog immer hetzelfde: rock 'n' roll per label, en indien nodig meer dan één volume per label. Dan denk je: na vijftig CD’s heb je alle labels wel gehad, maar niets is minder waar: Fortune Records uit Detroit was nog niet aan de beurt. Fortune is dankzij het onderzoek van Billy Miller van Norton Records (zie zijn boek Mind Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit's Fortune Records uit 2020) en de cultreputatie van artiesten als André Williams geen onbekend label, waarop best veel goed spul het licht zag lang vòòr Motown Detroit op de kaart zette als mekka van de nieuwe zwarte muziek die de rock 'n' roll wegvaagde. Maar Fortune en onderafdelingen Hi-Q, Strate 8 en Renown waren eerst! De "rockabilly & rock 'n' roll" uit de ondertitel van de CD dekt de lading niet helemaal, want op Fortune verscheen ook zwarte rock 'n' roll alsmede country getint werk voor in de autofabrieken aan de lopende band slavende uit het zuiden geëmigreerde blanken en die hadden evenzeer hun muzikaal verzetje nodig teneinde de heimwee naar huis te verdrinken. Doch laat ons beginnen bij het begin, bij de oprichting van Fortune in 1946. In 1948 maakte John Lee Hooker zijn allereerste opnames ooit voor Fortune, al werden die toen om wie weet welke reden niet uitgebracht. Niet goed genoeg lijkt de meest logische aanname, en ze staan evenmin op deze CD. Wat er wel opstaat is 28 sneetjes rock 'n' roll in alle maten en gewichten met uitstapjes naar hillbilly en zwarte rock 'n' roll. Het overzicht opent met de toepasselijk supersonisch snelle space rocker Rock The Universe van Dell Vaughn & the Fortune Aires, en hetzelfde thema wordt behandeld in een meer hillbilly boogie setting door Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satelite) en in een zwarte rock 'n' roll setting door Little Ernest Tucker (Gonna Get Me A Satellite). Nog meer zwarte rock 'n' roll wordt opgediend door Nolan Strong & the Diablos die in Try Me One More Time klinken als Hank Ballard, door The Earthquakes (Crazy Bop) en door de doo-woppende Ferros (Tough Cat), alwaren die laatste luidens de foto wel degelijk blank - ze klinken als doo-wop gone white rock. Er zijn geslaagde rockers als Hi Ho Little Girl van The Terrigan Brothers en Long Tall Lou (From Louisville) van Pete De Bree & the Wanderers (zang: Jimmy Franklin) met op steel gitaar Tommy Durden, co-auteur van Heartbreak Hotel. Een boogie piano trekt Columbus Stockade Blues van Kenny Land & his Bull Dogs richting country rock 'n' roll en is het hoofdinstrument op Roy Hall's ouderwetse hillbilly fiddle Dirty Boogie uit 1949 (zang: Frankie Brumbalough), een voorloper van Hall's Three Alley Cats in de rauwere Fortune versie uit 1958 hier, in tegenstelling tot de bekendere gestroomlijnder Decca versie uit 1956. Dubbelzinnige liedjes als Dirty Boogie verkochten goed sinds de uitvinding van de geluidsopname, en nog zo'n bekende double entendre is Johnny Buckett's Griddle Greasing Daddy in de rockender heropname uit 1957 van het nummer dat Buckett reeds in 1951 voor Fortune had opgenomen. Gek genoeg bestaat het merendeel van de muzikale nalatenschap van de zanger die in 1967 het anti hippie nummer Hippie In A Blunder opnam uit religieuze muziek! Naast scabreuze meezingers en ruimtevaart (er staat zelfs een groep op deze CD genaamd Shorty Frog & his Space Cats) had Fortune ook iets met andere op de actualiteit inspelende novelty songs, getuige twee Elvis tributes: The Hunt Sisters' inderdaad rockende Elvis Is Rocking Again (al klinkt het als Elvis is bopping again) begeleid door de band van Roy Hall, en het voor een stuk op Heartbreak Hotel gebaseerde deels uit Elvis songtitels bestaande Hey Mr. Presley van opnieuw Pete De Bree & the Wanderers (zang: Jimmy Franklin).
Met Don Rader (Rock 'n' Roll Grandpap), Farris Wilder (It's All Your Fault) en Jimmy Lee (You Ain't No Good For Me) is er al dan niet rammelende echobilly, The Roll van Butch Vaden & the Nite Sounds is een krakkemikkig rhythm 'n' blues rockende gitaar-sax instro, Long Walk van The Catalinas is een standaard medium tempo sax stroll. Ook drie andere instrumentals, het gitaar-sax-piano J & D Hop van Jim Myers & Tex Regan en de gitaarimprovisaties Flamingo Rock (Ellis Kirk & the Town And Country Boys) en Fling (The Phaetons) zijn standaard akkoordenschema’s. Omdat Fortune van alle muziekmarkten thuis was staat op de CD ook jazzy swing met Blues I Can't Hide van Eddie Jackson opgenomen in de Fortune studio maar uitgebracht op Jackson's eigen Caravan label, en één gospelbilly nummer met slappende contrabas en rockende elektrsiche gitaar, de Brother Claude Ely cover (Ain't) No Grave (Gonna Hold My Baby Down) van The Whirl Wind Evangelists in de Fortune versie uit 1958, niet in de BRC versie uit 1956.
De oudste track stamt uit 1939 en werd niét opgenomen bij Fortune: Hamtramck Mama uit 1939 van The York Brothers, twee stemmen en twee akoestische gitaren + zo te horen een contrabas, in een meer uptempo country stijl gebaseerd op Jimmie Rodgers die vooruitloopt op de samenzang van The Everly Brothers. De aanhoudende populariteit van het nummer deden de broers het liedje twee keer heropnemen, terwijl Fortune de originele opname uit 1939 heruitbracht in 1949. De bekendste naam is voor ons de letterlijk kleine maar figuurlijk heel grote Johnny Powers, de enige artiest die opnam voor Sun Records én Motown Records (zij het dat Motown nooit iets van hem uitbracht onder zijn eigen naam), en dus ook voor Fortune, met name twee singles, het klassieke Long Blond Hair en het wat door Jack Scott beïnvloede Honey Let's Go (To A Rock 'n' Roll Show) waarvoor samensteller Marc Mittelacher opteerde.
Fortune zou actief blijven tot begin jaren '70 en in de pakweg 25 jaar van zijn bestaan meer dan zeshonderd singles uitbrengen in alle mogelijke genres, tot pop, big band, gospel en polka toe, als het maar verkocht. De rock 'n' roll essentie daarvan staat op deze CD: soms wild, soms waanzinnig goed, soms vreemd, soms middelmatig, soms primitief, maar altijd interessant. Luidens de hoesnota’s, eens te meer een dik CD booklet met 36 pagina’s geschreven door Bill Dahl met zo compleet mogelijke info over alle artiesten, staat er ook een tweede aan Fortune Records gewijde That'll Flat Git It CD in de planning. Info: Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

When they hear the word “collecting” some people think of Panini stickers, but a rock ‘n’ roll fan thinks of CD’s and LP’s, the formet on which since the rock 'n' roll revival of the seventies rock ‘n’ roll 45s have been compiled for all of us to enjoy, because those LP’s and CD’s cost only a fraction of what you'd have to shell out for the individual singles, provided you can find them, because that’s a whole different type collecting. We collect compilation albums which is bad enough in itself in a way, for the record companies know that collectors want a complete set, just like those Panini collectors want to complete their sticker albums. One of the longest running rock ’n’ roll compilation series on CD, literally and figuratively, is Bear Family’s That’ll Flat Git It series, the first one of which was released in 1993. After 26 plastic CD cases they switched to digipacks and they've now arrived at volumes, but the aim of the series remains the same: rock ’n’ roll collected by label, and when necessary more than one volume per label. One might think that after fifty CDs you’ve had all the labels, but nothing could be further from the truth: Detroit’s Fortune Records was not yet featured. Fortune is well documented thanks to the research of Norton Records' Billy Miller (see his 2020 book Mind Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit’s Fortune Records) and the cult reputation of artists like André Williams, and released some great music long before Motown put Detroit on the map as the mecca of the new black music that swept away rock ‘n’ roll. Yet Fortune and its sub-labels Hi-Q, Strate 8 and Renown were first! The “rockabilly & rock ’n’ roll” in the CD’s subtitle is not entirely accurate since Fortune also released black rock 'n' roll as well as country styled music for the white immigrants from the south slaving away at the assembly lines in the car factories who needed their musical diversion just as much to drink away their homesickness. But let’s start at the beginning, with the founding of Fortune in 1946. Two years later John Lee Hooker made his very first ever recordings for Fortune, but for whatever reason they were not released at the time. Not good enough seems the most logical assumption, and they are not on this CD either. What is are 28 tracks of rock ‘n’ roll in all shapes and sizes with forays into hillbilly and black rock ‘n’ roll.
The CD kicks off with Dell Vaughn & the Fortune Aires' aptly supersonic space rocker Rock The Universe and the same theme is explored in a more hillbilly boogie way by Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satellite) and in a black rock ‘n’ roll style by Little Ernest Tucker (Gonna Get Me A Satellite). More black rock ‘n’ roll is served up by Nolan Strong & the Diablos who sound like Hank Ballard in Try Me One More Time, by The Earthquakes (Crazy Bop), and by the doo-wopping Ferros (Tough Cat), although the latter are white according to their photo - they sound like doo-wop gone white rock. There are fine rockers like Hi Ho Little Girl by The Terrigan Brothers and Long Tall Lou (From Louisville) by Pete De Bree & the Wanderers (vocals: Jimmy Franklin) featuring on steel guitar Tommy Durden, co-writer Heartbreak Hotel. A piano boogies Kenny Land & his Bull Dogs’ Columbus Stockade Blues toward country rock ’n’ roll and serves as the lead instrument on Roy Hall’s old-fashioned hillbilly fiddle track Dirty Boogie from 1949 (vocals: Frankie Brumbalough), a precursor to Hall’s Three Alley Cats presented here in the rawer 1958 Fortune version as opposed to the better known more polished 1956 Decca version. Songs with double entendres like Dirty Boogie sold well ever since the invention of recorded sound, another well known example being Johnny Buckett's Griddle Greasing Daddy in the moire rockin' 1957 re-recording of the song Buckett had already laid down for Fortune in 1951. Strangely enough the majority of the musical legacy of the singer who in 1967 recorded the anti-hippie song Hippie In A Blunder is religious music! In addition to raunchy sing-alongs and space travel (there’s even a band on this CD called Shorty Frog & his Space Cats) Fortune also seems to have loved novelty songs capitalizing on current events, as evidenced by two Elvis tributes: The Hunt Sisters’ indeed rockin' Elvis Is Rocking Again (although it sounds like “Elvis is bopping again”) accompanied by Roy Hall’s band, and Hey Mr. Presley, partly based on Heartbreak Hotel and partly made up of Elvis song titles, by again Pete De Bree & the Wanderers (vocals: Jimmy Franklin).
With Don Rader's Rock ‘n’ Roll Grandpap, Farris Wilder's It's All Your Fault and Jimmy Lee's You Ain't No Good For Me there's to various degrees rattling echobilly, The Roll by Butch Vaden & the Nite Sounds is a ramshackle rhythm ‘n’ blues rockin' guitar-sax instrumental, and Long Walk by The Catalinas is a standard medium tempo sax stroll. Three other instrumentals, Jim Myers & Tex Regan's guitar-sax-piano J & D Hopand the guitar improvisations Flamingo Rock (Ellis Kirk & the Town And Country Boys) and Fling (The Phaetons) feature standard chord progressions too. As Fortune issued all sorts of music the CD also features jazzy swing with Eddie Jackson’s Blues I Can’t Hide, recorded at the Fortune studio but released on Jackson’s own Caravan label, and one gospelbilly track with a slapping double bass and rockin' electric guitar, the Brother Claude Ely cover (Ain’t) No Grave (Gonna Hold My Baby Down) by The Whirl Wind Evangelists in the 1958 Fortune version, not the 1956 BRC version.
The oldest track goes all the way back to 1939 and was not recorded at Fortune: The York Brothers' Hamtramck Mama from 1939, two voices and two acoustic guitars plus from the sound of it a double bass, in a more uptempo country style inspired by Jimmie Rodgers that foreshadows the harmonies of The Everly Brothers. The song’s enduring popularity led the brothers to re-record it twice, while Fortune re-released the original 1939 recording in 1949. The most familiar name is the diminutive but figuratively speaking huge Johnny Powers, the only artist to record for both Sun Records and Motown Records (though Motown never released anything by him under his own name), who had two 45s on Fortune: the classic Long Blond Hair and the apparently Jack Scott influenced Honey Let’s Go (To A Rock ’n’ Roll Show), the latter compiler Marc Mittelacher's choice for this CD.
Fortune remained in business until the early seventies and over the say 25 years they were active released more than 600 singles across every conceivable genre from pop to big band, gospel and polka as long as it sold sufficiently. The rock ‘n’ roll essence of that era is captured on this CD: sometimes wild, sometimes insanely good, sometimes weird, sometimes mediocre, sometimes primitive, but always interesting. According to the liner notes, once again a thick 36-page CD booklet written by Bill Dahl with the most complete information possible on all the artists, a second That’ll Flat Git It CD dedicated to Fortune Records is already in preparation. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

GOT TO BE SOME CHANGES MADE
Koko Mojo, KM-CD-220
English version: see below

Deze CD valt deels buiten onze comfortzone, zoals reeds blijkt uit het lettertype en de foto’s op het hoesje, maar omdat ie uit op Koko Mojo en dus ongetwijfeld in de CD bakken zal zitten brengen we hem toch even onder uw aandacht. Er staan 28 door ex-Kokomo Kings (S) gitarist Ronni Boysen geselecteerde tracks op uit 1959-1963 waarvan er 20 uit 1962-1963 komen, dus weet u uit welke hoek de wind waait: zwarte muziek die richting sixties en uptempo soul gaat, of zoals de hoesnota’s het fijntjes uitdrukken, de brug tussen de Delta en Detroit, tussen Beale Street en Motown. Het is trouwens geen instrumentale CD zoals je zou kunnen concluderen uit de ondertitel "soul blues guitar aces", hoewel er een tiental vooral gitaar instrumentals opstaan, al dan niet in samenspraak met sax en/of orgel. Van blues (Come On Home van Prince Charles)en zogenaamde twist plaatjes (Twist It Baby van Jimmie Lee Robinson) die meer bluesbop dan twist zijn gaat het via soul blues (Heartaches And Trouble van Mr. Bo, niét Bo Diddley, Moanin' For Molasses van Jody Williams, Mudd van Roy Montrell, Albert's Alley van Albert Collins, I Am Looking For Someone van Mighty Joe Young) tot pure soul. Pakweg een dozijn nummers zijn pure early sixties en die vinden wij best te pruimen, ik noem willekeurig Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good) en The Poor Boys met gitarist Lowman Pauling van The 5 Royales en hun instrumentale Washboard Take 1, fuzz met een wasbord dat subtiel ritmetrekjes toevoegt. U bent gewaarschuwd! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

As evidenced by its font and the photos on the cover this CD is partly outside of our comfort zone, but since it’s a Koko Mojo release that will undoubtedly turn up in the CD bins we’d like to bring it to your attention anyway. It contains 28 tracks 1959-1963 selected by former Kokomo Kings (S) guitarist Ronni Boysen, twenty of which are from 1962–1963 so you know what's a-coming your way: black music leaning toward sixties and uptempo soul, or as the liner notes put it subtly, the bridge between the Delta and Detroit, between Beale Street and Motown. This is not an instrumental CD by the way, as you might conclude from the subtitle “soul blues guitar aces,” although there's about a dozen tracks that are primarily guitar instrumentals, sometimes accompanied by sax and/or organ. From blues (Prince Charles' Come On Home) and so called twist records (Jimmie Lee Robinson's Twist It Baby) that are more blues bop than twist the album moves via soul blues (Heartaches And Trouble by Mr. Bo who's not Bo Diddley, Jody Williams' Moanin’ For Molasses, Roy Montrell's Mudd, Albert Collin's Albert’s Alley, Mighty Joe Young's I Am Looking For Someone) to pure soul. About a dozen tracks are early sixties, and I do rather enjoy them. I randomly mention Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good), and The Poor Boys with 5 Royales guitarist Lowman Pauling and their instrumental Washboard Take 1, fuzz with a washboard adding subtle rhythmic touches. Don't say we didn't warn you! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

LET’S ROCK THIS PLACE/
MARTY WILDE featuring DARREL HIGHAM & THE ENFORCERS
Cherry Red Records, CDBRED943
English version: see below

87 jaar is ie intussen, Marty Wilde, samen met Joe Brown en natuurlijk Cliff Richard zo ongeveer de enige nog levende artiesten die in de jaren ‘50 het Britse antwoord op Elvis vormden, zij het dat de zanger die voor zijn bijdrage aan de populaire muziek in 2017 benoemd werd tot Member Of The British Empire eerder als variété artiest dan als hardcore rocker mag beschouwd worden. Wilde treedt nog steeds op, maar dat ie de moeite doet om een nieuwe CD uit te brengen (dat was geleden van Running Together uit 2020 waarmee hij het opmerkelijke feit verwezenlijkte om als uitvoerder en/of componist de hitlijsten te halen in àcht verschillende decennia) is uitzonderlijk te noemen. Dat dat een rock ‘n’ roll CD pretendeert te zijn is gezien zijn pedigree dan weer niet uitzonderlijk, maar als daarvoor de geheel onverdachte Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles op (contra)bas en Tony Hillebrandt op drums) worden ingehuurd spitsen wij toch onze oren in een stereohoek van 90 graden. Backing vocals zijn van Rose Fowler, en aangezien dat de dochter van Marty Wilde’s dochter Kim Wilde blijkt is ze dus Marty’s kleindochter.
Opener en titeltrack Let’s Rock This Place houdt het midden tussen een aantrekkelijke, aanstekelijke medium tempo rocker en seventies glamrock en zou in het singles tijdperk kans gehad hebben door te breken in de hitlijsten met zijn doobie doowie wap wap meidenkoortje, kerkklokken en een synthesizertje op de achtergrond, met extra punten voor Higham’s gitaarwerk. Dat worden inderdaad de trefwoorden die de in totaal twaalf tracks kenmerken. Ook Your Loving Touch vertrekt vanuit rock ‘n’ roll om een toffe, sympathieke song af te leveren die niet voor Let’s Rock This Place moet onderdoen, logisch misschien want het is bij mijn weten een van de twee heropnames hier van een van zijn eigen oude nummers: Your Loving Touch verscheen oorspronkelijk in 1961. Het synthesizertje duikt terug op in The Boogie Was King dat wordt opgevrolijkt door een boogie woogie piano. Dynamite van Cliff Richard krijgt een meer medium tempo bewerking én synthesizers, Love Bug Crawl van Jimmy Edwards (had ie ook al opgenomen in 1958) is misschien de echtste rocker van het album (al zullen sommigen die eer geven aan Lonely Weekends van Charlie Rich), Just Walking In The Rain (The Prisonaires, de pophit was voor Johnnie Ray) is brave pop, doch de opvallendste cover is een rock ‘n’ roll-achtige uitvoering van Can’t Stand Losing You van The Police! Remember Me (The Girl In The Wood) doet denken aan Johnny Remember Me (John Leyton) maar is een nummer van Frankie Laine uit 1951, dus als er sprake is van beïnvloeding zal het omgekeerd geweest zijn. De accordeon geeft een cajun touch aan het poppy Back On The Road dat echter zeker geen Promised Land (Johnnie Allan) is, en nog minder rock ‘n’ roll is de plechtige piano pop ballade How I Cried, het tegenovergestelde van de poprock van afsluiter Words Fell Down, cover van een (door Marty geschreven) nummer van dochter Kim Wilde.
Wilde’s stem klinkt wat zwakker, breekbaarder en bevender dan vroeger, maar als geheel mag dit album er zeker wezen, tenzij u allergisch bent voor die vermaledijde alomtegenwoordige synthesizer. Moest dit Wilde’s laatste album blijken, eindigt hij wat ons betreft in schoonheid, wat we helaas niet kunnen zeggen van die spuuglelijke AI hoes. Ik bedoel: kijk hoe aandoenlijk Marty Wilde er uit ziet in de videoclip van Let's Rock This Place. Dan kan je toch wel een pakkender hoes maken, niet soms? Ook uit op LP BRED943. Info: www.martywilde.com en www.cherryred.co.uk (Frantic Franky)

Marty Wilde is now 87 years old and along with Joe Brown and obviously Cliff Richard one of the few surviving artists who in the fifties were Britain's answer to Elvis, even though the singer who in 2017 was made Member of the British Empire for his contributions to popular music should be considered more of a variety artist than a hardcore rocker. Wilde is still performing, but that he’s gone to the trouble of recording a new CD (his first since 2020’s Running Together with which he achieved the remarkable feat of charting as a performer and/or composer in eight different decades) is rather exceptional. Given his pedigree it's less surprising that it's being marketed as a rock 'n roll CD, but when back up is provided by the completely irreproachable Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles on (double) bass and Tony Hillebrandt on drums), we pay attention pointing our ears in a 90 degree stereo angle. Backing vocals are provided by Rose Fowler who turns out to be the daughter of Marty Wilde’s daughter Kim Wilde, making her Marty’s granddaughter.
Opener and title track Let’s Rock This Place strikes a balance between an appealing, catchy medium tempo rocker and seventies glam rock. In the golden era of the 45 this would have had a decent chance of breaking into the charts with its doobie doowie wap wap girl group backing vocals, church bells and a synthesizer in the background — with bonus points going to Higham’s fret work. These are indeed the keywords that characterize the twelve tracks on offer. Your Loving Touch also takes its cue from rock ’n’ roll to deliver a nice likable tune every bit as good as Let’s Rock This Place. That makes sense perhaps as it’s one of as far as I know only two re-recordings here of his own old songs: Your Loving Touch was originally released in 1961. The synthesizer keyboards are back for The Boogie Was King, livened up by a boogie woogie piano. Cliff Richard’s Dynamite gets a more medium tempo arrangement and synthesizers, Jimmy Edwards’ Love Bug Crawl (which Wilde already recorded in 1958) is perhaps the rockinest rocker on the album (though some might give that honor to Charlie Rich’s Lonely Weekends), Just Walking In The Rain (The Prisonaires, while the pop hit was for Johnnie Ray) is well behaved pop, and the oddest cover is a rock ’n’ roll style rendition of The Police's Can’t Stand Losing You! Remember Me (The Girl In The Wood) is reminiscent of Johnny Remember Me (John Leyton) but is a 1951 Frankie Laine song, so if there was any influence it must have been the other way around. The accordion adds a cajun touch to the poppy Back On The Road which however most certainly ain't no Promised Land (Johnnie Allan), and even less rock ’n’ roll is the solemn piano pop ballad How I Cried, the opposite of the pop rock of the closing track Words Fell Down, cover of a song (written by Marty) from his daughter Kim Wilde.
Wilde’s voice sounds a bit weaker, more fragile and trembling than it used to, but overall this album is definitely worth checking out unless you’re allergic to that dreaded ubiquitous synthesizer. Should it turn out to be Wilde’s final album, as far as we’re concerned he’s going out in style, which unfortunately we can’t say about that hideous AI front cover. I mean: look how endearing Marty Wilde looks in the music video for Let’s Rock This Place. Surely they could have come up with a more eye catching cover, couldn’t they? Also available on LP BRED943. Info: www.martywilde.com and www.cherryred.co.uk (Frantic Franky)

TRIPLE AGENT RECORDS VOL IX
Triple Agent Records, Streaming
English version: see below

Voor niets gaat de zon op, maar er bestaat nog steeds gratis muziek. En dan heb ik het niet over illegaal maar over legaal downloaden. Sommige groepen en platenlabels bieden gratis muziek aan, puur ter promotie. Triple Agent Records uit Chicago is zo'n label dat op zijn Bandcamp pagina al negen full CD’s heeft staan die je helemaal gratis mag downloaden, uiteraard de ideale manier om nieuwe dingen te ontdekken. Triple Agent, naar ik veronderstel dezelfde mensen achter surfband Secret Agent (USA) wier Spymaster met elektronische keyboards inderdaad iets geheimagent-achtigs heeft doch de moderne uitfreakende toer op gaat, omschrijft zichzelf als een surf/garage label. De nadruk ligt daarbij op surf, al is surf en zeer breed gaande aanverwanten correcter. Dit negende volume brengen we graag onder uw hooggewaardeerde aandacht om de eenvoudige reden dat er drie Belgische groepen op staan: Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones en Slingshot Bikini. 't is nooit makkelijk laat staan eerlijk om labels op muziek te kleven, maar ten behoeve van recensies als deze kan je soms niet anders. Twee dingen vallen meteen op bij de eerste beluistering: veel nummers hebben een orgeltje, en er zitten vaak ska ritmes in. Zoals gezegd horen we surf in alle soorten en maten, behalve pure surf, "echte" ouderwetse surf zullen sommigen zeggen, zoals bijvoorbeeld I. Jeziak & the Surfers (PL) die heden ten dage plegen. Het dichtst in de buurt komen Jet Jaguars (I), al zitten er ook bij hen vele moderne dingetjes in. Modernere, hardere surf zijn Castle Bravo (geen idee van waar ze komen), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) met het nerveuze Zombie en Thálasses (MEX) met het al even tegendraadse Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chili) hangen met Film Noir Love Affair dat inderdaad film-achtige momenten heeft tussen traditie en vooruitgang en mixen net als Kincaid & the Memetics (AUS) en Judodojo (USA) de surf met zonnige dromerige Latijns-Amerikaanse pop invloeden. Ook Temper (Argentinië?) doet dat, maar zij gebruiken die elementen voor hardere doeleinden.
The Breakers (USA) dienen we ergens tussen surf en The Shadows te situeren alvorens ze met blazers een Calexico western einde aan hun melodieuze Surfer's Night breien. De mariachi invloed van die band horen we ook in Nerved Up van The Terra Surfers (USA) waarvan de gitaren op neo leest zijn gestoeld. Ik hoor trouwens wel meer "gewone" gitaarmuziek in plaats van surf: ook Vendetta van Los Kalaan Boys (E), opnieuw met een orgeltje, valt daaronder. Up The Line Down The Line van Electric City Surf Club (USA) is dan weer pure rock 'n' roll, een dreigende uptempo gitaar stroll helemaal in de traditie van begin jaren '60 en voor mij een van de top tracks op deze compilatie. Genki Genki Panic (USA) en - ik maak geen grapje - Shriek If You Know What I Did Last Friday The 13th (USA) zijn meer rock maar die laatste hebben tenminste een fratrock sax in de rangen. De "CD" sluit af met vier tracks waar ik geen woorden aan vuil moet maken want het betreft heavy rock en drie gezongen nummers die gaan van vocale Calexico pop tot in het Spaans gezongen lawaairock van een groep met de nochtans sympathieke naam Los Frankys, hahahaha.
En hoe doen onze Belgjes het in dit internationale gezelschap? Zij staan meer dan hun mannetje en in het geval van Sant Anna Bay Coconuts ook vrouwtje. In La Jolla van het recentste studio album van Sant Anna Bay Coconuts (op 1 augustus verschijnt een nieuw album) wisselen zoals gebruikelijk bij SABC ritmes, tempo’s en cadansen elkaar vrolijk af en dansen oosterse en Oost-Europese invloeden de kasatsjok. HB van The Ghosttones dat voor zover ik weet nog niet is verschenen op fysieke geluidsdrager is krachtige doch vrij traditionele feestsurf - u mag nu beginnen polonaisen - met ska ritmes en een orgeltje, en ook in Pencil Peddler van Slingshot Bikini (eveneens volgens mij enkel digitaal te koop) zit iets tegendraads springerigs, een muzikaal erg gevarieerd nummer met een beetje een horror sfeertje. Ben ik bevooroordeeld als ik ze alle drie tot de beste nummers hier reken? Nee, want ze spelen alle drie échte surf, en niet een mengvorm van gitaren met andere muziek gespeeld op z'n surfs.
Een gekregen (zee)paard(je) mag je niet in de bek zien, maar het is altijd interessant om te zien hoe een genre evolueert. Hier blijkt dat vooral richting andere genres en stijlrichtingen te zijn, uitgevoerd vanuit een surf ervaring. Mogelijk zitten er ook groepen of muzikale doe het zelvers tussen uit hele andere genres die experimenteren met instrumentale muziek, want vaak zijn dit meer muzikale landschapjes dan surf tunes, als u begrijpt wat ik bedoel. En als u niet begrijpt wat ik bedoel, nodig ik u uit zelf even langs www.tripleagentrecords.bandcamp.com te gaan (Frantic Franky)

Nothing in life comes for free, but there is still free music out there. And I’m not talking about illegal but about legal downloads. Some bands and record labels offer music for the simple reason of promotion. Triple Agent Records from Chicago is one such label that so far has nine full-length albums on its Bandcamp page you can download free of charge, obviously an ideal way to discover new music. Triple Agent - I assume the same people behind surf band Secret Agent (USA) whose track Spymaster with electronic keyboards does indeed have a secret agent vibe but takes on a modern freakout turn - describes itself as a surf/garage label. The emphasis is on surf, although “surf and its very broad range of related genres” would be more accurate. It’s never easy, let alone fair, to label music, but for the sake of reviewing sometimes one has no choice. Two things stand out immediately: many songs feature keyboards, and I often hear ska rhythms. As mentioned, we hear surf in all shapes and forms, except pure surf — “real” old school surf, some might say — like it's performed today by I. Jeziak & the Surfers (PL). The closest here come Jet Jaguars (I), even though they also incorporate plenty of modern elements. For a more modern, harder surf sound check out Castle Bravo (no idea where they’re from), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) with the nerveus Zombie and Thálasses (MEX) with the equally contrarian Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chile) walk the line between tradition and evolution in Film Noir Love Affair which indeed has cinematic moments and just like Kincaid & the Memetics (AUS) and Judodojo (USA) blends surf with sunny, dreamy Latin American pop influences. Temper (Argentina?) does the same but uses those elements for a harder sound.
The Breakers (USA) can be placed somewhere between surf and The Shadows before they use brass to weave a Calexico style western ending onto their melodic Surfer’s Night. We also hear Calexico’s mariachi influence in Nerved Up by The Terra Surfers (USA) whose guitars are rooted in neo. Incidentally, I do hear other more standard guitar music rather than surf: Los Kalaan Boys' (E) Vendetta again featuring keyboards falls into that category as well. Electric City Surf Club (USA)'s Up The Line Down The Line on the other hand is pure rock ’n’ roll, a menacing uptempo guitar stroll entirely in early sixties tradition and for me one of the standout tracks of this compilation. Genki Genki Panic (USA) and — I ain't kidding — Shriek If You Know What I Did Last Friday the 13th (USA) lean more toward rock, but at least the latter features a frat rock saxophone in the mix. The “CD” wraps up with four tracks I won’t waste words on since they’re heavy rock, including three vocal numbers ranging from Calexico style pop to Spanish language noise rock by a band with the nonetheless charming name Los Frankys, hahahaha.
Three Belgians bands more than hold their own in this international company: Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones, and Slingshot Bikini. La Jolla from Sant Anna Bay Coconuts’ latest studio album (a brand new album will be released on August 1) as is customary with SABC cheerfully alternates rhythms, tempos and cadences, with eastern and East European influences dancing a kasachok. The Ghosttones' HB which as far as I know has not yet been released on physical media is powerful yet fairly traditional party surf — you can start the polonaise now — with ska rhythms and a little organ, and Slingshot Bikini's Pencil Peddler (also I believe only available digitally) has a rebellious, bouncy quality to it, a musically diverse track with a bit of a horror vibe. I count all three among the best tracks here because these three bands play authentic surf music, not some hybrid of guitars mixed with other genres or so-called surf music. You shouldn’t look a gift (sea) horse in the mouth, but it’s always interesting to see how a genre evolves. Here it seems to evolve mainly toward other genres and styles, performed from a surf music point of view. The track list perhaps includes groups or musical DIYers from other genres experimenting with instrumental music, because these are often more like musical landscapes than surf tunes, if you know what I mean. And if you don’t get what I mean, I invite you to check out www.tripleagentrecords.bandcamp.com for yourself (Frantic Franky)