(reclame)
Je
recente release (muziek, boek of wat dan ook) gerecenseerd op onze website?
Stuur deze dan naar de hoofdredactie! |
4 november
2026
CD Recensies
HURRICANE/
PEKKA TIILIKAINEN & BEATMAKERS
Sjonge, ook al lang bezig, deze Finnen, al sinds 1988 alstublieft,
en in die veertig jaar hebben ze niet stil gezeten: hun in het Fins
opgestelde Wikipedia pagina vermeldt zo maar eventjes 28 albums en
17 singles/EP’s, de meeste daarvan in een mix van enerzijds
warme, dromerige Shadows klanken met veel twang en tremolo, anderzijds
pop zonder daaraan verbonden negatief waarde oordeel, met een vleugje
country rock, maar ook beïnvloed door exotica en arabica, soms
met keyboards uit een doosje: mooie, tijdloze muziek uit een tijdloos
universum, en zo brachten ze bijvoorbeeld ooit een Finse versie uit
van Blue Hotel van Chris Isaak. In tegenstelling tot wat je op basis
van de groepsnaam zou kunnen opmaken hebben Pekka Tiilikainen &
Beatmakers dus niets te maken met de beatmuziek die in de jaren '60
die Shadows sounds van de kaart veegde. Leuk detail: de band trad
in 2017 op in Nederland op de 63ste Cliff Richard & the Shadows
Fan Meeting in Berkel-Enschot, en het bewijs is er in de vorm van
de Live In Holland CD die ze toen opnamen. De groepsbezetting evolueerde
doorheen de jaren, en deze op het Spaanse label El Dandy Records verschenen
4 track CD werd opgenomen in de huidige line up bestaande uit Pekka
Tiilikainen (zang, ritmegitaar), Jori Venemies (basgitaar), J-P Harju
(drums) en hun nieuwe solo gitarist Kai Seppälä, tien jaar
geleden in de Finse poprock band Jani & Jetsetters. Op deze EP
laten ze zich resoluut van hun rockendste kant zien met - opvallend
- geen instrumentals maar vier gezongen nummers. Daarvan kennen we
er twee die in 2003 al op het album Iskusäveliä stonden,
maar toen gezongen in het Fins: het opgewekte Kuuhun dat hier Moon
Beams heet en Cortina dat nu de titel My Old Sixty-Six draagt. De
nieuwe Kuuhun waarvan de Engelse tekst Moon Beams werd geschreven
door Mari Vendla van The Tri-Tones (EST) heeft een ietsiepietsie sneller
meer rockabilly arrangement met geprononceerdere drums, opener gitaarakkoorden
en een minder op de voorgrond tredend achtergrondkoortje. My Old Sixty-Six
is zelfs de derde opname van het nummer dat oorspronkelijk Cortina
heette en in 2018 op het album Used Guitars Etc, bij mijn weten hun
eerste Engelstalige album, al een Engelse vertaling kreeg met een
tekst geschreven door Barnshakers frontman Vesa Haaja. De mondharmonica
verdween, in de plaats krijgen we een startende auto, de twangy gitaren
werden zwaardere onder meer slide gitaren, en zo evolueerde het nummer
van two step naar country naar... stevige mambo! De Engelse taal past
beter bij beide songs, want de originele Finse versies klonken in
mijn oren bijna als plechtig Hebreeuws - op een of andere manier lijken
de klanken van Fins op Hebreeuws, euvel dat in het Engels uiteraard
volledig wegvalt. De enige cover op de EP is Hurricane van Steve Bloomfield
en Matchbox dat moeiteloos overeind blijft in de Beatmakers versie
en door de gitaren en de zang zelfs nog meer urgentie meekrijgt. Er
doet ook een staccato piano mee en de backing vocals geven het nummer
nog meer dramatiek. Afsluiter What Would Elvis Do is een moderne rocker
met een tegendraads ritme die gitaargewijs Love Me van The Phantom
echoot maar eigenlijk een cover van Fatboy (S) is en trouw blijft
aan hun arrangement. Wow,
these Finns have been at it for a long time, since 1988 in fact, and
they haven’t been idle during those forty years: their Finnish
language Wikipedia page lists no fewer than 28 albums and 17 singles/EPs,
most of which feature a mix of on the one hand warm, dreamy Shadows
style sounds with plenty of twang and tremolo, and on the other hand
pop - without any negative connotations - with a touch of country
rock but also influenced by exotica and Arabic music, sometimes featuring
electronic keyboards: beautiful, timeless music from a timeless universe.
Just one example: their cover of Chris Isaak’s Blue Hotel in
Finnish. Contrary to what you might assume based on their band name
Pekka Tiilikainen & Beatmakers have nothing to do with the beat
music that swept the Shadows sound off the map in the 1960s. The lineup
has changed over the years and this 4 track CD, released on Spanish
label El Dandy Records, was recorded with the current incarnation
consisting of Pekka Tiilikainen (vocals, rhythm guitar), Jori Venemies
(bass guitar), J-P Harju (drums) and new lead guitarist Kai Seppälä
who was a member of Finnish pop-rock band Jani & Jetsetters ten
years ago. On this EP they resolutely showcase their rockinest side,
remarkably enough without any instrumentals but with four vocal tracks.
Two of them we remember from their 2003 album Iskusäveliä,
though they were sung in Finnish back then: the upbeat Kuuhun which
is called Moon Beams here, and Cortina which is now titled My Old
Sixty-Six. The new version of Kuuhun with English lyrics written by
Mari Vendla of The Tri-Tones (EST) has a slightly faster more rockabilly
arrangement with more pronounced drums, more open guitar chords and
less prominent backing vocals. My Old Sixty-Six is actually the third
recording of the song that started out as Cortina and already found
its way with English lyrics written by Barnshakers frontman Vesa Haaja
onto the Beatmakers' 2018 album Used Guitars Etc, to my knowledge
their first "English" album. Originally a two-step it became
country, and in 2026 it's now… mambo! The harmonica was replaced
by sound effects of a car revving it up, the twangy guitars were exchanged
for heavier ones including slide guitars. English suits both songs
better because the original Finnish versions sounded almost like solemn
Hebrew to my ears - somehow the Finnish language resembles Hebrew,
a flaw that of course disappears entirely in English. The only cover
on the EP is Hurricane from Steve Bloomfield and Matchbox which holds
up effortlessly in the Beatmakers’ version and thanks to the
guitars and vocals invokes a sense of urgency. There’s also
a staccato piano and the backing vocals add even more drama to the
song. The last track, What Would Elvis Do, is a modern rocker with
a syncopated rhythm in which the guitar echoes The Phantom's Love
Me, although it's a cover of Fatboy (S) that stays true to the original
arrangement. |
SURFIN' SULTAN/ THE UNKOOL HILLBILLIES
Sjonge, die Unkool Hillbillies bestaan ook al lang, zeg: we hebben hun albums destijds nog gerecenseerd in de gedrukte Boppin' Around. Hillbilly hebben ze evenwel nooit gespeeld (misschien noemen ze zich daarom wel oncoole hillbillies), rock 'n' roll des te meer. Eerlijk toegegeven, we waren ze al een tijdje uit het oor verloren, want sinds Pause 'n' Rewind uit 2011 was er radio stilte enkel onderbroken door een paar al dan niet digitale singles en EP’s, en in 2018 de compilatie One More Time die een mooi overzicht vormt van alles waar The Unkool Hillbillies voor staan, namelijk een mix van piano rock 'n' roll, gitaar rock 'n' roll, slide gitaar, blues rock, mondharmonica, een rhythm 'n' blues vibe, een vleugje swing, saxofoon, zelfs een enkele keer een accordeon. Ze brachten sinds 2003 minstens vier full albums uit en op een gegeven moment, met name vanaf het derde album, Evil Times uit 2009, kwam daar zangeres Karin Johansson bij zodat de zang netjes afwisselt, uiteraard altijd een pluspunt inzake variatie. Wat in al die jaren hetzelfde is gebleven, is de wilde spontaniteit die de geluidsdragers van de groep rond pianist Anders Umegard uitstralen. Dat geldt ook voor de drie nummers op hun recentste release, die – teken des tijds – een digitale release is. Twee eigen nummers en één cover, het bekende You Can't Make Love To Somebody, essentiële rockabilly op Sun Records van Carl Perkins. Umegard maakt er een gezellige piano boogie van waarbij iedereen het refrein meezingt, en er komt naast een piano solo ook een saxofoon solo bij kijken. Leuk om dat nummer eens een keertje niet als rockabilly maar als pure rock 'n' roll te horen. Zo te horen hebben ze ook wat aanpassingen gedaan aan de tekst (zingt ie nou "I grabbed my gal by the hair" in plaats van "by the hand"?) en een hele nieuwe extra strofe toegevoegd. Of komt die van een van Perkins' alternatieve takes? Hoeveel verschillende Sun takes bestaan daar eigenlijk van? Vijf? Surfin' Sultan is exact wat de titel belooft: instrumentale gitaarsurf met een exotische melodie en omdat het niet altijd striptease moet zijn een buikdans sax solo. Shoarma surf! Ook nu is er één nummer met zangeres Karin Johansson, Bop With Me dat vorig jaar al op hun Bandcamp pagina verscheen, een uptempo start–stop swing jiver op basis van piano boogie met de saxofoon in een prominente rol. Samen zijn dat drie erg verschillende tracks die staan voor de variatie én de kwaliteit die de groep ten toon spreidt op hun albums. Hartverscheurend dat zulke goeie nummers anno 2026 gedelegeerd worden naar digitale platforms en zelfs geen kans meer maken op een vinyl release. Info: www.uncool.se (Frantic Franky)
Man, those Unkool Hillbillies have been around for a long time, haven’t
they? We even reviewed them way back in the good old days when Boppin’
Around was still a printed magazine. They never played hillbilly music
(maybe that’s why they call themselves “uncool hillbillies”)
but they sure know how to rock ’n’ roll. To be honest
we kinda lost track of them because since 2011’s Pause ’n’
Rewind there’s been radio silence interrupted only by a couple
of 45s and EPs - some digital, some not - and in 2018 by the compilation
One More Time that offered a decent overview of everything The Unkool
Hillbillies stand for: a mix of piano rock ’n’ roll, guitar
rock ’n’ roll, slide guitar, blues rock, harmonica, a
rhythm ’n’ blues vibe, a touch of swing, saxophone and
even the occasional accordion. Since 2003 they released at least four
full length albums and at some point, starting with their third album,
2009's Evil Times, Karin Johansson joined the band as a extra vocalist,
ensuring some nice variety in the vocal department, always a big plus
when it comes to musical diversity. What remained the same all these
years is the wild spontaneity that radiates from the recordings of
the band led by pianist Anders Umegard. This is also evident on the
three tracks from their latest release - sign of the times –
a digital only release with two original songs and one cover, the
well known You Can’t Make Love To Somebody, essential Sun rockabilly
from Carl Perkins. Umegard turns it into a jolly piano boogie with
the whole gang joining in on the refrain, and there’s not only
a piano solo but also a saxophone solo. It’s fun to hear that
song for once not as rockabilly but as pure rock ’n’ roll.
From the sound of it they made some lyrical changes (is he singing
“I grabbed my gal by the hair” instead of “by the
hand”?) and added a whole new extra verse. Or maybe it's from
one of Perkins’ alternative takes? How many different Sun takes
of this are there anyway? Five? |
28 oktober 2026
Vinyl Recensies
OLD
SCHOOL ROCK 'n' ROLL VOLUME 2
"Teenage rhythm rock 'n' roll ontstond uit het door elkaar lopen
van rockabilly en mid-jaren '50 klassieke rock 'n' roll", zo
staat te lezen op de achterkant van deze CD. Als het kind maar een
naam heeft, en de kindjes heten in dit geval Eddie Cochran met de
ten onrechte wat minder bekende rocker Sweetie Pie, Neil Sedaka die
de aap uithangt in I Go Ape, een van zijn rockendste nummers, en Ruth
Brown op de dansvloer met het afgeborstelde This Little Girl's Gone
Rockin'. Net iets minder bekend is Billy Crash Craddock met het toffe
Little Ole You. Charlie Rich is altijd goed, dus ook zijn groovy midtempo
Everything I Do Is Wrong uit 1960 op Sun sublabel Phillips International.
Nog iemand van wie ik nog geen slechte platen ben tegengekomen (hij
zal er wel hebben, maak u niet ongerust) is Titus Turner, en kijk
en luister vooral naar dé verrassing van deze CD, Hey Doll
Baby dat we kennen van The Everly Brothers in Turner's beschaafde
popversie met een achtergrondkoortje en een saxofoon solo. Turner's
uitvoering is wat een auteursversie wordt genoemd: hij schreef het
nummer maar nam het zelf pas later op nà The Everly Brothers.
Overigens is de originele versie van The Clovers en was ook Shorty
Long The Everly Brothers voor. Een andere ontdekking is het streepje
doo-wop Got A Job, een antwoord op Get A Job van The Silhouettes en
een vroege single uit 1958 van The Miracles die later heel groot zouden
worden op Motown. Curtis Lee is de man van Pretty Little Angel Eyes
maar Pure Love hier is helemaal in de popstijl zoals co-componist
Johnny Burnette ze met dozijnen uit de mouw schudde voor zichzelf
en voor andere artiesten, in dit specifieke geval gekruid met een
snuifje Ricky Nelson. De nummers van de kristalhelder klaterend zuiver
zingende Nancy Dawn (Glue Me Back Jack) en Jimmy Sacca & the Hilltoppers
(Do The Bop) zijn wat ik rock 'n' roll swing noem, Sugar Tree van
Allen Page gaat de esoterische kant op. Veel nummers zijn opgesmukt
met backing vocals, wat niet automatisch betekent dat er minder gerockt
wordt: luister naar What More (Doug Loveless), I'm Gonna Keep It (Johnny
Jay met een Jordanaires-achtig koortje), Pull It Man (Johnny Earl),
de stop-starter Long Long Time (Ron Fury), Play Rough van Johnny Luck
(GB) dat in 1958 in een Britse film over jeugdmisdaad zat, Ragdoll
Baby (Paul Griffin) en het wilde Race For Time (Jerry Arnold &
the Rhythm Captains). Pretty Please is een Teddybear-achtige Elvis
soundalike door Gary Middleton die zo groot als Elvis had kunnen zijn
als ie een fractie van diens talent had bezeten, maar helaas. Handclaps
geven de maat aan in Annabelle Lee van Joe Griffith & his Teenage
Rebels en in Tight Capris van Jody Reynolds ontwakend uit zijn Endless
Sleep (sterk gitaarwerk van Al Casey). Daarnaast is er pure onverdunde
en in een paar gevallen primitievere rock 'n' roll met Joe Moon &
the Stars Of Note (de piano boogie Live It Up), de percussieve Rock
'n' Roll Twist van JR White & the Starbrites (geen twist maar
een indianenbopper), Only Teenagers Allowed (Jackie Walker), de duozang
van The Syllables (I've Been Jilted), de recht voor de raapse gitaarinstro
Blackout van The Commanders en Little Montie Jones' geniale Your Just
That Kind. Zit er daar ergens tussen al die gitaren een mandoline
verstopt?
“Teenage rhythm rock ‘n’ roll emerged from the intertwining
of rockabilly and mid-1950s classic rock ‘n’ roll,”
it says on the back of this CD. There's sure some classic rock 'n'
roll here, like Eddie Cochran with his unjustly underrated rocker
Sweetie Pie, Neil Sedaka monkeying around in one of his rockinest
songs, I Go Ape, and Ruth Brown on the dance floor with the polished
This Little Girl’s Gone Rockin’. Slightly less well known
is Billy Crash Craddock with the cool Little Ole You. Charlie Rich
is always good and so is his groovy midtempo Everything I Do Is Wrong
from 1960 on Sun sublabel Phillips International. Another artist from
who I ain't never heard a bad track yet (don't worry, he’s bound
to have a couple) is Titus Turner, so be sure to check out his big
surprise on this CD: Hey Doll Baby which we all know from The Everly
Brothers - Turner turns in a refined pop version with backing vocals
and a saxophone solo. It's a so-called “songwriter’s version”:
Titus Turner wrote the song but didn’t record it himself until
after The Everly Brothers. Incidentally, the original version was
by The Clovers, and Shorty Long also preceded The Everly Brothers.
Another discovery is the doo-woppin' Got A Job, an answer to The Silhouettes'
Get A Job and an early 45 from 1958 from The Miracles who would become
huge on Motown. Curtis Lee is the guy who did Pretty Little Angel
Eyes but his Pure Love here is pure pop souding exactly like the dozens
of songs co-composer Johnny Burnette churned out for himself and others,
in this specific case spiced with a dash of Ricky Nelson. The songs
by the crystal clear sparklingly voiced Nancy Dawn (Glue Me Back Jack)
and by Jimmy Sacca & the Hilltoppers (Do The Bop) are what I call
rock ’n’ roll swing, while Allen Page's Sugar Tree veers
toward the esoteric. Many songs are embellished with backing vocals,
which doesn’t automatically mean they’re any less rock
’n’ roll: listen to What More (Doug Loveless), I’m
Gonna Keep It (Johnny Jay with a Jordanaires-inspired chorus), Pull
It Man (Johnny Earl), the stop-starter Long Long Time (Ron Fury),
Play Rough by Johnny Luck (UK) which appeared in a 1958 British juvenile
delinquency film, Ragdoll Baby (Paul Griffin) and the wild Race For
Time (Jerry Arnold & the Rhythm Captains). Pretty Please is a
Teddy Bear style Elvis soundalike by Gary Middleton who could have
been as big as Elvis if he’d only possessed a fraction of Elvis'
talent, but alas. |
BLACK
PHANTOM ROCKERS # 4: THE TWIRL
Let
me once again lead you down into the cavernous vaults of black rock
’n’ roll with the fourth installment in the (for now?)
five part Black Phantom Rockers series. If I’m not back by tomorrow,
call the police, because one can definitely get permanently lost in
here. After all, there’s a whole lot of great stuff to be found
among the 26 tracks here, from gospel's fiery roots in the nonetheless
100 % rockin' Can’t Stop Moving (Johnny Chef), indeed impossible
to stand still to, and copycat Bea Booker who incorporates the bop
bop backing vocals from Don’t Be Cruel into her equally gospel
based Comfort In My Heart, to the non stop rock ’n’ roll
attack of Little Richard clones like Bo Toliver & his Timers (Begging)
and Mr. PT & the Party Timers whose Aunt Suzie is in fact an almost
surf guitar (and organ?) with doo-wop backing vocals version of Long
Tall Sally. Long Tall Sally herself is also on the CD in a stripped
down basic version by one Rufus Gordon featuring what sounds like
one single saxophone blaring unisolo and a drummer whose snare drum
and crashing cymbals are the only thing you hear. That’s rock
’n’ roll, baby! |
21 oktober 2026
Vinyl Recensies
HITCH A RIDE/ ED CAVIN & THE BLUE KINGS
Following last year’s sold out 4 track vinyl EP Gonna Be A Ball (EnRec 45-11) which combined the best of Sun Records, white rock and Wildfire Willie, here’s a new 45 from Ed Cavin & the Blue Kings, the Swedish group founded in 2015 by Emil Staffanson (son of Enviken boss Patrik Staffanson) which after a six year hiatus made a comeback in 2025. This new assault on your eardrums doesn’t feature guest piano or sax like Gonna Be A Ball but simply consists of two self-penned straight ahead rockers: the catchy uptempo early sixties country inspired A-side Hitch A Ride that rocks melodically in pure Sun fashion, and Missfix, clocking in at less than 1 minute and 40 seconds and sounding like rockabilly played by a twangy sixties country band. The 45, pressed in a limited run of 300 copies on black vinyl, once again sounds as if brought to us in a time machine and comes highly recommended for anyone who loves authentic rock 'n' roll in the tradition of the best of Tail Records, because raw as a steak and energetic as Red Bull are still the only adjectives that adequately describe this release. So when can we expect a new album, since their only full length release, Street Joint (EnRec179), already dates back to 2018? Info: www.envikenrecords.com and www.facebook.com/edcavinbluekings (Frantic Franky) |
CD Recensies
THE
MANY SIDES OF/ RAY ALLEN
Een van de interessantste nieuwe Duitse artiesten van de laatste jaren
is Ray Allen, al is nieuw in deze relatief want hij nam zijn debuutalbum,
het in eigen beheer uitgebrachte Ray Allen With The Hi-Fi’s
(CAT CD 5701) al op in 2006. Met vijf andere albums sindsdien heeft
ie niet stilgezeten, en deze 30 track is een Best Of van twintig jaar
Ray Allen met een paar nummers van elk album (in totaal 16 tracks)
+ vijf nummers die enkel op vinyl verschenen + zes onuitgebrachte
alternatieve versies + drie volledig onuitgebrachte nummers, al dient
u het mij niet kwalijk te nemen als ik er naast geteld heb.
One
of the most interesting new German artists of recent years is Ray
Allen, although “new” is relative here since he already
recorded his debut album, the self-released Ray Allen With The Hi-Fi’s
(CAT CD 5701), back in 2006. With five other albums since then he's
been quite busy, and this 30 track collection is a Best Of spanning
twenty years of Ray Allen with a couple of songs from every album
totalling sixteen tracks + five songs that were released only on vinyl
+ six unreleased alternate versions + three completely unreleased
songs - please don’t hold it against me if I’ve miscounted.
The CD opens with the straight forward rocker Careless Mama displaying
the Sun sound so masterfully captured by Axel Praefcke and Ike Stoye
at their Lightning Recorders studio in Berlin where literally everything
on this CD was recorded. Hurry Up also has the Sun sound (the melody
borrows fragments from Lovin’ Up A Storm) and Please Leave Me
Alone is clean yet pure guitar rock. The production really impresses
in Allen’s cover of The Moonlighters Broken Heart which comes
amazingly close to the sound of the original recording. Good thing
they made a few minor changes to the arrangement otherwise I’d
start to wonder if they hadn’t just used the original instrumental
backing track. You’re Mine Tonight and Chains are country rock
ballads with a touch of a Johnny Cash vibe, and it’s in this
type of calm, melodic songs that Allen really excels: his rock ’n’
roll sounds like Narvel Felts for example, and I also hear echoes
of Roy Orbison’s ballads (You Move Me). Is it a coincidence
that Ray Allen’s (pseudonym of Mathias Arnold) first name differs
from “Roy” by just one letter? What he basicly does is
pick elements from the best of rock ’n’ roll and make
them his own, always with admirable and exciting results. Equally
impressive is the fact that only nine out of the thirty songs are
covers, such as The Morgan Twins' TV Hop, indeed the kind of melody
driven rock 'n' roll song where the vocals matter. |
7 oktober 2026
OLD SCHOOL ROCK 'n' ROLL VOLUME 1
Een
nieuwe herfst, een nieuwe Atomicat reeks van DJ Mark Armstrong (GB/D):
Old School Rock 'n' Roll belooft "nummers die "ontdekt"
werden tijdens de jaren '70 explosie aan big beat muziek, vaak ondanks
budgettaire beperkingen opgenomen met klassebakken uit het gilde der
studiomuzikanten op sax, piano, gitaar en drums en met achtergrondvocalisten,
zonder veel promotie uitgebracht op kleine labels, in een mix van
wereldberoemde namen en one shot artiesten die het nooit verder brachten
dan één enkele single". In concreto komt dat neer
op een paar bekende nummers als Buzz Buzz A Diddle It dat dus voor
alle duidelijkheid van Freddy Cannon uit 1961 en niet van Matchbox
(GB) uit 1979 is, en My Babe, opgenomen door elke rock 'n' roll zanger
maar hier door Ricky Nelson te horen in een versie die herinnert aan
Susie Q van Dale Hawkins met dezelfde koeienbel en dezelfde gitarist,
de magische James Burton. Een mooi voorbeeld van die cleanere rock
‘n’ roll met achtergrondkoortjes is Angel Of Love, een
minder bekende uptempo teener van Charlie Gracie, klein van gestalte
maar een hele grote mijnheer. Een gelijkaardig nummer is Little Susie
Parker van Earl Sinks, pop, jazeker, maar het stoort niet als je ervoor
in de stemming bent. Sinks was van november 1958 tot februari 1960
de eerste vervanger van Buddy Holly als leadzanger van The Crickets
na hun split van Holly en de bekendste Crickets nummers waarop hij
zingt zijn Love's Made A Fool Of You, When You Ask About Love en I
Fought The Law afkomstig van de eind 1960 verschenen LP In Style With
The Crickets. Op het Crickets nummer op deze CD, Baby My Heart van
diezelfde LP, is de zang in de stijl van de duozang van The Everly
Brothers niettemin van Sonny Curtis. Bump-Ity Bump van Tiny Morrie
is schatplichtig aan de Buddy Holly sound, Bob Orrison's Sarah Lee
met Eddie Cochran op leadgitaar en vooral Bob Ackoff’s Come
Dance With Me echoën Ritchie Valens, maar dat laatste is eigenlijk
een cover van een nummer van Eddie Quinteros. Too Young To Settle
Down van Gene Lewis is een rockende versie met supersonische Les Paul
én twangy gitaar van wat in essentie hillbilly is, en songs
als Record Hop Tonight (Andy Martin), It’s Just The Idea (Lou
& Simon), Petrified (Ronnie Self), Lucky Linda (Sonny Williams),
het bijna beat-achtige Skinny Lizzie (Bobby Angelo was inderdaad een
Brit) en Heartbreak Harry (zangeres Alis Lesley) rocken op beschaafde
wijze, in Sure Fire Love klinken The Jaye Sisters als The Andrews
Sisters op de rock ‘n’ roll toer, en Teenage Baby van
Peter Lewis is propere twist. Gabriel & the Angels Don’t
Wanna Twist No More en hun song is dan ook geen twist maar de medium
tempo stijl van al die andere early sixties dansen als de slop, de
pony en de swim. Eddie Holland was 1/3de van het legendarische Holland-Dozier-Holland
productie team – legendarisch als u van Motown houdt –
maar zijn toffe Little Miss Ruby van vòòr Motown jivet
exotisch als ware Holland alle Drifters tegelijk.
A
new season brings a new Atomicat series curated by DJ Mark Armstrong
(GB/D): Old School Rock ‘n’ Roll promises "songs
that were ‘discovered’ during the 1970s explosion of big
beat music, in many cases despite limited budget recorded with top-notch
studio musicians on sax, piano, guitar and drums, and featuring backing
vocalists, released on small labels with little or no promotion, in
a mix of world famous names and one-hit wonders who never made it
past one single 45”. This means a couple of well known tracks
are included like Buzz Buzz A Diddle It which is from Freddy Cannon
in 1961 and not from Matchbox (GB) in 1979, and My Babe, recorded
by just about everybody who ever sang rock ’n’ roll but
heard here by Ricky Nelson in a version reminiscent of Dale Hawkins’
Susie Q with the same cowbell and the same guitarist, the magical
James Burton. A fine example of that cleaner type of rock ’n’
roll with backing vocals is Angel Of Love, a lesser known uptempo
teen song by Charlie Gracie, small in stature but a giant of an artist.
A similar track is Little Susie Parker by Earl Sinks — pop music,
indeed, yet it doesn’t bother one if you’re in the right
mood. From November 1958 to February 1960 Sinks was the first leadsinger
of The Crickets to replace Buddy Holly after they split from Holly,
and the most famous Crickets songs on which he sings are Love’s
Made a Fool of You, When You Ask About Love and I Fought the Law from
the LP In Style With The Crickets, released at the tail end of 1960.
On Baby My Heart however, the Crickets’ track on this CD from
that same LP, the vocals in the style of The Everly Brothers’
harmonies are by Sonny Curtis. Tiny Morrie’s Bump-Ity Bump owes
a debt to the Buddy Holly sound, Bob Orrison’s Sarah Lee with
Eddie Cochran on lead guitar and especially Bob Ackoff’s Come
Dance With Me echo Ritchie Valens, though the latter is actually a
cover of an Eddie Quinteros song. Gene Lewis' Too Young To Settle
Down is a rockin' interpretation of what is basicly hillbilly music
with supersonic Les Paul and twangy guitar. Tunes like Record Hop
Tonight (Andy Martin), It’s Just The Idea (Lou & Simon),
Petrified (Ronnie Self), Lucky Linda (Sonny Williams), the almost
beat-like Skinny Lizzie (Bobby Angelo was indeed a Brit) and Heartbreak
Harry (Alis Lesley) rock in a refined way, in Sure Fire Love The Jaye
Sisters sound like The Andrews Sisters gone rockin', and Peter Lewis’s
Teenage Baby is unadulterated twist. Gabriel & the Angels Don’t
Wanna Twist No More and their song indeed ain't no twist but rather
the medium tempo style of all those other early sixties dances like
the slop, the pony and the swim. Eddie Holland was one third of the
legendary Holland-Dozier-Holland production team - legendary if you’re
a Motown fan – but his fun pré-Motown Little Miss Ruby
jives with an exotic flair as if Holland were all of The Drifters
simultaneously. |
DESTINATION
HAWAI
Hawaii
werd in 1959 de vijftigste Amerikaanse staat, maar de Amerikaanse
fascinatie met de eilandengroep gaat veel verder terug: eind 19de
eeuw annexeerde Amerika het gebied, en aangezien de drang naar exotica
eigen is aan de mens sijpelden vanaf de jaren '30 elementen uit de
Hawaiiana door naar de Amerikaanse samenleving, denk aan de opkomst
van de tiki bars, de Hawaiiaanse hemden, hula danseressen en de ananas.
Hawaii werd wereldnieuws toen de Japanners in 1941 Pearl Harbour bombardeerden,
en de opname van Hawaii in de Verenigde Staten viel samen met de introductie
door luchtvaartmaatschappij Pan-Am van de Boeing 707 jet in 1958 waardoor
Hawaii ineens veel dichterbij was en uitgroeide tot een paradijselijke
vakantiebestemming. Dat alles gaf all things Hawaiian nog een extra
boost: drie Elvis films spelen zich af op Hawaii (Blue Hawaii in 1961,
Girls Girls Girls in 1962 en Paradise Hawaiian Style in 1966), er
was in 1973 de Aloha From Hawaii Via Satellite live special, en op
het kleine scherm was er de reeks Hawaii 5-0 en recenter Magnum PI.
En dan heb ik het geeneens gehad over de relatie tussen Hawaii en
surf! De hele maatschappij weerspiegelt zich in haar muziek die sowieso
een oneindige kruisbestuiving is, en het mag niet verwonderen dat
de ukelele en de slack key gitaar vanaf de jaren ‘30 sporen
nalieten in het Amerikaanse variété. Dat gold zelfs
bij ons, denk aan het fenomenale succes van The Kilima Hawaiians,
lees er maar eens het boek Haring & Hawaii: Hawaiianmuziek In
Nederland 1925-1992 van Lutgard Mutsaers op na, essentiële lectuur
op dit gebied.
In 1959 Hawaii became the 50th US state, but America’s fascination
with the archipelago goes back much longer. At the end of the 19th
century the United States annexed the territory, and since the desire
for the exotic is inherent to human nature, elements of Hawaiiana
began seeping into American society and culture as early as the 1930s
- think of the growing popularity of tiki bars, Hawaiian shirts, hula
dancers and the pineapple. Hawaii made international headlines when
Japan bombed Pearl Harbor in 1941, and Hawaii’s admission to
the United States coincided with Pan-Am’s introduction of the
Boeing 707 jet in 1958, which brought Hawaii much closer, transforming
it into a paradisal holiday destination. All of this gave all things
Hawaiian an extra boost: three Elvis movies are set in Hawaii (1961’s
Blue Hawaii, 1962’s Girls Girls Girls and 1966’s Paradise
Hawaiian Style) followed by the 1973 Aloha From Hawaii Via Satellite
live concert, and on the small screen we saw Hawaii 5-0 and more recent
Magnum, PI. And that’s without mentioning the connection between
Hawaii and surf music! Society is reflected in its music which is
an endless cross-pollination anyway, so it should not come as a surprise
that starting in the 1930s the ukulele and the slack-key guitar left
their mark on American variety music, a popularity that even extended
to European countries through their former colonies. |
23 september 2026
DIESEL
SMOKE AND DANGEROUS CURVES VOL. 1
Amerika
heeft met zijn eindeloze highways iets met vrachtwagens, en dat iets
is het uiteraard totaal valse geromantiseerde cliché beeld
van de solitaire mijn vrijheid is mijn blijheid trucker six days on
the road pillen slikkend om zijn ogen open te kunnen houden als een
moderne cowboy, met een liefje in elke truckstop dan wel voortsnellend
om op tijd thuis bij vrouw en veel te veel kinderen te raken. Dé
hoogdagen van de trucking songs waren de jaren '60 , maar hits als
Six Days On The Road van Dave Dudley wat niét op de CD staat
bouwden voort op een bestaande mythologie geschapen in films als They
Drive By Night (1940) en Hell Drivers (GB, 1957), in de CB jaren '70
(iedereen heeft toch een bakkie) culminerend in films als Smokey And
The Bandit (1977) en Convoy (1978). Gek dat dat zelfs tot bij ons
doorsijpelde en iemand als Henk Wijngaard er een carrière van
een halve eeuw kon op bouwen die voortdendert tot de dag van heden.
The endless stretches of highway have always held a fascination for the American mind which has created the obviously completely false, romanticized cliché of the solitary “my truck is my freedom" trucker, six days on the road popping pills to keep his eyes wide open like a modern cowboy with a girlfriend at every truck stop, or racing to make it home in time to see his wife and way too many kids. The heyday of the trucking song was the 1960s, but hits like Dave Dudley’s Six Days On The Road - not included on the CD - built upon an already existing mythology created in films like They Drive By Night (1940) and Hell Drivers (UK, 1957), culminating in the 1970s CB radio era ("that's a big 10-4, good buddy") with films like Smokey And The Bandit (1977) and Convoy (1978). This CD features 33 diesel fuelled tracks from 1949 to 1969, and revving engines kick off the album and Billy Strange's Diesel Smoke Dangerous Curves, a tune in the vein of The Cheers' Black Denim Trousers And Motorcycle Boots featuring a supersonic steel guitar that proves old sounding fiddle songs from 1952 could already really rock. The fiddle also takes center stage in Truck Driving Man, the national truck drivers' anthem and the ultimate or at least one of the most popular trucker songs, presented here in Bill Woods’ 1962 version. Terry Fell’s 1954 original is not included. Obviously plenty of steel guitars take sharp turns (Roy Hogsed’s Ain’t A Bump In The Road) colliding with twangy guitars in for example Herb Duncan’s Double Clutching Diesel Man and Red Sovine’s 10 Days Out 2 Days In, way better than his hit Teddy Bear. Others built on the success of the Hot Rod Lincoln saga and Robert Mitchum’s Thunder Road (another song that isn’t on the CD) moonshine smuggling (Johnny Bond’s Thunder On The Road which also brings to mind Black Denim Trousers And Motorcycle Boots), used bluesy patterns in the chord progression (Jimmy Logsdon's - aka Jimmy “I Got A Rocket In My Pocket” Lloyd - Gear Jammer) or simply the so-called talking blues one man on one acoustic guitar syndrome (Slim Jacobs’ That’s Truck Drivin’, Coleman Wilson’s A Green Truck Driver’s First Experience With Rader from 1962, the melody of which David Allan Coe appears to have stolen note for note fifteen years later for his If That Ain’t Country). What this CD teaches us above all is that truckin’ country isn’t so much a single genre as it is forged from all country styles: laid back shuffling along honky tonk ragtime piano (Haulin’ Freight by Bob Newman), accordion boogie (Arthur Smith’s polka Truck Stop Grill, a duet with an unnamed female singer), western swing (Wade Ray’s Idaho Red, Speedy West’s flashy instrumental Truck Drivers Ride), bluegrass (Lonnie Irving’s Trucker’s Vitus, Joe “Cannonball” Lewis’ Truck Drivers Night Run Blues including a Jimmie Rodgers yodel), songs in the style of Tennessee Ernie Ford (the Red Foley & Ernest Tubb duet It’s The Mileage That’s Slowin’ Us Down), hillbilly boogie (Truck Driver’s Boogie by Jim Boyd & his Men Of The West), upbeat country swing (Lonesome Truck Drivers Blues by Ray Smith who's not the same Ray Smith from Sun Records), you name it. We also hear more rockin' tracks like Truck Driving Jack (Loyd Howell & the Brite Stars), Truck Drivers Dream (Ray Salter & the Twin City Playboys), the rockabilly bopper Truck Driver’s Special (Lonnie Lillie), Mister Big (Sandy Scott borrows the chorus from Truck Driver’s Rock that I know from The Planet Rockers and The Tennessee Rhythm Riders (GB) - no idea who did it originally). Elvis, the most famous rock 'n' roll singer to ever drive a truck, never recorded a song about trucks, but there is one about him: Link Davis' wild rockin' Trucker From Tennessee which closes out this album, regardless of the theme a fun country and related genres CD to play while you’re stuck in traffic in your Tesla - and to read as well as the 38 page CD booklet contains detailed biographical information about all the artists. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky) |
BLACK
PHANTOM ROCKERS # 3: HALLELUJAH ROCK AND ROLL
't Was weer effe geleden dat we de eerste twee CD’s uit deze
reeks in huis haalden, en dan klinkt volume 3 plots heel fris. Nu
moet u weten dat ik niet zo thuis ben in de zwarte rock 'n' roll:
toen ik in het rock 'n' roll rabbit hole terecht kwam dook ik in de
rockabilly en de hillbilly, en reeksen als Savage Kick, Stompin',
Dangerous Doo-wop of dichter bij huis de zwarte CD’s op Collector
Records sublabel Still gingen grotendeels aan mij voorbij. Nu haal
ik die schade in met de vele CD’s op Rhythm Bomb sublabel Koko
Mojo waarvan de recentste reeks deze Black Phantom Rockers is die
focust of zwarte artiesten onder pseudoniem en als studiomuzikant,
maar vooral op onbekend gebleven artiesten. Van sommige is de identiteit
toch bekend: Clear Waters is zoals geweten Eddy Clearwater met de
Chuck Berry soundalike Hill Billy Blues (gecoverd door Ronnie Dawson)
en The Ecuadors was een samenwerkingsverband voor één
single van Harvey Fuqua van The Moonglows en Etta James met op gitaar
Chuck Berry, prominent aanwezig op hun toffe doo-wopper Let Me Sleep
Woman met een gitaarsolo die zo uit het Chuck Berry songboek komt.
In andere gevallen zijn het niet de artiesten maar de songs zelf die
bekend zijn: The Crawl is immers niet van The Fabulous Thunderbirds
maar van Guitar Junior (pseudoniem van Lonnie Brooks) en Just Rockin'
And Rollin' niet van opnieuw Ronnie Dawson maar even goed of nog beter
zelfs van V & BB. Of bijnà bekende songs: Bobby Long's
Jersey City lijkt op... Kansas City! It's
been a little while since we picked up the first two CD’s in
this series, so Volume 3 sounds fresh all over again. To tell you
the truth I’m not really familiar with black rock ’n’
roll: when I fell down the rock ’n’ roll rabbit hole I
dove into rockabilly and hillbilly, and series like Savage Kick, Stompin’,
Dangerous Doo-wop or the comps on Collector Records’ (NL) "black"
sublabel Still largely passed me by. Now I make up for lost time with
the multitude of CD’s released on Rhythm Bomb (D) sublabel Koko
Mojo, the most recent series of which is Black Phantom Rockers, focusing
on black artists performing under pseudonyms or as studio musicians,
and especially on artists whose identity remains unknown. Some have
been identified though: it's common knowledge Clear Waters is Eddy
Clearwater with the Chuck Berry styled Hill Billy Blues (covered by
Ronnie Dawson) while The Ecuadors (the awesome doowopper Let Me Sleep
Woman) were a one-time collaboration for just one 45 between Harvey
Fuqua of The Moonglows and Etta James, with none other than Chuck
Berry playing a prominent role on their awesome doo-wopper Let Me
Sleep Woman with a guitar solo straight out of the Chuck Berry songbook.
In other cases it’s not the artists but the songs themselves
that are well known: The Fabulous Thunderbirds got The Crawl from
Guitar Junior (a pseudonym for Lonnie Brooks) and Just Rockin’
And Rollin’ is again not a Ronnie Dawson original but a cover
just as good - perhaps even better - of a song by V & BB. Or almost
well known songs: Bobby Long’s Jersey City sounds a lot like…
Kansas City! |
16 september 2026
ROCKS/
RAY CAMPI
Ik
heb in deze kolommen al vaker lyrisch georakeld over Ray Campi, maar
daar is een hele goede reden voor. Nog één keer voor
de nieuwkomers: Campi was niet alleen een van de eerste obscure jaren
‘50 artiesten die wij hier live konden aanschouwen, hij was
in de eerste plaats de eerste jaren ‘50 artiest die wij contrabas
zagen spelen. En hij bespeelde die niet alleen, hij speelde er ook
mee, zwierde ze in het rond en klom er bovenop. Tegenwoordig doet
élke contrabassist dat, maar in de jaren ‘80 trokken
wij zulke grote ogen. Daarnaast trad hij in tegenstelling tot zijn
Rollin’ Rock collega’s Johnny Carroll, Mac Curtis en Jackie
Lee Cochran heel vaak op in Europa, naar ik aanneem omdat hij als
leraar veel vakantie genoot, en hij bracht elke keer een karrevracht
aan nieuwe platen mee die hij allemaal geduldig handtekende terwijl
hij onvermoeibaar met iedereen op de foto ging. Uiteraard verscheen
ook zijn fifties werk op LP, met name op Rockabilly (later heruitgebracht
als The Original Rockabilly album) en op Give That Love To Ray Campi,
al dan niet origineel onuitgebracht (onze held bracht in de jaren
'50 welgeteld vier singles uit) of met een dosis extra contrabas toegevoegd,
gelijk het begin van een kluwen aan Ray Campi releases waarin een
Hollywood cat zijn jongen niet meer terugvindt. Een complete Ray Campi
box zou geen overbodige luxe zijn, want Campi was een genadeloos archivaris
en verzamelaar – sommigen zullen mogelijks het woord hoarder
in de mond nemen – die met mondjesmaat andere oude opnames opduikelde
en links en rechts uitbracht. Zo bleek hij zijn eerste huis-, tuin-
en keukenopnames reeds op zijn 15de te hebben gemaakt in 1949. Die
staan niet op deze Rocks, wel de essentie van zijn jaren '50 rockabilly
van de genoemde LP’s, voornamelijk semi-akoestische rockabilly,
zijnde de twee Caterpillar's (de single uit 1956 en de demo versie
uit 1957 die in 1973 voor het eerst verscheen op Rockabilly), Play
It Cool, Living On Love, Give That Love To Me, het strollende It Ain't
Me, twee erg verschillende I Didn't Mean To Be Mean's, en zijn rockabilly
covers van Chuck Berry's You Can't Catch Me en Little Richard's Long
Tall Sally. Sommige songs zijn overduidelijk in de stijl van andere
artiesten, met name het Everly Brothers-achtige Let Go Of Louie (de
zang is niet van Ray Campi maar van zijn jongere broer Harvey), My
Screamin' Screamin' Mimi mogelijk bedoeld als een blanke versie van
Little Richard, The Crossing dat elementen van Johnny Cash bevat en
de Big Bopper tribute The Man I Met, al zijn die nummers steeds instant
herkenbaar als selfmade man Ray Campi, mede door zijn typische stijlkenmerken
met veel vingerknippen, vocale effecten als percussie initieel om
de afwezigheid van drums op te vangen (gimmick die hij altijd is blijven
gebruiken), het met de stem de slap van de contrabas imiteren, scattende
zang en veel langgerekte wèèèèèlllllls.
I’ve
raved about Ray Campi in these columns several times before, but there’s
a very good reason. One more time for the newbies: Campi wasn’t
just one of the first obscure original artists from the fifties we
had the chance to see live over here. He was the first original fifties
artist we saw that played double bass. And he didn’t just play
it. He played with it, spun it around and climbed on top of it. Nowadays
every double bass player does that, but back in the eighties it blew
our minds. On top of that and unlike his Rollin’ Rock colleagues
Johnny Carroll, Mac Curtis and Jackie Lee Cochran, he performed in
Europe very often, I suppose because being a school teacher he had
plenty of vacation, and each time he brought with him a truckload
of new records, all of which he patiently signed, tirelessly posing
for photos with each and every one of us. Obviously his fifties recordings
were made available again, notably on Rockabilly (later reissued as
The Original Rockabilly Album) and on Give That Love To Ray Campi,
sometimes originally unreleased (our hero released a grand total of
four 45s in the fifties) or with an added dose of double bass - the
beginning of a complicated maze of Ray Campi releases in which even
a Hollywood cat can’t find his way out. A complete Ray Campi
box set would come in handy, for Campi was an avid archivist and collector
— some might use the word “hoarder” — who
over the years unearthed other old recordings and released them here
and there, and as it turned out he had already made his first home
recordings in 1949 at the tender age of 15. These are not on this
here Rocks compilation, but his quintessential fifties tracks from
the aforementioned LPs are, and they're primarily semi-acoustic rockabilly,
to be precise the two Caterpillar's (the 1956 single and the 1957
demo version which first appeared in 1973 on Rockabilly), Play It
Cool, Living On Love, Give That Love To Me, the laid back It Ain’t
Me, two very different I Didn’t Mean To Be Mean's and his rockabilly
covers of Chuck Berry’s You Can’t Catch Me and Little
Richard’s Long Tall Sally. Some songs are clearly modeled after
other artists, particularly the Everly Brothers-esque Let Go Of Louie
(the vocals are not by Ray Campi but by his younger brother Harvey),
My Screamin’ Screamin’ Mimi possibly intended as a white
version of Little Richard, The Crossing which incorporates elements
of Johnny Cash, and the Big Bopper tribute The Man I Met, although
they are always instantly recognizable as the work of self made man
Ray Campi, in part due to his signature stylistic traits including
plenty of finger snapping, vocal effects used for percussion initially
to compensate for the absence of drums (a gimmick he has continued
to use ever since), imitating the slap of the double bass with his
voice, scat singing and lots of drawn-out “wèèèèèlllllls.” |
Vinyl Recensies
NIGHT
HOWLER/ BILLY GAYLES
Gitarist-pianist-producer-talent scout-bandleader-boekingsagent-componist-arrangeur
Ike Turner had in de jaren '50 zijn vinger in zoveel rock 'n' roll
pap dat onderzoekers nog steeds bezig zijn all things Turner te catalogeren
en bij elkaar te puzzelen, en er vallen een paar stukjes op hun plaats
met deze 10 inch vinyl van Billy Gayles, ontdekking van Ike Turner
die Gayles gebruikte als zanger in zijn Kings Of Rhythm. De plaat
bevat een dozijn songs 1954-1961 alle twaalf geschreven door Ike Turner
die er ook gitaar op speelt. Titeltrack Night Howler, het oudste nummer,
heeft goed geluisterd naar Lloyd Price's Lawdy Miss Clawdy - blijkbaar
probeerde Turner met Gayles allerlei verschillende dingen uit en was
hij daarbij niet te beroerd zich te laten leiden door hoe op dat moment
de zwarte rock 'n 'roll wind waaide. Zo doet No Coming Back denken
aan Send Me Some Lovin', en Peg Leg Woman uit 1956 dat verscheen onder
het pseudoniem Willie King (eerder opgenomen door Johnny O'Neal voor
doch onuitgebracht gebleven bij Sun) is in de trend van Rocket 88,
Jackie Brenston's invloedrijke Sun opname uit 1951 die verscheen op
Chess Records en uiteraard in de eerste plaats het werk van Ike Turner
was. Just One More Time is een uptempo stroll (of desgewenst trage
jive) voortgestuwd door saxofoon en Turner's typische ge-elektrificeerde
gitaarriffs aan de whammy bar. Voeg daarbovenop Gayles' beschaafde
zang met niettemin de kracht van gospel en je hebt een winnaar –
fantastisch nummer. Dat gitaartrucje komt hier wel meer voor, zoals
op de shuffle Do Right Baby met de gitaar weliswaar meer rhythm 'n'
blues gericht en de muziek zelf ook ietsje meer rhythm 'n' blues.
Ike Turner's gitaar staat eveneens centraal in I'm Tore Up, niet dé
Tore Up. Take Your Fine Frame Home uit 1956 is zonder meer een toffe
shuffle rocker, eveneens uit 1956 maar iets totaal anders is de soulvolle
trage blues If I Had Never Known You die vokaal doet denken aan een
rauwere Ray Charles. Twee latere nummers uit 1961 hebben emotionele,
haast wenende zang, maar de muziek van I'm Hurting is gek genoeg Coasters-achtig
early sixties en doet net als het medium tempo Walking Down The Isle
uit 1959 zelfs vocaal aan de hofclowns van de rock 'n' roll denken.
Het ander nummer uit 1961, Dreaming Of You, is een soultrage avant
la lettre opnieuw met alle intensiteit van gospel. Guitarist-pianist-producer-talent scout-band leader-booking agent-composer-arranger Ike Turner had such a deep involvement in rock ’n’ roll in the early fifties that researchers are still cataloging and piecing together all things Turner, and a few pieces of the puzzle fall into place with this LP of Billy Gayles, discovered by Ike Turner who used him as a lead vocalist in his Kings Of Rhythm. The 10 inch vinyl features twelve songs from 1954 to 1961, all of 'em written by Ike Turner who also plays the guitar on them. Title track Night Howler, the oldest tune on offer, clearly drew inspiration from Lloyd Price’s Lawdy Miss Clawdy. Apparently Turner tried out different styles with Gayles and wasn’t averse to letting himself be guided by whatever trend was happening in black rock ’n’ roll at that particular moment. No Coming Back for instance is reminiscent of Send Me Some Lovin and Peg Leg Woman from 1956 (previously recorded by Johnny O’Neal for but never released on Sun) which came out under the pseudonym Willie King is based on Rocket 88, Jackie Brenston’s influential 1951 Sun recording released on Chess Records that was primarily the work of Ike Turner. Just One More Time is an uptempo stroller (or if you prefer a slow jiver) driven by saxophone and Turner’s signature electrified guitar riffs with heavy use of the whammy bar. Add Gayle’s refined vocals which nonetheless possess the power of gospel and you have a winner — it's a fantastic song. This guitar trickery is displayed quite a bit here, for example on the shuffle Do Right Baby where the guitar is admittedly more rhythm ’n’ blues oriented and the music itself also leans a bit more toward rhythm ’n’ blues. Ike Turner’s guitar again takes center stage in I’m Tore Up — not the Tore Up. Take Your Fine Frame Home from 1956 is unquestionably a great shuffle rocker, and also from 1956 but something entirely different is the soulful slow blues If I Had Never Known You on which the vocals remind me of rawer version of Ray Charles. Two later songs dating from 1961 feature emotional, almost crying vocals, though the music of I’m Hurting is oddly enough Coasters-esque early sixties and just like 1959's mid tempo Walking Down The Isle even vocally brings to mind rock 'n' roll's court jesters. Dreaming Of You, the other 1961 track, is a soul ballad avant la lettre, again with all the intensity of gospel. Unfortunately these do not constitute Gayles' complete recordings (at least three songs are missing), but it does offer a varied and nuanced picture of his versatility. The numbered 10 inch (500 copies) is a particularly fine release straddling the line between rhythm ’n’ blues and rock ’n’ roll by an unjustly forgotten artist who succumbed to cancer in 1993 at the age of 61. You can read everything there is to know about him in the 12 page booklet (21 x 21 centimeters) written by Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky) |
26 augustus 2026
EY
BOY/ DEE'S HONEYTONES
Dee’s Honeytones hebben een gouden plaat! Ik weet niet hoeveel
platen je tegenwoordig moet verkopen om goud te halen, maar Dee’s
Honeytones hebben het heft zelf in handen genomen en deze plaat gewoon
op goudkleurig vinyl laten persen, en (voorlopig?) ook enkel op vinyl,
niet op CD of digitaal. Instant collector’s item! Ey Boy is
na Hot Damn (HTR-CD-4711) uit 2014 en Wow Wow (HTR-CD-4712) uit 2017
het derde album op twaalf jaar van Dee’s Honeytones alsmede
hun eerste vinyl. Dat is geen supergrote output, maar liever drie
goede albums dan tien middelmatige die op elkaar lijken, zeg ik altijd.
Hot Damn was een mix van rockende jumpblues, zeg maar jaren '40 rhythm
‘n’ blues jive of gewoon zwarte rock ‘n’ roll
met rhythm ‘n’ blues gitaar, gitaar rock ‘n’
roll, rockabilly en piano boogie woogie, terwijl Wow Wow de soulvolle
blues kaart trok met een opvallend Hammond orgel, want van piano naar
orgel is voor Dee-Ann van den Berg slechts een kleine stap in haar
Little Black Dress. De titeltrack en opener van deze nieuwste Ey Boy
is een jive rocker met boogie piano maar toch met die kenmerkende
rhythm 'n' blues getinte gitaar van Emiel van Pelt én gastvocalen
van Lil' Esther van der Meer van onder meer The Bugaloos zaliger (Dee-Ann
zong ooit samen met Lil' Esther in Bugaloos opvolger The Bugalettes),
maar de plaat duikt met zijn jazzy orgel (No No Baby) opnieuw volop
in de blues met zwoele songs als I'm So Proud. Die blues dartelt voor
in stop-starters als I Gotta Go Home en Wicked Little Baby, terwijl
de rock opnieuw gaat rollen in Boot' Em Up, een saturday night fish
fry gezongen door de hele band. Op pakweg de helft van de plaat blijkt
zo ongeveer de helft van de band te zingen, bijvoorbeeld in Shimmy
Baby Shake, het soort dirty blues waarop met allerlei lichaamsdelen
dient geshaket te worden, geschreven door contrabassist Marcel van
den Berg (Mars Bas van The Scam) die ook de productie, de mixing,
de mastering én het artwork voor zijn rekening nam. Iets totaal
anders is dan weer de afsluitende soul ballade Wrecked Heart.
Dee’s
Honeytones (NL) have a gold record! I don’t know how many records
you need to sell these days for gold, but Dee’s Honeytones took
matters into their own hands and simply pressed this record on gold
colored vinyl — and (for the time being?) only on vinyl, not
on CD or digital. Instant collector’s item! Following 2014’s
Hot Damn (HTR-CD-4711) and 2017’s Wow Wow (HTR-CD-4712), Ey
Boy is Dee’s Honeytones’ third album in twelve years,
and their first one on vinyl. It's not a gigantic output, but like
I always say: better three decent albums than ten mediocre ones that
sound the same. Hot Damn was a mix of rockin' jump blues, say 1940s
rhythm ’n’ blues jive or plain black rock ’n’
roll with rhythm ’n’ blues guitar, guitar rock ’n’
roll, rockabilly and piano boogie woogie, while Wow Wow played the
soulful blues card with a striking Hammond organ - for Dee-Ann van
den Berg , the leap from piano to organ is just one small step in
her Little Black Dress. The title track and opener of this here latest
Ey Boy is a jive rocker with boogie piano, but it also features Emiel
van Pelt's distinctive rhythm ’n’ blues tinged guitar
playing + guest vocals by Lil’ Esther van der Meer of among
others the late great Bugaloos (at one time Dee-Ann sang alongside
Lil’ Esther in Bugaloos successor The Bugalettes). That jazzy
organ (No No Baby) makes the album dive deep into the blues with sultry
songs like I’m So Proud. That blues sparkles in stop-start tracks
like I Gotta Go Home and Wicked Little Baby, while the rock gets rollin'
again in Boot’ Em Up, a saturday night fish fry sung by the
whole band. On roughly half of the album roughly half the band takes
turns singing, for example in Shimmy Baby Shake, the kind of dirty
blues that calls for shaking miscellaneous body parts, written by
double bass player Marcel "Mars Bas" van den Berg (The Scam)
who also took care of the production, mixing, mastering and artwork.
The last track, the soul ballad Wrecked Heart, is entirely different
again. |
THE
TWELVE LABORS/ SANT ANNA BAY COCONUTS
Verrassing: op het vijfde album van deze Antwerpse groep, album dat qua sound en stijl helemaal in de lijn surft van zijn voorganger The Pineapple Parade (Surf Cookie SC042), staan geen twaalf maar dertien nummers. Verrassing nummer twee: dat dertiende nummer is eigenlijk het eerste nummer, een bijna twee minuten durende opener gespeeld op twee akoestische gitaren, een beetje zoals ze dat al deden in het nummer E 4-ever op die Pineapple Parade. Laat u in uw wetsuit echter niet op het verkeerde been zetten, want dat spaghetti sfeertje van die Introitus maakt ras plaats voor de surf zoals we die graag horen van Sant Anna Bay Coconuts: in reverb gedrenkte instrumentale dondergitaren met staccato ritmes en heel veel laagjes, variaties op thema’s en afwisselingen tussen rustige en hardere passages. De plaat begint vrij rustig met het speels oosterse medium tempo Dark Shadows Of Olympus en het wals ritme van het eveneens medium tempo Sable Atlantique, maar al spoedig beukt de branding op de kustlijn in wanneer de sirenes van Weekend Warriors dreigend loeien. Zo gaat dat steeds steviger en zwaarder tot Sleepless On Shamehill, een mooi voorbeeld van de Sant Anna Bay Coconuts aanpak: niet één melodie die twee keer wordt rondgespeeld, maar die door de toevoeging van andere elementen steeds vanuit andere perspectieven wordt benaderd, of misschien is aangevallen een beter woord. Toch blijft er plaats voor vrolijke huppeldepup als Doo-Da-Roo-Di, nummer dat uitnodigt tot een gek dansje. Creeps In "De Casino" is voorzien van hypnotische tribal chants, Tantalus Tantra is tegelijk exotica (hoor ik daar echo’s van de Belgische jaren '60 gitaargroep The Jokers?) en Turks, de ska van Sulawesi, het zijn allemaal gekende ingrediënten in surf, maar Sant Anna Bay Coconuts blazen ze - net als veel andere moderne surfbands - met plezier en enthousiasme nieuw leven in. De enige cover, Temple Of Surf, is Temple Of Love van The Sisters Of Mercy (GB), wat verder totaal niet ter zake doet omdat ik dat goth / new wave nummer uit 1983 totaal niet ken. Het opzij opzij opzij tempo van Wooden Escalators lijkt gebaseerd op Movin' van The Astronauts en past in die zin bij de titel van het nummer die verwijst naar de houten art deco roltrappen van de uit de jaren '30 daterende voetgangerstunnel onder de rivier de Schelde in Antwerpen. Dat brengt ons meteen bij het opvallende art deco artwork van dit album dat wordt doorgetrokken in het bordeauxkleurige vinyl, geperst op 300 exemplaren. De CD is zelfs een nog kleinere oplage van amper honderd stuks! Info: www.santannabaycoconuts.com and www.surfcookierecords.bandcamp.com (Frantic Franky) Surprise: The fifth album of Antwerp (B) based Sant Anna Bay Coconuts, in terms of sound and style very much in line with its predecessor, The Pineapple Parade (Surf Cookie SC042), does not contain twelve but thirteen tracks. Surprise number two: the thirteenth track is actually the first track, a nearly two minute opener played on two acoustic guitars, a bit like they did on E 4-ever from The Pineapple Parade. Don’t let that throw you off your surfboard though, for the spaghetti-like vibe of Introitus quickly gives way to the surf sound we’ve come to love from Sant Anna Bay Coconuts: reverb soaked thundering instro guitars playing staccato rhythms with plenty of layers and variations on themes shifting between quiet and louder passages. The album starts off fairly calmly with the playful eastern influenced mid tempo Dark Shadows Of Olympus and the waltz rhythm of the similarly mid tempo Sable Atlantique, but danger soon looms on the shoreline when the sirens of Weekend Warriors wail. Things get more powerful and heavier with Sleepless On Shamehill a fine example of the Sant Anna Bay Coconuts approach - perhaps “attack” is a better word -: not one melody played twice, but constantly shifting the perspective through the addition of new elements. Yet there’s room for cheerful, bouncy tunes like Doo-Da-Roo-Di, a song that invites you to do a silly little dance. Creeps In "De Casino” features hypnotic tribal chants, Tantalus Tantra is at the same time exotica (do I hear echoes of Belgian sixties guitar group The Jokers?) and Turkish, the ska of Sulawesi, they're all familiar ingredients of surf music, but Sant Anna Bay Coconuts, like many other modern surf bands, breathe new life into them with joy and enthusiasm. The only cover, Temple Of Surf, is actually Temple Of Love from The Sisters Of Mercy (GB), which is totally irrelevant as I’m totally unfamiliar with that 1983 goth/new wave song. The rhythm of Wooden Escalators seems to be based on Movin’ by The Astronauts and in that sense fits the title which refers to the wooden art deco escalators in the 1930s pedestrian tunnel under the Scheldt river in Antwerp. That brings us to the striking art deco artwork of the album, continued with the burgundy colored vinyl, pressed in a limited run of 300 copies. The CD is an even smaller run of barely one hundred copies! Info: www.santannabaycoconuts.com and www.surfcookierecords.bandcamp.com (Frantic Franky) |
19 augustus 2026
CD Recensie
HIGH
BLOOD PRESSURE/ THE WESTERN STRINGBYRDS
Zanger-gitarist-frontman Kees Stigter staat sinds jaar en dag garant
voor een potje period perfecte countrybilly, en als we zeggen sinds
jaar en dag dan bedoelen we ook sinds jaar en dag: we volgen Stigter
sinds we hem in de eerste helft van de jaren ‘80 leerden kennen
in Ko & the Cattle Show. Daarna kwamen The Chessnuts en daaruit
kwamen The Barnstompers voort, en tussendoor waren er ook Annita &
the Starbombers en KC Credit & the Cashiers, maar de muziek bleef
steevast in dezelfde lijn en daar zijn wij maar wat blij om. Niets
blijft evenwel eeuwig duren en The Western Stringbyrds zijn de logische
voortzetting van de ter ziele gegane Barnstompers met dezelfde drummer
Marco Groeneveld, de welbekende Mike van Lierop op contrabas en Kees
Stigter’s zoon Ed op gitaar. Die heeft het van geen vreemden,
ziet er net als z’n pa recht overgelopen uit de jaren ‘50
uit, en kan een stukje gitaar spelen om u tegen te zeggen –
ik begin te twijfelen wie van de twee nu de beste gitarist is.
Singer-guitarist-front
man Kees Stigter (NL) aka KC Byrd has been a champion of period-perfect
countrybilly for many years, and when we say for many years, we do
mean it: we’ve been following Stigter ever since we first got
to know him in the first half of the eighties with Ko & the Cattle
Show. After that came The Chessnuts which gave rise to The Barnstompers,
in between there were also Annita & the Starbombers and KC Credit
& the Cashiers, but the music has consistently stuck to the same
style, and we’re absolutely thrilled about that. Nothing lasts
forever however, and The Western Stringbyrds are the logical continuation
of the now defunct Barnstompers featuring the same drummer, Marco
Groeneveld, well known scene face Mike van Lierop on double bass,
and Kees Stigter’s son Ed on guitar. He's learned from the best,
just like his dad he looks as if he’d been time machined straight
out of the fifties, and he can really play that guitar well —
I’m beginning to wonder which of the two is the better guitarist.
|
Streaming Recensie
WILD
RIDE TONIGHT/ HI-SPEED ROCKETS
Een twangy gitaarrif als intro, de drums die invallen en we zijn vertrokken voor een aanstekelijk melodieus modern nummer dat vertrekt vanuit de klassieke I-vi-IV-V rock ‘n’ roll akkoordenprogressie die doorheen het nummer blijft evolueren met stops, bruggetjes, variaties en melodiewissels. Het nummer roept in de eerste plaats een on the road met de wind in je haar gevoel op en doet in de tweede plaats vooral verlangen naar meer, want één nummer van drie minuten en twintig seconden is te weinig om een correct en vooral eerlijk beeld van een band te vormen. Dit is in de eerste plaats een digitale download maar er zijn ook honderd CD’s en honderd vinyl singles van geperst, en is er een tweede digitale single getiteld Space Raiders op komst. Die mochten wij reeds exclusief voorbeluisteren, en we kunnen enkel zeggen: wij willen meer! Wij willen meer! Tot het zover is kan u terecht op YouTube voor verschillende clips en live opnames van dit kwartet uit Finland waarin we drummer Harri "Hape" Kunnas en bassist Janne Anttonen van de instrumentale groep Husky & the Sandmen terugvinden. Tussen hun nummers op YouTube valt een cover op van Midnite Blues van Charlie Rich die door het stemgeluid van zanger Alex Ojasti wat doen denken aan Paul Ansell, en er is uiteraard ook hun albumdebuut Turn Back The Time dat in 2023 verscheen op Bluelight Records (FI). Info: www.facebook.com/hispeedrockets (Frantic Franky) A twangy guitar riff for the intro, the drums kick in and we’re off for a catchy, melodic modern song that starts out with the classic I-vi-IV-V rock ’n’ roll chord progression which throughout the tune continues to evolve with breaks, bridges, variations and melody shifts. First and foremost the song evokes an on the road with the wind in your hair feeling, and secondly it leaves you wishing for more, because one song of three minutes and twenty seconds isn’t enough to get a proper and above all fair impression of a band. This is primarily a digital download, though the band did press one hundred CD’s and one hundred vinyl singles, with a second digital single titled Space Raiders on the way. We were lucky enough to be allowed to pre-listen to it and all we can say is: we want more! We want more! Until then, check out YouTube for a variety of video clips and live recordings of this quartet from Finland featuring drummer Harri "Hape "Kunnas and bass player Janne Anttonen from instrumental group Husky & the Sandmen. Among their songs on YouTube a cover of Charlie Rich’s Midnite Blues stands out — singer Alex Ojasti’s voice is somewhat reminiscent of Paul Ansell — and of course there’s also their debut album Turn Back The Time which was released in 2023 on Bluelight Records (FI). Info: www.facebook.com/hispeedrockets (Frantic Franky) |
22 juli 2026
CD Recensies
BLACK PHANTOM ROCKERS # 2: THE DANCE
Black
Phantom Rockers volume 2 bevat zwarte rock 'n' roll en aanverwanten,
zoveel is duidelijk, maar wie zijn of waren Richie Richardson with
Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump, het zwarte equivalent
van white rock) of Lord Tennyson (de stop-start New Orleans stroll
The Dance)? Bij mijn weten weet geen mens het, want de rock 'n' roll
detectives hebben nog geen spoor van hen teruggevonden. In die zin
zijn het inderdaad fantoomrockers. Niet zozeer New Orleans dan wel
Louisiana klinken Johnson Boudreaux & the Jokers in Love Money,
en ze klinken bovendien behoorlijk blank. Die Jokers waren in ieder
geval een blank orkest, daar ben ik zeker van, maar van die Boudreaux
weet ik het niet. Misschien was ie een halfbloed creool? Toch zijn
sommige van de artiesten die zich van schuilnamen bedienden geïdentificeerd
door de politie, en een beroemd voorbeeld zijn The Ecuadors, een eenmalig
één single project van een gelegenheids doo-wop groep
met Moonglows leadzanger Harvey Fuqua en Etta James (al hoor je niet
echt een vrouwenstem) met op gitaar de enige echte Chuck Berry, vandaar
dat die op de cover staat. Zijn gitaarsound haal je er zo uit, en
Say You'll Be Mine klinkt inderdaad als iets dat Berry onder eigen
naam had kunnen opnemen. Fuqua komt nog een keertje terug met de novelty
rocker Da Da Goo Goo die gewoon verscheen onder zijn voornaam Harvey.
Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) waren een afsplitsing
van The Clovers, en Lee Diamond was een van de saxofonisten in Little
Richard's begeleidingsband The Upsetters. Zijn Hatti Malatti haalde
de mostaard evenwel bij Bony Moronie van Larry Williams.
Black Phantom Rockers volume 2 obviously features black rock ’n’
roll and related genres, but who are or were Richie Richardson with
Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump is their black equivalent
of white rock) or Lord Tennyson (the stop-start New Orleans stroll
The Dance)? As far as I know no one knows, because the rock ’n’
roll detectives so far haven’t found the slightest trace of
them. In that sense they are indeed phantom rockers. Johnson Boudreaux
& the Jokers' Love Money sound less New Orleans but more Louisiana,
and they also sound rather white. Now those Jokers were definitely
a white band, that much I know, but I'm not sure about Boudreaux fella.
Maybe he was creole? Still, some of these artists who used pseudonyms
have been identified by the police, and a famous example are The Ecuadors,
a one-off one 45 project by a doo-wop group with Moonglows lead singer
Harvey Fuqua and Etta James (though you can’t really hear a
female voice) with the one and only Chuck Berry on guitar, which is
why he’s on the CD cover. His guitar is instantly recognizable
and Say You'll Be Mine indeed sounds like something Berry could have
recorded under his own name. Fuqua returns with the novelty rocker
Da Da Goo Goo which was simply released under his first name Harvey.
Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) were a spin-off of
The Clovers, and Lee Diamond was one of the saxophonists in Little
Richard’s band The Upsetters. His Hatti Malatti however takes
its cues from Larry Williams’ Bony Moronie. |
PHANTOM ROCKERS: POCKETFUL OF HEARTS
Sommige verzamelCD’s zijn beter dan andere. Dat is logisch,
want zijn collecties van in dit geval 30 tracks (in dit geval van
1954 tot 1963) en onafgezien van het feit dat die niet allemaal even
goed kùnnen zijn hangt heel veel af van je eigen smaak. Iets
goed of niet goed vinden is immers een individueel gegeven. Ik vind
deze vijfde Phantom Rockers héél goed omdat ik het overgrote
merendeel van de 30 tracks meer dan gemiddeld goed vind, om diverse
vaak heel gekke of heel persoonlijke redenen. Het krachtige Rockin'
Robert bijvoorbeeld van The La Dell Sisters die klinken zoals The
Andrews Sisters hadden kunnen klinken moesten ze rock 'n' roll gemaakt
hebben, vind ik goed sinds ik het voor het eerst hoorde in De Rock
'n' Roll Methode van Felix Meurders bijna vijftig jaar geleden. Andere
nummers ken ik al even lang, vond ik nooit speciaal en plots klinken
ze hier fantastisch, zoals Bristol Stomp van The Dovells. Maar waarom
vind ik al die nummers zo mooi? Is het de fraaie zanglijn van het
nochtans puur rockende Pretty Baby (I Saw You Last Night) van The
Vibes? De levensvreugde die bruist uit de gezangen van Jericho Jones
(Save All Your Lovin' For Sis), White Bear (Pretty Little Things Called
Girls) en de op gospel doo-woppende Empires (Don't Touch My Gal)?
Het hoge wacko gehalte van Sidney Jo Lewis alias Hardrock Gunter's
Boppin' To Grandfather's Clock en de hillbilly variété
van zijn Gonna Dance All Night en van Yakety Yak (niet het nummer
van The Coasters) van Mac & Jake? De al even wacko percussie in
Johnny Bachelor's mysterieuze Mumbles? De knettergekke frolic diner
instrumental Rockin' Bongos van exotica artiest Chaino, een door de
platenfirma goed uitgekiende marketing truc want Chaino was geen door
een missionaris gered weeskind van een uitgemoorde Afrikaanse stam
maar gewoon een Afro-Amerikaanse bongospeler? Het feit dat The Half
Brothers de Everly Brothers versie van This Little Girl Of Mine harder
doen rocken? Hank Smith's primitieve hillbilly cover van Heartbreak
Hotel met nog meer echo? Rusty Howard & the Rhythm Rangers die
iets gelijkaardigs doen met My Baby Left Me waarin zelfs een steel
gitaar rockt en een fiddle meekrast? Het onweerstaanbaar strollende
Morgus The Magnificent van Morgus & the Ghouls? De knappe truckin'
country twang Don't Play That Song One More Time van de minder geciviliseerde
Buck Owens cloon Johnny Blaine? Genadeloze rechtdoor female gitaarrockers
als Misty Bonner's Watch Me Do The Twist? De rauwe rockabilly van
Thumper Jones' Rock It op de eenzame hoogte van het beste van Johnny
Burnette's R & r Trio? Leslie Harris die in Come On Little Sarah
een zwarte Ritchie Valens lijkt? Ik ga ze niet allemaal opsommen doch
kan volstaan met te melden dat het handjevol nummers die ik niet speciaal
vind op zich best OK zijn en dat ik de CD in zijn geheel eindeloos
kan blijven herbeluisteren in de auto. Vraag maar aan mijn huisgenoten!
Some compilation CD's are better than others. That makes sense, because
they’re collections of in this case 30 tracks (spanning 1954
to 1963), and aside from the fact that they can’t all be equally
good, a lot depends upon your own taste. After all, whether you like
something or not is a matter of personal preference. I personally
think this fifth Phantom Rockers CD is very good because I find the
vast majority of the 30 tracks to be above average, for reasons often
quite random or very personal. The powerful Rockin’ Robert from
The La Dell Sisters for example — somehow they sound like how
The Andrews Sisters might have sounded if they'd only made rock ’n’
roll — has been a favorite of mine ever since I first heard
forty years ago. Other songs I’ve known just as long but I never
cared much for 'em, and suddenly they sound fantastic here, like Bristol
Stomp from The Dovells. But why do I like all these songs so much?
Is it the beautiful vocal melody of The Vibes' nonetheless 100 % rockin'
Pretty Baby (I Saw You Last Night)? The joie de vivre oozing from
songs like Jericho Jones' Save All Your Lovin’ For Sis, White
Bear's Pretty Little Things Called Girls and the gospel infused doo-woppin'
Empires' Don’t Touch My Gal? The wackyness of Sidney Jo Lewis
aka Hardrock Gunter’s Boppin’ To Grandfather’s Clock
and the hillbilly variety music of his Gonna Dance All Night and Mac
& Jake’s Yakety Yak (not the one by The Coasters)? The equally
wacko percussion in Johnny Bachelor’s mysterious Mumbles? The
completely crazy frolic diner instrumental Rockin' Bongos by exotica
artist Chaino, a well concocted marketing ploy from the record company
because Chaino wasn’t an orphan saved from a massacred African
tribe by a missionary but simply an African-American bongo player?
The fact that The Half Brothers make the Everly Brothers’ version
of This Little Girl Of Mine rock even harder? Hank Smith’s primitive
hillbilly cover of Heartbreak Hotel with even more echo? Rusty Howard
& the Rhythm Rangers doing something similar with My Baby Left
Me in which even a steel guitar rocks and a fiddle screetches along?
Morgus & the Ghouls irresistibly strolling Morgus The Magnificent?
The great truckin’ country twang of Don’t Play That Song
One More Time by the less civilized Buck Owens clone Johnny Blaine?
Merciless straightforward female guitar rockers like Misty Bonner’s
Watch Me Do The Twist? The raw rockabilly of Thumper Jones’
Rock It on par with the best of Johnny Burnette’s R & R
Trio? Leslie Harris sounding like a black Ritchie Valens in Come On
Little Sarah? I won’t list them all, but suffice to say that
the handful of tracks I don’t particularly care for here are
still pretty good on their own, and that I can listen to the entire
CD on repeat in the car forever. Just ask my wife and kids! |
8 juli 2026
CD Recensies
THAT’LL
FLAT GIT IT Vol. 55: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM
THE VAULTS OF FORTUNE, HI-Q & STRATE 8 RECORDS
Bij het woord "verzamelalbum" denken sommige mensen aan
Panini prentjes, maar een rock 'n' roll liefhebber denkt aan CD’s
en LP’s, het medium waarop sinds de revival jaren '70 rock 'n'
roll singles worden samengebracht tot ons aller genoegen, want die
LP’s/CD’s kosten slechts een fractie van wat u voor de
individuele singles dient op te hoesten, áls u ze al vindt
want da's weer een heel ander verzamelcircuit. Wij verzamelen verzamelalbums,
da's al erg genoeg, want platenfirma’s weten dat verzamelaars
een reeks volledig willen, net zoals die Panini verzamelaars hun sticker
albums volledig willen krijgen. Een van de langstlopende rock 'n'
roll verzamelreeksen op CD, letterlijk én figuurlijk, is Bear
Family's That'll Flat Git It reeks waarvan Volume 1 verscheen in 1993.
Na 26 CD plastic CD doosjes zijn ze overgestapt op digipacks, en intussen
zitten ze aan Volume 55, maar het principe is nog immer hetzelfde:
rock 'n' roll per label, en indien nodig meer dan één
volume per label. Dan denk je: na vijftig CD’s heb je alle labels
wel gehad, maar niets is minder waar: Fortune Records uit Detroit
was nog niet aan de beurt. Fortune is dankzij het onderzoek van Billy
Miller van Norton Records (zie zijn boek Mind Over Matter: The Myths
And Mysteries Of Detroit's Fortune Records uit 2020) en de cultreputatie
van artiesten als André Williams geen onbekend label, waarop
best veel goed spul het licht zag lang vòòr Motown Detroit
op de kaart zette als mekka van de nieuwe zwarte muziek die de rock
'n' roll wegvaagde. Maar Fortune en onderafdelingen Hi-Q, Strate 8
en Renown waren eerst! De "rockabilly & rock 'n' roll"
uit de ondertitel van de CD dekt de lading niet helemaal, want op
Fortune verscheen ook zwarte rock 'n' roll alsmede country getint
werk voor in de autofabrieken aan de lopende band slavende uit het
zuiden geëmigreerde blanken en die hadden evenzeer hun muzikaal
verzetje nodig teneinde de heimwee naar huis te verdrinken. Doch laat
ons beginnen bij het begin, bij de oprichting van Fortune in 1946.
In 1948 maakte John Lee Hooker zijn allereerste opnames ooit voor
Fortune, al werden die toen om wie weet welke reden niet uitgebracht.
Niet goed genoeg lijkt de meest logische aanname, en ze staan evenmin
op deze CD. Wat er wel opstaat is 28 sneetjes rock 'n' roll in alle
maten en gewichten met uitstapjes naar hillbilly en zwarte rock 'n'
roll. Het overzicht opent met de toepasselijk supersonisch snelle
space rocker Rock The Universe van Dell Vaughn & the Fortune Aires,
en hetzelfde thema wordt behandeld in een meer hillbilly boogie setting
door Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satelite)
en in een zwarte rock 'n' roll setting door Little Ernest Tucker (Gonna
Get Me A Satellite). Nog meer zwarte rock 'n' roll wordt opgediend
door Nolan Strong & the Diablos die in Try Me One More Time klinken
als Hank Ballard, door The Earthquakes (Crazy Bop) en door de doo-woppende
Ferros (Tough Cat), alwaren die laatste luidens de foto wel degelijk
blank - ze klinken als doo-wop gone white rock. Er zijn geslaagde
rockers als Hi Ho Little Girl van The Terrigan Brothers en Long Tall
Lou (From Louisville) van Pete De Bree & the Wanderers (zang:
Jimmy Franklin) met op steel gitaar Tommy Durden, co-auteur van Heartbreak
Hotel. Een boogie piano trekt Columbus Stockade Blues van Kenny Land
& his Bull Dogs richting country rock 'n' roll en is het hoofdinstrument
op Roy Hall's ouderwetse hillbilly fiddle Dirty Boogie uit 1949 (zang:
Frankie Brumbalough), een voorloper van Hall's Three Alley Cats in
de rauwere Fortune versie uit 1958 hier, in tegenstelling tot de bekendere
gestroomlijnder Decca versie uit 1956. Dubbelzinnige liedjes als Dirty
Boogie verkochten goed sinds de uitvinding van de geluidsopname, en
nog zo'n bekende double entendre is Johnny Buckett's Griddle Greasing
Daddy in de rockender heropname uit 1957 van het nummer dat Buckett
reeds in 1951 voor Fortune had opgenomen. Gek genoeg bestaat het merendeel
van de muzikale nalatenschap van de zanger die in 1967 het anti hippie
nummer Hippie In A Blunder opnam uit religieuze muziek! Naast scabreuze
meezingers en ruimtevaart (er staat zelfs een groep op deze CD genaamd
Shorty Frog & his Space Cats) had Fortune ook iets met andere
op de actualiteit inspelende novelty songs, getuige twee Elvis tributes:
The Hunt Sisters' inderdaad rockende Elvis Is Rocking Again (al klinkt
het als Elvis is bopping again) begeleid door de band van Roy Hall,
en het voor een stuk op Heartbreak Hotel gebaseerde deels uit Elvis
songtitels bestaande Hey Mr. Presley van opnieuw Pete De Bree &
the Wanderers (zang: Jimmy Franklin).
When they hear the word “collecting” some people think
of Panini stickers, but a rock ‘n’ roll fan thinks of
CD’s and LP’s, the formet on which since the rock 'n'
roll revival of the seventies rock ‘n’ roll 45s have been
compiled for all of us to enjoy, because those LP’s and CD’s
cost only a fraction of what you'd have to shell out for the individual
singles, provided you can find them, because that’s a whole
different type collecting. We collect compilation albums which is
bad enough in itself in a way, for the record companies know that
collectors want a complete set, just like those Panini collectors
want to complete their sticker albums. One of the longest running
rock ’n’ roll compilation series on CD, literally and
figuratively, is Bear Family’s That’ll Flat Git It series,
the first one of which was released in 1993. After 26 plastic CD cases
they switched to digipacks and they've now arrived at volumes, but
the aim of the series remains the same: rock ’n’ roll
collected by label, and when necessary more than one volume per label.
One might think that after fifty CD's you’ve had all the labels,
but nothing could be further from the truth: Detroit’s Fortune
Records was not yet featured. Fortune is well documented thanks to
the research of Norton Records' Billy Miller (see his 2020 book Mind
Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit’s Fortune Records)
and the cult reputation of artists like André Williams, and
released some great music long before Motown put Detroit on the map
as the mecca of the new black music that swept away rock ‘n’
roll. Yet Fortune and its sub-labels Hi-Q, Strate 8 and Renown were
first! The “rockabilly & rock ’n’ roll”
in the CD’s subtitle is not entirely accurate since Fortune
also released black rock 'n' roll as well as country styled music
for the white immigrants from the south slaving away at the assembly
lines in the car factories who needed their musical diversion just
as much to drink away their homesickness. But let’s start at
the beginning, with the founding of Fortune in 1946. Two years later
John Lee Hooker made his very first ever recordings for Fortune, but
for whatever reason they were not released at the time. Not good enough
seems the most logical assumption, and they are not on this CD either.
What is are 28 tracks of rock ‘n’ roll in all shapes and
sizes with forays into hillbilly and black rock ‘n’ roll. |
GOT
TO BE SOME CHANGES MADE
Deze CD valt deels buiten onze comfortzone, zoals reeds blijkt uit het lettertype en de foto’s op het hoesje, maar omdat ie uit op Koko Mojo en dus ongetwijfeld in de CD bakken zal zitten brengen we hem toch even onder uw aandacht. Er staan 28 door ex-Kokomo Kings (S) gitarist Ronni Boysen geselecteerde tracks op uit 1959-1963 waarvan er 20 uit 1962-1963 komen, dus weet u uit welke hoek de wind waait: zwarte muziek die richting sixties en uptempo soul gaat, of zoals de hoesnota’s het fijntjes uitdrukken, de brug tussen de Delta en Detroit, tussen Beale Street en Motown. Het is trouwens geen instrumentale CD zoals je zou kunnen concluderen uit de ondertitel "soul blues guitar aces", hoewel er een tiental vooral gitaar instrumentals opstaan, al dan niet in samenspraak met sax en/of orgel. Van blues (Come On Home van Prince Charles)en zogenaamde twist plaatjes (Twist It Baby van Jimmie Lee Robinson) die meer bluesbop dan twist zijn gaat het via soul blues (Heartaches And Trouble van Mr. Bo, niét Bo Diddley, Moanin' For Molasses van Jody Williams, Mudd van Roy Montrell, Albert's Alley van Albert Collins, I Am Looking For Someone van Mighty Joe Young) tot pure soul. Pakweg een dozijn nummers zijn pure early sixties en die vinden wij best te pruimen, ik noem willekeurig Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good) en The Poor Boys met gitarist Lowman Pauling van The 5 Royales en hun instrumentale Washboard Take 1, fuzz met een wasbord dat subtiel ritmetrekjes toevoegt. U bent gewaarschuwd! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)
As evidenced by its font and the photos on the cover this CD is partly outside of our comfort zone, but since it’s a Koko Mojo release that will undoubtedly turn up in the CD bins we’d like to bring it to your attention anyway. It contains 28 tracks 1959-1963 selected by former Kokomo Kings (S) guitarist Ronni Boysen, twenty of which are from 1962–1963 so you know what's a-coming your way: black music leaning toward sixties and uptempo soul, or as the liner notes put it subtly, the bridge between the Delta and Detroit, between Beale Street and Motown. This is not an instrumental CD by the way, as you might conclude from the subtitle “soul blues guitar aces,” although there's about a dozen tracks that are primarily guitar instrumentals, sometimes accompanied by sax and/or organ. From blues (Prince Charles' Come On Home) and so called twist records (Jimmie Lee Robinson's Twist It Baby) that are more blues bop than twist the album moves via soul blues (Heartaches And Trouble by Mr. Bo who's not Bo Diddley, Jody Williams' Moanin’ For Molasses, Roy Montrell's Mudd, Albert Collin's Albert’s Alley, Mighty Joe Young's I Am Looking For Someone) to pure soul. About a dozen tracks are early sixties, and I do rather enjoy them. I randomly mention Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good), and The Poor Boys with 5 Royales guitarist Lowman Pauling and their instrumental Washboard Take 1, fuzz with a washboard adding subtle rhythmic touches. Don't say we didn't warn you! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky) |
1 juli 2026
LET’S
ROCK THIS PLACE/
87
jaar is ie intussen, Marty Wilde, samen met Joe Brown en natuurlijk
Cliff Richard zo ongeveer de enige nog levende artiesten die in de
jaren ‘50 het Britse antwoord op Elvis vormden, zij het dat
de zanger die voor zijn bijdrage aan de populaire muziek in 2017 benoemd
werd tot Member Of The British Empire eerder als variété
artiest dan als hardcore rocker mag beschouwd worden. Wilde treedt
nog steeds op, maar dat ie de moeite doet om een nieuwe CD uit te
brengen (dat was geleden van Running Together uit 2020 waarmee hij
het opmerkelijke feit verwezenlijkte om als uitvoerder en/of componist
de hitlijsten te halen in àcht verschillende decennia) is uitzonderlijk
te noemen. Dat dat een rock ‘n’ roll CD pretendeert te
zijn is gezien zijn pedigree dan weer niet uitzonderlijk, maar als
daarvoor de geheel onverdachte Darrel Higham & the Enforcers (Adam
Miles op (contra)bas en Tony Hillebrandt op drums) worden ingehuurd
spitsen wij toch onze oren in een stereohoek van 90 graden. Backing
vocals zijn van Rose Fowler, en aangezien dat de dochter van Marty
Wilde’s dochter Kim Wilde blijkt is ze dus Marty’s kleindochter.
Marty
Wilde is now 87 years old and along with Joe Brown and obviously Cliff
Richard one of the few surviving artists who in the fifties were Britain's
answer to Elvis, even though the singer who in 2017 was made Member
of the British Empire for his contributions to popular music should
be considered more of a variety artist than a hardcore rocker. Wilde
is still performing, but that he’s gone to the trouble of recording
a new CD (his first since 2020’s Running Together with which
he achieved the remarkable feat of charting as a performer and/or
composer in eight different decades) is rather exceptional. Given
his pedigree it's less surprising that it's being marketed as a rock
'n roll CD, but when back up is provided by the completely irreproachable
Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles on (double) bass and
Tony Hillebrandt on drums), we pay attention pointing our ears in
a 90 degree stereo angle. Backing vocals are provided by Rose Fowler
who turns out to be the daughter of Marty Wilde’s daughter Kim
Wilde, making her Marty’s granddaughter. |
Streaming Recensie
TRIPLE
AGENT RECORDS VOL IX
Voor niets gaat de zon op, maar er bestaat nog steeds gratis muziek.
En dan heb ik het niet over illegaal maar over legaal downloaden.
Sommige groepen en platenlabels bieden gratis muziek aan, puur ter
promotie. Triple Agent Records uit Chicago is zo'n label dat op zijn
Bandcamp pagina al negen full CD’s heeft staan die je helemaal
gratis mag downloaden, uiteraard de ideale manier om nieuwe dingen
te ontdekken. Triple Agent, naar ik veronderstel dezelfde mensen achter
surfband Secret Agent (USA) wier Spymaster met elektronische keyboards
inderdaad iets geheimagent-achtigs heeft doch de moderne uitfreakende
toer op gaat, omschrijft zichzelf als een surf/garage label. De nadruk
ligt daarbij op surf, al is surf en zeer breed gaande aanverwanten
correcter. Dit negende volume brengen we graag onder uw hooggewaardeerde
aandacht om de eenvoudige reden dat er drie Belgische groepen op staan:
Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones en Slingshot Bikini. 't is
nooit makkelijk laat staan eerlijk om labels op muziek te kleven,
maar ten behoeve van recensies als deze kan je soms niet anders. Twee
dingen vallen meteen op bij de eerste beluistering: veel nummers hebben
een orgeltje, en er zitten vaak ska ritmes in. Zoals gezegd horen
we surf in alle soorten en maten, behalve pure surf, "echte"
ouderwetse surf zullen sommigen zeggen, zoals bijvoorbeeld I. Jeziak
& the Surfers (PL) die heden ten dage plegen. Het dichtst in de
buurt komen Jet Jaguars (I), al zitten er ook bij hen vele moderne
dingetjes in. Modernere, hardere surf zijn Castle Bravo (geen idee
van waar ze komen), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) met het
nerveuze Zombie en Thálasses (MEX) met het al even tegendraadse
Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chili) hangen met Film
Noir Love Affair dat inderdaad film-achtige momenten heeft tussen
traditie en vooruitgang en mixen net als Kincaid & the Memetics
(AUS) en Judodojo (USA) de surf met zonnige dromerige Latijns-Amerikaanse
pop invloeden. Ook Temper (Argentinië?) doet dat, maar zij gebruiken
die elementen voor hardere doeleinden. Nothing
in life comes for free, but there is still free music out there. And
I’m not talking about illegal but about legal downloads. Some
bands and record labels offer music for the simple reason of promotion.
Triple Agent Records from Chicago is one such label that so far has
nine full-length albums on its Bandcamp page you can download free
of charge, obviously an ideal way to discover new music. Triple Agent
- I assume the same people behind surf band Secret Agent (USA) whose
track Spymaster with electronic keyboards does indeed have a secret
agent vibe but takes on a modern freakout turn - describes itself
as a surf/garage label. The emphasis is on surf, although “surf
and its very broad range of related genres” would be more accurate.
It’s never easy, let alone fair, to label music, but for the
sake of reviewing sometimes one has no choice. Two things stand out
immediately: many songs feature keyboards, and I often hear ska rhythms.
As mentioned, we hear surf in all shapes and forms, except pure surf
— “real” old school surf, some might say —
like it's performed today by I. Jeziak & the Surfers (PL). The
closest here come Jet Jaguars (I), even though they also incorporate
plenty of modern elements. For a more modern, harder surf sound check
out Castle Bravo (no idea where they’re from), The 4th Kind
(USA), Sys Malakian (MEX) with the nerveus Zombie and Thálasses
(MEX) with the equally contrarian Viajes De Alejandro. Mario y los
Vendavales (Chile) walk the line between tradition and evolution in
Film Noir Love Affair which indeed has cinematic moments and just
like Kincaid & the Memetics (AUS) and Judodojo (USA) blends surf
with sunny, dreamy Latin American pop influences. Temper (Argentina?)
does the same but uses those elements for a harder sound. |
