ROCKS/ RAY CAMPI
Bear Family, BCD 17790

Ik heb in deze kolommen al vaker lyrisch georakeld over Ray Campi, maar daar is een hele goede reden voor. Nog één keer voor de nieuwkomers: Campi was niet alleen een van de eerste obscure jaren ‘50 artiesten die wij hier live konden aanschouwen, hij was in de eerste plaats de eerste jaren ‘50 artiest die wij contrabas zagen spelen. En hij bespeelde die niet alleen, hij speelde er ook mee, zwierde ze in het rond en klom er bovenop. Tegenwoordig doet élke contrabassist dat, maar in de jaren ‘80 trokken wij zulke grote ogen. Daarnaast trad hij in tegenstelling tot zijn Rollin’ Rock collega’s Johnny Carroll, Mac Curtis en Jackie Lee Cochran heel vaak op in Europa, naar ik aanneem omdat hij als leraar veel vakantie genoot, en hij bracht elke keer een karrevracht aan nieuwe platen mee die hij allemaal geduldig handtekende terwijl hij onvermoeibaar met iedereen op de foto ging. Uiteraard verscheen ook zijn fifties werk op LP, met name op Rockabilly (later heruitgebracht als The Original Rockabilly album) en op Give That Love To Ray Campi, al dan niet origineel onuitgebracht (onze held bracht in de jaren '50 welgeteld vier singles uit) of met een dosis extra contrabas toegevoegd, gelijk het begin van een kluwen aan Ray Campi releases waarin een Hollywood cat zijn jongen niet meer terugvindt. Een complete Ray Campi box zou geen overbodige luxe zijn, want Campi was een genadeloos archivaris en verzamelaar – sommigen zullen mogelijks het woord hoarder in de mond nemen – die met mondjesmaat andere oude opnames opduikelde en links en rechts uitbracht. Zo bleek hij zijn eerste huis-, tuin- en keukenopnames reeds op zijn 15de te hebben gemaakt in 1949. Die staan niet op deze Rocks, wel de essentie van zijn jaren '50 rockabilly van de genoemde LP’s, voornamelijk semi-akoestische rockabilly, zijnde de twee Caterpillar's (de single uit 1956 en de demo versie uit 1957 die in 1973 voor het eerst verscheen op Rockabilly), Play It Cool, Living On Love, Give That Love To Me, het strollende It Ain't Me, twee erg verschillende I Didn't Mean To Be Mean's, en zijn rockabilly covers van Chuck Berry's You Can't Catch Me en Little Richard's Long Tall Sally. Sommige songs zijn overduidelijk in de stijl van andere artiesten, met name het Everly Brothers-achtige Let Go Of Louie (de zang is niet van Ray Campi maar van zijn jongere broer Harvey), My Screamin' Screamin' Mimi mogelijk bedoeld als een blanke versie van Little Richard, The Crossing dat elementen van Johnny Cash bevat en de Big Bopper tribute The Man I Met, al zijn die nummers steeds instant herkenbaar als selfmade man Ray Campi, mede door zijn typische stijlkenmerken met veel vingerknippen, vocale effecten als percussie initieel om de afwezigheid van drums op te vangen (gimmick die hij altijd is blijven gebruiken), het met de stem de slap van de contrabas imiteren, scattende zang en veel langgerekte wèèèèèlllllls.
Wat mankeert zijn onder meer Loretta, het instrumentale Johnny's Jive, de Buddy Holly/Ritchie Valens tribute Ballad Of Donna And Peggy Sue, de gesproken introducties die Campi later bij die heruitgaven toevoegde aan nummers als Caterpillar, Play It Cool en Living On Love, en zoals gezegd die opnames van eind jaren '40, al was dat vooral trage hillbilly. Spijtiger vind ik het ontbreken van zijn singles uit de jaren '60 want die zijn veel minder courant te vinden (de teeners French Fries, Billie Jean en Hear What I Wanna Hear, de western ballade Shenandoah, Reprieve Of Love onder de naam The McCoy Boys, iemand?), wat wordt gecompenseerd door minder voor de hand liggende jaren '50 nummers als de Ricky Nelson cover I Got A Feeling en de Buddy Knox cover That's Why I Cry waarvan de melodie doet denken aan Sweet And Easy To Love van Roy Orbison op Sun Records. Niettemin bewandelt de CD de gemakkelijkste weg door van Campi’s jaren ‘50 opnames rechtstreeks naar 1973 te springen met een willekeurige keuze uit de multitude aan aan alle kanten rammelende opnames die Campi tot 1981 in geïmproviseerde studio’s maakte voor Rollin' Rock Records, vaak zelf alle instrumenten overdubbend: het eigen Rockin' At The Ritz en Booze It, en covers van Sixteen Chicks (Joe Clay), Rattlin' Daddy (Bill Carlisle), Quit Your Triflin' zonder de intro en outro met een stukje van Gene Snowden's origineel uit 1950, en het springerige My Heart's On Fire (Werly Fairburn). Campi's bekendste nummer, de club hit How Low Can You Feel uit 1974, ontbreekt niet, gek genoeg ook een cover, met name van Jimmie Skinner bij wie het nog gewoon een country song en geen meestamper was. Vreemd is de keuze voor Backseat Boogie omdat de leadzang daarop niet van Ray Campi maar van gitarist Jerry Sikorski is. De Don & Dewey cover I Need Love (bij hen heette het A Little Love maar dat klonk inderdaad als I Need Love) is dan weer een duet met gitarist Jimmie Lee Maslon die ik meer hoor dan Campi. Samensteller Marc Mittelacher heeft blijkbaar geopteerd om de rockabilly af te wisselen met rock 'n' roll, maar ik heb op Rollin' Rock altijd een voorkeur gehad voor hun rockabilly sound en hoor hier liever Rockabilly Music dan Wildcat Shakeout (opnieuw Jerry Sikorski) en I Need Love, en als het toch rock 'n' roll moet zijn liever Rockabilly Man. In totaal staan er twaalf Rollin' Rock nummers op de CD.
Een beetje rockabilly fan die al een aantal jaren in de scene zit heeft natuurlijk al een en ander van Ray Campi in huis (je kan er niet te buiten), maar deze genereuze 34 tracker vult zeker een paar gaten in je Campi collectie. Voor wie toch al àlles heeft staan er zes onuitgegeven live tracks op waarvan er vijf stammen uit 1976, Campi's hoogdagen met zijn Rockabilly Rebels, met opnieuw een bijna akoestische, rustige sound voor covers van I'm Coming Home en Honky Tonk Man (2 x Johnny Horton) en Pan American Boogie (Delmore Brothers), het eigen Born To Rock (op leadzang ritmegitarist Colin Winski die meer keelt dan zingt) en Caterpillar. Afsluiter is een andere live Caterpillar begeleid door Rumble On The Beach (D, met op drums Marc Mittelacher die inderdaad tegenwoordig bij Bear Family werkt) opgenomen in 1990 op een Bear Family festival in Bremen (D), en als we één conclusie mogen trekken is het dat Ray Campi in de tussenliggende vijftien jaar nog niets van zijn pluimen had verloren. Er staan dus in totaal viér Caterpilllars op de CD, twee studio versies uit de jaren '50 en twee live opnames.
Van Bear Family zijn we gewend dat er bij de CD’s een mooi booklet zit, maar dat van Ray Campi is even genereus (36 pagina’s) als het aantal tracks en bovendien bijzonder mooi uitgevoerd met veel foto’s van Ray Campi als kind en tiener uit zijn privé collectie, foto’s waarop hij poseert met andere artiesten, een uitgebreide levensloop en een gedetailleerde info over de opnamesessies. Ray Campi overleed in 2021 op 86-jarige leeftijd. Waarom hij nog immer wordt gemist blijkt uit deze CD, de perfecte introductie voor nieuwkomers in de wondere wereld van een artiest die in de revivaljaren een van de beste ambassadeurs van de rockabilly was. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

I’ve raved about Ray Campi in these columns several times before, but there’s a very good reason. One more time for the newbies: Campi wasn’t just one of the first obscure original artists from the fifties we had the chance to see live over here. He was the first original fifties artist we saw that played double bass. And he didn’t just play it. He played with it, spun it around and climbed on top of it. Nowadays every double bass player does that, but back in the eighties it blew our minds. On top of that and unlike his Rollin’ Rock colleagues Johnny Carroll, Mac Curtis and Jackie Lee Cochran, he performed in Europe very often, I suppose because being a school teacher he had plenty of vacation, and each time he brought with him a truckload of new records, all of which he patiently signed, tirelessly posing for photos with each and every one of us. Obviously his fifties recordings were made available again, notably on Rockabilly (later reissued as The Original Rockabilly Album) and on Give That Love To Ray Campi, sometimes originally unreleased (our hero released a grand total of four 45s in the fifties) or with an added dose of double bass - the beginning of a complicated maze of Ray Campi releases in which even a Hollywood cat can’t find his way out. A complete Ray Campi box set would come in handy, for Campi was an avid archivist and collector — some might use the word “hoarder” — who over the years unearthed other old recordings and released them here and there, and as it turned out he had already made his first home recordings in 1949 at the tender age of 15. These are not on this here Rocks compilation, but his quintessential fifties tracks from the aforementioned LPs are, and they're primarily semi-acoustic rockabilly, to be precise the two Caterpillar's (the 1956 single and the 1957 demo version which first appeared in 1973 on Rockabilly), Play It Cool, Living On Love, Give That Love To Me, the laid back It Ain’t Me, two very different I Didn’t Mean To Be Mean's and his rockabilly covers of Chuck Berry’s You Can’t Catch Me and Little Richard’s Long Tall Sally. Some songs are clearly modeled after other artists, particularly the Everly Brothers-esque Let Go Of Louie (the vocals are not by Ray Campi but by his younger brother Harvey), My Screamin’ Screamin’ Mimi possibly intended as a white version of Little Richard, The Crossing which incorporates elements of Johnny Cash, and the Big Bopper tribute The Man I Met, although they are always instantly recognizable as the work of self made man Ray Campi, in part due to his signature stylistic traits including plenty of finger snapping, vocal effects used for percussion initially to compensate for the absence of drums (a gimmick he has continued to use ever since), imitating the slap of the double bass with his voice, scat singing and lots of drawn-out “wèèèèèlllllls.”
Among the omissions are Loretta, the instrumental Johnny's Jive, the Buddy Holly/Ritchie Valens tribute Ballad Of Donna And Peggy Sue, the spoken introductions Campi on those re-issues added to tunes like Caterpillar, Play It Cool and Living On Love, as well as the recordings from the late forties, but moste of these were slow hillbilly anyway. I find the absence of his sixties singles more regrettable, for they’re much harder to come by (the teeners French Fries, Billie Jean and Hear What I Wanna Hear, the western ballad Shenandoah, Reprieve Of Love that came out under the name The McCoy Boys), but this is counterbalanced by the inclusion of less obvious fifties tracks like the Ricky Nelson cover I Got a Feeling and the Buddy Knox cover That’s Why I Cry, a melody not unlike Roy Orbison’s Sweet And Easy To Love on Sun Records. Nevertheless the CD takes the easiest route by jumping directly from Campi’s fifties recordings to 1973 and a random selection from the multitude of rattling recordings Campi made until 1981 in makeshift studios for Rollin’ Rock Records, often overdubbing all the instruments himself: his own Rockin’ At The Ritz and Booze It, and covers of Sixteen Chicks (Joe Clay), Rattlin’ Daddy (Bill Carlisle), Quit Your Triflin’ without the intro and outro that featured a snippet from Gene Snowden’s original 1950 version, and the lively My Heart’s On Fire (Werly Fairburn). Also included is Campi’s best known song, the 1974 club hit How Low Can You Feel, oddly enough also a cover of a song by Jimmie Skinner in whose hands it was simply a country song rather than a dancefloor feetstomper. The choice of Backseat Boogie is strange because the lead vocals are not Ray Campi but guitarist Jerry Sikorski. The Don & Dewey cover I Need Love (they called it A Little Love but it did sound like “I Need Love”) is a duet with guitarist Jimmie Lee Maslon whose voice is more to the front than Campi’s. Apparently compiler Marc Mittelacher decided to alternate between rockabilly and rock ’n’ roll, but when it comes to Rollin’ Rock I always preferred their rockabilly sound so I'd rather hear Rockabilly Music here than Wildcat Shakeout (again Jerry Sikorski) or I Need Love, and if it has to be rock ’n’ roll then I’d prefer Rockabilly Man. In total there are twelve Rollin’ Rock tracks on the CD.
Any rockabilly fan who’s been around the block a couple of times is bound to already own a couple of Ray Campi releases (you can never go wrong with him), but this generous 34 track collection will certainly fill a few gaps in your collection. And for those who already have everything there are six previously unreleased live tracks, five of which date from 1976, Campi’s heydays with his Rockabilly Rebels, featuring once again an almost acoustic, calm sound for the covers of I’m Coming Home and Honky Tonk Man (2 x Johnny Horton), Pan American Boogie (Delmore Brothers) and their own Born To Rock (with on lead vocals rhythm guitarist Colin Winski who screams more than he sings) and Caterpillar. The album closes with another live Caterpillar accompanied by German band Rumble On The Beach with Marc Mittelacher on drums who indeed works for Bear Family now) recorded in 1990 at a Bear Family festival in Bremen (D), and if we can draw one conclusion it's that Ray Campi had lost none of his edge in the intervening fifteen years. That makes a total of four Caterpillar's on the CD: two studio versions from the fifties and two live recordings. We’ve come to expect Bear Family CDs to include a nice booklet, yet the Ray Campi booklet is as generous (36 pages) as the number of tracks, plus it's exceptionally beautiful filled with many photos from Campi's personal collection including photos of himself as a child and teenager and posing with other artists, a comprehensive biography and detailed information about the recording sessions. Ray Campi passed away in 2021 at the age of 86. This CD shows why he's still missed, as it’s the perfect gateway for newcomers into the wonderful world of an artist who was one of rockabilly’s finest ambassadors during the revival years. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

NIGHT HOWLER/ BILLY GAYLES
Bear Family, BAF14043
English version: see below

Gitarist-pianist-producer-talent scout-bandleader-boekingsagent-componist-arrangeur Ike Turner had in de jaren '50 zijn vinger in zoveel rock 'n' roll pap dat onderzoekers nog steeds bezig zijn all things Turner te catalogeren en bij elkaar te puzzelen, en er vallen een paar stukjes op hun plaats met deze 10 inch vinyl van Billy Gayles, ontdekking van Ike Turner die Gayles gebruikte als zanger in zijn Kings Of Rhythm. De plaat bevat een dozijn songs 1954-1961 alle twaalf geschreven door Ike Turner die er ook gitaar op speelt. Titeltrack Night Howler, het oudste nummer, heeft goed geluisterd naar Lloyd Price's Lawdy Miss Clawdy - blijkbaar probeerde Turner met Gayles allerlei verschillende dingen uit en was hij daarbij niet te beroerd zich te laten leiden door hoe op dat moment de zwarte rock 'n 'roll wind waaide. Zo doet No Coming Back denken aan Send Me Some Lovin', en Peg Leg Woman uit 1956 dat verscheen onder het pseudoniem Willie King (eerder opgenomen door Johnny O'Neal voor doch onuitgebracht gebleven bij Sun) is in de trend van Rocket 88, Jackie Brenston's invloedrijke Sun opname uit 1951 die verscheen op Chess Records en uiteraard in de eerste plaats het werk van Ike Turner was. Just One More Time is een uptempo stroll (of desgewenst trage jive) voortgestuwd door saxofoon en Turner's typische ge-elektrificeerde gitaarriffs aan de whammy bar. Voeg daarbovenop Gayles' beschaafde zang met niettemin de kracht van gospel en je hebt een winnaar – fantastisch nummer. Dat gitaartrucje komt hier wel meer voor, zoals op de shuffle Do Right Baby met de gitaar weliswaar meer rhythm 'n' blues gericht en de muziek zelf ook ietsje meer rhythm 'n' blues. Ike Turner's gitaar staat eveneens centraal in I'm Tore Up, niet dé Tore Up. Take Your Fine Frame Home uit 1956 is zonder meer een toffe shuffle rocker, eveneens uit 1956 maar iets totaal anders is de soulvolle trage blues If I Had Never Known You die vokaal doet denken aan een rauwere Ray Charles. Twee latere nummers uit 1961 hebben emotionele, haast wenende zang, maar de muziek van I'm Hurting is gek genoeg Coasters-achtig early sixties en doet net als het medium tempo Walking Down The Isle uit 1959 zelfs vocaal aan de hofclowns van de rock 'n' roll denken. Het ander nummer uit 1961, Dreaming Of You, is een soultrage avant la lettre opnieuw met alle intensiteit van gospel.
Samen maakt dat jammer genoeg niét de volledige opnames van Billy Gayles (minstens drie nummers ontbreken) maar toch een gevarieerd en genuanceerd beeld van zijn veelzijdigheid. De genummerde 10 inch (500 exemplaren) is een bijzonder fijne release op het kantelpunt van rhythm 'n' blues en rock 'n' roll van een ten onrechte vergeten artiest die in 1993 op zijn 61ste bezweek aan kanker. Je leest alles over hem in het booklet van 12 pagina’s op formaat 21 x 21 centimeter geschreven door Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

Guitarist-pianist-producer-talent scout-band leader-booking agent-composer-arranger Ike Turner had such a deep involvement in rock ’n’ roll in the early fifties that researchers are still cataloging and piecing together all things Turner, and a few pieces of the puzzle fall into place with this LP of Billy Gayles, discovered by Ike Turner who used him as a lead vocalist in his Kings Of Rhythm. The 10 inch vinyl features twelve songs from 1954 to 1961, all of 'em written by Ike Turner who also plays the guitar on them. Title track Night Howler, the oldest tune on offer, clearly drew inspiration from Lloyd Price’s Lawdy Miss Clawdy. Apparently Turner tried out different styles with Gayles and wasn’t averse to letting himself be guided by whatever trend was happening in black rock ’n’ roll at that particular moment. No Coming Back for instance is reminiscent of Send Me Some Lovin and Peg Leg Woman from 1956 (previously recorded by Johnny O’Neal for but never released on Sun) which came out under the pseudonym Willie King is based on Rocket 88, Jackie Brenston’s influential 1951 Sun recording released on Chess Records that was primarily the work of Ike Turner. Just One More Time is an uptempo stroller (or if you prefer a slow jiver) driven by saxophone and Turner’s signature electrified guitar riffs with heavy use of the whammy bar. Add Gayle’s refined vocals which nonetheless possess the power of gospel and you have a winner — it's a fantastic song. This guitar trickery is displayed quite a bit here, for example on the shuffle Do Right Baby where the guitar is admittedly more rhythm ’n’ blues oriented and the music itself also leans a bit more toward rhythm ’n’ blues. Ike Turner’s guitar again takes center stage in I’m Tore Up — not the Tore Up. Take Your Fine Frame Home from 1956 is unquestionably a great shuffle rocker, and also from 1956 but something entirely different is the soulful slow blues If I Had Never Known You on which the vocals remind me of rawer version of Ray Charles. Two later songs dating from 1961 feature emotional, almost crying vocals, though the music of I’m Hurting is oddly enough Coasters-esque early sixties and just like 1959's mid tempo Walking Down The Isle even vocally brings to mind rock 'n' roll's court jesters. Dreaming Of You, the other 1961 track, is a soul ballad avant la lettre, again with all the intensity of gospel. Unfortunately these do not constitute Gayles' complete recordings (at least three songs are missing), but it does offer a varied and nuanced picture of his versatility. The numbered 10 inch (500 copies) is a particularly fine release straddling the line between rhythm ’n’ blues and rock ’n’ roll by an unjustly forgotten artist who succumbed to cancer in 1993 at the age of 61. You can read everything there is to know about him in the 12 page booklet (21 x 21 centimeters) written by Bill Dahl. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

EY BOY/ DEE'S HONEYTONES
H-Tone Records, HTR-4714
English version: see below

Dee’s Honeytones hebben een gouden plaat! Ik weet niet hoeveel platen je tegenwoordig moet verkopen om goud te halen, maar Dee’s Honeytones hebben het heft zelf in handen genomen en deze plaat gewoon op goudkleurig vinyl laten persen, en (voorlopig?) ook enkel op vinyl, niet op CD of digitaal. Instant collector’s item! Ey Boy is na Hot Damn (HTR-CD-4711) uit 2014 en Wow Wow (HTR-CD-4712) uit 2017 het derde album op twaalf jaar van Dee’s Honeytones alsmede hun eerste vinyl. Dat is geen supergrote output, maar liever drie goede albums dan tien middelmatige die op elkaar lijken, zeg ik altijd. Hot Damn was een mix van rockende jumpblues, zeg maar jaren '40 rhythm ‘n’ blues jive of gewoon zwarte rock ‘n’ roll met rhythm ‘n’ blues gitaar, gitaar rock ‘n’ roll, rockabilly en piano boogie woogie, terwijl Wow Wow de soulvolle blues kaart trok met een opvallend Hammond orgel, want van piano naar orgel is voor Dee-Ann van den Berg slechts een kleine stap in haar Little Black Dress. De titeltrack en opener van deze nieuwste Ey Boy is een jive rocker met boogie piano maar toch met die kenmerkende rhythm 'n' blues getinte gitaar van Emiel van Pelt én gastvocalen van Lil' Esther van der Meer van onder meer The Bugaloos zaliger (Dee-Ann zong ooit samen met Lil' Esther in Bugaloos opvolger The Bugalettes), maar de plaat duikt met zijn jazzy orgel (No No Baby) opnieuw volop in de blues met zwoele songs als I'm So Proud. Die blues dartelt voor in stop-starters als I Gotta Go Home en Wicked Little Baby, terwijl de rock opnieuw gaat rollen in Boot' Em Up, een saturday night fish fry gezongen door de hele band. Op pakweg de helft van de plaat blijkt zo ongeveer de helft van de band te zingen, bijvoorbeeld in Shimmy Baby Shake, het soort dirty blues waarop met allerlei lichaamsdelen dient geshaket te worden, geschreven door contrabassist Marcel van den Berg (Mars Bas van The Scam) die ook de productie, de mixing, de mastering én het artwork voor zijn rekening nam. Iets totaal anders is dan weer de afsluitende soul ballade Wrecked Heart.
Samengevat voor wie ineens naar de conclusie van een recensie scrollt: Dee's Honeytones blijven buiten de rock 'n' roll lijntjes kleuren, Ey Boy is niet voor één gat te vangen en meer blues, zij het vanuit een rock ‘n’ roll benadering. Samen maakt dat acht originals + vier covers van Carmen Davis (No No Baby), The Du Droppers (Boot' Em Up), Gene & Eunice (I Gotta Go Home) en Clayton Love (Wicked Little Baby) op een gouden plaat die er bijzonder mooi uitziet en heel direct in your face klinkt alsof je in de opnamestudio in een zetel zit, doch tegelijkertijd een ongedwongen live on stage ergens in een bloedheet kroegie party sfeertje uitademt. H-Tone is hun eigen label, dus check www.honeytones.nl. of nog beter: ga ze gewoon kijken, dat scheelt je de verzendkosten. (Frantic Franky)

Dee’s Honeytones (NL) have a gold record! I don’t know how many records you need to sell these days for gold, but Dee’s Honeytones took matters into their own hands and simply pressed this record on gold colored vinyl — and (for the time being?) only on vinyl, not on CD or digital. Instant collector’s item! Following 2014’s Hot Damn (HTR-CD-4711) and 2017’s Wow Wow (HTR-CD-4712), Ey Boy is Dee’s Honeytones’ third album in twelve years, and their first one on vinyl. It's not a gigantic output, but like I always say: better three decent albums than ten mediocre ones that sound the same. Hot Damn was a mix of rockin' jump blues, say 1940s rhythm ’n’ blues jive or plain black rock ’n’ roll with rhythm ’n’ blues guitar, guitar rock ’n’ roll, rockabilly and piano boogie woogie, while Wow Wow played the soulful blues card with a striking Hammond organ - for Dee-Ann van den Berg , the leap from piano to organ is just one small step in her Little Black Dress. The title track and opener of this here latest Ey Boy is a jive rocker with boogie piano, but it also features Emiel van Pelt's distinctive rhythm ’n’ blues tinged guitar playing + guest vocals by Lil’ Esther van der Meer of among others the late great Bugaloos (at one time Dee-Ann sang alongside Lil’ Esther in Bugaloos successor The Bugalettes). That jazzy organ (No No Baby) makes the album dive deep into the blues with sultry songs like I’m So Proud. That blues sparkles in stop-start tracks like I Gotta Go Home and Wicked Little Baby, while the rock gets rollin' again in Boot’ Em Up, a saturday night fish fry sung by the whole band. On roughly half of the album roughly half the band takes turns singing, for example in Shimmy Baby Shake, the kind of dirty blues that calls for shaking miscellaneous body parts, written by double bass player Marcel "Mars Bas" van den Berg (The Scam) who also took care of the production, mixing, mastering and artwork. The last track, the soul ballad Wrecked Heart, is entirely different again.
To sum it up for those who scroll straight to the conclusion of a review: Dee’s Honeytones continue to color outside the rock ’n’ roll lines, Ey Boy showcasing various sides of the band featuring more blues, yet still from a rock ’n’ roll perspective, with eight originals + four covers of Carmen Davis (No No Baby), The Du Droppers (Boot’ Em Up), Gene & Eunice (I Gotta Go Home) and Clayton Love (Wicked Little Baby) on a gold record that looks absolutely stunning and sounds very direct and in-your-face, as if you’re sitting in an armchair in the recording studio, simultaneously exuding the laid back party vibe of a live performance somewhere in a sweaty little dive. H-Tone is their own label, so check out www.honeytones.nl. Even better: try to go see them live and save on shipping costs. (Frantic Franky)

THE TWELVE LABORS/ SANT ANNA BAY COCONUTS
Surf Cookie, SC066
English version: see below

Verrassing: op het vijfde album van deze Antwerpse groep, album dat qua sound en stijl helemaal in de lijn surft van zijn voorganger The Pineapple Parade (Surf Cookie SC042), staan geen twaalf maar dertien nummers. Verrassing nummer twee: dat dertiende nummer is eigenlijk het eerste nummer, een bijna twee minuten durende opener gespeeld op twee akoestische gitaren, een beetje zoals ze dat al deden in het nummer E 4-ever op die Pineapple Parade. Laat u in uw wetsuit echter niet op het verkeerde been zetten, want dat spaghetti sfeertje van die Introitus maakt ras plaats voor de surf zoals we die graag horen van Sant Anna Bay Coconuts: in reverb gedrenkte instrumentale dondergitaren met staccato ritmes en heel veel laagjes, variaties op thema’s en afwisselingen tussen rustige en hardere passages. De plaat begint vrij rustig met het speels oosterse medium tempo Dark Shadows Of Olympus en het wals ritme van het eveneens medium tempo Sable Atlantique, maar al spoedig beukt de branding op de kustlijn in wanneer de sirenes van Weekend Warriors dreigend loeien. Zo gaat dat steeds steviger en zwaarder tot Sleepless On Shamehill, een mooi voorbeeld van de Sant Anna Bay Coconuts aanpak: niet één melodie die twee keer wordt rondgespeeld, maar die door de toevoeging van andere elementen steeds vanuit andere perspectieven wordt benaderd, of misschien is aangevallen een beter woord. Toch blijft er plaats voor vrolijke huppeldepup als Doo-Da-Roo-Di, nummer dat uitnodigt tot een gek dansje. Creeps In "De Casino" is voorzien van hypnotische tribal chants, Tantalus Tantra is tegelijk exotica (hoor ik daar echo’s van de Belgische jaren '60 gitaargroep The Jokers?) en Turks, de ska van Sulawesi, het zijn allemaal gekende ingrediënten in surf, maar Sant Anna Bay Coconuts blazen ze - net als veel andere moderne surfbands - met plezier en enthousiasme nieuw leven in. De enige cover, Temple Of Surf, is Temple Of Love van The Sisters Of Mercy (GB), wat verder totaal niet ter zake doet omdat ik dat goth / new wave nummer uit 1983 totaal niet ken. Het opzij opzij opzij tempo van Wooden Escalators lijkt gebaseerd op Movin' van The Astronauts en past in die zin bij de titel van het nummer die verwijst naar de houten art deco roltrappen van de uit de jaren '30 daterende voetgangerstunnel onder de rivier de Schelde in Antwerpen. Dat brengt ons meteen bij het opvallende art deco artwork van dit album dat wordt doorgetrokken in het bordeauxkleurige vinyl, geperst op 300 exemplaren. De CD is zelfs een nog kleinere oplage van amper honderd stuks! Info: www.santannabaycoconuts.com and www.surfcookierecords.bandcamp.com (Frantic Franky)

Surprise: The fifth album of Antwerp (B) based Sant Anna Bay Coconuts, in terms of sound and style very much in line with its predecessor, The Pineapple Parade (Surf Cookie SC042), does not contain twelve but thirteen tracks. Surprise number two: the thirteenth track is actually the first track, a nearly two minute opener played on two acoustic guitars, a bit like they did on E 4-ever from The Pineapple Parade. Don’t let that throw you off your surfboard though, for the spaghetti-like vibe of Introitus quickly gives way to the surf sound we’ve come to love from Sant Anna Bay Coconuts: reverb soaked thundering instro guitars playing staccato rhythms with plenty of layers and variations on themes shifting between quiet and louder passages. The album starts off fairly calmly with the playful eastern influenced mid tempo Dark Shadows Of Olympus and the waltz rhythm of the similarly mid tempo Sable Atlantique, but danger soon looms on the shoreline when the sirens of Weekend Warriors wail. Things get more powerful and heavier with Sleepless On Shamehill a fine example of the Sant Anna Bay Coconuts approach - perhaps “attack” is a better word -: not one melody played twice, but constantly shifting the perspective through the addition of new elements. Yet there’s room for cheerful, bouncy tunes like Doo-Da-Roo-Di, a song that invites you to do a silly little dance. Creeps In "De Casino” features hypnotic tribal chants, Tantalus Tantra is at the same time exotica (do I hear echoes of Belgian sixties guitar group The Jokers?) and Turkish, the ska of Sulawesi, they're all familiar ingredients of surf music, but Sant Anna Bay Coconuts, like many other modern surf bands, breathe new life into them with joy and enthusiasm. The only cover, Temple Of Surf, is actually Temple Of Love from The Sisters Of Mercy (GB), which is totally irrelevant as I’m totally unfamiliar with that 1983 goth/new wave song. The rhythm of Wooden Escalators seems to be based on Movin’ by The Astronauts and in that sense fits the title which refers to the wooden art deco escalators in the 1930s pedestrian tunnel under the Scheldt river in Antwerp. That brings us to the striking art deco artwork of the album, continued with the burgundy colored vinyl, pressed in a limited run of 300 copies. The CD is an even smaller run of barely one hundred copies! Info: www.santannabaycoconuts.com and www.surfcookierecords.bandcamp.com (Frantic Franky)

HIGH BLOOD PRESSURE/ THE WESTERN STRINGBYRDS
Tessy, TESSY CD 2023
English version: see below

Zanger-gitarist-frontman Kees Stigter staat sinds jaar en dag garant voor een potje period perfecte countrybilly, en als we zeggen sinds jaar en dag dan bedoelen we ook sinds jaar en dag: we volgen Stigter sinds we hem in de eerste helft van de jaren ‘80 leerden kennen in Ko & the Cattle Show. Daarna kwamen The Chessnuts en daaruit kwamen The Barnstompers voort, en tussendoor waren er ook Annita & the Starbombers en KC Credit & the Cashiers, maar de muziek bleef steevast in dezelfde lijn en daar zijn wij maar wat blij om. Niets blijft evenwel eeuwig duren en The Western Stringbyrds zijn de logische voortzetting van de ter ziele gegane Barnstompers met dezelfde drummer Marco Groeneveld, de welbekende Mike van Lierop op contrabas en Kees Stigter’s zoon Ed op gitaar. Die heeft het van geen vreemden, ziet er net als z’n pa recht overgelopen uit de jaren ‘50 uit, en kan een stukje gitaar spelen om u tegen te zeggen – ik begin te twijfelen wie van de twee nu de beste gitarist is.
Na een jaar of zes werd het tijd voor de debuutrelease van The Western Stringbyrds met een royale achttien nummers gekenmerkt door Stigter’s welluidende stem en de essentie van meer dan veertig jaar die knus voortkabbelende muziek en al haar substijlen spelen, van klassieke melodieuze medium tempo big label rockabilly (titeltrack High Blood Pressure dat zo had kunnen opgenomen geweest zijn bij Decca, Going Back To The City, I Have Done More Accidentally) over gestroomlijnde uptempo country swing (Yes I've Come Back met wat in de jaren ‘50 zou zijn omschreven geweest als “teen appeal”, Fool About My Baby), soms met een chucka chucka shuffle als ritme (Throw A Little Love My Way), soms op een bluesy rechtdoor stroll tempo (Lie To Me Baby) over cashabilly (Travelin' Man) tot dromerige rockaballads als You're Making A Fool Out Of Me, The Western Stringbyrds doen het allemaal even moeiteloos voorkomen: hoor hoe ze Sun rock ‘n’ roll van Jery Lee Lewis uit 1959 (Am I To Be The One) in een countrybilly jasje gieten.
Achttien songs is een mooi getal en daar staat maar één eigen nummer tussen, het op Johnny Cash leest gestoelde It Had To Be That Way, maar da's niet erg want Kees Stigter heeft er een handje van weg om onbekende parels te plukken uit de bodemloze bron waaraan The Western Stringbyrds zich laven: ik daag u uit om voor de vuist weg de originele uitvoerders te noemen van vijf willekeurige songs hier, tenzij u de voorzitter bent van de Nederlandse afdeling van de internationale Whitey Knight (The Blues Walked In) fan club. Soms is het een puzzel, zoals in het geval van die High Blood Pressure, een luie zwarte New Orleans song van Huey Piano Smith uit 1958 vijf jaar later gecoverd door Gene Vincent, maar ik heb geen idee op wie Stigter zich heeft gebaseerd voor de rockabilly versie van The Western Stringbyrds. Of misschien speelt ie gewoon ALLES zo?
Voor de vinylverzamelaars verschenen twee nummers op single, Am I To Be The One / I Wish I Knew (Tessy-SI-2023), tien andere nummers op 10 inch Tessy 10-2023 en daarvan bestaat dan ook nog eens een aparte gelimiteerde persing van 100 exemplaren op rood vinyl waarvan alleen Dirk Teske van Tessy Records er nog een paar schijnt te hebben liggen. Maar als je alles wil hebben moet je dus deze CD kopen, geen straf want dit behoort ongetwijfeld tot de top releases van dit jaar in Nederland – en ver daarbuiten. Info: www.tessyrecords.de en www.facebook.com/western.stringbyrds.5 (Frantic Franky)

Singer-guitarist-front man Kees Stigter (NL) aka KC Byrd has been a champion of period-perfect countrybilly for many years, and when we say for many years, we do mean it: we’ve been following Stigter ever since we first got to know him in the first half of the eighties with Ko & the Cattle Show. After that came The Chessnuts which gave rise to The Barnstompers, in between there were also Annita & the Starbombers and KC Credit & the Cashiers, but the music has consistently stuck to the same style, and we’re absolutely thrilled about that. Nothing lasts forever however, and The Western Stringbyrds are the logical continuation of the now defunct Barnstompers featuring the same drummer, Marco Groeneveld, well known scene face Mike van Lierop on double bass, and Kees Stigter’s son Ed on guitar. He's learned from the best, just like his dad he looks as if he’d been time machined straight out of the fifties, and he can really play that guitar well — I’m beginning to wonder which of the two is the better guitarist.
After like six years it was about time for The Western Stringbyrds’ debut release, a generous eighteen track album characterized by Stigter’s melodious voice and the essence of more than forty years of playing that cozily meandering music and all of its subgenres, ranging from classic melodic medium tempo major label rockabilly (title track High Blood Pressure which could have been recorded at Decca, Going Back To The City, I Have Done More Accidentally) over streamlined uptempo country swing (Fool About My Baby, Yes I’ve Come Back which has what in the fifties would have been described as “teen appeal”), sometimes with a chucka chucka shuffle rhythm (Throw A Little Love My Way), sometimes sporting a bluesy, straightforward stroll tempo (Lie To Me Baby), to cashabilly (Travelin’ Man) and dreamy rock-a-ballads like You’re Making A Fool Out Of Me, The Western Stringbyrds make it all sound just as effortless: listen to how they give Jerry Lee Lewis’s 1959 Sun rock ‘n’ roll track Am I To Be The One a countrybilly makeover.
Eighteen songs is a lot, yet there’s only one selfwritten track, the Johnny Cash-inspired It Had To Be That Way, but that’s okay because Stigter has a knack for digging up unknown gems from the bottomless well that The Western Stringbyrds draw from: I challenge you to name off the top of your head the original performers of a random five out of the eighteen songs, unless you happen to be the president of the local chapter of the international Whitey Knight (The Blues Walked In) fan club. Sometimes it’s puzzling, as in the case of High Blood Pressure, a laid back black 1958 New Orleans song from Huey Piano Smith, covered five years later by Gene Vincent, but I have no idea who Stigter based The Western Stringbyrds’ rockabilly version on. Or maybe that’s just the way he plays EVERYTHING.
For all you vinyl collectors out there two tracks were released on a 45, Am I To Be The One / I Wish I Knew (Tessy-SI-2023), ten other tracks appeared on the 10 inch Tessy 10-2023, and there’s also a separate limited edition pressing of that of 100 copies on red vinyl, for the last remaining copies of which you have to get in touch with Dirk Teske of Tessy Records. But if you want to have everything, you gotta buy this CD, which is no problem at all as it’s undoubtedly one of this year’s top releases from the Netherlands - and far beyond. Info: www.tessyrecords.de and www.facebook.com/western.stringbyrds.5 (Frantic Franky)

WILD RIDE TONIGHT/ HI-SPEED ROCKETS
Hi-Speed Rockets, Streaming
English version: see below

Een twangy gitaarrif als intro, de drums die invallen en we zijn vertrokken voor een aanstekelijk melodieus modern nummer dat vertrekt vanuit de klassieke I-vi-IV-V rock ‘n’ roll akkoordenprogressie die doorheen het nummer blijft evolueren met stops, bruggetjes, variaties en melodiewissels. Het nummer roept in de eerste plaats een on the road met de wind in je haar gevoel op en doet in de tweede plaats vooral verlangen naar meer, want één nummer van drie minuten en twintig seconden is te weinig om een correct en vooral eerlijk beeld van een band te vormen. Dit is in de eerste plaats een digitale download maar er zijn ook honderd CD’s en honderd vinyl singles van geperst, en is er een tweede digitale single getiteld Space Raiders op komst. Die mochten wij reeds exclusief voorbeluisteren, en we kunnen enkel zeggen: wij willen meer! Wij willen meer! Tot het zover is kan u terecht op YouTube voor verschillende clips en live opnames van dit kwartet uit Finland waarin we drummer Harri "Hape" Kunnas en bassist Janne Anttonen van de instrumentale groep Husky & the Sandmen terugvinden. Tussen hun nummers op YouTube valt een cover op van Midnite Blues van Charlie Rich die door het stemgeluid van zanger Alex Ojasti wat doen denken aan Paul Ansell, en er is uiteraard ook hun albumdebuut Turn Back The Time dat in 2023 verscheen op Bluelight Records (FI). Info: www.facebook.com/hispeedrockets (Frantic Franky)

A twangy guitar riff for the intro, the drums kick in and we’re off for a catchy, melodic modern song that starts out with the classic I-vi-IV-V rock ’n’ roll chord progression which throughout the tune continues to evolve with breaks, bridges, variations and melody shifts. First and foremost the song evokes an on the road with the wind in your hair feeling, and secondly it leaves you wishing for more, because one song of three minutes and twenty seconds isn’t enough to get a proper and above all fair impression of a band. This is primarily a digital download, though the band did press one hundred CD’s and one hundred vinyl singles, with a second digital single titled Space Raiders on the way. We were lucky enough to be allowed to pre-listen to it and all we can say is: we want more! We want more! Until then, check out YouTube for a variety of video clips and live recordings of this quartet from Finland featuring drummer Harri "Hape "Kunnas and bass player Janne Anttonen from instrumental group Husky & the Sandmen. Among their songs on YouTube a cover of Charlie Rich’s Midnite Blues stands out — singer Alex Ojasti’s voice is somewhat reminiscent of Paul Ansell — and of course there’s also their debut album Turn Back The Time which was released in 2023 on Bluelight Records (FI). Info: www.facebook.com/hispeedrockets (Frantic Franky)

BLACK PHANTOM ROCKERS # 2: THE DANCE
Koko Mojo, KM-CD-205
English version: see below

Black Phantom Rockers volume 2 bevat zwarte rock 'n' roll en aanverwanten, zoveel is duidelijk, maar wie zijn of waren Richie Richardson with Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump, het zwarte equivalent van white rock) of Lord Tennyson (de stop-start New Orleans stroll The Dance)? Bij mijn weten weet geen mens het, want de rock 'n' roll detectives hebben nog geen spoor van hen teruggevonden. In die zin zijn het inderdaad fantoomrockers. Niet zozeer New Orleans dan wel Louisiana klinken Johnson Boudreaux & the Jokers in Love Money, en ze klinken bovendien behoorlijk blank. Die Jokers waren in ieder geval een blank orkest, daar ben ik zeker van, maar van die Boudreaux weet ik het niet. Misschien was ie een halfbloed creool? Toch zijn sommige van de artiesten die zich van schuilnamen bedienden geïdentificeerd door de politie, en een beroemd voorbeeld zijn The Ecuadors, een eenmalig één single project van een gelegenheids doo-wop groep met Moonglows leadzanger Harvey Fuqua en Etta James (al hoor je niet echt een vrouwenstem) met op gitaar de enige echte Chuck Berry, vandaar dat die op de cover staat. Zijn gitaarsound haal je er zo uit, en Say You'll Be Mine klinkt inderdaad als iets dat Berry onder eigen naam had kunnen opnemen. Fuqua komt nog een keertje terug met de novelty rocker Da Da Goo Goo die gewoon verscheen onder zijn voornaam Harvey. Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) waren een afsplitsing van The Clovers, en Lee Diamond was een van de saxofonisten in Little Richard's begeleidingsband The Upsetters. Zijn Hatti Malatti haalde de mostaard evenwel bij Bony Moronie van Larry Williams.
You Said You Had A Woman van zangeres Geneva Vallier is een antwoord op I Got A Woman van Ray Charles, en een van de leukste tracks is Comin' Around The Mountain van Johnny Two-Voice die in de gospel had geleerd zeer snel af te wisselen tussen zijn gewone stem en falsetto, trucje dat ie demonstreert in Comin' around The Mountain. Daarnaast valt het nummer op omdat het een rockende bewerking van het vooral als country bekende kinderliedje She'll Be Comin' Round The Mountain is, in het Nederlands bekend als Ik Heb Een Tante In Marokko, liedje dat anno nu een heel andere betekenis heeft gekregen dan anno toen, hahaha. Nog toffe rock 'n' roll is er met onder meer Mercy Baby (het verschroeiende Rock 'n' Roll Baby), Esquerita die nog gekker was dan Little Richard (Plenty Lovin'), Henry & Mamie (Two Big Feet), Little Papa Joe (Looking For My Baby), Guitar Crusher (Itch With Me), KC Mojo Watson (het van blaffende honden voorziene Love Blood Hound) en de van Tarzan kreten voorziene jungle exotica van Norman Sands & the Valiants (Don't Wanna Leave The Congo). Sommige artiesten zijn niet wie je denkt dat zijn, want The Blond Bomber (de stroll screamer Strollie Bun) is auditief duidelijk niét Ronnie Dawson die zich ook van dat pseudoniem bediende. Déze Blond Bomber was bluesmuzikant Walter Rhodes alias Little Red Walter.
De aanverwanten waar ik het daarstraks over had zijn in de eerste plaats bluesbop, al krijgt tegenwoordig elke semi-akoestische bluesopname met mondharmonica uit het verre verleden tegenwoordig dat etiket opgeplakt. Voorbeelden hier zijn Biscuit Baking Mama (Big Ed & his Combo), Goin' Back To Orleans (Jesse & Buzzy) en Little City Woman (Big Bill & his Guitar alias Big Bill Broonzy en een slappende contrabas), en er is tevens een enkele keer bluesrock met Blue Charlie (I'm Gonna To Kill That Hen). Alle 26 tracks individueel aanhalen heeft weinig nut: ik kan volstaan met te zeggen dat dit een sympathieke CD met een acceptabele geluidskwaliteit is. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Black Phantom Rockers volume 2 obviously features black rock ’n’ roll and related genres, but who are or were Richie Richardson with Charlie Cuevas & the Jaguars (The Jump is their black equivalent of white rock) or Lord Tennyson (the stop-start New Orleans stroll The Dance)? As far as I know no one knows, because the rock ’n’ roll detectives so far haven’t found the slightest trace of them. In that sense they are indeed phantom rockers. Johnson Boudreaux & the Jokers' Love Money sound less New Orleans but more Louisiana, and they also sound rather white. Now those Jokers were definitely a white band, that much I know, but I'm not sure about Boudreaux fella. Maybe he was creole? Still, some of these artists who used pseudonyms have been identified by the police, and a famous example are The Ecuadors, a one-off one 45 project by a doo-wop group with Moonglows lead singer Harvey Fuqua and Etta James (though you can’t really hear a female voice) with the one and only Chuck Berry on guitar, which is why he’s on the CD cover. His guitar is instantly recognizable and Say You'll Be Mine indeed sounds like something Berry could have recorded under his own name. Fuqua returns with the novelty rocker Da Da Goo Goo which was simply released under his first name Harvey. Tippie & the Clovermen (Gimme Gimme Gimme) were a spin-off of The Clovers, and Lee Diamond was one of the saxophonists in Little Richard’s band The Upsetters. His Hatti Malatti however takes its cues from Larry Williams’ Bony Moronie.
Geneva Vallier's You Said You Had A Woman is a answer to Ray Charles’ I Got A Woman, and one of the best tracks is Comin’ Around The Mountain by Johnny Two-Voice who learned in gospel music how to switch very quickly between his regular voice and falsetto, a trick he demonstrates in Comin’ Around The Mountain. The song also stands out because it’s a rockin' adaptation of the old children’s song She’ll Be Comin’ Round the Mountain, best known from the country music songbook. There’s more great rock ’n’ roll to be discovered from the likes of Mercy Baby (the scorching Rock ’n’ Roll Baby), Esquerita (Plenty Lovin') who was even crazier than Little Richard, Henry & Mamie (Two Big Feet), Little Papa Joe (Looking For My Baby), Guitar Crusher (Itch With Me), KC Mojo Watson (Love Blood Hound has barking dogs) and the jungle exotica of Norman Sands & the Valiants (Don’t Wanna Leave The Congo has Tarzan yells). Some artists aren’t who you think they are, as The Blond Bomber (the stroll screamer Strollie Bun) is clearly not Ronnie Dawson who also used that pseudonym. This here Blond Bomber was blues musician Walter Rhodes aka Little Red Walter.
The related genres I mentioned are primarily blues bop, although these days every semi-acoustic blues recording from the distant past that has a harmonica tends to be labeled as such. Examples here include Biscuit Baking Mama (Big Ed & his Combo), Goin’ Back To Orleans (Jesse & Buzzy) and Little City Woman (Big Bill & his Guitar who's Big Bill Broonzy with a slapping bass), and there's the occasional blues rock track like Blue Charlie's I’m Gonna To Kill That Hen as well. There’s little point in mentioning all 26 tracks individually: suffice to say that this is an enjoyable CD with acceptable sound quality. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

PHANTOM ROCKERS: POCKETFUL OF HEARTS
Atomicat, ACCD196
English version: see below

Sommige verzamelCD’s zijn beter dan andere. Dat is logisch, want zijn collecties van in dit geval 30 tracks (in dit geval van 1954 tot 1963) en onafgezien van het feit dat die niet allemaal even goed kùnnen zijn hangt heel veel af van je eigen smaak. Iets goed of niet goed vinden is immers een individueel gegeven. Ik vind deze vijfde Phantom Rockers héél goed omdat ik het overgrote merendeel van de 30 tracks meer dan gemiddeld goed vind, om diverse vaak heel gekke of heel persoonlijke redenen. Het krachtige Rockin' Robert bijvoorbeeld van The La Dell Sisters die klinken zoals The Andrews Sisters hadden kunnen klinken moesten ze rock 'n' roll gemaakt hebben, vind ik goed sinds ik het voor het eerst hoorde in De Rock 'n' Roll Methode van Felix Meurders bijna vijftig jaar geleden. Andere nummers ken ik al even lang, vond ik nooit speciaal en plots klinken ze hier fantastisch, zoals Bristol Stomp van The Dovells. Maar waarom vind ik al die nummers zo mooi? Is het de fraaie zanglijn van het nochtans puur rockende Pretty Baby (I Saw You Last Night) van The Vibes? De levensvreugde die bruist uit de gezangen van Jericho Jones (Save All Your Lovin' For Sis), White Bear (Pretty Little Things Called Girls) en de op gospel doo-woppende Empires (Don't Touch My Gal)? Het hoge wacko gehalte van Sidney Jo Lewis alias Hardrock Gunter's Boppin' To Grandfather's Clock en de hillbilly variété van zijn Gonna Dance All Night en van Yakety Yak (niet het nummer van The Coasters) van Mac & Jake? De al even wacko percussie in Johnny Bachelor's mysterieuze Mumbles? De knettergekke frolic diner instrumental Rockin' Bongos van exotica artiest Chaino, een door de platenfirma goed uitgekiende marketing truc want Chaino was geen door een missionaris gered weeskind van een uitgemoorde Afrikaanse stam maar gewoon een Afro-Amerikaanse bongospeler? Het feit dat The Half Brothers de Everly Brothers versie van This Little Girl Of Mine harder doen rocken? Hank Smith's primitieve hillbilly cover van Heartbreak Hotel met nog meer echo? Rusty Howard & the Rhythm Rangers die iets gelijkaardigs doen met My Baby Left Me waarin zelfs een steel gitaar rockt en een fiddle meekrast? Het onweerstaanbaar strollende Morgus The Magnificent van Morgus & the Ghouls? De knappe truckin' country twang Don't Play That Song One More Time van de minder geciviliseerde Buck Owens cloon Johnny Blaine? Genadeloze rechtdoor female gitaarrockers als Misty Bonner's Watch Me Do The Twist? De rauwe rockabilly van Thumper Jones' Rock It op de eenzame hoogte van het beste van Johnny Burnette's R & r Trio? Leslie Harris die in Come On Little Sarah een zwarte Ritchie Valens lijkt? Ik ga ze niet allemaal opsommen doch kan volstaan met te melden dat het handjevol nummers die ik niet speciaal vind op zich best OK zijn en dat ik de CD in zijn geheel eindeloos kan blijven herbeluisteren in de auto. Vraag maar aan mijn huisgenoten!
Dit alles onafgezien van de rode draad doorheen de Phantom Rockers reeks, namelijk het gebruik van pseudoniemen, aliassen en bekende namen die anoniem meedoen op andermans platen. Sommige herken je: Charlie Feathers klonk altijd altijd als zichzelf en niemand anders, zelfs niet toen hij in 1960 het folky nummer South Of Chicago uitbracht onder de naam Charlie Morgan. Soit, dat alles kan je nalezen in de korte notities van samensteller Mark Armstrong binnenin de CD die zoals alle CD’s in deze reeks opent met een onuitgebracht nummer uit de jaren '50. Dit keer is dat Pocketful Of Hearts dat u misschien kent als een van die gezellige, beetje zwoele medium tempo tongue in cheeck songs van Eddie Cochran. Hier hoort u de demo van schrijver Fred Dexter zoals hij die in 1957 opnam om het liedje te laten horen aan Cochran. Het tempo is gelijkaardig, de muzikale invulling eenvoudiger (ik hoor vooral piano en een drummetje), maar de aanzet tot de backing vocals zitten reeds in het arrangement. Dexter was een pseudoniem van muziekuitgever Sylvester Cross, de eigenaar van Crest Records (het label dat Cochran's debuutsingle Skinny Jim / Half Loved uitbracht) die ook Drive-In Show componeerde voor Eddie Cochran. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

Some compilation CD's are better than others. That makes sense, because they’re collections of in this case 30 tracks (spanning 1954 to 1963), and aside from the fact that they can’t all be equally good, a lot depends upon your own taste. After all, whether you like something or not is a matter of personal preference. I personally think this fifth Phantom Rockers CD is very good because I find the vast majority of the 30 tracks to be above average, for reasons often quite random or very personal. The powerful Rockin’ Robert from The La Dell Sisters for example — somehow they sound like how The Andrews Sisters might have sounded if they'd only made rock ’n’ roll — has been a favorite of mine ever since I first heard forty years ago. Other songs I’ve known just as long but I never cared much for 'em, and suddenly they sound fantastic here, like Bristol Stomp from The Dovells. But why do I like all these songs so much? Is it the beautiful vocal melody of The Vibes' nonetheless 100 % rockin' Pretty Baby (I Saw You Last Night)? The joie de vivre oozing from songs like Jericho Jones' Save All Your Lovin’ For Sis, White Bear's Pretty Little Things Called Girls and the gospel infused doo-woppin' Empires' Don’t Touch My Gal? The wackyness of Sidney Jo Lewis aka Hardrock Gunter’s Boppin’ To Grandfather’s Clock and the hillbilly variety music of his Gonna Dance All Night and Mac & Jake’s Yakety Yak (not the one by The Coasters)? The equally wacko percussion in Johnny Bachelor’s mysterious Mumbles? The completely crazy frolic diner instrumental Rockin' Bongos by exotica artist Chaino, a well concocted marketing ploy from the record company because Chaino wasn’t an orphan saved from a massacred African tribe by a missionary but simply an African-American bongo player? The fact that The Half Brothers make the Everly Brothers’ version of This Little Girl Of Mine rock even harder? Hank Smith’s primitive hillbilly cover of Heartbreak Hotel with even more echo? Rusty Howard & the Rhythm Rangers doing something similar with My Baby Left Me in which even a steel guitar rocks and a fiddle screetches along? Morgus & the Ghouls irresistibly strolling Morgus The Magnificent? The great truckin’ country twang of Don’t Play That Song One More Time by the less civilized Buck Owens clone Johnny Blaine? Merciless straightforward female guitar rockers like Misty Bonner’s Watch Me Do The Twist? The raw rockabilly of Thumper Jones’ Rock It on par with the best of Johnny Burnette’s R & R Trio? Leslie Harris sounding like a black Ritchie Valens in Come On Little Sarah? I won’t list them all, but suffice to say that the handful of tracks I don’t particularly care for here are still pretty good on their own, and that I can listen to the entire CD on repeat in the car forever. Just ask my wife and kids!
All of this aside from the common thread running through the Phantom Rockers series, which is the use of pseudonyms, aliases, and well known names appearing anonymously on other people’s records. You’ll recognize some of them: Charlie Feathers always sounded like himself and nobody else, not even when in 1960 he released the folky South Of Chicago as Charlie Morgan. Anyway, you can read all about that in the brief liner notes by compiler Mark Armstrong inside the CD, which like all CDs in this series opens with an unreleased 1950s track. This time it’s Pocketful Of Hearts which you might know as one of those cozy, slightly sultry medium tempo tongue-in-cheek songs from Eddie Cochran. Here you can hear the demo by writer Fred Dexter as he laid it down in 1957 to let Cochran hear. The tempo is similar, the musical arrangement simpler (I mainly hear piano and a snare drum), but the idea of the backing vocals is already present in the arrangement. Dexter was a pseudonym for music publisher Sylvester Cross who owned Crest Records, the label that released Cochran’s debut 45 Skinny Jim / Half Loved, and he also wrote Drive-In Show for Eddie Cochran. Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

THAT’LL FLAT GIT IT Vol. 55: ROCKABILLY & ROCK ‘N’ ROLL FROM THE VAULTS OF FORTUNE, HI-Q & STRATE 8 RECORDS
Bear Family, BCD17787
English version: see below

Bij het woord "verzamelalbum" denken sommige mensen aan Panini prentjes, maar een rock 'n' roll liefhebber denkt aan CD’s en LP’s, het medium waarop sinds de revival jaren '70 rock 'n' roll singles worden samengebracht tot ons aller genoegen, want die LP’s/CD’s kosten slechts een fractie van wat u voor de individuele singles dient op te hoesten, áls u ze al vindt want da's weer een heel ander verzamelcircuit. Wij verzamelen verzamelalbums, da's al erg genoeg, want platenfirma’s weten dat verzamelaars een reeks volledig willen, net zoals die Panini verzamelaars hun sticker albums volledig willen krijgen. Een van de langstlopende rock 'n' roll verzamelreeksen op CD, letterlijk én figuurlijk, is Bear Family's That'll Flat Git It reeks waarvan Volume 1 verscheen in 1993. Na 26 CD plastic CD doosjes zijn ze overgestapt op digipacks, en intussen zitten ze aan Volume 55, maar het principe is nog immer hetzelfde: rock 'n' roll per label, en indien nodig meer dan één volume per label. Dan denk je: na vijftig CD’s heb je alle labels wel gehad, maar niets is minder waar: Fortune Records uit Detroit was nog niet aan de beurt. Fortune is dankzij het onderzoek van Billy Miller van Norton Records (zie zijn boek Mind Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit's Fortune Records uit 2020) en de cultreputatie van artiesten als André Williams geen onbekend label, waarop best veel goed spul het licht zag lang vòòr Motown Detroit op de kaart zette als mekka van de nieuwe zwarte muziek die de rock 'n' roll wegvaagde. Maar Fortune en onderafdelingen Hi-Q, Strate 8 en Renown waren eerst! De "rockabilly & rock 'n' roll" uit de ondertitel van de CD dekt de lading niet helemaal, want op Fortune verscheen ook zwarte rock 'n' roll alsmede country getint werk voor in de autofabrieken aan de lopende band slavende uit het zuiden geëmigreerde blanken en die hadden evenzeer hun muzikaal verzetje nodig teneinde de heimwee naar huis te verdrinken. Doch laat ons beginnen bij het begin, bij de oprichting van Fortune in 1946. In 1948 maakte John Lee Hooker zijn allereerste opnames ooit voor Fortune, al werden die toen om wie weet welke reden niet uitgebracht. Niet goed genoeg lijkt de meest logische aanname, en ze staan evenmin op deze CD. Wat er wel opstaat is 28 sneetjes rock 'n' roll in alle maten en gewichten met uitstapjes naar hillbilly en zwarte rock 'n' roll. Het overzicht opent met de toepasselijk supersonisch snelle space rocker Rock The Universe van Dell Vaughn & the Fortune Aires, en hetzelfde thema wordt behandeld in een meer hillbilly boogie setting door Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satelite) en in een zwarte rock 'n' roll setting door Little Ernest Tucker (Gonna Get Me A Satellite). Nog meer zwarte rock 'n' roll wordt opgediend door Nolan Strong & the Diablos die in Try Me One More Time klinken als Hank Ballard, door The Earthquakes (Crazy Bop) en door de doo-woppende Ferros (Tough Cat), alwaren die laatste luidens de foto wel degelijk blank - ze klinken als doo-wop gone white rock. Er zijn geslaagde rockers als Hi Ho Little Girl van The Terrigan Brothers en Long Tall Lou (From Louisville) van Pete De Bree & the Wanderers (zang: Jimmy Franklin) met op steel gitaar Tommy Durden, co-auteur van Heartbreak Hotel. Een boogie piano trekt Columbus Stockade Blues van Kenny Land & his Bull Dogs richting country rock 'n' roll en is het hoofdinstrument op Roy Hall's ouderwetse hillbilly fiddle Dirty Boogie uit 1949 (zang: Frankie Brumbalough), een voorloper van Hall's Three Alley Cats in de rauwere Fortune versie uit 1958 hier, in tegenstelling tot de bekendere gestroomlijnder Decca versie uit 1956. Dubbelzinnige liedjes als Dirty Boogie verkochten goed sinds de uitvinding van de geluidsopname, en nog zo'n bekende double entendre is Johnny Buckett's Griddle Greasing Daddy in de rockender heropname uit 1957 van het nummer dat Buckett reeds in 1951 voor Fortune had opgenomen. Gek genoeg bestaat het merendeel van de muzikale nalatenschap van de zanger die in 1967 het anti hippie nummer Hippie In A Blunder opnam uit religieuze muziek! Naast scabreuze meezingers en ruimtevaart (er staat zelfs een groep op deze CD genaamd Shorty Frog & his Space Cats) had Fortune ook iets met andere op de actualiteit inspelende novelty songs, getuige twee Elvis tributes: The Hunt Sisters' inderdaad rockende Elvis Is Rocking Again (al klinkt het als Elvis is bopping again) begeleid door de band van Roy Hall, en het voor een stuk op Heartbreak Hotel gebaseerde deels uit Elvis songtitels bestaande Hey Mr. Presley van opnieuw Pete De Bree & the Wanderers (zang: Jimmy Franklin).
Met Don Rader (Rock 'n' Roll Grandpap), Farris Wilder (It's All Your Fault) en Jimmy Lee (You Ain't No Good For Me) is er al dan niet rammelende echobilly, The Roll van Butch Vaden & the Nite Sounds is een krakkemikkig rhythm 'n' blues rockende gitaar-sax instro, Long Walk van The Catalinas is een standaard medium tempo sax stroll. Ook drie andere instrumentals, het gitaar-sax-piano J & D Hop van Jim Myers & Tex Regan en de gitaarimprovisaties Flamingo Rock (Ellis Kirk & the Town And Country Boys) en Fling (The Phaetons) zijn standaard akkoordenschema’s. Omdat Fortune van alle muziekmarkten thuis was staat op de CD ook jazzy swing met Blues I Can't Hide van Eddie Jackson opgenomen in de Fortune studio maar uitgebracht op Jackson's eigen Caravan label, en één gospelbilly nummer met slappende contrabas en rockende elektrsiche gitaar, de Brother Claude Ely cover (Ain't) No Grave (Gonna Hold My Baby Down) van The Whirl Wind Evangelists in de Fortune versie uit 1958, niet in de BRC versie uit 1956.
De oudste track stamt uit 1939 en werd niét opgenomen bij Fortune: Hamtramck Mama uit 1939 van The York Brothers, twee stemmen en twee akoestische gitaren + zo te horen een contrabas, in een meer uptempo country stijl gebaseerd op Jimmie Rodgers die vooruitloopt op de samenzang van The Everly Brothers. De aanhoudende populariteit van het nummer deden de broers het liedje twee keer heropnemen, terwijl Fortune de originele opname uit 1939 heruitbracht in 1949. De bekendste naam is voor ons de letterlijk kleine maar figuurlijk heel grote Johnny Powers, de enige artiest die opnam voor Sun Records én Motown Records (zij het dat Motown nooit iets van hem uitbracht onder zijn eigen naam), en dus ook voor Fortune, met name twee singles, het klassieke Long Blond Hair en het wat door Jack Scott beïnvloede Honey Let's Go (To A Rock 'n' Roll Show) waarvoor samensteller Marc Mittelacher opteerde.
Fortune zou actief blijven tot begin jaren '70 en in de pakweg 25 jaar van zijn bestaan meer dan zeshonderd singles uitbrengen in alle mogelijke genres, tot pop, big band, gospel en polka toe, als het maar verkocht. De rock 'n' roll essentie daarvan staat op deze CD: soms wild, soms waanzinnig goed, soms vreemd, soms middelmatig, soms primitief, maar altijd interessant. Luidens de hoesnota’s, eens te meer een dik CD booklet met 36 pagina’s geschreven door Bill Dahl met zo compleet mogelijke info over alle artiesten, staat er ook een tweede aan Fortune Records gewijde That'll Flat Git It CD in de planning. Info: Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

When they hear the word “collecting” some people think of Panini stickers, but a rock ‘n’ roll fan thinks of CD’s and LP’s, the formet on which since the rock 'n' roll revival of the seventies rock ‘n’ roll 45s have been compiled for all of us to enjoy, because those LP’s and CD’s cost only a fraction of what you'd have to shell out for the individual singles, provided you can find them, because that’s a whole different type collecting. We collect compilation albums which is bad enough in itself in a way, for the record companies know that collectors want a complete set, just like those Panini collectors want to complete their sticker albums. One of the longest running rock ’n’ roll compilation series on CD, literally and figuratively, is Bear Family’s That’ll Flat Git It series, the first one of which was released in 1993. After 26 plastic CD cases they switched to digipacks and they've now arrived at volumes, but the aim of the series remains the same: rock ’n’ roll collected by label, and when necessary more than one volume per label. One might think that after fifty CDs you’ve had all the labels, but nothing could be further from the truth: Detroit’s Fortune Records was not yet featured. Fortune is well documented thanks to the research of Norton Records' Billy Miller (see his 2020 book Mind Over Matter: The Myths And Mysteries Of Detroit’s Fortune Records) and the cult reputation of artists like André Williams, and released some great music long before Motown put Detroit on the map as the mecca of the new black music that swept away rock ‘n’ roll. Yet Fortune and its sub-labels Hi-Q, Strate 8 and Renown were first! The “rockabilly & rock ’n’ roll” in the CD’s subtitle is not entirely accurate since Fortune also released black rock 'n' roll as well as country styled music for the white immigrants from the south slaving away at the assembly lines in the car factories who needed their musical diversion just as much to drink away their homesickness. But let’s start at the beginning, with the founding of Fortune in 1946. Two years later John Lee Hooker made his very first ever recordings for Fortune, but for whatever reason they were not released at the time. Not good enough seems the most logical assumption, and they are not on this CD either. What is are 28 tracks of rock ‘n’ roll in all shapes and sizes with forays into hillbilly and black rock ‘n’ roll.
The CD kicks off with Dell Vaughn & the Fortune Aires' aptly supersonic space rocker Rock The Universe and the same theme is explored in a more hillbilly boogie way by Jimmy Gartin & the Highlanders (Gonna Ride That Satellite) and in a black rock ‘n’ roll style by Little Ernest Tucker (Gonna Get Me A Satellite). More black rock ‘n’ roll is served up by Nolan Strong & the Diablos who sound like Hank Ballard in Try Me One More Time, by The Earthquakes (Crazy Bop), and by the doo-wopping Ferros (Tough Cat), although the latter are white according to their photo - they sound like doo-wop gone white rock. There are fine rockers like Hi Ho Little Girl by The Terrigan Brothers and Long Tall Lou (From Louisville) by Pete De Bree & the Wanderers (vocals: Jimmy Franklin) featuring on steel guitar Tommy Durden, co-writer Heartbreak Hotel. A piano boogies Kenny Land & his Bull Dogs’ Columbus Stockade Blues toward country rock ’n’ roll and serves as the lead instrument on Roy Hall’s old-fashioned hillbilly fiddle track Dirty Boogie from 1949 (vocals: Frankie Brumbalough), a precursor to Hall’s Three Alley Cats presented here in the rawer 1958 Fortune version as opposed to the better known more polished 1956 Decca version. Songs with double entendres like Dirty Boogie sold well ever since the invention of recorded sound, another well known example being Johnny Buckett's Griddle Greasing Daddy in the moire rockin' 1957 re-recording of the song Buckett had already laid down for Fortune in 1951. Strangely enough the majority of the musical legacy of the singer who in 1967 recorded the anti-hippie song Hippie In A Blunder is religious music! In addition to raunchy sing-alongs and space travel (there’s even a band on this CD called Shorty Frog & his Space Cats) Fortune also seems to have loved novelty songs capitalizing on current events, as evidenced by two Elvis tributes: The Hunt Sisters’ indeed rockin' Elvis Is Rocking Again (although it sounds like “Elvis is bopping again”) accompanied by Roy Hall’s band, and Hey Mr. Presley, partly based on Heartbreak Hotel and partly made up of Elvis song titles, by again Pete De Bree & the Wanderers (vocals: Jimmy Franklin).
With Don Rader's Rock ‘n’ Roll Grandpap, Farris Wilder's It's All Your Fault and Jimmy Lee's You Ain't No Good For Me there's to various degrees rattling echobilly, The Roll by Butch Vaden & the Nite Sounds is a ramshackle rhythm ‘n’ blues rockin' guitar-sax instrumental, and Long Walk by The Catalinas is a standard medium tempo sax stroll. Three other instrumentals, Jim Myers & Tex Regan's guitar-sax-piano J & D Hopand the guitar improvisations Flamingo Rock (Ellis Kirk & the Town And Country Boys) and Fling (The Phaetons) feature standard chord progressions too. As Fortune issued all sorts of music the CD also features jazzy swing with Eddie Jackson’s Blues I Can’t Hide, recorded at the Fortune studio but released on Jackson’s own Caravan label, and one gospelbilly track with a slapping double bass and rockin' electric guitar, the Brother Claude Ely cover (Ain’t) No Grave (Gonna Hold My Baby Down) by The Whirl Wind Evangelists in the 1958 Fortune version, not the 1956 BRC version.
The oldest track goes all the way back to 1939 and was not recorded at Fortune: The York Brothers' Hamtramck Mama from 1939, two voices and two acoustic guitars plus from the sound of it a double bass, in a more uptempo country style inspired by Jimmie Rodgers that foreshadows the harmonies of The Everly Brothers. The song’s enduring popularity led the brothers to re-record it twice, while Fortune re-released the original 1939 recording in 1949. The most familiar name is the diminutive but figuratively speaking huge Johnny Powers, the only artist to record for both Sun Records and Motown Records (though Motown never released anything by him under his own name), who had two 45s on Fortune: the classic Long Blond Hair and the apparently Jack Scott influenced Honey Let’s Go (To A Rock ’n’ Roll Show), the latter compiler Marc Mittelacher's choice for this CD.
Fortune remained in business until the early seventies and over the say 25 years they were active released more than 600 singles across every conceivable genre from pop to big band, gospel and polka as long as it sold sufficiently. The rock ‘n’ roll essence of that era is captured on this CD: sometimes wild, sometimes insanely good, sometimes weird, sometimes mediocre, sometimes primitive, but always interesting. According to the liner notes, once again a thick 36-page CD booklet written by Bill Dahl with the most complete information possible on all the artists, a second That’ll Flat Git It CD dedicated to Fortune Records is already in preparation. Info: www.bear-family.com (Frantic Franky)

GOT TO BE SOME CHANGES MADE
Koko Mojo, KM-CD-220
English version: see below

Deze CD valt deels buiten onze comfortzone, zoals reeds blijkt uit het lettertype en de foto’s op het hoesje, maar omdat ie uit op Koko Mojo en dus ongetwijfeld in de CD bakken zal zitten brengen we hem toch even onder uw aandacht. Er staan 28 door ex-Kokomo Kings (S) gitarist Ronni Boysen geselecteerde tracks op uit 1959-1963 waarvan er 20 uit 1962-1963 komen, dus weet u uit welke hoek de wind waait: zwarte muziek die richting sixties en uptempo soul gaat, of zoals de hoesnota’s het fijntjes uitdrukken, de brug tussen de Delta en Detroit, tussen Beale Street en Motown. Het is trouwens geen instrumentale CD zoals je zou kunnen concluderen uit de ondertitel "soul blues guitar aces", hoewel er een tiental vooral gitaar instrumentals opstaan, al dan niet in samenspraak met sax en/of orgel. Van blues (Come On Home van Prince Charles)en zogenaamde twist plaatjes (Twist It Baby van Jimmie Lee Robinson) die meer bluesbop dan twist zijn gaat het via soul blues (Heartaches And Trouble van Mr. Bo, niét Bo Diddley, Moanin' For Molasses van Jody Williams, Mudd van Roy Montrell, Albert's Alley van Albert Collins, I Am Looking For Someone van Mighty Joe Young) tot pure soul. Pakweg een dozijn nummers zijn pure early sixties en die vinden wij best te pruimen, ik noem willekeurig Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good) en The Poor Boys met gitarist Lowman Pauling van The 5 Royales en hun instrumentale Washboard Take 1, fuzz met een wasbord dat subtiel ritmetrekjes toevoegt. U bent gewaarschuwd! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

As evidenced by its font and the photos on the cover this CD is partly outside of our comfort zone, but since it’s a Koko Mojo release that will undoubtedly turn up in the CD bins we’d like to bring it to your attention anyway. It contains 28 tracks 1959-1963 selected by former Kokomo Kings (S) guitarist Ronni Boysen, twenty of which are from 1962–1963 so you know what's a-coming your way: black music leaning toward sixties and uptempo soul, or as the liner notes put it subtly, the bridge between the Delta and Detroit, between Beale Street and Motown. This is not an instrumental CD by the way, as you might conclude from the subtitle “soul blues guitar aces,” although there's about a dozen tracks that are primarily guitar instrumentals, sometimes accompanied by sax and/or organ. From blues (Prince Charles' Come On Home) and so called twist records (Jimmie Lee Robinson's Twist It Baby) that are more blues bop than twist the album moves via soul blues (Heartaches And Trouble by Mr. Bo who's not Bo Diddley, Jody Williams' Moanin’ For Molasses, Roy Montrell's Mudd, Albert Collin's Albert’s Alley, Mighty Joe Young's I Am Looking For Someone) to pure soul. About a dozen tracks are early sixties, and I do rather enjoy them. I randomly mention Guitar Red (Just You And I), Reggie Boyd (Nothing But Good), and The Poor Boys with 5 Royales guitarist Lowman Pauling and their instrumental Washboard Take 1, fuzz with a washboard adding subtle rhythmic touches. Don't say we didn't warn you! Info: www.vintagerockinroots.com (Frantic Franky)

LET’S ROCK THIS PLACE/
MARTY WILDE featuring DARREL HIGHAM & THE ENFORCERS
Cherry Red Records, CDBRED943
English version: see below

87 jaar is ie intussen, Marty Wilde, samen met Joe Brown en natuurlijk Cliff Richard zo ongeveer de enige nog levende artiesten die in de jaren ‘50 het Britse antwoord op Elvis vormden, zij het dat de zanger die voor zijn bijdrage aan de populaire muziek in 2017 benoemd werd tot Member Of The British Empire eerder als variété artiest dan als hardcore rocker mag beschouwd worden. Wilde treedt nog steeds op, maar dat ie de moeite doet om een nieuwe CD uit te brengen (dat was geleden van Running Together uit 2020 waarmee hij het opmerkelijke feit verwezenlijkte om als uitvoerder en/of componist de hitlijsten te halen in àcht verschillende decennia) is uitzonderlijk te noemen. Dat dat een rock ‘n’ roll CD pretendeert te zijn is gezien zijn pedigree dan weer niet uitzonderlijk, maar als daarvoor de geheel onverdachte Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles op (contra)bas en Tony Hillebrandt op drums) worden ingehuurd spitsen wij toch onze oren in een stereohoek van 90 graden. Backing vocals zijn van Rose Fowler, en aangezien dat de dochter van Marty Wilde’s dochter Kim Wilde blijkt is ze dus Marty’s kleindochter.
Opener en titeltrack Let’s Rock This Place houdt het midden tussen een aantrekkelijke, aanstekelijke medium tempo rocker en seventies glamrock en zou in het singles tijdperk kans gehad hebben door te breken in de hitlijsten met zijn doobie doowie wap wap meidenkoortje, kerkklokken en een synthesizertje op de achtergrond, met extra punten voor Higham’s gitaarwerk. Dat worden inderdaad de trefwoorden die de in totaal twaalf tracks kenmerken. Ook Your Loving Touch vertrekt vanuit rock ‘n’ roll om een toffe, sympathieke song af te leveren die niet voor Let’s Rock This Place moet onderdoen, logisch misschien want het is bij mijn weten een van de twee heropnames hier van een van zijn eigen oude nummers: Your Loving Touch verscheen oorspronkelijk in 1961. Het synthesizertje duikt terug op in The Boogie Was King dat wordt opgevrolijkt door een boogie woogie piano. Dynamite van Cliff Richard krijgt een meer medium tempo bewerking én synthesizers, Love Bug Crawl van Jimmy Edwards (had ie ook al opgenomen in 1958) is misschien de echtste rocker van het album (al zullen sommigen die eer geven aan Lonely Weekends van Charlie Rich), Just Walking In The Rain (The Prisonaires, de pophit was voor Johnnie Ray) is brave pop, doch de opvallendste cover is een rock ‘n’ roll-achtige uitvoering van Can’t Stand Losing You van The Police! Remember Me (The Girl In The Wood) doet denken aan Johnny Remember Me (John Leyton) maar is een nummer van Frankie Laine uit 1951, dus als er sprake is van beïnvloeding zal het omgekeerd geweest zijn. De accordeon geeft een cajun touch aan het poppy Back On The Road dat echter zeker geen Promised Land (Johnnie Allan) is, en nog minder rock ‘n’ roll is de plechtige piano pop ballade How I Cried, het tegenovergestelde van de poprock van afsluiter Words Fell Down, cover van een (door Marty geschreven) nummer van dochter Kim Wilde.
Wilde’s stem klinkt wat zwakker, breekbaarder en bevender dan vroeger, maar als geheel mag dit album er zeker wezen, tenzij u allergisch bent voor die vermaledijde alomtegenwoordige synthesizer. Moest dit Wilde’s laatste album blijken, eindigt hij wat ons betreft in schoonheid, wat we helaas niet kunnen zeggen van die spuuglelijke AI hoes. Ik bedoel: kijk hoe aandoenlijk Marty Wilde er uit ziet in de videoclip van Let's Rock This Place. Dan kan je toch wel een pakkender hoes maken, niet soms? Ook uit op LP BRED943. Info: www.martywilde.com en www.cherryred.co.uk (Frantic Franky)

Marty Wilde is now 87 years old and along with Joe Brown and obviously Cliff Richard one of the few surviving artists who in the fifties were Britain's answer to Elvis, even though the singer who in 2017 was made Member of the British Empire for his contributions to popular music should be considered more of a variety artist than a hardcore rocker. Wilde is still performing, but that he’s gone to the trouble of recording a new CD (his first since 2020’s Running Together with which he achieved the remarkable feat of charting as a performer and/or composer in eight different decades) is rather exceptional. Given his pedigree it's less surprising that it's being marketed as a rock 'n roll CD, but when back up is provided by the completely irreproachable Darrel Higham & the Enforcers (Adam Miles on (double) bass and Tony Hillebrandt on drums), we pay attention pointing our ears in a 90 degree stereo angle. Backing vocals are provided by Rose Fowler who turns out to be the daughter of Marty Wilde’s daughter Kim Wilde, making her Marty’s granddaughter.
Opener and title track Let’s Rock This Place strikes a balance between an appealing, catchy medium tempo rocker and seventies glam rock. In the golden era of the 45 this would have had a decent chance of breaking into the charts with its doobie doowie wap wap girl group backing vocals, church bells and a synthesizer in the background — with bonus points going to Higham’s fret work. These are indeed the keywords that characterize the twelve tracks on offer. Your Loving Touch also takes its cue from rock ’n’ roll to deliver a nice likable tune every bit as good as Let’s Rock This Place. That makes sense perhaps as it’s one of as far as I know only two re-recordings here of his own old songs: Your Loving Touch was originally released in 1961. The synthesizer keyboards are back for The Boogie Was King, livened up by a boogie woogie piano. Cliff Richard’s Dynamite gets a more medium tempo arrangement and synthesizers, Jimmy Edwards’ Love Bug Crawl (which Wilde already recorded in 1958) is perhaps the rockinest rocker on the album (though some might give that honor to Charlie Rich’s Lonely Weekends), Just Walking In The Rain (The Prisonaires, while the pop hit was for Johnnie Ray) is well behaved pop, and the oddest cover is a rock ’n’ roll style rendition of The Police's Can’t Stand Losing You! Remember Me (The Girl In The Wood) is reminiscent of Johnny Remember Me (John Leyton) but is a 1951 Frankie Laine song, so if there was any influence it must have been the other way around. The accordion adds a cajun touch to the poppy Back On The Road which however most certainly ain't no Promised Land (Johnnie Allan), and even less rock ’n’ roll is the solemn piano pop ballad How I Cried, the opposite of the pop rock of the closing track Words Fell Down, cover of a song (written by Marty) from his daughter Kim Wilde.
Wilde’s voice sounds a bit weaker, more fragile and trembling than it used to, but overall this album is definitely worth checking out unless you’re allergic to that dreaded ubiquitous synthesizer. Should it turn out to be Wilde’s final album, as far as we’re concerned he’s going out in style, which unfortunately we can’t say about that hideous AI front cover. I mean: look how endearing Marty Wilde looks in the music video for Let’s Rock This Place. Surely they could have come up with a more eye catching cover, couldn’t they? Also available on LP BRED943. Info: www.martywilde.com and www.cherryred.co.uk (Frantic Franky)

TRIPLE AGENT RECORDS VOL IX
Triple Agent Records, Streaming
English version: see below

Voor niets gaat de zon op, maar er bestaat nog steeds gratis muziek. En dan heb ik het niet over illegaal maar over legaal downloaden. Sommige groepen en platenlabels bieden gratis muziek aan, puur ter promotie. Triple Agent Records uit Chicago is zo'n label dat op zijn Bandcamp pagina al negen full CD’s heeft staan die je helemaal gratis mag downloaden, uiteraard de ideale manier om nieuwe dingen te ontdekken. Triple Agent, naar ik veronderstel dezelfde mensen achter surfband Secret Agent (USA) wier Spymaster met elektronische keyboards inderdaad iets geheimagent-achtigs heeft doch de moderne uitfreakende toer op gaat, omschrijft zichzelf als een surf/garage label. De nadruk ligt daarbij op surf, al is surf en zeer breed gaande aanverwanten correcter. Dit negende volume brengen we graag onder uw hooggewaardeerde aandacht om de eenvoudige reden dat er drie Belgische groepen op staan: Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones en Slingshot Bikini. 't is nooit makkelijk laat staan eerlijk om labels op muziek te kleven, maar ten behoeve van recensies als deze kan je soms niet anders. Twee dingen vallen meteen op bij de eerste beluistering: veel nummers hebben een orgeltje, en er zitten vaak ska ritmes in. Zoals gezegd horen we surf in alle soorten en maten, behalve pure surf, "echte" ouderwetse surf zullen sommigen zeggen, zoals bijvoorbeeld I. Jeziak & the Surfers (PL) die heden ten dage plegen. Het dichtst in de buurt komen Jet Jaguars (I), al zitten er ook bij hen vele moderne dingetjes in. Modernere, hardere surf zijn Castle Bravo (geen idee van waar ze komen), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) met het nerveuze Zombie en Thálasses (MEX) met het al even tegendraadse Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chili) hangen met Film Noir Love Affair dat inderdaad film-achtige momenten heeft tussen traditie en vooruitgang en mixen net als Kincaid & the Memetics (AUS) en Judodojo (USA) de surf met zonnige dromerige Latijns-Amerikaanse pop invloeden. Ook Temper (Argentinië?) doet dat, maar zij gebruiken die elementen voor hardere doeleinden.
The Breakers (USA) dienen we ergens tussen surf en The Shadows te situeren alvorens ze met blazers een Calexico western einde aan hun melodieuze Surfer's Night breien. De mariachi invloed van die band horen we ook in Nerved Up van The Terra Surfers (USA) waarvan de gitaren op neo leest zijn gestoeld. Ik hoor trouwens wel meer "gewone" gitaarmuziek in plaats van surf: ook Vendetta van Los Kalaan Boys (E), opnieuw met een orgeltje, valt daaronder. Up The Line Down The Line van Electric City Surf Club (USA) is dan weer pure rock 'n' roll, een dreigende uptempo gitaar stroll helemaal in de traditie van begin jaren '60 en voor mij een van de top tracks op deze compilatie. Genki Genki Panic (USA) en - ik maak geen grapje - Shriek If You Know What I Did Last Friday The 13th (USA) zijn meer rock maar die laatste hebben tenminste een fratrock sax in de rangen. De "CD" sluit af met vier tracks waar ik geen woorden aan vuil moet maken want het betreft heavy rock en drie gezongen nummers die gaan van vocale Calexico pop tot in het Spaans gezongen lawaairock van een groep met de nochtans sympathieke naam Los Frankys, hahahaha.
En hoe doen onze Belgjes het in dit internationale gezelschap? Zij staan meer dan hun mannetje en in het geval van Sant Anna Bay Coconuts ook vrouwtje. In La Jolla van het recentste studio album van Sant Anna Bay Coconuts (op 1 augustus verschijnt een nieuw album) wisselen zoals gebruikelijk bij SABC ritmes, tempo’s en cadansen elkaar vrolijk af en dansen oosterse en Oost-Europese invloeden de kasatsjok. HB van The Ghosttones dat voor zover ik weet nog niet is verschenen op fysieke geluidsdrager is krachtige doch vrij traditionele feestsurf - u mag nu beginnen polonaisen - met ska ritmes en een orgeltje, en ook in Pencil Peddler van Slingshot Bikini (eveneens volgens mij enkel digitaal te koop) zit iets tegendraads springerigs, een muzikaal erg gevarieerd nummer met een beetje een horror sfeertje. Ben ik bevooroordeeld als ik ze alle drie tot de beste nummers hier reken? Nee, want ze spelen alle drie échte surf, en niet een mengvorm van gitaren met andere muziek gespeeld op z'n surfs.
Een gekregen (zee)paard(je) mag je niet in de bek zien, maar het is altijd interessant om te zien hoe een genre evolueert. Hier blijkt dat vooral richting andere genres en stijlrichtingen te zijn, uitgevoerd vanuit een surf ervaring. Mogelijk zitten er ook groepen of muzikale doe het zelvers tussen uit hele andere genres die experimenteren met instrumentale muziek, want vaak zijn dit meer muzikale landschapjes dan surf tunes, als u begrijpt wat ik bedoel. En als u niet begrijpt wat ik bedoel, nodig ik u uit zelf even langs www.tripleagentrecords.bandcamp.com te gaan (Frantic Franky)

Nothing in life comes for free, but there is still free music out there. And I’m not talking about illegal but about legal downloads. Some bands and record labels offer music for the simple reason of promotion. Triple Agent Records from Chicago is one such label that so far has nine full-length albums on its Bandcamp page you can download free of charge, obviously an ideal way to discover new music. Triple Agent - I assume the same people behind surf band Secret Agent (USA) whose track Spymaster with electronic keyboards does indeed have a secret agent vibe but takes on a modern freakout turn - describes itself as a surf/garage label. The emphasis is on surf, although “surf and its very broad range of related genres” would be more accurate. It’s never easy, let alone fair, to label music, but for the sake of reviewing sometimes one has no choice. Two things stand out immediately: many songs feature keyboards, and I often hear ska rhythms. As mentioned, we hear surf in all shapes and forms, except pure surf — “real” old school surf, some might say — like it's performed today by I. Jeziak & the Surfers (PL). The closest here come Jet Jaguars (I), even though they also incorporate plenty of modern elements. For a more modern, harder surf sound check out Castle Bravo (no idea where they’re from), The 4th Kind (USA), Sys Malakian (MEX) with the nerveus Zombie and Thálasses (MEX) with the equally contrarian Viajes De Alejandro. Mario y los Vendavales (Chile) walk the line between tradition and evolution in Film Noir Love Affair which indeed has cinematic moments and just like Kincaid & the Memetics (AUS) and Judodojo (USA) blends surf with sunny, dreamy Latin American pop influences. Temper (Argentina?) does the same but uses those elements for a harder sound.
The Breakers (USA) can be placed somewhere between surf and The Shadows before they use brass to weave a Calexico style western ending onto their melodic Surfer’s Night. We also hear Calexico’s mariachi influence in Nerved Up by The Terra Surfers (USA) whose guitars are rooted in neo. Incidentally, I do hear other more standard guitar music rather than surf: Los Kalaan Boys' (E) Vendetta again featuring keyboards falls into that category as well. Electric City Surf Club (USA)'s Up The Line Down The Line on the other hand is pure rock ’n’ roll, a menacing uptempo guitar stroll entirely in early sixties tradition and for me one of the standout tracks of this compilation. Genki Genki Panic (USA) and — I ain't kidding — Shriek If You Know What I Did Last Friday the 13th (USA) lean more toward rock, but at least the latter features a frat rock saxophone in the mix. The “CD” wraps up with four tracks I won’t waste words on since they’re heavy rock, including three vocal numbers ranging from Calexico style pop to Spanish language noise rock by a band with the nonetheless charming name Los Frankys, hahahaha.
Three Belgians bands more than hold their own in this international company: Sant Anna Bay Coconuts, The Ghosttones, and Slingshot Bikini. La Jolla from Sant Anna Bay Coconuts’ latest studio album (a brand new album will be released on August 1) as is customary with SABC cheerfully alternates rhythms, tempos and cadences, with eastern and East European influences dancing a kasachok. The Ghosttones' HB which as far as I know has not yet been released on physical media is powerful yet fairly traditional party surf — you can start the polonaise now — with ska rhythms and a little organ, and Slingshot Bikini's Pencil Peddler (also I believe only available digitally) has a rebellious, bouncy quality to it, a musically diverse track with a bit of a horror vibe. I count all three among the best tracks here because these three bands play authentic surf music, not some hybrid of guitars mixed with other genres or so-called surf music. You shouldn’t look a gift (sea) horse in the mouth, but it’s always interesting to see how a genre evolves. Here it seems to evolve mainly toward other genres and styles, performed from a surf music point of view. The track list perhaps includes groups or musical DIYers from other genres experimenting with instrumental music, because these are often more like musical landscapes than surf tunes, if you know what I mean. And if you don’t get what I mean, I invite you to check out www.tripleagentrecords.bandcamp.com for yourself (Frantic Franky)